Գազամիա

Литература

Այս ժողովածուն ներկայացնում է հայ արձակի ամենանուրբ ու խորքային հեղինակներից մեկի ստեղծագործական աշխարհը, որտեղ պատմվածքներն առանձնանում են բնության մանրակրկիտ և գունեղ նկարագրություններով, մարդու ներքին ապրումների հոգեբանական խորությամբ և գյուղական կյանքի իրական, երբեմն նաև խորհրդանշական պատկերմամբ։ Հեղինակի լեզուն չափազանց պատկերավոր է ու մաքուր, հաճախ համադրված է պարզության և փիլիսոփայական մտածողության հետ, ինչը ընթերցողին թույլ է տալիս զգալ ոչ միայն իրադարձությունները, այլ նաև դրանց ներքին իմաստը։ Պատմվածքներում հաճախ հանդիպում են մարդկային ճակատագրերի նուրբ հակադրություններ, բնության ու մարդու փոխհարաբերության յուրահատուկ ընկալում, ինչպես նաև ժամանակի սոցիալական փոփոխությունների ազդեցությունը անհատի վրա։ Այս գործերը միաժամանակ և՛ գրական բարձր արժեք ունեն, և՛ մշակութային կարևորություն, քանի որ ներկայացնում են հայկական գյուղաշխարհի հոգեբանությունն ու կենցաղը՝ իր ամբողջությամբ ու իրականությամբ, ստեղծելով խոր զգայական և մտավոր ազդեցություն ընթերցողի վրա։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի չափածո և արձակ լեգենդների գեղարվեստական, գաղափարական և ժանրային առանձնահատկությունների քննությանը՝ բացահայտելով դրանց տեղը բանաստեղծի ստեղծագործական ժառանգության մեջ և հայ գրականության լեգենդային մտածողության զարգացման համատեքստում։ Աշխատության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես է ժողովրդական բանահյուսական նյութը վերածվում ինքնուրույն գեղարվեստական իրականության և ինչպես են լեգենդի միջոցով արտահայտվում սիրո, մարդկային ճակատագրի, բարու և չարի, հավատարմության, գեղեցիկի, տառապանքի, մահվան և անմահության վերաբերյալ գաղափարները։ Իսահակյանի լեգենդներում առասպելական և ժողովրդական պատկերացումները միահյուսվում են հեղինակի անհատական աշխարհընկալման հետ՝ ստեղծելով պարզ թվացող, բայց գաղափարապես ու հոգեբանորեն բազմաշերտ ստեղծագործություններ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է չափածո և արձակ լեգենդների համեմատական քննությունը։ Չափածո տարբերակներում բանաստեղծական ռիթմը, երաժշտականությունը, հակիրճությունը և պատկերների խտությունը նպաստում են զգացմունքի անմիջական արտահայտմանը։ Բանաստեղծական խոսքը հնարավորություն է տալիս լեգենդի սյուժետային հիմքի վրա ստեղծելու հուզականորեն լարված և խորհրդանշական աշխարհ, որտեղ յուրաքանչյուր պատկեր կարող է ունենալ միաժամանակ առասպելական, հոգեբանական և փիլիսոփայական նշանակություն։ Արձակ լեգենդներում, իր հերթին, ավելի մեծ հնարավորություն է ստեղծվում սյուժեի մանրամասն զարգացման, կերպարների հոգեբանական բացահայտման և միջավայրի նկարագրության համար։ Այս տարբերությունները, սակայն, չեն խախտում երկու ձևերի ներքին կապը․ և՛ չափածո, և՛ արձակ լեգենդներում պահպանվում է բանահյուսական մտածողության հիմքը՝ միահյուսված անհատական գեղարվեստական մեկնաբանության հետ։ Իսահակյանի լեգենդների կարևոր թեմաներից է սերը։ Սիրային հարաբերությունները հաճախ ներկայացվում են որպես մարդու կյանքի ամենաբարձր և միաժամանակ ամենախոցելի արժեքներից մեկը։ Սերը կարող է հաղթահարել ժամանակը, տարածությունը և նույնիսկ մահը, սակայն այն հաճախ կապված է նաև տառապանքի, բաժանման, զոհաբերության և անհնարինության հետ։ Այդ հակադրության շնորհիվ սիրային լեգենդները վերածվում են մարդու հոգևոր գոյության մասին խորհրդածության։ Սիրո կորուստը կարող է դառնալ ոչ միայն անձնական ողբերգություն, այլև մարդկային ճակատագրի ընդհանրական խորհրդանիշ։ Մահվան և անմահության թեման նույնպես առանցքային նշանակություն ունի։ Իսահակյանի լեգենդներում մահը հաճախ ներկայացվում է ոչ միայն որպես կյանքի վերջ, այլև որպես սիրո, հիշողության և հոգևոր արժեքների փորձության սահման։ Մարդը կարող է ֆիզիկապես հեռանալ, սակայն նրա սերը, անունը կամ գործը շարունակում են ապրել հիշողության և մշակույթի մեջ։ Այս մոտեցումը լեգենդներին հաղորդում է փիլիսոփայական խորություն և թույլ է տալիս մարդկային կյանքի անցողիկությունը հակադրել հոգևոր արժեքների շարունակականությանը։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական բանահյուսության ազդեցությանը։ Իսահակյանը լայնորեն օգտագործում է ժողովրդական ավանդությունների, առասպելների և զրույցների գեղարվեստական ներուժը, սակայն դրանք պարզապես չի վերարտադրում։ Նա վերամշակում է բանահյուսական նյութը, փոխում շեշտադրումները, խորացնում կերպարների հոգեբանությունը և ստեղծում անհատական հեղինակային աշխարհ։ Այս գործընթացում ժողովրդական սյուժեն ձեռք է բերում նոր գաղափարական բովանդակություն՝ պահպանելով իր ազգային և մշակութային հիմքը։ Բանահյուսական տարրերի և հեղինակային երևակայության համադրումը հատկապես նկատելի է կերպարների կառուցման մեջ։ Լեգենդային հերոսները կարող են ունենալ առասպելական կամ խորհրդանշական բնույթ, սակայն նրանց ապրումները հաճախ խորապես մարդկային են։ Նրանք սիրում են, տառապում են, կորցնում են, ընտրություն են կատարում և պայքարում են իրենց ճակատագրի դեմ։ Այդ պատճառով ընթերցողը նրանց ընկալում է ոչ միայն որպես լեգենդի հերոսներ, այլև որպես մարդու ընդհանրացված կերպարներ։ Կարևոր դեր ունի նաև բնության պատկերումը։ Իսահակյանի լեգենդներում բնությունը հաճախ կապված է մարդկային զգացմունքների և իրադարձությունների հետ։ Բնապատկերները կարող են ընդգծել պատմության ողբերգականությունը, սիրո քնքշությունը կամ հերոսի ներքին վիճակը։ Բնությունն այս դեպքում պարզապես գործողությունների միջավայր չէ, այլ գեղարվեստական աշխարհի ակտիվ բաղադրիչ, որը հաճախ ձեռք է բերում խորհրդանշական իմաստ։ Ուսումնասիրության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև լեզվի և ոճի առանձնահատկություններին։ Լեգենդների լեզուն միավորում է ժողովրդական խոսքի պարզությունն ու բանաստեղծական պատկերավորությունը։ Հեղինակը հաճախ օգտագործում է կրկնություններ, խորհրդանշական պատկերներ, հակադրություններ և երաժշտական կառուցվածքներ, որոնք ստեղծագործություններին հաղորդում են հեքիաթային և առասպելական մթնոլորտ։ Միաժամանակ լեզվի պարզությունը չի նշանակում գաղափարների պարզեցում․ կարճ ու հասանելի պատմությունների ներքո հաճախ թաքնված են մարդու գոյության և ճակատագրի վերաբերյալ խորքային հարցադրումներ։ Չափածո և արձակ լեգենդների համեմատությունը ցույց է տալիս, որ ժանրային ձևի փոփոխությունը փոխում է նաև գեղարվեստական արտահայտության հնարավորությունները։ Չափածոն ավելի մեծ տեղ է տալիս ռիթմին, հնչերանգին և զգացմունքի խտացված արտահայտությանը, մինչդեռ արձակը հնարավորություն է տալիս ավելի ազատ զարգացնելու պատմությունը և խորացնելու կերպարների ու իրավիճակների նկարագրությունը։ Սակայն երկու ձևերի հիմքում էլ պահպանվում է նույն ստեղծագործական սկզբունքը՝ ժողովրդական նյութի միջոցով անդրադառնալ համամարդկային արժեքներին և մարդու հոգևոր աշխարհի խնդիրներին։ Այս ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Ավետիք Իսահակյանի լեգենդները կարևոր տեղ են զբաղեցնում նրա ստեղծագործական ժառանգության մեջ՝ միավորելով բանահյուսական ավանդույթը, բանաստեղծական երևակայությունը, հոգեբանական խորությունը և փիլիսոփայական մտածողությունը։ Դրանք հնարավորություն են տալիս տեսնելու, թե ինչպես կարող է հին լեգենդային նյութը նոր կյանք ստանալ անհատական հեղինակի մշակմամբ և վերածվել սիրո, կորստի, մահվան, հավատարմության և մարդկային հոգու անմահության մասին համամարդկային խոսքի։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականությամբ, բանահյուսությամբ, լեգենդի ժանրով և Իսահակյանի ստեղծագործական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ օգնելով բացահայտել նրա չափածո և արձակ լեգենդների ներքին ընդհանրություններն ու գեղարվեստական տարբերությունները։

История

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է 1918–1920 թվականներին Հյուսիսային Կովկասում ձևավորված հայ գաղթական համայնքների իրավիճակին՝ այն դիտարկելով Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտի, Օսմանյան կայսրության փլուզման և տարածաշրջանային քաղաքական անկայունության լայն համատեքստում։ Նյութում վերլուծվում են հայ բնակչության զանգվածային տեղաշարժերի պատճառները, որոնք պայմանավորված էին պատերազմական գործողություններով, բռնություններով և սոցիալ-տնտեսական ճգնաժամերով, ինչպես նաև նոր բնակավայրերում հարմարվելու գործընթացները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գաղթականների սոցիալական կառուցվածքին, զբաղվածության ձևերին և տեղական իշխանությունների ու համայնքների հետ հարաբերություններին, որոնք հաճախ որոշվում էին ինչպես քաղաքական, այնպես էլ տնտեսական գործոններով։ Ուսումնասիրությունը նաև ընդգծում է բարեգործական և ինքնօգնության կազմակերպությունների դերը, որոնք փորձել են մեղմել գաղթականության ծանր պայմանները՝ ապահովելով սնունդ, կացարան և կրթական նվազագույն հնարավորություններ։ Միաժամանակ ներկայացվում են գաղթականության երկարաժամկետ հետևանքները՝ կապված հայկական սփյուռքի ձևավորման, ժողովրդագրական փոփոխությունների և տարածաշրջանում հայկական համայնքային կյանքի վերակազմակերպման հետ։

Литература

Ժողովածուն հայ բանաստեղծական գրականության նմուշների ամբողջություն է, որն ընդգրկում է հեղինակի ստեղծագործությունների երկրորդ հատորը։ Բանաստեղծությունը գրական այն ձևն է, որի միջոցով արտահայտվում են մարդու զգացմունքները, մտքերը, ապրումները և աշխարհի նկատմամբ անհատական վերաբերմունքը՝ պատկերավոր լեզվի, ռիթմի, հնչյունային կազմակերպման ու գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների օգնությամբ։ XIX դարի հայ պոեզիան զարգանում էր ազգային մշակութային զարթոնքի, հասարակական փոփոխությունների և գրական լեզվի հարստացման պայմաններում։ Այդ ժամանակաշրջանի բանաստեղծական ստեղծագործություններում հաճախ կարևոր տեղ էին զբաղեցնում անձնական ապրումները, սերը, բնության գեղեցկությունը, հայրենիքի գաղափարը, մարդկային հարաբերությունները, կյանքի անցողիկությունը և հասարակական իրականության նկատմամբ վերաբերմունքը։ Սակայն յուրաքանչյուր ժողովածուի թեմատիկ ուղղվածությունը պայմանավորված է կոնկրետ հեղինակի ստեղծագործական աշխարհով, ուստի այս հատորի առանձին բանաստեղծությունների բովանդակությունը վերնագրից միայն հստակեցնել հնարավոր չէ։ Որպես բազմահատոր հրատարակության մաս՝ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ստեղծագործությունների ամբողջական շարքը և հետևելու հեղինակի բանաստեղծական մտածողության առանձնահատկություններին։ Հատորը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության պատմությամբ, պոեզիայի ժանրային զարգացմամբ, գեղարվեստական լեզվի ձևավորմամբ և XIX դարի հայ մտավոր կյանքի մշակութային դրսևորումներով զբաղվող ընթերցողների ու հետազոտողների համար։ Այն նաև արժեքավոր նյութ է հայ տպագիր գրական ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ներկայացնելով բանաստեղծական ստեղծագործությունների հրատարակման և ընթերցողների շրջանում տարածման պատմական ավանդույթը։

Математика

Աշխատությունը վերաբերում է Բյուրականի աստղադիտարանի կողմից իրականացված երկնքի սպեկտրային ուսումնասիրությունների կարևոր ուղղություններից մեկին՝ աստղերի սպեկտրների համակարգված դիտարկմանը և դրանց ֆիզիկական հատկությունների հետազոտությանը։ Նման սպեկտրային տեսությունների հիմնական նպատակն է երկնքի տարբեր հատվածներում գտնվող աստղերի սպեկտրների ստացումը, դասակարգումը և վերլուծությունը՝ դրանց միջոցով աստղերի ջերմաստիճանի, քիմիական կազմի, լուսատվության, էվոլյուցիոն վիճակի և այլ ֆիզիկական բնութագրերի մասին տեղեկություններ ստանալու համար։ Աստղային սպեկտրը պարունակում է բազմաթիվ կլանման և ճառագայթման գծեր, որոնց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս նույնականացնել աստղային մթնոլորտում առկա քիմիական տարրերը և գնահատել դրանց հարաբերական պարունակությունները։ Սպեկտրների համեմատական վերլուծությունը նաև հնարավորություն է տալիս աստղերին դասակարգել ըստ սպեկտրային տիպերի և առանձնացնել սովորական ու առանձնահատուկ հատկություններ ունեցող օբյեկտները։ Երկնքի լայնածավալ սպեկտրային դիտարկումները կարևոր նշանակություն ունեն հատկապես այն պատճառով, որ ստեղծում են աստղագիտական տվյալների մեծածավալ շտեմարան, որը կարող է օգտագործվել հետագա հետազոտությունների համար։ Դրանց հիման վրա հնարավոր է ուսումնասիրել աստղերի տարածական բաշխումը, տարբեր աստղային բնակչությունների առանձնահատկությունները, աստղառաջացման գործընթացները և Գալակտիկայի կառուցվածքային ու էվոլյուցիոն խնդիրները։ Այսպիսի հետազոտությունները կարևոր ներդրում են աստղաֆիզիկական դիտողական տվյալների հավաքագրման և համակարգման գործում, իսկ ստացված սպեկտրային նյութը կարող է կիրառվել ինչպես առանձին աստղերի ուսումնասիրության, այնպես էլ աստղային համակարգերի և Գալակտիկայի ընդհանուր հատկությունների վերլուծության համար։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է աստղերի սպեկտրային բնութագրերի միջոցով դրանց ֆիզիկական էության բացահայտման հնարավորությամբ և երկարաժամկետ դիտողական տվյալների պահպանմամբ, որոնք արժեքավոր հիմք են հետագա աստղագիտական ուսումնասիրությունների, համեմատական վերլուծությունների և նոր օբյեկտների բացահայտման համար։

Психология

Երազները ըստ Carl Jung-ի ընկալվում են որպես մարդու անգիտակցական աշխարհի կարևոր արտահայտություն, որը բացահայտում է անհատի ներքին հոգեկան վիճակը, խորքային մտքերը և այն բովանդակությունները, որոնք գիտակցական մակարդակում հաճախ չեն գիտակցվում։ Յունգի տեսության մեջ երազները չեն դիտվում միայն որպես պատահական պատկերների կամ ճնշված ցանկությունների արտահայտություն, այլ որպես իմաստալից խորհրդանիշների համակարգ, որը կապված է մարդու անձնական փորձի, ինչպես նաև կոլեկտիվ անգիտակցականի հետ։ Նրա կարծիքով անգիտակցականը բաժանվում է երկու հիմնական մասի՝ անձնական անգիտակցական, որը ձևավորվում է մարդու սեփական կյանքի փորձից, և կոլեկտիվ անգիտակցական, որը պարունակում է մարդկության ընդհանուր հոգեբանական փորձառությունները և արխետիպերը։ Երազներում հայտնվող պատկերները, ըստ Յունգի, հաճախ կրում են արխետիպային նշանակություն, օրինակ՝ հերոսը, ստվերը, մայրը կամ իմաստուն ծերունին, որոնք արտահայտում են մարդու հոգու տարբեր կողմերը և ներքին հակասությունները։ Յունգը կարևորում էր երազների մեկնաբանությունը որպես ինքնաճանաչման ճանապարհ, քանի որ դրանք օգնում են մարդուն հասկանալ իր ներքին հակամարտությունները, վախերը, ցանկությունները և զարգացման հնարավոր ուղիները։ Նրա մոտեցմամբ երազները նաև հոգեկան հավասարակշռության վերականգնման միջոց են, քանի որ անգիտակցականը երազների միջոցով փորձում է փոխհատուցել գիտակցական կյանքի միակողմանիությունը և բերել ամբողջականության զգացում։ Յունգը նաև կարծում էր, որ երազների խորհրդանիշները պետք է դիտարկվեն ոչ թե մեկ ընդհանուր իմաստով, այլ յուրաքանչյուր մարդու համար առանձին, քանի որ դրանք կապված են անձի կյանքի փորձի և հոգեբանական առանձնահատկությունների հետ։ Նրա տեսությունը մեծ ազդեցություն է ունեցել հոգեբանության, հոգեթերապիայի, արվեստի և մշակութաբանության զարգացման վրա՝ բացելով նոր մոտեցումներ մարդու ներաշխարհի ուսումնասիրության համար։