Geflüchtete aus Bergkarabach: Zuflucht in der heiligen Stadt

Экономика

Թավադյան Ա.-ն գրքում համակարգված կերպով ներկայացնում է մակրոտնտեսական երևույթների ուսումնասիրության մեթոդաբանական հիմքերը՝ սկսելով հիմնական մակրոտնտեսական ցուցանիշներից (ՀՆԱ, գնաճ, գործազրկություն, պետական բյուջե, արտաքին առևտրային հաշվեկշիռ) և դրանց փոխկապակցվածությունից մինչև բարդ տնտեսաչափական մոդելների կառուցում և կիրառություն։ Աշխատության մեջ մանրամասն բացատրվում են տնտեսական գործընթացների վերլուծության մոտեցումները՝ ներառյալ կառուցվածքային, դինամիկ և համեմատական վերլուծությունները, որոնք թույլ են տալիս գնահատել տնտեսության ներկա վիճակը և զարգացման միտումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մոդելավորման մեթոդներին՝ միաժամանակյա հավասարումների համակարգեր, ժամանակային շարքերի մոդելներ և սցենարային մոդելավորում, որոնք օգտագործվում են տնտեսական քաղաքականության ազդեցությունների գնահատման համար։ Գիրքը նաև ընդգրկում է կանխատեսման ժամանակակից մոտեցումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարելի է մոդելների միջոցով գնահատել ապագա տնտեսական զարգացումները և նվազեցնել անորոշությունը տնտեսական որոշումների կայացման գործընթացում։ Հեղինակը շեշտադրում է տեսական և գործնական մոտեցումների համադրությունը՝ ընդգծելով, որ արդյունավետ մակրոտնտեսական վերլուծությունը պահանջում է ինչպես տնտեսական տեսության խորքային իմացություն, այնպես էլ քանակական մեթոդների կիրառման հմտություններ։ Աշխատությունը հատկապես օգտակար է տնտեսագիտության, տնտեսաչափության, պետական կառավարման և ֆինանսական վերլուծության ոլորտների ուսանողների, հետազոտողների և մասնագետների համար։

Технология

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հիդրոտեխնիկական կառուցվածքների ամրության, կայունության և անվտանգ շահագործման ապահովման արդիական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են ամբարտակների, ջրամբարների, ջրանցքների, հիդրոէներգետիկական և այլ հիդրոտեխնիկական կառույցների նախագծման, շահագործման և տեխնիկական վիճակի գնահատման սկզբունքները՝ հաշվի առնելով դրանց վրա ազդող բնական և տեխնածին գործոնները։ Հեղինակը ներկայացնում է կառուցվածքների ամրության և հուսալիության գնահատման ինժեներական մեթոդները, մաթեմատիկական մոդելավորման, հաշվարկային վերլուծության և տեխնիկական մոնիթորինգի ժամանակակից մոտեցումները՝ առաջարկելով արդյունավետ լուծումներ հնարավոր վթարային իրավիճակների կանխարգելման և շահագործման անվտանգության բարձրացման համար։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև սեյսմիկ ազդեցությունների, հիդրոլոգիական բեռնվածքների, նյութերի դիմացկունության և տեխնիկական սպասարկման խնդիրները՝ ընդգծելով ռիսկերի կառավարման և կառույցների երկարաժամկետ հուսալիության ապահովման կարևորությունը։ Գիրքը նախատեսված է հիդրոտեխնիկների, շինարար ինժեներների, նախագծողների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների և ենթակառուցվածքների շահագործմամբ զբաղվող մասնագետների համար, ովքեր հետաքրքրված են հիդրոտեխնիկական կառույցների անվտանգության և արդյունավետ շահագործման հարցերով։

Литература

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։

Математика

Աստղաֆիզիկական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է IRAS և SST աստղադիտակային դիտումների տվյալների հիման վրա գալակտիկաների ֆիզիկական հատկությունների, կառուցվածքի և ճառագայթման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ինֆրակարմիր աստղագիտության տեսական հիմքերը, գալակտիկաների ճառագայթման ձևավորման մեխանիզմները և տիեզերական դիտումների նշանակությունը արտագալակտիկական օբյեկտների հետազոտության համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում IRAS ինֆրակարմիր աստղագիտական արբանյակի և SST՝ Սփիցերի տիեզերական աստղադիտակի դիտողական հնարավորություններին, դրանց միջոցով ստացված տվյալների համադրմանը և գալակտիկաների սպեկտրային բնութագրերի վերլուծությանը։ Դիտարկվում են միջաստղային փոշու ջերմային ճառագայթման, աստղառաջացման ակտիվության, գալակտիկաների լուսատվության և ինֆրակարմիր սպեկտրային էներգիայի բաշխման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև գալակտիկաների դասակարգման, ակտիվ գալակտիկական միջուկների հայտնաբերման, աստղառաջացման գործընթացների գնահատման և տարբեր դիտողական ցուցանիշների միջև փոխկապակցվածությունների ուսումնասիրման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են կիրառվել աստղագիտական տվյալների վիճակագրական մշակման, բազմալիքային դիտումների համեմատության և գալակտիկաների ֆիզիկական պարամետրերի գնահատման մեթոդներ։ Անդրադարձ է կատարվում ինֆրակարմիր դիտումների նշանակությանը գալակտիկաների էվոլյուցիայի, միջաստղային միջավայրի հատկությունների և տիեզերքում աստղառաջացման գործընթացների վերաբերյալ պատկերացումների զարգացման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել աստղաֆիզիկայի, արտագալակտիկական աստղագիտության, տիեզերական դիտումների և աստղագիտական տվյալների վերլուծության ոլորտներում մասնագիտացող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Лингвистика

Բանասիրական և թարգմանագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է գեղարվեստական ստեղծագործության և դրա թարգմանության համակողմանի ուսումնասիրության տեսական ու մեթոդաբանական հիմնախնդիրներին։ Քննության են առնվում բնագրի և թարգմանական տեքստի փոխհարաբերությունները, գեղարվեստական բովանդակության փոխանցման առանձնահատկությունները և տարբեր լեզվամշակութային միջավայրերում գրական ստեղծագործության ընկալման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ստեղծագործության գաղափարական, թեմատիկ, կառուցվածքային և լեզվաոճական բաղադրիչների համալիր վերլուծությանը, ինչպես նաև դրանց արտահայտման եղանակներին թարգմանության մեջ։ Վերլուծվում են հեղինակային ոճի, պատկերավորման միջոցների, փոխաբերությունների, խորհրդանիշների, ազգային մշակութային իրողությունների և գեղարվեստական արտահայտչականության պահպանման ու վերարտադրման հնարավորությունները։ Քննարկվում են նաև թարգմանական համարժեքության, իմաստային համապատասխանության, թարգմանչական մեկնաբանության և բնագրի գեղագիտական ազդեցության փոխանցման հիմնահարցերը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարևորվում է լեզվաբանական, գրականագիտական, ոճագիտական և մշակութաբանական մոտեցումների համադրումը՝ գեղարվեստական տեքստի և դրա թարգմանության առանձնահատկություններն առավել ամբողջական բացահայտելու նպատակով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել գեղարվեստական թարգմանության գնահատման գիտական չափանիշների զարգացմանը և օգտակար լինել բանասիրության, թարգմանագիտության, համեմատական գրականագիտության ու տեքստի վերլուծության ոլորտների մասնագետների և հետազոտողների համար։

Лингвистика

Լեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է արդի հայերենում նոր բառերի ձևավորման բառակազմական օրինաչափությունների և կաղապարների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ժամանակակից լեզվում առաջացող նորաբանությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դրանց կազմության միջոցներն ու բառակազմական հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ածանցման, բառաբարդման և բառակազմական այլ եղանակների միջոցով նոր բառային միավորների ստեղծմանը, ինչպես նաև արդեն գոյություն ունեցող կաղապարների արդյունավետությանը նոր բառապաշարի ձևավորման գործընթացում։ Վերլուծվում են տարբեր կառուցվածք ունեցող նորաբանությունների բաղադրիչները, դրանց իմաստային և ձևաբանական հարաբերությունները, ինչպես նաև նոր բառերի համապատասխանությունը հայերենի բառակազմական համակարգի օրինաչափություններին։ Քննարկվում են հասարակական, գիտական, տեխնոլոգիական և մշակութային զարգացումների ազդեցությամբ բառապաշարում տեղի ունեցող փոփոխությունները և նոր հասկացությունների անվանման լեզվական միջոցները։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է արդի հայերենի բառապաշարի զարգացման միտումների, բառակազմական համակարգի գործուն մեխանիզմների և նորաբանությունների ձևավորման սկզբունքների բացահայտմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայերենագիտության, բառագիտության, բառակազմության, բառարանագրության և ժամանակակից լեզվական գործընթացների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։