Дифференциальные игры и задачи управления с несколькими управляющими сторонами

История

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո ձևավորված ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների զարգացմանը 1920–1939 թվականների ընթացքում՝ դրանք դիտարկելով Մերձավոր Արևելքի, Թուրքիայի Հանրապետության ձևավորման, եվրոպական տերությունների քաղաքականության և միջազգային հարաբերությունների լայն համատեքստում։ Աշխատության կենտրոնում Ֆրանսիայի և Թուրքիայի միջև քաղաքական, դիվանագիտական և տնտեսական կապերի փոփոխությունն է, ինչպես նաև այն հակասությունների ու փոխադարձ շահերի ուսումնասիրությունը, որոնք պայմանավորեցին երկու երկրների հարաբերությունների տարբեր փուլերը։ 1920-ականների սկզբին հարաբերությունները ձևավորվում էին Օսմանյան կայսրության պարտությունից հետո ստեղծված նոր աշխարհաքաղաքական իրավիճակում։ Ֆրանսիան պատերազմից հետո ստանձնեց ազդեցիկ դեր Սիրիայում և Կիլիկիայի տարածաշրջանում, մինչդեռ թուրքական ազգային շարժումը ձգտում էր վերականգնել Թուրքիայի տարածքային և քաղաքական ինքնիշխանությունը։ Այս շահերի բախումը հանգեցրեց զինված հակամարտությունների և լարվածության, սակայն հետագայում կողմերը աստիճանաբար անցան փոխզիջումների որոնման։ Ուսումնասիրության կարևոր հանգրվաններից է 1921 թվականի Անկարայի համաձայնագիրը, որով Ֆրանսիան և թուրքական ազգային շարժումը կարգավորեցին մի շարք տարածքային ու քաղաքական խնդիրներ։ Համաձայնագիրը կարևոր քայլ էր Կիլիկիայում ռազմական գործողությունների դադարեցման և ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների նոր փուլ անցնելու համար, ինչպես նաև ցույց տվեց, որ Ֆրանսիան պատրաստ էր որոշակիորեն վերանայել իր նախկին քաղաքականությունը՝ հաշվի առնելով տարածաշրջանում ստեղծված նոր իրողությունները։ Հետագա տարիներին հարաբերությունների զարգացման վրա մեծ ազդեցություն ունեցավ Լոզանի պայմանագիրը և Թուրքիայի Հանրապետության միջազգային դիրքի ամրապնդումը։ 1923 թվականից հետո Ֆրանսիան և Թուրքիան արդեն հարաբերություններ էին կառուցում երկու պետությունների միջև դիվանագիտական և տնտեսական համագործակցության շրջանակներում, սակայն դրանցում շարունակում էին պահպանվել որոշ չլուծված հարցեր։ Հատկապես նշանակալի էր Ալեքսանդրետի սանջակի՝ հետագայում Հաթայի խնդիրը, որը 1930-ական թվականներին դարձավ երկու երկրների հարաբերությունների ամենազգայուն հարցերից մեկը։ Ֆրանսիայի կողմից Սիրիայի նկատմամբ մանդատային վերահսկողության պայմաններում տարածքի կարգավիճակը բարդացնում էր Փարիզի և Անկարայի հարաբերությունները, քանի որ Թուրքիան ձգտում էր պաշտպանել այնտեղ ապրող թուրք բնակչության շահերը և մեծացնել իր ազդեցությունը տարածաշրջանում։ 1930-ականների երկրորդ կեսին միջազգային իրավիճակի փոփոխությունը ևս նպաստեց հարցի վերանայմանը։ Եվրոպայում լարվածության աճը, Ֆրանսիայի և Մեծ Բրիտանիայի անվտանգության խնդիրները, ինչպես նաև Միջերկրածովյան տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությունը Ֆրանսիային դրդեցին ավելի զգուշավոր քաղաքականություն վարել Թուրքիայի նկատմամբ։ Այս համատեքստում Հաթայի խնդիրը ստացավ ոչ միայն երկկողմ, այլև ավելի լայն միջազգային նշանակություն։ 1937 թվականին տարածքի համար նախատեսվեց հատուկ կարգավիճակ, իսկ 1939 թվականին Հաթայի օրենսդիր մարմինը որոշում ընդունեց Թուրքիայի հետ միավորման վերաբերյալ, ինչից հետո Ֆրանսիան ճանաչեց այդ միացումը։ Այս զարգացումը խորհրդանշում է ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների ամենակարևոր հանգրվաններից մեկը։ Ուսումնասիրության արժեքը հատկապես մեծ է այն պատճառով, որ երկկողմ հարաբերությունները ներկայացվում են ոչ թե որպես մեկուսացված դիվանագիտական գործընթաց, այլ որպես Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Մերձավոր Արևելքում ձևավորված նոր համակարգի բաղադրիչ։ Ֆրանսիայի քաղաքականությունը պայմանավորված էր ինչպես իր մանդատային տարածքների պահպանման և տարածաշրջանային ազդեցության շահերով, այնպես էլ եվրոպական անվտանգության խնդիրներով, մինչդեռ Թուրքիայի արտաքին քաղաքականության կարևոր նպատակներից էին ազգային ինքնիշխանության ամրապնդումը, տարածքային ամբողջականության պաշտպանությունը և նախկին Օսմանյան տարածքներում իր քաղաքական ու տնտեսական դիրքերի վերականգնումը։ Այդ պատճառով հարաբերությունների պատմության մեջ միաժամանակ նկատվում են հակամարտություն, բանակցություններ, փոխզիջումներ և համագործակցության ձգտում։ Աշխատանքը կարևոր է նաև Հայաստանի պատմության տեսանկյունից, քանի որ 1920–1939 թվականների ֆրանս-թուրքական հարաբերությունների զարգացումները անմիջականորեն առնչվում էին Կիլիկիայի հայության ճակատագրին, Սիրիայի և Թուրքիայի սահմանային տարածքների կարգավիճակին, ինչպես նաև Առաջին աշխարհամարտից հետո տարածաշրջանում հայկական հարցի շուրջ ձևավորված քաղաքական իրավիճակին։ Հետևաբար թեմայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու ոչ միայն Ֆրանսիայի և Թուրքիայի հարաբերությունները, այլև այն միջազգային միջավայրը, որի պայմաններում զարգանում էին Մերձավոր Արևելքի ժողովուրդների քաղաքական և ազգային խնդիրները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է որպես 1920–1939 թվականների ֆրանս-թուրքական դիվանագիտական հարաբերությունների, տարածաշրջանային քաղաքականության և Մերձավոր Արևելքի միջպետական գործընթացների վերաբերյալ աղբյուր։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, դիվանագիտության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագետներին, ուսանողներին և Առաջին աշխարհամարտից հետո Թուրքիայի ու Մերձավոր Արևելքի քաղաքական պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է եգիպտացորենի (Zea mays) արմատային համակարգի և միկորիզային սնկերի սիմբիոտիկ փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ ջրային և ֆոսֆորական սննդառության տարբեր ռեժիմների պայմաններում։ Հեղինակը վերլուծում է միկորիզայի դերը բույսի սննդային տարրերի յուրացման գործընթացում՝ հատկապես ֆոսֆորի կլանման արդյունավետության բարձրացման, ջրային սթրեսի նկատմամբ դիմադրողականության և աճի խթանման համատեքստում։ Գրքում ներկայացվում են փորձարարական հետազոտությունների արդյունքներ, որտեղ համեմատվում են տարբեր սննդային պայմաններում աճեցված բույսերի կենսաբանական և ֆիզիոլոգիական ցուցանիշները՝ միկորիզային և ոչ միկորիզային տարբերակներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հողի խոնավության մակարդակի, ֆոսֆորային պարարտացման դոզաների և սնկային սիմբիոզի ակտիվության փոխկապակցվածությանը։ Հեղինակը քննարկում է նաև ագրոտեխնիկական միջոցառումներ, որոնք կարող են բարձրացնել միկորիզայի արդյունավետությունը՝ ներառյալ հողի կառավարման, պարարտացման օպտիմալացման և կենսաբանական պատրաստուկների կիրառման մեթոդները։ Աշխատությունը կարևոր է ագրոնոմների, բույսերի ֆիզիոլոգների, հողագետների և գյուղատնտեսության ոլորտի հետազոտողների համար՝ նպաստելով կայուն գյուղատնտեսության զարգացմանը և բերքատվության բարձրացմանը։

История

Աշխատությունը նվիրված է Նախիջևանի քաղաքական, վարչական, ռազմական և ազգամիջյան զարգացումների ուսումնասիրությանը 1917–1921 թվականների բեկումնային ժամանակաշրջանում՝ Հարավային Կովկասում Ռուսական կայսրության փլուզումից մինչև խորհրդային կարգերի հաստատման և տարածաշրջանի նոր քաղաքական կարգավիճակի ձևավորման փուլը։ Հետազոտության առանցքում այն գործընթացներն են, որոնք ծավալվեցին 1917 թվականի հեղափոխություններից հետո առաջացած իշխանական ճգնաժամի, Անդրկովկասյան կառավարման համակարգերի փոփոխության և նոր ազգային պետությունների ձևավորման պայմաններում։ Քննվում են տեղական իշխանության մարմինների գործունեությունը, տարբեր քաղաքական ու ռազմական ուժերի ազդեցությունը և տարածաշրջանի նկատմամբ Հայաստանի ու Ադրբեջանի առաջին հանրապետությունների հավակնություններն ու քաղաքականությունները՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի ավելի լայն տարածաշրջանային հակամարտությունների համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հայ և մահմեդական բնակչության փոխհարաբերություններին, զինված բախումներին, բնակչության տեղաշարժերին և պատերազմի ու քաղաքական անկայունության սոցիալական հետևանքներին։ Դիտարկվում է նաև Օսմանյան կայսրության, հետագայում՝ քեմալական Թուրքիայի և Խորհրդային Ռուսաստանի դերակատարությունը, քանի որ նրանց քաղաքական ու ռազմական ներգրավվածությունը զգալիորեն ազդում էր Հարավային Կովկասում ուժերի հարաբերակցության և տարածքային հարցերի լուծման ընթացքի վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է 1918–1920 թվականներին իշխանության արագ փոփոխությունների և տեղական վարչական կազմավորումների ուսումնասիրությունը՝ պարզաբանելու համար, թե ինչպես էին քաղաքական կենտրոնների որոշումները փոխազդում տեղում ձևավորված իրադրության հետ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում 1920–1921 թվականների խորհրդայնացման գործընթացներին և այն դիվանագիտական պայմանավորվածություններին, որոնց շրջանակում ձևավորվեց Նախիջևանի հետագա քաղաքական ու վարչական կարգավիճակը։ Պատմագիտական քննության ընթացքում կարևոր նշանակություն ունեն տարբեր ծագման սկզբնաղբյուրների համադրումը և հակամարտող կողմերի փաստաթղթերում ներկայացված պնդումների քննադատական գնահատումը, քանի որ նույն իրադարձությունների նկարագրություններն ու տարածքային հարցերի մեկնաբանությունները կարող են էապես տարբերվել։ Ժամանակաշրջանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական հասկանալ Ռուսական կայսրության հետկայսերական տարածքում պետական սահմանների ձևավորման բարդ գործընթացները, հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների պատմական հանգամանքները և արտաքին ուժերի ազդեցությունը տարածաշրջանի քաղաքական վերափոխումների վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը կարևոր է Նախիջևանի նորագույն պատմության, Հարավային Կովկասի քաղաքական վերաձևավորման և 1917–1921 թվականների տարածաշրջանային հակամարտությունների պատմագիտական ուսումնասիրության համար։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է օրգանական թափոնների արդյունավետ մշակման և վերամշակման տեխնոլոգիական գործընթացների, ինչպես նաև դրանց իրականացման համար նախատեսված մեքենաների ու սարքավորումների կատարելագործման և նախագծման գիտական հիմունքների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գյուղատնտեսական, սննդային և այլ կենսածին ծագման թափոնների ֆիզիկամեխանիկական ու տեխնոլոգիական հատկությունները, դրանց նախնական մշակման, մանրացման, խառնման, տեղափոխման, տարանջատման և հետագա վերամշակման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեխնոլոգիական գործընթացների արդյունավետության բարձրացմանը, էներգատարության նվազեցմանը, նյութական ռեսուրսների խնայողությանը և վերամշակման արդյունքում օգտակար արտադրանքի ստացման հնարավորություններին։ Վերլուծվում են մեքենասարքավորումների կառուցվածքային և աշխատանքային պարամետրերը, առանձին հանգույցների փոխազդեցությունը, արտադրողականությունը, հուսալիությունը և մշակվող նյութի հատկությունների ազդեցությունը դրանց աշխատանքի վրա։ Քննարկվում են սարքավորումների հաշվարկման, մոդելավորման և նախագծման մեթոդները, որոնց կիրառմամբ հնարավոր է հիմնավորել կառուցվածքային օպտիմալ լուծումներ և համապատասխան աշխատանքային ռեժիմներ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև օրգանական թափոնների կոմպոստացման, կենսաբանական մշակման և երկրորդային ռեսուրսների վերականգնման համար կիրառվող տեխնոլոգիական մոտեցումներին։ Կարևորվում է թափոնների անվնաս կառավարման, շրջակա միջավայրի վրա բացասական ազդեցության նվազեցման և շրջանաձև տնտեսության սկզբունքներին համապատասխան դրանց կրկնակի օգտագործման հնարավորությունների ընդլայնումը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ բարձր արտադրողականությամբ, էներգախնայող և տեխնոլոգիապես արդյունավետ մեքենասարքավորումների ստեղծման ու գործող համակարգերի կատարելագործման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսական ճարտարագիտության, մեքենաշինության, բնապահպանության և թափոնների կառավարման ոլորտների մասնագետների, նախագծողների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Технология

Այս թեման վերաբերում է Հայաստանի բնական, հումքային և արտադրական պայմաններում բարձրամուր բետոնների ստացման տեխնոլոգիայի հետազոտմանը՝ նպատակ ունենալով մշակել այնպիսի բաղադրություններ և տեխնոլոգիական լուծումներ, որոնք կապահովեն բետոնի բարձր մեխանիկական ամրություն, երկարակեցություն և շահագործման հուսալիություն։ Ուսումնասիրվում են տեղական ցեմենտների, լցանյութերի, հանքային և քիմիական հավելումների հատկությունները, դրանց փոխազդեցությունը բետոնային խառնուրդի կառուցվածքի ձևավորման գործընթացում և ազդեցությունը վերջնական արտադրանքի ֆիզիկամեխանիկական ցուցանիշների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրացեմենտային հարաբերակցության օպտիմալացմանը, բետոնի խտության բարձրացմանը, ծակոտկենության նվազեցմանը և միկրոկառուցվածքի կատարելագործմանը, որոնք որոշիչ նշանակություն ունեն բարձր ամրության ապահովման համար։ Հայաստանի կլիմայական և սեյսմիկ պայմանների հաշվառմամբ գնահատվում են նաև բետոնների դիմադրողականությունը ջերմաստիճանային տատանումների, սառեցման–հալեցման ցիկլերի և այլ արտաքին ազդեցությունների նկատմամբ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել բազմահարկ շենքերի, կամուրջների, հիդրոտեխնիկական կառույցների և այլ պատասխանատու ինժեներական օբյեկտների նախագծման ու կառուցման ժամանակ՝ նպաստելով շինարարական կառույցների հուսալիության և տնտեսական արդյունավետության բարձրացմանը։ Այսպիսով, աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի շինանյութագիտության և ժամանակակից շինարարական տեխնոլոգիաների զարգացման համար՝ տեղական հումքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման պայմաններում։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց Արևելից կողմերի պատմական աշխարհագրության ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով «Աշխարհացոյց» կարևորագույն միջնադարյան աշխարհագրական աղբյուրի տեղեկությունների վրա։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում և վերլուծվում են Հայաստանի արևելյան շրջանների աշխարհագրական դիրքը, վարչական ու տարածքային բաժանումները, բնակավայրերը, գավառները, բնական սահմանները և տարածաշրջանի պատմական առանձնահատկությունները։ Հեղինակը փորձում է «Աշխարհացոյց»-ում պահպանված տեղեկությունները համադրել պատմական և աշխարհագրական այլ տվյալների հետ՝ ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ուսումնասիրվող տարածքների տեղագրության և պատմական զարգացման վերաբերյալ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում տեղանունների, տարածքային սահմանների և դրանց հնարավոր նույնականացման հարցերին, ինչը կարևոր նշանակություն ունի վաղ և միջնադարյան Հայաստանի պատմական քարտեզագրության ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը արժեքավոր նյութ է հայ ժողովրդի պատմության, պատմական աշխարհագրության, քարտեզագրության և աղբյուրագիտության ուսումնասիրության համար և կարող է օգտակար լինել ինչպես մասնագետների ու հետազոտողների, այնպես էլ Հայաստանի պատմական տարածքների ու միջնադարյան աշխարհագրական պատկերացումների նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողների համար։