Եպիսկոպոսական ամուսնության բացատրություն

Экономика

Տնտեսագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ձեռնարկության գործունեության ուսումնասիրությանը միկրոտնտեսական մակարդակում և դրա փոխկապակցվածությանը մակրոտնտեսական գործընթացների հետ՝ Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության օրինակով։ Քննության են առնվում ձեռնարկության՝ որպես տնտեսական համակարգի հիմնական միավորի գործունեության սկզբունքները, արտադրական ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությունը, ծախսերի և եկամուտների ձևավորման մեխանիզմները, ինչպես նաև շուկայական մրցակցության պայմաններում կառավարման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ձեռնարկությունների արտադրողականությանը, ներդրումային գործունեությանը, գնագոյացման քաղաքականությանը և տնտեսական որոշումների կայացման վրա ազդող գործոններին։ Վերլուծվում են ձեռնարկությունների գործունեության և համախառն ներքին արդյունքի, զբաղվածության, գնաճի, ներդրումների ու տնտեսական աճի միջև առկա փոխկապակցվածությունները։ Քննարկվում են նաև պետական տնտեսական քաղաքականության, հարկային համակարգի, դրամավարկային կարգավորման և արտաքին տնտեսական միջավայրի ազդեցությունները ձեռնարկատիրական գործունեության զարգացման վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են Հայաստանի Հանրապետության ձեռնարկությունների գործունեության կառուցվածքային առանձնահատկությունները, փոքր և միջին ձեռնարկատիրության դերը ազգային տնտեսությունում, ինչպես նաև միկրոտնտեսական որոշումների մակրոտնտեսական հետևանքները։ Անդրադարձ է կատարվում տնտեսական կայունության ապահովման, գործարար միջավայրի բարելավման և ձեռնարկությունների մրցունակության բարձրացման հնարավոր ուղղություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել միկրոտնտեսագիտության, մակրոտնտեսագիտության, ձեռնարկությունների կառավարման և տնտեսական քաղաքականության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության՝ համաշխարհային տնտեսության մեջ ներգրավման ռազմավարական ուղղությունների և միջազգային տնտեսական ինտեգրման գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ գլոբալացման պայմաններում ձևավորվող հնարավորությունների ու սահմանափակումների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում ազգային տնտեսության և միջազգային տնտեսական համակարգի փոխազդեցությունն է, արտաքին առևտրային կապերի զարգացումը, կապիտալի և ներդրումների միջազգային շարժին մասնակցությունը, տնտեսական համագործակցության ընդլայնումը և երկրի մրցունակության բարձրացման նախադրյալները։ Գլոբալացումը դիտարկվում է որպես բազմակողմ գործընթաց, որը խորացնում է ապրանքների, ծառայությունների, ֆինանսական միջոցների, տեխնոլոգիաների և գիտելիքի միջազգային շարժը և միաժամանակ ազգային տնտեսություններից պահանջում է հարմարվել արտաքին շուկաների փոփոխություններին ու մրցակցային նոր պայմաններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում փոքր և բաց տնտեսության համար տնտեսական ինտեգրման առանձնահատկություններին, քանի որ ներքին շուկայի սահմանափակ ծավալը մեծացնում է արտաքին շուկաների հասանելիության, արտահանման ընդլայնման և միջազգային տնտեսական համագործակցության նշանակությունը։ Քննվում են արտաքին առևտրի կառուցվածքի կատարելագործման, արտահանման ապրանքային և աշխարհագրական դիվերսիֆիկացման, օտարերկրյա ներդրումների ներգրավման, ներդրումային միջավայրի բարելավման և տեղական կազմակերպությունների միջազգային մրցունակության բարձրացման խնդիրները։ Կարևոր ուղղություն է տնտեսական ինտեգրման տարբեր ձևաչափերի և միջազգային տնտեսական կառույցների հետ համագործակցության հնարավոր ազդեցությունների գնահատումը՝ հաշվի առնելով ազգային տնտեսական շահերի պաշտպանության անհրաժեշտությունը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են նաև տեխնոլոգիական զարգացումը, նորարարությունները, մարդկային կապիտալը և ենթակառուցվածքների որակը՝ որպես միջազգային տնտեսական հարաբերություններում երկրի դիրքերի ամրապնդման գործոններ։ Առանձին նշանակություն ունի արտաքին տնտեսական կախվածությունից և համաշխարհային շուկաների տատանումներից բխող ռիսկերի ուսումնասիրությունը, քանի որ ինտեգրման խորացումը կարող է նոր հնարավորությունների հետ մեկտեղ մեծացնել արտաքին տնտեսական ցնցումների փոխանցման հավանականությունը։ Այս համատեքստում ռազմավարական մոտեցումը ենթադրում է արտաքին տնտեսական կապերի բազմազանեցման, ներքին տնտեսական ներուժի զարգացման և միջազգային համագործակցության հնարավորությունների հավասարակշռված համադրում։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է միջազգային տնտեսագիտության, տնտեսական ինտեգրման, արտաքին առևտրի և զարգացման տնտեսագիտության մոտեցումները՝ բացահայտելով գլոբալ տնտեսական միջավայրում Հայաստանի երկարաժամկետ ինտեգրման ռազմավարության ձևավորման հիմնական տնտեսական գործոններն ու մարտահրավերները։

Технология

Տեխնիկական գիտությունների, վերականգնվող էներգետիկայի և էներգափոխակերպման համակարգերի բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է արդյունավետ ֆոտոէլեկտրաջերմային կայանքի մշակման, դրա կառուցվածքային և տեխնոլոգիական առանձնահատկությունների, ինչպես նաև կիրառական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում արևային ճառագայթման էներգիայի էլեկտրական և ջերմային էներգիայի փոխակերպման ֆիզիկական սկզբունքները, ֆոտոէլեկտրական տարրերի աշխատանքի առանձնահատկությունները և համակցված էներգետիկ համակարգերի զարգացման նախադրյալները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆոտոէլեկտրաջերմային կայանքի կառուցվածքային բաղադրիչներին, արևային մոդուլների ջերմային ռեժիմներին և առաջացող ջերմության օգտակար օգտագործման հնարավորություններին։ Վերլուծվում են ֆոտոէլեկտրական փոխակերպման արդյունավետության վրա ջերմաստիճանի ազդեցությունը, ջերմահեռացման մեխանիզմները և էլեկտրական ու ջերմային էներգիայի համատեղ արտադրության առավելությունները։ Քննարկվում են ջերմափոխանակիչների, հովացման համակարգերի, ջերմակրի շրջանառության և էներգիայի կուտակման հնարավոր տեխնիկական լուծումները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել կայանքի աշխատանքային պարամետրերի հաշվարկման, փորձարարական բնութագրերի որոշման և տարբեր շահագործման պայմաններում էներգետիկ արդյունավետության գնահատման մեթոդները։ Անդրադարձ է կատարվում արևային ճառագայթման ինտենսիվության, շրջակա միջավայրի ջերմաստիճանի, ջերմային բեռնվածքի և կառուցվածքային պարամետրերի ազդեցությանը կայանքի արտադրողականության վրա։ Կարևորվում է մշակվող համակարգի տեխնիկատնտեսական արդյունավետության, շահագործման հուսալիության և կիրառման հնարավորությունների գնահատումը բնակելի, հասարակական ու արտադրական նշանակության օբյեկտներում։ Աշխատանքը կարող է նպաստել արևային էներգիայի համալիր օգտագործման տեխնոլոգիաների կատարելագործմանը, էներգետիկ կորուստների նվազեցմանը և համակցված արևային կայանքների նախագծման գիտատեխնիկական հիմքերի զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել արևային էներգետիկայի, ջերմատեխնիկայի, ֆոտոէլեկտրական համակարգերի նախագծման, էներգաարդյունավետության և վերականգնվող էներգիայի տեխնոլոգիաների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը անդրադառնում է Լեռ Կամսարի օրագրային արձակին՝ որպես հայ գրականության մեջ սատիրիկ մտածողության և անհատական ինքնարտահայտման յուրահատուկ ձևի։ Օրագրային արձակը նրա մոտ հանդես է գալիս ոչ միայն որպես կենսագրական գրանցումների ձև, այլև որպես գեղարվեստական-հրապարակախոսական տարածք, որտեղ հեղինակը անմիջականորեն արձագանքում է ժամանակի հասարակական-քաղաքական իրադարձություններին՝ հաճախ օգտագործելով սարկազմ, հեգնանք և կտրուկ քննադատական դիտարկումներ։ Ler Kamsar-ի ստեղծագործական աշխարհում օրագիրը դառնում է մտքի ազատության հարթակ, որտեղ անձնական փորձը միահյուսվում է հասարակական իրականության վերլուծությանը՝ ստեղծելով բազմաշերտ տեքստ, որը միաժամանակ և՛ վավերագրական է, և՛ գեղարվեստական։ Նրա արձակում առանձնահատուկ տեղ ունի ժամանակի քաղաքական իրողությունների քննադատական վերարտադրությունը, հատկապես խորհրդային իրականության պայմաններում անհատի և իշխանության հարաբերությունների բացահայտումը՝ հաճախ արտահայտված հեգնական և ալեգորիկ ձևերով։ Օրագրային ձևը թույլ է տալիս հեղինակին պահպանել խոսքի անմիջականությունը, ներքին ազատությունը և սուբյեկտիվ ընկալման ուժեղ ներկայությունը, ինչի շնորհիվ տեքստերը ձեռք են բերում կենդանի, հաճախ էմոցիոնալ լարված բնույթ։ Միևնույն ժամանակ, այդ գրություններում նկատվում է լեզվական խաղերի, կարճ ձևերի և հարվածային ձևակերպումների կիրառություն, որոնք ուժեղացնում են սատիրիկ ազդեցությունը և ընդգծում հեղինակային դիրքորոշման հստակությունը։

Другие предметы

Հրատարակությունը գործնական և ուսումնամեթոդական բնույթի ձեռնարկ է, որը նախատեսված է գրադարանային ոլորտի աշխատակիցների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացման, սեմինար պարապմունքների կազմակերպման և շարունակական մասնագիտական կրթությանն աջակցելու համար։ Նյութի հիմնական նպատակը գրադարանավարներին մեթոդական օգնություն տրամադրելն է՝ մասնագիտական գիտելիքների համակարգման, աշխատանքային փորձի փոխանակման և գրադարանային գործունեության տարբեր ուղղությունների վերաբերյալ քննարկումների կազմակերպման ընթացքում։ Ներկայացվում են սեմինարների նախապատրաստման ընդհանուր սկզբունքները, թեմաների ընտրության, պարապմունքների կառուցվածքի ձևավորման, տեսական նյութի և գործնական առաջադրանքների համադրման հնարավոր եղանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրադարանավարների ակտիվ մասնակցության ապահովմանը, մասնագիտական խնդիրների համատեղ քննարկմանը և առօրյա աշխատանքի ընթացքում առաջացած հարցերի վերլուծությանը։ Սեմինար պարապմունքները դիտարկվում են ոչ միայն որպես գիտելիքների փոխանցման, այլև մասնագիտական հաղորդակցության, փորձի փոխանակման և աշխատանքի նոր ձևերի յուրացման միջոց։ Ձեռնարկում կարող են ընդգրկվել գրադարանային սպասարկման կազմակերպմանը, ընթերցողների հետ աշխատանքին, գրքային հավաքածուների ձևավորմանը և պահպանությանը, մատենագիտական ու տեղեկատվական գործունեությանը, ընթերցանության խթանմանը և գրադարանային միջոցառումների կազմակերպմանը վերաբերող թեմատիկ ուղղություններ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում սեմինարի ղեկավարի աշխատանքին՝ նյութերի նախնական ընտրությունից և հարցերի ձևակերպումից մինչև քննարկումների ամփոփումն ու մասնակիցների ձեռք բերած գիտելիքների գործնական կիրառումը։ Դիտարկվում է նաև մասնագիտական գրականության օգտագործման, ինքնուրույն աշխատանքի և առաջավոր գրադարանային փորձի ուսումնասիրման նշանակությունը։ Նման մեթոդական նյութերը հատկապես կարևոր են գրադարանների աշխատակիցների վերապատրաստման և մասնագիտական կարողությունների հետևողական զարգացման համար, քանի որ հնարավորություն են տալիս ուսուցումը կապել իրական աշխատանքային խնդիրների հետ։ Ընդհանուր առմամբ հրատարակությունը ծառայում է որպես կազմակերպչական և մեթոդական ուղեցույց՝ նպաստելով սեմինարների նպատակային պլանավորմանը, գրադարանավարների մասնագիտական գիտելիքների ընդլայնմանը և գրադարանային աշխատանքի որակի կատարելագործմանը։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1918-1930 թվականներին Հայաստանում Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույց կոմիտեի գործունեության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո հայ ժողովրդի ծանր սոցիալ-տնտեսական և ժողովրդագրական իրավիճակի, փախստականների ու որբերի խնդիրների, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության գոյության առաջին տարիների պատմական համատեքստում։ Կազմակերպությունը սկզբնավորվել էր 1915 թվականին՝ Օսմանյան կայսրությունում հայերի զանգվածային տեղահանությունների և կոտորածների հետևանքով առաջացած մարդասիրական աղետին արձագանքելու նպատակով, իսկ 1918 թվականին գործունեության ընդլայնմանը զուգահեռ ստացավ Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույց կոմիտե անվանումը։ 1919 թվականի օգոստոսին այն ԱՄՆ Կոնգրեսի հատուկ ակտով վերակազմավորվեց որպես Near East Relief՝ պահպանելով լայնածավալ մարդասիրական առաքելությունը։ Աշխատության առանցքային թեմաներից է Հայաստանի տարածքում բնակչությանը ցուցաբերված օգնությունը, որը ներառում էր սննդամթերքի, հագուստի, կենցաղային անհրաժեշտ պարագաների և այլ նյութական միջոցների տրամադրում։ Հատկապես ծանր էր որբերի, անապահով ընտանիքների, գաղթականների և պատերազմի ու ցեղասպանության հետևանքով տեղահանված մարդկանց վիճակը, ուստի նպաստամատույց գործունեության կարևոր ուղղություն դարձավ նրանց ֆիզիկական գոյության ապահովումը և հետագա սոցիալական վերականգնումը։ Կազմակերպության գործունեությունը Հայաստանում սերտորեն առնչվում էր նաև որբանոցների, հիվանդանոցների, դպրոցների և այլ բարեգործական հաստատությունների ստեղծման ու պահպանման աշխատանքներին։ ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի պատմական փաստաթղթերը ցույց են տալիս, որ 1920 թվականին Հայաստանի Հանրապետությունում և Անդրկովկասում գործող որբանոցներն ու հիվանդանոցները փոխանցվել էին Near East Relief-ի կառավարմանը, ինչը վկայում է կազմակերպության՝ շտապ օգնությունից դեպի ավելի երկարաժամկետ սոցիալական և վերականգնողական աշխատանքի անցնելու մասին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել կազմակերպության և Հայաստանի Հանրապետության պետական կառույցների, ինչպես նաև այլ միջազգային ու բարեգործական կազմակերպությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում օգնության արդյունավետ կազմակերպումը պահանջում էր սննդի և այլ բեռների տեղափոխում, դրանց բաշխման համակարգի ստեղծում, տեղական մասնագետների և աշխատակիցների ներգրավում, ինչպես նաև տարբեր հաստատությունների գործունեության համակարգում։ Միաժամանակ կազմակերպության գործունեությունը երբեմն ուղեկցվում էր քաղաքական կասկածներով և դրա իրական նպատակների վերաբերյալ քննարկումներով, թեև իր պաշտոնական դիրքորոշմամբ այն ընդգծում էր մարդասիրական և ոչ քաղաքական առաքելությունը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ամերիկյան հասարակության կողմից կազմակերպված դրամահավաքների ուսումնասիրությունը։ Ամերիկյան քաղաքացիների անհատական նվիրատվությունները կազմակերպության գործունեության հիմնական ֆինանսական աղբյուրներից էին, իսկ մարդասիրական քարոզարշավները լայն արձագանք էին ստանում եկեղեցական, հասարակական և բարեգործական շրջանակներում։ 1915-1930 թվականների ընթացքում կազմակերպությունը հավաքագրել և տնօրինել է հսկայական միջոցներ՝ օգնություն հասցնելով տարածաշրջանի տարբեր ժողովուրդների և համայնքների ներկայացուցիչներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի որբախնամության խնդիրը։ Հայոց ցեղասպանությունից հետո հազարավոր երեխաներ հայտնվել էին առանց ընտանիքի և սոցիալական պաշտպանության, և նրանց համար ստեղծվեցին բազմաթիվ որբանոցներ ու խնամքի կենտրոններ։ Կազմակերպության պատմական գործունեության վերաբերյալ աղբյուրները նշում են, որ մինչև 1930 թվականը այն խնամք է տրամադրել ավելի քան 132,000 որբերի, որոնց մեծ մասը հայեր էին։ Որբանոցների գործունեությունը չէր սահմանափակվում միայն սննդով և կացարանով․ երկարաժամկետ ծրագրերում կարևոր էին նաև կրթությունը, մասնագիտական պատրաստությունը, առողջապահական սպասարկումը և երեխաներին ինքնուրույն կյանքի նախապատրաստելը։ Այս առումով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու կազմակերպության դերը ոչ միայն որպես արտակարգ իրավիճակներում օգնություն տրամադրող կառույցի, այլև որպես սոցիալական վերականգնման և մարդկային կապիտալի պահպանման գործոն։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև բժշկական օգնության կազմակերպումը։ Հիվանդանոցների, բուժկետերի և առողջապահական ծառայությունների գործունեությունը հատկապես կարևոր էր այն պայմաններում, երբ պատերազմը, սովը, համաճարակները և բնակչության տեղաշարժերը զգալիորեն վատթարացրել էին հանրային առողջության վիճակը։ Նպաստամատույց ծրագրերի միջոցով իրականացվող առողջապահական աշխատանքը լրացնում էր սննդի և կացարանի ապահովման ծրագրերը՝ ձևավորելով օգնության համալիր համակարգ։ Մեկ այլ կարևոր ուղղություն է կրթական և մասնագիտական վերականգնումը։ Կազմակերպության երկարաժամկետ ծրագրերում դպրոցների և մասնագիտական ուսուցման կենտրոնների ստեղծումը նպատակ ուներ ոչ միայն պահպանել երեխաների և երիտասարդների ֆիզիկական գոյությունը, այլև նրանց տալ կրթություն և մասնագիտություն՝ հետագայում ինքնուրույն կյանք վարելու հնարավորությամբ։ Այս մոտեցումը ցույց է տալիս, որ մարդասիրական օգնությունը աստիճանաբար վերածվում էր սոցիալական վերակառուցման ծրագրի։ Հայաստանի համար կազմակերպության գործունեության առանձնահատկությունն այն էր, որ այն իրականացվում էր նորանկախ պետականության ձևավորման, տնտեսական դժվարությունների, բնակչության տեղաշարժերի և տարածաշրջանային քաղաքական անկայունության պայմաններում։ Այդ հանգամանքները մեծացնում էին արտաքին մարդասիրական օգնության նշանակությունը և միաժամանակ բարդացնում դրա կազմակերպումն ու բաշխումը։ ԱՄՆ-ի կողմից տրամադրվող պետական և մասնավոր օգնության ընդհանուր ծավալները նույնպես զգալի էին. 1920 թվականի ամերիկյան պաշտոնական փաստաթղթերում Հայաստանի և Անդրկովկասի օգնության համար արձանագրված են մի քանի աղբյուրներից ձևավորված միլիոնավոր դոլարների հատկացումներ, որոնց թվում՝ Near East Relief-ի նվիրատվությունները։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս գնահատելու Ամերկոմի գործունեության երկարաժամկետ հետևանքները Հայաստանի հասարակական կյանքում։ Կազմակերպության գործունեությունը նպաստեց հազարավոր մարդկանց փրկությանը, որբերի խնամքին, առողջապահական ու կրթական հաստատությունների պահպանմանը և պատերազմի ու ցեղասպանության հետևանքներից տուժած բնակչության վերականգնմանը։ Միևնույն ժամանակ դրա պատմությունը կարելի է դիտարկել հայ-ամերիկյան հարաբերությունների և միջազգային մարդասիրական համագործակցության զարգացման ավելի լայն համատեքստում։ 1930 թվականին Near East Relief-ի գործունեությունը վերափոխվեց Near East Foundation-ի ստեղծմամբ, ինչը խորհրդանշում էր արտակարգ օգնության փուլից դեպի ավելի երկարաժամկետ զարգացման ծրագրերի անցումը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, ցեղասպանագետներին, մարդասիրական կազմակերպությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, սփյուռքագետներին և հայ-ամերիկյան հարաբերությունների ուսումնասիրողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու 1918-1930 թվականներին Հայաստանում իրականացված ամերիկյան մարդասիրական լայնածավալ գործունեության հիմնական ուղղությունները, դրա կազմակերպական մեխանիզմները և ազդեցությունը հայ բնակչության սոցիալական ու ժողովրդագրական վերականգնման վրա՝ ընդգծելով այն կարևոր դերը, որն ունեցել է միջազգային օգնությունը հետցեղասպանական և հետպատերազմյան Հայաստանի ամենածանր տարիներին։