Երկու տարբեր ամինոթթուներ պարունակող աղերի բացահայտումն ու հետազոտումը

Литература

Աշխարհագրական գիտելիքների ուսուցմանն ու տարածմանն ուղղված այս աշխատությունը պատկանում է աշխարհը, նրա բնական միջավայրը և բնակեցված տարածքները ճանաչելու համար նախատեսված ուսումնական գրականության շարքին։ Վերնագրում գործածված «ընթացք» բառը մատնանշում է գիտելիքների համակարգված և հաջորդական ներկայացման սկզբունքը, իսկ «աշխարհիս» ձևը վերաբերում է աշխարհին՝ որպես ուսումնասիրության առարկայի։ Աշխարհագրության դասընթացի հիմնական նշանակությունն աշխարհը ճանաչելու համար անհրաժեշտ գիտելիքների փոխանցումն է՝ նպաստելով Երկրի, նրա տարածքների, բնակավայրերի և բնական ու հասարակական երևույթների վերաբերյալ ամբողջական պատկերացման ձևավորմանը։ Աշխարհագրությունը, որպես գիտելիքի բնագավառ, ուսումնասիրում է Երկրի մակերևույթը, բնական պայմանների բազմազանությունը, բնակչության տեղաբաշխումը, երկրների ու տարածաշրջանների առանձնահատկությունները և մարդու ու շրջակա միջավայրի փոխազդեցությունը։ Այդ գիտելիքների համակարգված յուրացումը կարևոր է տարածական մտածողության զարգացման, աշխարհագրական օբյեկտների փոխհարաբերությունները հասկանալու և շրջակա աշխարհի մասին տեղեկությունները համադրելու համար։ Դասընթացային բնույթի նման աշխատությունները սովորաբար նպատակ ունեն աշխարհագրական հասկացությունները ներկայացնել մատչելի ու հաջորդական ձևով՝ ընթերցողին ծանոթացնելով աշխարհը նկարագրելու և տարբեր տարածքներ համեմատելու սկզբունքներին։ Աշխարհագրական կրթությունը նաև նպաստում է մարդու աշխարհայացքի ընդլայնմանը՝ հնարավորություն տալով ճանաչելու տարբեր երկրների ու ժողովուրդների գոյության պայմանները, բնական միջավայրերի բազմազանությունը և մարդկային հասարակությունների զարգացման վրա աշխարհագրական գործոնների ազդեցությունը։ Այսպիսի ուսումնական գրականության կարևոր առանձնահատկություններից է գիտելիքների կազմակերպված ներկայացումը, որի միջոցով առանձին փաստերն ու տեղեկությունները միավորվում են ավելի լայն աշխարհագրական պատկերացման մեջ։ Աշխարհի մասին գիտելիքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեղանունների կամ տարածքների մասին տեղեկությունների ամբողջություն, այլև որպես բնության և հասարակության միջև կապերը հասկանալու միջոց։ Աշխատության պատմամշակութային նշանակությունը հատկապես հետաքրքրական է 19-րդ դարի հայ կրթական կյանքի համատեքստում, երբ աշխարհագրական գիտելիքների տարածումը կարևոր տեղ էր զբաղեցնում աշխարհիկ կրթության զարգացման և ուսումնական գրականության ընդլայնման գործընթացում։ Այդ ժամանակաշրջանում աշխարհագրությունը նպաստում էր սովորողների մտահորիզոնի ընդլայնմանը, տարբեր ժողովուրդների ու երկրների մասին տեղեկությունների յուրացմանը և աշխարհի վերաբերյալ ավելի համակարգված պատկերացումների ձևավորմանը։ Հայերենով աշխարհագրական դասընթացների հրատարակումը կարևոր էր նաև մայրենի լեզվով գիտելիք փոխանցելու հնարավորությունների ընդլայնման տեսանկյունից՝ նպաստելով հայերեն կրթական բառապաշարի զարգացմանն ու գիտական տեղեկությունների տարածմանը։ Կոստանդնուպոլիսը հայ տպագրության և կրթական կյանքի նշանակալի կենտրոններից էր, որտեղ ստեղծված ու հրատարակված ուսումնական գրքերը ծառայում էին կրթության տարածմանը և տարբեր գիտակարգերի մատչելիացմանը։ Այս միջավայրում լույս տեսած աշխարհագրական աշխատությունները կարևոր դեր կարող էին ունենալ աշխարհագրության՝ որպես ուսումնական առարկայի զարգացման, աշխարհաճանաչողության խթանման և գիտելիքների համակարգված մատուցման գործում։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ աշխարհագրական գրականության պատմությամբ, 19-րդ դարի մանկավարժությամբ, գիտելիքի տարածման եղանակներով և հայալեզու ուսումնական գրքերի զարգացմամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է օգտագործվել տվյալ ժամանակաշրջանի կրթական հետաքրքրությունների, աշխարհագրական գիտելիքների դասավանդման ավանդույթների և գիտահանրամատչելի գրականության ձևավորման ուսումնասիրության մեջ։ Ընթերցողական առումով աշխատության արժեքը կապված է աշխարհը ճանաչելու, տարածական մտածողությունը զարգացնելու և տարբեր աշխարհագրական երևույթների միջև կապերը հասկանալու կրթական նպատակի հետ։ Որպես պատմական ուսումնական հրատարակություն՝ այն ներկայացնում է հայերենով գիտելիքի փոխանցման ավանդույթի կարևոր ուղղություններից մեկը և արտացոլում աշխարհագրական կրթության նշանակությունը մտավոր զարգացման, աշխարհաճանաչողության ու կրթական մշակույթի ձևավորման գործում։

Экономика

Ֆինանսատնտեսական, բանկային գործի և ֆինանսական վերահսկողության բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության առևտրային բանկերի գործունեությունը կարգավորող հիմնական տնտեսական նորմատիվների գնահատմանը և դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բանկային համակարգի կայունության ապահովման տեսական հիմքերը, տնտեսական նորմատիվների նշանակությունը և դրանց դերը բանկերի ֆինանսական հուսալիության ու ռիսկերի կառավարման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կապիտալի համարժեքության, իրացվելիության, վարկային ռիսկի կենտրոնացման և բանկային գործունեության այլ սահմանափակումների տնտեսական բովանդակությանը։ Վերլուծվում են առևտրային բանկերի ֆինանսական ցուցանիշների փոխկապակցվածությունը, պարտավորությունների կատարման կարողությունը և տնտեսական նորմատիվների պահպանման ազդեցությունը բանկերի շահութաբերության ու գործառնական արդյունավետության վրա։ Քննարկվում են Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական բանկի կողմից սահմանվող կարգավորիչ պահանջների նշանակությունը, դրանց գնահատման մեթոդները և վերահսկողական մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել առևտրային բանկերի ֆինանսական հաշվետվությունները, տնտեսական նորմատիվների փոփոխությունների միտումները և բանկային համակարգի կայունության վրա ազդող ներքին ու արտաքին գործոնները։ Անդրադարձ է կատարվում միջազգային բանկային կարգավորման սկզբունքներին, մասնավորապես Բազելյան չափորոշիչներին, և դրանց կիրառման առանձնահատկություններին Հայաստանի ֆինանսական համակարգում։ Կարևորվում է տնտեսական նորմատիվների գնահատման համալիր մոտեցումը՝ բանկային ռիսկերի նվազեցման, կապիտալի արդյունավետ կառավարման և ֆինանսական կայունության ամրապնդման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել բանկային կարգավորման գործիքների կատարելագործմանը, վերահսկողական քաղաքականության արդյունավետության բարձրացմանը և առևտրային բանկերի գործունեության գնահատման մեթոդների զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել բանկային գործի, ֆինանսական վերլուծության, ռիսկերի կառավարման, բանկային վերահսկողության և Հայաստանի ֆինանսական համակարգի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է սաղմնային ծագման պրոտեոգլիկանների հնարավոր նեյրոպաշտպանիչ հատկությունների ուսումնասիրությանը և նյարդային հյուսվածքի բջիջների վրա դրանց ազդեցության կենսաբանական մեխանիզմների գնահատմանը։ Հետազոտության շրջանակում պրոտեոգլիկանները դիտարկվում են որպես արտաբջջային մատրիքսի և բջջային միջավայրի կարևոր մակրոմոլեկուլային բաղադրիչներ, որոնք կարող են մասնակցել բջիջների փոխազդեցության, ազդանշանային գործընթացների, հյուսվածքների ձևավորման և վերականգնողական երևույթների կարգավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հարցին, թե ուսումնասիրվող կենսամոլեկուլները որքանով կարող են նպաստել նյարդային բջիջների կենսունակության պահպանմանը տարբեր վնասող գործոնների ազդեցության պայմաններում։ Քննվում են նեյրոնային և հարակից բջջային համակարգերում ընթացող կառուցվածքային ու կենսաքիմիական փոփոխությունները, ինչպես նաև բջջային վնասման, օքսիդատիվ սթրեսի, բորբոքային արձագանքի և ծրագրավորված բջջային մահվան հետ կապված գործընթացները։ Կարևորվում է պրոտեոգլիկանների հնարավոր ազդեցությունը բջջային թաղանթների կայունության, նյութափոխանակային ակտիվության և ներբջջային ազդանշանային ուղիների վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է փորձարարական տարբեր պայմաններում նյարդային հյուսվածքի վիճակի համեմատական գնահատումը՝ պարզելու համար պաշտպանիչ ազդեցության առկայությունը և դրա արտահայտվածության հնարավոր կախվածությունը ուսումնասիրվող գործոններից։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել նյարդային հյուսվածքի կառուցվածքային փոփոխությունների, նեյրոնների կենսունակության և կենսաքիմիական ցուցանիշների միջև կապերի բացահայտմանը։ Պրոտեոգլիկանների սաղմնային ծագումը հետազոտությանը տալիս է նաև զարգացման կենսաբանության տեսանկյուն, քանի որ սաղմնային զարգացման ընթացքում արտաբջջային մատրիքսի բաղադրիչները մասնակցում են բջիջների տարբերակման, շարժման, աճի և հյուսվածքների կազմակերպման գործընթացներին։ Այդ հատկությունների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հասկանալու, թե զարգացման ընթացքում գործող որոշ կենսաբանական մեխանիզմներ ինչպիսի նշանակություն կարող են ունենալ հասուն նյարդային հյուսվածքի պաշտպանության կամ վերականգնողական արձագանքների համատեքստում։ Կենսաքիմիական, բջջաբանական, հյուսվածաբանական և ֆունկցիոնալ տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական գնահատելու ուսումնասիրվող նյութերի ազդեցության բնույթը։ Նման հետազոտությունների արդյունքները կարող են ընդլայնել նեյրոպաշտպանության մոլեկուլային հիմքերի վերաբերյալ գիտական պատկերացումները և հիմք հանդիսանալ համապատասխան կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների հետագա նախակլինիկական ուսումնասիրությունների համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նեյրոգիտության, կենսաքիմիայի, մոլեկուլային և բջջային կենսաբանության, նյարդաֆարմակոլոգիայի ու վերականգնողական բժշկության ոլորտներում աշխատող մասնագետների և հետազոտողների համար։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է վերջավոր դաշտերի վրա անվերածելի, նորմալ և տեղադրության բազմանդամների կառուցման տեսական հիմքերի և գործնական մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են վերջավոր դաշտերի հանրահաշվական հատկությունները, բազմանդամների դասակարգման սկզբունքները և դրանց կառուցման ալգորիթմական մոտեցումները։ Քննարկվում են անվերածելի և նորմալ բազմանդամների ստացման մեթոդները, դրանց մաթեմատիկական բնութագրերը, ինչպես նաև տեղադրության բազմանդամների կառուցման առանձնահատկություններն ու կիրառական նշանակությունը։ Աշխատությունում անդրադարձ է կատարվում նաև հաշվարկային մեթոդներին, ալգորիթմների արդյունավետության գնահատմանը և վերջավոր դաշտերի վրա հիմնված խնդիրների լուծմանը, որոնք լայն կիրառություն ունեն ծածկագրության, կոդավորման տեսության, տեղեկատվական անվտանգության և հաշվողական մաթեմատիկայի ոլորտներում։ Գիրքը նախատեսված է մաթեմատիկոսների, ինֆորմատիկայի և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է միջին դպրոցում գոյականի բառաքերականական առանձնահատկությունների ուսուցման մեթոդական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով սովորողների ակտիվ և պասիվ բառապաշարի հարստացման կարևոր միջոց։ Հետազոտության առանցքում քերականական գիտելիքների և բառապաշարային աշխատանքի փոխկապակցված կազմակերպումն է, որի միջոցով սովորողները ոչ միայն յուրացնում են գոյականի ձևաբանական հատկանիշները, այլև ընդլայնում են բառերի իմաստների, գործածության ոլորտների և ոճական հնարավորությունների վերաբերյալ իրենց գիտելիքները։ Քննվում են գոյականի բառաքերականական կարգերի ուսուցման բովանդակությունը, դրանց ներկայացման հաջորդականությունը և տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան մեթոդների ընտրությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գոյականների իմաստային խմբերի, հատուկ և հասարակ անունների, անձնանիշ և իրանիշ բառերի, թվի, հոլովման ու առման հետ կապված լեզվական երևույթների ուսուցմանը՝ դրանք կապելով բառապաշարի նպատակային զարգացման հետ։ Կարևորվում է այն մոտեցումը, ըստ որի քերականական նյութը չպետք է յուրացվի մեկուսացված ձևով, այլ պետք է ուսումնասիրվի կենդանի խոսքի, գեղարվեստական և տեղեկատվական տեքստերի, բառարանային աշխատանքի ու հաղորդակցական առաջադրանքների միջոցով։ Տարբեր համատեքստերում գոյականների գործածության դիտարկումը հնարավորություն է տալիս սովորողներին տարբերակել բառերի հիմնական և փոխաբերական իմաստները, հասկանալ հոմանիշային ու հականիշային հարաբերությունները, ճանաչել բազմիմաստ բառերը և գիտակցաբար ընտրել խոսքային իրավիճակին համապատասխան բառամիավորներ։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել բառային վարժությունները, տեքստային առաջադրանքները, բառերի խմբավորումը, բառակազմական դիտարկումները, բառարաններից օգտվելը և ինքնուրույն խոսք կառուցելու աշխատանքները։ Ուսուցման արդյունավետության տեսանկյունից ընդգծվում է սովորողի ակտիվ մասնակցությունը, երբ քերականական կանոնի յուրացումը զուգակցվում է բառերի որոնման, համեմատության, դասակարգման և խոսքում կիրառման հետ։ Նման աշխատանքը նպաստում է ոչ միայն բառապաշարի քանակական ընդլայնմանը, այլև բառերի իմաստային նրբությունների ընկալմանը, գրավոր ու բանավոր խոսքի ճշգրտությանը և լեզվական մտածողության զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է հայոց լեզվի քերականության, բառագիտության և դասավանդման մեթոդիկայի մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով գոյականի ուսուցումը դարձնել սովորողների բառապաշարի զարգացման և խոսքային կարողությունների կատարելագործման արդյունավետ միջոց։

Лингвистика

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է հարանունների կիրառությունը XX դարի հայ պոեզիայում՝ ընդգծելով դրանց լեզվաոճական և գեղարվեստական գործառույթները բանաստեղծական խոսքում։ Նշվում է, որ հարանունները՝ իմաստով մոտ կամ հնչյունական նմանություն ունեցող բառային զույգերը, պոեզիայում ծառայում են որպես արտահայտչական կարևոր միջոց՝ ստեղծելով իմաստային լարվածություն, հնչյունային խաղ և բազմիմաստության դաշտ։ Վերլուծվում է, որ XX դարի հայ պոեզիայում, հատկապես մոդեռնիստական և հետմոդեռնիստական ուղղությունների շրջանակում, հարանունային զույգերի կիրառությունը հաճախ նպաստում է տեքստի ներքին հակադրությունների ընդգծմանը, զգացմունքային խորացմանը և ասոցիատիվ մտածողության ակտիվացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հնչյունական նմանության և իմաստային տարբերության փոխազդեցությանը, որը ստեղծում է պոետիկ երկիմաստություն և ուժեղացնում խոսքի երաժշտականությունը։ Նշվում է նաև, որ հարանունները հաճախ օգտագործվում են որպես ոճական հակադրության և սեմանտիկ խաղի միջոց՝ հնարավորություն տալով հեղինակներին ընդլայնել լեզվի արտահայտչական սահմանները և կառուցել բազմաշերտ պատկերային համակարգ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ հարանունների կիրառությունը XX դարի հայ պոեզիայում կարևոր դեր ունի գեղարվեստական խոսքի ռիթմիկ, իմաստային և պատկերային հարստացման գործընթացում՝ նպաստելով բանաստեղծական լեզվի զարգացմանը և նորարարական որոնումներին։