Գեղագրություն հայերեն, ֆրանսերեն, հունարեն և թուրքերեն լեզուներով

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է ատամի էմալի մակերեսի կառուցվածքային և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը պարոդոնտի տարբեր վիճակների պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում ատամի կարծր հյուսվածքների և դրանք շրջապատող պարոդոնտային հյուսվածքների միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունն է՝ ուշադրություն դարձնելով այն փոփոխություններին, որոնք կարող են արտահայտվել էմալի մակերեսային կառուցվածքում, ֆիզիկական հատկություններում և արտաքին միջավայրի ազդեցությունների նկատմամբ կայունության մեջ։ Քննության են առնվում առողջ պարոդոնտի և տարբեր ախտաբանական վիճակների դեպքում էմալի մակերեսի համեմատական բնութագրերը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել դրանց միջև հնարավոր օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում էմալի միկրոկառուցվածքին, մակերեսային ամբողջականությանը, հանքայնացման վիճակին և բերանի խոռոչի միջավայրի հետ փոխազդեցության առանձնահատկություններին։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել կառուցվածքային դիտարկումների և ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշների համադրում՝ պարզելու համար, թե պարոդոնտային հյուսվածքների վիճակի փոփոխություններն ինչպիսի հարաբերակցություն կարող են ունենալ էմալի մակերեսի բնութագրերի հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բերանի խոռոչի տեղային միջավայրի դերը, քանի որ թքի հատկությունները, ատամնափառի ձևավորումը, հանքային հավասարակշռությունը և հյուսվածքային վիճակը կարող են փոխկապակցված լինել ատամի մակերեսային շերտի առանձնահատկությունների հետ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս կառուցվածքային տվյալները դիտարկել գործառական նշանակության տեսանկյունից՝ գնահատելով էմալի պաշտպանական հատկությունների և պարոդոնտի վիճակի միջև հնարավոր կապերը։ Համեմատական մոտեցումը կարող է նպաստել տարբեր կլինիկական խմբերում դիտվող փոփոխությունների համակարգմանը և դրանց ախտորոշիչ նշանակության գիտական գնահատմանը։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել նաև էմալի մակերեսի փոփոխությունների և պարոդոնտային գործընթացների արտահայտվածության միջև հնարավոր հարաբերություններին՝ առանց դրանք միանշանակ պատճառահետևանքային կապ համարելու։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ստոմատոլոգիայի, պարոդոնտոլոգիայի, ատամի կարծր հյուսվածքների մորֆոլոգիայի և կլինիկական հետազոտության մոտեցումները՝ նպաստելով էմալի ու պարոդոնտային հյուսվածքների փոխհարաբերությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է բիսմութբորատային և տելուրմոլիբդատային համակարգերի հիման վրա ցածր հալման ջերմաստիճան ունեցող զոդման ապակիների մշակման, դրանց ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ուսումնասիրության և տեխնոլոգիական կիրառման հնարավորությունների գնահատման հիմնախնդիրներին։ Քննարկվում են օքսիդային ապակիների առաջացման տեսական հիմքերը, ապակեգոյացնող համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բաղադրության և հատկությունների փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև ցածրջերմաստիճանային ապակենման նյութերի ստացման հիմնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բիսմութի, բորի, տելուրի և մոլիբդենի օքսիդների ազդեցությանը ապակիների կառուցվածքի, հալման և փափկման ջերմաստիճանների, ջերմային կայունության ու բյուրեղացման նկատմամբ հակվածության վրա։ Ուսումնասիրվում են տարբեր բաղադրությունների սինթեզման պայմանները, հումքային բաղադրիչների հարաբերակցությունների ընտրությունը, հալույթի ձևավորման առանձնահատկությունները և ստացված նյութերի տեխնոլոգիական բնութագրերը։ Անդրադարձ է կատարվում ապակիների ջերմային ընդարձակման գործակիցներին, մածուցիկությանը, քիմիական կայունությանը, մակերևութային փոխազդեցություններին և տարբեր նյութերի հետ հերմետիկ միացություններ առաջացնելու հնարավորություններին։ Կարևորվում են զոդման ապակիների և միացվող նյութերի ջերմաֆիզիկական հատկությունների համապատասխանեցումը, միացման ընթացքում առաջացող լարումների նվազեցումը և ստացված միացությունների մեխանիկական ամրության ու հուսալիության ապահովումը։ Դիտարկվում են նաև ապակիների կառուցվածքի և ֆազային կազմի հետազոտման մեթոդները, ջերմային վերլուծության, ռենտգենաֆազային հետազոտության և այլ ֆիզիկաքիմիական չափումների կիրառման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել տարբեր բաղադրությունների փորձարարական ցուցանիշները՝ առավել նպատակահարմար ապակեգոյացնող համակարգերի և մշակման տեխնոլոգիական ռեժիմների ընտրության համար։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հատուկ նշանակության ապակենման նյութերի ստեղծման, էլեկտրոնային և էլեկտրատեխնիկական սարքավորումների հերմետիկացման, ինչպես նաև ցածրջերմաստիճանային միացման տեխնոլոգիաների կատարելագործման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նյութագետների, ապակու տեխնոլոգիայի մասնագետների, քիմիկոսների, ֆիզիկաքիմիկոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Культура

Դասագրքում հեղինակը հանգամանորեն վերլուծել է նախնադարյան հասարակության, Արարատյան, Երվանդունիների, Արտաշեսյանների թագավորությունների, հայ Արշակունիների առաջին պատմաշրջանի Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական ու մշակութային պատմության հարցերը, բացահայտել Հայաստանի տեղն ու դերը հին աշխարհի պատմության ընդհանուր համակարգում, լուսաբանել վիճելի զանազան խնդիրներ, կատարել ժամանակագրական տարբեր ճշգրտումներ։ Հասցեագրվում է սովորող երիտասարդությանը և ընթերցող հանրությանը։

Литература

Ստեղծագործությունը կենտրոնանում է ճակատագրի, մարդու ներքին պայքարի և կյանքի անորոշությունների գաղափարների շուրջ՝ օգտագործելով «սև շան» խորհրդանշական կերպարը որպես մութ, անխուսափելի կամ հետապնդող ուժի գեղարվեստական արտահայտություն։ Պատմության մեջ ճակատագիրը կարող է ընկալվել ոչ միայն որպես նախասահմանված իրադարձությունների հաջորդականություն, այլև որպես մարդու վախերի, անցյալի փորձի, ընտրությունների և չլուծված ներքին հակասությունների ամբողջություն։ Սիմվոլիկ կերպարը ստեղծագործությանը հաղորդում է խորհրդավոր և երբեմն մռայլ մթնոլորտ՝ ընթերցողին ստիպելով խորհել այն սահմանների մասին, որտեղ ավարտվում է մարդու ազատ կամքը և սկսվում այն ուժերի ազդեցությունը, որոնք նա չի կարող ամբողջությամբ վերահսկել։ Աշխատության հնարավոր առանցքային թեմաներից են կորուստը, վախը, մեղավորության զգացումը, հիշողությունը, ինքնաճանաչումը և սեփական ճակատագրի հետ հաշտվելու կամ դրան դիմադրելու փորձը։ Գեղարվեստական պատումը կարող է կառուցվել հոգեբանական լարվածության և խորհրդանշական պատկերների միջոցով, որտեղ արտաքին իրադարձությունները զուգահեռվում են հերոսի ներաշխարհում տեղի ունեցող փոփոխությունների հետ։ «Սև շունը» այս համատեքստում կարող է հանդես գալ որպես վտանգի, մահվան, անհայտության կամ անցյալի ստվերի խորհրդանիշ՝ միաժամանակ ունենալով տարբեր մեկնաբանությունների հնարավորություն։ Ստեղծագործության արժեքը կարող է պայմանավորված լինել հենց այդ բազմիմաստությամբ, քանի որ ընթերցողը հնարավորություն է ստանում կերպարներն ու իրադարձությունները մեկնաբանել ոչ միայն բառացի, այլև հոգեբանական և փիլիսոփայական մակարդակներում։ Ընդհանուր առմամբ, ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել որպես մարդու և ճակատագրի հարաբերության, ազատ ընտրության, ներքին վախերի և սեփական կյանքի նկատմամբ վերահսկողություն ձեռք բերելու ձգտման գեղարվեստական ուսումնասիրություն։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Երվանդ Քոչարի գրաֆիկական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ առանձնացնելով նրա գեղարվեստական մտածողության այն կողմերը, որոնք առավել ամբողջականորեն դրսևորվում են գծանկարի և գրաֆիկական արվեստի տարբեր ձևերում։ Ա. Հակոբյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Երևանում 2007 թվականին՝ «Գրաբար» հրատարակչությունում, 96 էջ ծավալով, իսկ դրա հիմքում ընկած հետազոտությունը նախկինում ներկայացվել է նաև որպես թեկնածուական ատենախոսություն։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել նկարչի գրաֆիկական ժառանգության գաղափարագեղագիտական հիմքերը, ձևի և պլաստիկ մտածողության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ներկայացնել նրա ստեղծագործական ուղու տարբեր փուլերում գրաֆիկայի փոփոխվող բնույթը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նրանով, որ Քոչարի արվեստը հաճախ ընկալվում է առաջին հերթին նրա քանդակագործական և տարածական-գեղարվեստական նորարարությունների միջոցով, մինչդեռ գրաֆիկան նրա ստեղծագործական մտածողության ինքնուրույն և բազմազան դրսևորումներից է։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում վաղ շրջանի ստեղծագործություններին, Թիֆլիսյան և մոսկովյան տարիներին, ինչպես նաև հատկապես Փարիզյան ժամանակաշրջանին, երբ Քոչարը հայտնվել էր եվրոպական ավանգարդի ակտիվ միջավայրում և շփվում էր ժամանակի առաջատար գեղարվեստական ուղղությունների ու արվեստագետների հետ։ Նրա ստեղծագործական ուղու այս փուլը կարևոր նշանակություն ունի գրաֆիկական լեզվի ձևավորման համար, քանի որ աշխատանքներում նկատվում են ձևի վերափոխման, տարածական ընկալման, վերացարկման և արտահայտչականության նոր մոտեցումներ։ Քոչարի արվեստը զարգացել է եվրոպական մոդեռնիզմի լայն համատեքստում, իսկ նրա գրաֆիկական ստեղծագործությունները ներառում են տարբեր տեխնիկական և արտահայտչական միջոցներով կատարված աշխատանքներ՝ մատիտային ուրվանկարներից և թանաքով գծանկարներից մինչև գուաշ և այլ գրաֆիկական տեխնիկաներ։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում Փարիզում ստեղծված գրաֆիկական թերթերին, այդ թվում՝ գուաշներին և այսպես կոչված գոֆրաժներին, որոնք ցույց են տալիս նկարչի տեխնիկական փորձարարությունների լայն շրջանակը։ Կարևոր թեմատիկ ուղղություն են նաև «Սասունցի Դավիթ» էպոսի նկարազարդումները, որոնք ստեղծվել են 1939 թվականին և համարվում են ոչ միայն Քոչարի, այլև ամբողջ հայ գրաֆիկական արվեստի նշանակալի ստեղծագործություններից։ Դրանց միջոցով ազգային դիցապատմական նյութը վերածվում է ժամանակակից գեղարվեստական լեզվով արտահայտված պատկերային համակարգի, որտեղ ավանդական թեման միավորվում է նկարչի անհատական պլաստիկական մտածողության հետ։ Աշխատության արժեքավոր կողմերից է գրաֆիկական ստեղծագործությունների դիտարկումը ոչ միայն որպես առանձին պատկերների ամբողջություն, այլ որպես նկարչի ընդհանուր գեղարվեստական մտածողության կարևոր բաղադրիչ։ Այդ մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու գծի, հարթության, ծավալի, տարածության, ռիթմի և ձևի փոխհարաբերությունները և հասկանալու, թե ինչպես են գրաֆիկական որոնումները կապված Քոչարի նկարչության և քանդակագործության հետ։ Նրա արվեստում գրաֆիկական լուծումները հաճախ նախանշում կամ լրացնում են ավելի լայն պլաստիկական գաղափարներ, որոնք հետագայում արտահայտվում են նաև տարածական և քանդակային աշխատանքներում։ Քոչարի գրաֆիկական ժառանգության ուսումնասիրությունը նաև կարևոր աղբյուր է նրա ստեղծագործական էվոլյուցիան հասկանալու համար, քանի որ տարբեր տարիների աշխատանքներում կարելի է հետևել ոճական փոփոխություններին, գեղարվեստական նոր որոնումներին և ազգային ու եվրոպական մշակութային ազդեցությունների փոխակերպմանը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, գրաֆիկայի և կերպարվեստի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հայագետներին, մշակութաբաններին, թանգարանագետներին, նկարիչներին, արվեստի պատմության դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։

История

Нюрнбергский процесс. I աշխատությունը պատմագիտական և իրավագիտական բազմահատոր ուսումնասիրության առաջին հատորն է, որը ներկայացնում է Նյուրնբերգյան միջազգային ռազմական տրիբունալի ստեղծման պատմական նախադրյալները, իրավական հիմքերի ձևավորումը և դատավարության նախնական փուլերը, այն մանրամասնորեն վերլուծում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո ձևավորված միջազգային արդարադատության մեխանիզմները, մեղադրական կողմի դիրքորոշումները և գլխավոր ռազմական հանցագործների նկատմամբ առաջադրված մեղադրանքների կառուցվածքը, գիրքը անդրադառնում է նաև դատավարության կազմակերպչական գործընթացներին, փաստաթղթային հիմքերին և միջազգային իրավունքի նոր սկզբունքների ձևավորմանը, միաժամանակ ընդգծելով այդ գործընթացի ազդեցությունը հետպատերազմյան աշխարհակարգի և միջազգային իրավական համակարգի զարգացման վրա, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր պատմագիտության, միջազգային իրավունքի և քաղաքական գիտությունների ուսումնասիրության համար։