Գետնախնձորի բնական գինու արտադրական տեխնոլոգիայի մշակում

Политология

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում քաղաքական ինստիտուտների ձևավորման, փոխակերպման և զարգացման գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քաղաքական ինստիտուտները դիտարկվում են որպես պետության և հասարակության փոխհարաբերությունները կազմակերպող առանցքային կառույցներ, որոնց գործունեությունն անմիջականորեն կապված է քաղաքական համակարգի կայունության, ժողովրդավարական կառավարման, իշխանության լեգիտիմության և հասարակական մասնակցության հետ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են Հայաստանի անկախ պետականության ձևավորումից հետո քաղաքական համակարգի զարգացման հիմնական փուլերը, ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների պատճառներն ու ուղղությունները, ինչպես նաև քաղաքական միջավայրի վերափոխման ազդեցությունը պետական կառավարման մեխանիզմների վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների փոխհարաբերություններին, կուսակցական համակարգին, ընտրական ինստիտուտներին, քաղաքացիական հասարակության դերակատարությանը և քաղաքական մասնակցության ձևերին։ Հեղինակը փորձում է բացահայտել այն գործոնները, որոնք նպաստում են քաղաքական ինստիտուտների կայացմանը կամ, հակառակը, սահմանափակում դրանց արդյունավետությունը՝ դիտարկելով իրավական, սոցիալական, տնտեսական և քաղաքական պայմանների փոխազդեցությունը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև ինստիտուցիոնալ բարեփոխումների և ժողովրդավարական զարգացման կապը։ Քննարկվում են իշխանության հաշվետվողականության, քաղաքական մրցակցության, հանրային վերահսկողության, ընտրական գործընթացների, պետական կառավարման արդյունավետության և քաղաքացիների քաղաքական ներգրավվածության հետ կապված հիմնախնդիրները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են Հայաստանի քաղաքական ինստիտուտները փոփոխվել տարբեր ժամանակաշրջաններում, ինչպիսի մարտահրավերներ են առաջացել դրանց զարգացման ընթացքում և ինչ նշանակություն ունեն ինստիտուցիոնալ կայունությունն ու արդյունավետությունը երկրի քաղաքական համակարգի հետագա զարգացման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, իրավաբաններին, պետական կառավարման մասնագետներին, սոցիոլոգներին, հետազոտողներին, բուհերի դասախոսներին և ուսանողներին, ինչպես նաև Հայաստանի քաղաքական համակարգի և պետական ինստիտուտների զարգացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

География

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի գետերի հոսքի փոփոխականության, դրա ձևավորման հիմնական օրինաչափությունների և գլոբալ կլիմայական փոփոխությունների պայմաններում ապագա զարգացումների կանխատեսման համապարփակ ուսումնասիրությանը։ Աշխատության առանցքում ջրային ռեսուրսների կարևորագույն բաղադրիչներից մեկի՝ գետային հոսքի երկարաժամկետ փոփոխությունների բացահայտումն է, որը հատկապես նշանակալի է Հայաստանի նման լեռնային երկրի համար, որտեղ ջրային պաշարների ձևավորման և բաշխման վրա մեծ ազդեցություն ունեն տեղումների ռեժիմը, օդի ջերմաստիճանը, ձյան կուտակումը և հալոցքը, գետավազանների բարձրությունը, ռելիեֆը և այլ բնական գործոններ։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում գետերի հոսքի բազմամյա տատանումներին, դրանց սեզոնային և տարեկան առանձնահատկություններին, բարձր և ցածր ջրայնության ժամանակաշրջանների հերթագայությանը, ինչպես նաև տարբեր գետավազաններում հոսքի փոփոխությունների տարածական տարբերություններին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կլիմայական գործոնների և գետային հոսքի փոխկապակցվածության վերլուծությանը՝ պարզելու համար, թե ջերմաստիճանի և տեղումների փոփոխություններն ինչպիսի ազդեցություն կարող են ունենալ ջրային ռեժիմի վրա։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի գլոբալ կլիմայի փոփոխության հնարավոր հետևանքների գնահատումը, քանի որ ջերմաստիճանի բարձրացումը կարող է փոխել ձյան կուտակման և հալման ժամկետները, գարնանային հոսքի ձևավորման բնույթը, գոլորշիացման ինտենսիվությունը և տարվա ընթացքում ջրի բնական բաշխումը։ Աշխատության մեջ կիրառվող վերլուծական և կանխատեսման մոտեցումները հնարավորություն են տալիս գնահատել ոչ միայն արդեն արձանագրված փոփոխությունները, այլև ապագայում գետային հոսքի հնարավոր վարքը տարբեր կլիմայական պայմանների դեպքում։ Կանխատեսումները կարևոր են հատկապես ջրային ռեսուրսների երկարաժամկետ կառավարման համար, քանի որ գետերի հոսքի քանակական և սեզոնային փոփոխությունները կարող են անմիջականորեն անդրադառնալ խմելու և ոռոգման ջրամատակարարման, էներգետիկայի, գյուղատնտեսության, էկոհամակարգերի պահպանության և ջրային անվտանգության վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Հայաստանի ջրային համակարգերի խոցելիության և կլիմայական փոփոխությունների նկատմամբ դրանց արձագանքի մասին՝ ընդգծելով հիդրոլոգիական դիտարկումների շարունակականության, տվյալների գիտական վերլուծության և կանխատեսման մեթոդների կատարելագործման անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառվել ջրային ռեսուրսների կառավարման ռազմավարությունների մշակման, կլիմայի փոփոխությանը հարմարվողականության միջոցառումների պլանավորման, ջրային հաշվեկշռի գնահատման, հիդրոէներգետիկ և գյուղատնտեսական ծրագրերի հիմնավորման, ինչպես նաև Հայաստանի գետային էկոհամակարգերի պահպանության գործընթացներում։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հիդրոլոգների, կլիմայագետների, ջրային ռեսուրսների կառավարման մասնագետների, բնապահպանների, աշխարհագրագետների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի և Ղազախստանի միջև 1991–2016 թվականներին ձևավորված միջպետական հարաբերությունների զարգացման, համագործակցության հիմնական ուղղությունների, ձեռքբերումների և հետագա հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է Խորհրդային Միության փլուզումից և երկու պետությունների անկախացումից հետո երկկողմ հարաբերությունների ինստիտուցիոնալացման գործընթացի վրա՝ ընդգրկելով քաղաքական, դիվանագիտական, առևտրատնտեսական, անվտանգային, մշակութային և հումանիտար ոլորտները։ Երկու երկրների միջև դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվել են 1992 թվականի օգոստոսի 27-ին, որից հետո աստիճանաբար ձևավորվել է երկկողմ համագործակցության պայմանագրաիրավական և դիվանագիտական հիմքը։ Քննության են առնվում անկախության առաջին տարիներին միջպետական կապերի հաստատման առանձնահատկությունները, երբ երկու երկրներն էլ իրականացնում էին պետական կառավարման, տնտեսական համակարգերի և արտաքին քաղաքականության վերափոխումներ։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ հարաբերությունների զարգացման համար ստեղծվել է պայմանագրաիրավական հիմք. 1993 թվականին ստորագրվել է հարաբերությունների հիմքերի մասին պայմանագիրը, իսկ 1999 թվականին՝ բարեկամության և համագործակցության մասին պայմանագիրը։ Հետագա տարիներին իրավական դաշտը համալրվել է առևտրատնտեսական, ներդրումային, տրանսպորտային, կրթական, գիտական և այլ ոլորտներին վերաբերող համաձայնագրերով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքական և դիվանագիտական երկխոսության զարգացմանը։ Քննության են առնվում պետական ղեկավարների, կառավարությունների և արտաքին գործերի գերատեսչությունների միջև շփումները, պաշտոնական և աշխատանքային այցերը, քաղաքական խորհրդակցությունները և տարբեր մակարդակներում անցկացված հանդիպումները։ Դրանք դիտարկվում են որպես երկկողմ հարաբերությունների շարունակականությունն ապահովող կարևոր մեխանիզմներ։ Ուսումնասիրվում է նաև դիվանագիտական ներկայացուցչությունների նշանակությունը։ Հայաստանի դեսպանությունը Ղազախստանում սկսել է գործել անկախության սկզբնական շրջանում, իսկ Ղազախստանի դեսպանությունը Հայաստանում բացվել է 2007 թվականին, ինչը նպաստել է մշտական քաղաքական հաղորդակցության և գործնական համագործակցության ամրապնդմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բազմակողմ ձևաչափերում երկու երկրների փոխգործակցության ուսումնասիրությունը։ Հայաստանը և Ղազախստանը հետխորհրդային տարածքում մասնակցել են մի շարք ընդհանուր կազմակերպությունների և ինտեգրացիոն գործընթացների, ինչի արդյունքում երկկողմ հարաբերությունները զարգացել են նաև բազմակողմ քաղաքական և տնտեսական միջավայրում։ Քննության են առնվում այդ կառույցների շրջանակներում ընդհանուր հետաքրքրություն ներկայացնող հարցերի շուրջ շփումները, ինչպես նաև բազմակողմ համագործակցության ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների վրա։ Առանձին տեղ է հատկացվում տնտեսական կապերին։ Ուսումնասիրվում են ապրանքաշրջանառության կառուցվածքը, արտահանման և ներմուծման հնարավորությունները, գործարար կապերի ձևավորումը, ներդրումային համագործակցությունը և տնտեսական փոխգործակցության զարգացմանը խոչընդոտող գործոնները։ Հայաստանի և Ղազախստանի միջև անմիջական ցամաքային սահմանի բացակայությունը դիտարկվում է որպես տրանսպորտային և լոգիստիկ համագործակցության վրա ազդող կարևոր հանգամանք, ինչի պատճառով առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում տարանցիկ ուղիները և երրորդ երկրների տարածքով իրականացվող փոխադրումները։ Տնտեսական համագործակցության հեռանկարները դիտարկվում են շուկաների փոխադարձ ճանաչելիության բարձրացման, գործարար շրջանակների միջև կապերի ակտիվացման և ապրանքների ու ծառայությունների փոխանակման հնարավորությունների ընդլայնման համատեքստում։ Քննության է առնվում ներդրումային համագործակցության իրավական ապահովումը։ Երկու պետությունների միջև ներդրումների խրախուսման և փոխադարձ պաշտպանության վերաբերյալ համաձայնագիրը ստորագրվել է 2006 թվականին, իսկ միջազգային ավտոմոբիլային հաղորդակցության վերաբերյալ համաձայնագիրը ևս ձևավորել է տրանսպորտային կապերի զարգացման իրավական հիմքերից մեկը։ Ուսումնասիրվում է նաև գյուղատնտեսության ոլորտում համագործակցությունը՝ հաշվի առնելով երկու երկրների տնտեսական կառուցվածքում այդ բնագավառի նշանակությունը։ Պայմանագրային հիմքի շրջանակում առկա է նաև գյուղատնտեսական համագործակցությանը վերաբերող համաձայնագիր, ինչը հնարավորություն է տվել ոլորտային կապերը ներառել երկկողմ հարաբերությունների ընդհանուր համակարգում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կրթության և գիտության ոլորտներին։ Ուսումնասիրվում են կրթական հաստատությունների միջև հնարավոր կապերը, գիտական համագործակցությունը, մասնագետների և փորձի փոխանակման հեռանկարները։ 2010 թվականին ստորագրված կրթության և գիտության ոլորտում համագործակցության համաձայնագիրը ներկայացնում է այդ ուղղության պայմանագրային հիմքերից մեկը։ Մշակութային և հումանիտար հարաբերությունները դիտարկվում են որպես ժողովուրդների միջև կապերի ամրապնդման կարևոր բաղադրիչ։ Քննության են առնվում մշակութային միջոցառումների, հասարակական շփումների, պատմամշակութային փոխճանաչման և համայնքային կապերի նշանակությունը։ Նման համագործակցությունը կարող է նպաստել ոչ միայն մշակութային փոխանակմանը, այլև քաղաքական ու տնտեսական հարաբերությունների համար բարենպաստ հասարակական միջավայրի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրվում է նաև անվտանգության ոլորտում փոխգործակցությունը՝ այն դիտարկելով երկկողմ և բազմակողմ համագործակցության շրջանակներում։ Պաշտպանական գերատեսչությունների միջև կապերը և ռազմատեխնիկական համագործակցության իրավական մեխանիզմները ներկայացվում են որպես հարաբերությունների առանձին ուղղություն։ 2012 թվականին ստորագրված ռազմատեխնիկական համագործակցության համաձայնագիրն ուժի մեջ է մտել 2016 թվականին։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում 2016 թվականին հարաբերությունների վիճակին, քանի որ այդ տարին հնարավորություն է տալիս ամփոփել անկախությունից հետո շուրջ քառորդ դարի ընթացքում ձևավորված համագործակցության արդյունքները։ Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարության տվյալներում արձանագրված են 2016 թվականին Ղազախստանի բարձրաստիճան պաշտոնյաների մի շարք աշխատանքային այցեր Հայաստան, այդ թվում՝ վարչապետի և արտաքին գործերի նախարարի մակարդակով, ինչը ցույց է տալիս տվյալ ժամանակաշրջանում քաղաքական շփումների շարունակականությունը։ Հետազոտության շրջանակում համագործակցության հեռանկարները կարող են դիտարկվել տնտեսական հարաբերությունների ակտիվացման, փոխադարձ ներդրումների խրախուսման, տրանսպորտային հաղորդակցությունների կատարելագործման, կրթագիտական և մշակութային կապերի ընդլայնման տեսանկյունից։ Առանձին նշանակություն է տրվում այն ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներին, որոնք հնարավորություն են տալիս համաձայնեցնելու երկու երկրների տնտեսական և արտաքին քաղաքական շահերը՝ պահպանելով երկկողմ հարաբերությունների ինքնուրույն օրակարգը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հետխորհրդային ժամանակաշրջանում երկու անկախ պետությունների հարաբերությունների ձևավորման և զարգացման ամբողջական ուսումնասիրությամբ։ 1991–2016 թվականների ժամանակահատվածի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հետևել հարաբերությունների անցմանը սկզբնական դիվանագիտական կապերի հաստատումից դեպի բազմաոլորտ պայմանագրային և ինստիտուցիոնալ համագործակցություն։ Նյութը կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, դիվանագիտության պատմության, հետխորհրդային տարածքի քաղաքական գործընթացների, տարածաշրջանային ինտեգրման և հայ-ղազախական հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, քաղաքագետների, պատմաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Экономика

Վերջին շրջանում խիստ կարևորվում է ՀՀ-ում բնակչության բարեկեցության սղաճային կորուստների գնահատման հիմնախնդիրը՝ պայմանավորված նաև ԽՍՀՄ-ի փլուզումից հետո ԱՊՀ երկրներում, այդ թվում մեր հանրապետությունում տեղ գտած գերսղաճով և, որպես հետևանք, աղքատության խնդրի սրմամբ / Диссертация посвящена разработке методологической основы для оценки инфляционных издержек благосостояния в РА и эмпирической оценке инфляционных потерь при помощи моделирования Հրատ.՝ Հայաստանի պետական տնտեսագիտական համալսարան, Երևան, 2008, Սեղմագիր՝ 22 էջ [src=123456789/2742] [dspace.nla.am]

Сельское хозяйство

Սույն նյութը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտին վերաբերող նոր գրքերի և տեղեկատվական աղբյուրների ինֆորմացիոն ցանկ՝ ընդգծելով ժամանակակից ագրարային գիտության, արտադրության տեխնոլոգիաների և կայուն զարգացման ուղղություններով հրապարակված աշխատությունների նշանակությունը։ Աշխատությունը համադրում է գյուղատնտեսական արտադրության արդիականացման, հողագործության և անասնապահության արդյունավետության բարձրացման, ագրոտեխնոլոգիաների և թվային գյուղատնտեսության զարգացման վերաբերյալ նորագույն գրականությունը՝ ընդգրկելով ինչպես տեսական, այնպես էլ կիրառական բնույթի ուսումնասիրություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հողերի արդյունավետ օգտագործման, ոռոգման համակարգերի կատարելագործման, օրգանական գյուղատնտեսության, բույսերի պաշտպանության և սննդային անվտանգության հարցերին նվիրված հրապարակումներին, որոնք նպաստում են ոլորտի գիտական և գործնական զարգացմանը։ Ինֆորմացիոն ցանկը ծառայում է որպես ուղեցույց գյուղատնտեսության ոլորտի մասնագետների, ուսանողների և հետազոտողների համար՝ ապահովելով արդի գիտական գրականության համակարգված ներկայացում և մասնագիտական տեղեկատվության հասանելիություն։

Другие предметы

Էկոնոմետրիկայի հիմունքերը գիրքը ներկայացնում է էկոնոմետրիկայի տեսության և կիրառությունների համակարգված ու խորքային ուսումնասիրություն՝ ուղղված ինչպես տնտեսագիտության ուսանողներին, այնպես էլ հետազոտողներին և մասնագետներին, ովքեր ցանկանում են տվյալների վերլուծության միջոցով հասկանալ տնտեսական երևույթների օրինաչափությունները։ Այն ընդգրկում է հիմնական հասկացությունները՝ ռեգրեսիոն վերլուծություն, մոդելների կառուցում, գնահատման մեթոդներ, հիպոթեզների ստուգում, ինչպես նաև ժամանակային շարքերի և պանելային տվյալների ուսումնասիրության հիմունքները։ Գիրքը կարևորում է տեսական և գործնական կապը՝ ներկայացնելով իրական օրինակներ և խնդիրներ, որոնք օգնում են ընթերցողին ոչ միայն յուրացնել մաթեմատիկական և վիճակագրական մեթոդները, այլև կիրառել դրանք իրական տնտեսական խնդիրների լուծման մեջ։ Հեղինակը մատչելի լեզվով բացատրում է բարդ գաղափարները՝ աստիճանաբար անցնելով պարզից բարդին, ինչը դարձնում է այն օգտակար նաև սկսնակների համար։ Միևնույն ժամանակ, գիրքը ներառում է խորքային վերլուծություններ, որոնք կարող են բավարարել նաև առաջադեմ ընթերցողների պահանջները։ Այն ծառայում է որպես ուսումնական և գործնական ուղեցույց՝ օգնելով զարգացնել քանակական մտածողությունը և տվյալահեն որոշումների ընդունման հմտությունները։