Գործք առաքելոց

History

Այս աշխատությունը նվիրված է 1917–1941 թվականներին խորհրդային հանրապետություններում բնակվող հայկական համայնքների ձևավորման, զարգացման և հասարակական կյանքի ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է, թե ինչպես են Հայաստանի սահմաններից դուրս բնակվող հայերը հարմարվել նոր քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական պայմաններին՝ պահպանելով իրենց ազգային ինքնությունը, մշակույթը և համայնքային կառույցները։ Ուսումնասիրվում են հայ բնակչության տեղաբաշխման առանձնահատկությունները տարբեր խորհրդային հանրապետություններում, նրանց մասնակցությունը արդյունաբերության, գյուղատնտեսության, գիտության, կրթության և մշակույթի զարգացման գործընթացներին, ինչպես նաև խորհրդային ազգային քաղաքականության ազդեցությունը հայկական համայնքների կյանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթական և մշակութային հաստատությունների գործունեությանը, հայերեն մամուլի զարգացմանը, ազգային մշակութային միությունների աշխատանքին և համայնքային կապերի պահպանման ձևերին։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է միգրացիոն գործընթացներին, ժողովրդագրական փոփոխություններին և այն խնդիրներին, որոնց բախվել են հայկական համայնքները խորհրդային պետական համակարգի ձևավորման և ամրապնդման տարիներին։ Այսպիսով, հետազոտությունը կարևոր աղբյուր է խորհրդահայության պատմության, սփյուռքագիտության և ազգային փոքրամասնությունների սոցիալական ու մշակութային զարգացման ուսումնասիրության համար՝ բացահայտելով հայ համայնքների դերն ու տեղը բազմազգ խորհրդային հասարակությունում։

History

Այս հրատարակությունը 1912 թվականի մայիսի 11-ին Բաքվի Հայոց մարդասիրական ընկերության վարչության նիստի արձանագրությունից կատարված քաղվածք է և կարևոր սկզբնաղբյուր է 20-րդ դարի սկզբի Բաքվի հայ համայնքի հասարակական, բարեգործական և կազմակերպական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Փաստաթղթային բնույթը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկել ոչ թե որպես ընդհանուր պատմական նկարագրություն, այլ որպես կոնկրետ ժամանակաշրջանում գործող հայկական հասարակական կազմակերպության կառավարման, որոշումների ընդունման և համայնքային խնդիրների լուծման մասին անմիջական վկայություն։ Նման արձանագրությունները արժեքավոր են հատկապես այն պատճառով, որ արտացոլում են կազմակերպության առօրյա գործունեությունը, վարչական կառուցվածքը, քննարկվող հարցերի շրջանակը և համայնքի տարբեր սոցիալական խմբերի նկատմամբ իրականացվող աջակցության ձևերը։ Բաքուն 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին Կովկասի կարևորագույն տնտեսական կենտրոններից էր, իսկ նավթարդյունաբերության արագ զարգացումը քաղաք էր բերել տարբեր ազգությունների ներկայացուցիչների և ձևավորել բազմազան հասարակական միջավայր։ Այդ պայմաններում հայկական համայնքը ստեղծել էր կրթական, մշակութային, կրոնական և բարեգործական բազմաթիվ կառույցներ, որոնք նպաստում էին համայնքի ներքին կազմակերպվածությանը և սոցիալական խնդիրների լուծմանը։ Մարդասիրական ընկերության գործունեությունը պետք է դիտարկել հենց այս լայն համայնքային համակարգի շրջանակում։ Փաստաթուղթը կարևոր է նախևառաջ կազմակերպության կառավարման պատմության տեսանկյունից։ Վարչության նիստերի արձանագրություններից կատարված քաղվածքները սովորաբար ներկայացնում են ընդունված որոշումները կամ քննարկված հարցերը՝ հնարավորություն տալով հասկանալու, թե ինչպիսի խնդիրներ էին տվյալ պահին համարվում առաջնահերթ։ Դրանց միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել վարչության անդամների գործունեությունը, որոշումների ընդունման ընթացակարգերը, կազմակերպության ներքին կարգապահությունը և տարբեր հարցերի վերաբերյալ ձևավորված մոտեցումները։ Բարեգործական կազմակերպությունների հիմնական նպատակներից էր հասարակության սոցիալապես անապահով անդամներին աջակցելը։ Այդպիսի գործունեությունը կարող էր ներառել նյութական օգնություն, հիվանդների կամ տարեցների խնամք, կրթական աջակցություն, որբերի և անապահով ընտանիքների հովանավորում, ինչպես նաև այլ սոցիալական ծրագրեր։ Փաստաթղթում արձանագրված որոշումները կարող են հնարավորություն տալ պարզելու, թե այդ ուղղություններից որոնք էին առավել կարևոր տվյալ ժամանակաշրջանում և ինչպիսի միջոցներով էր կազմակերպությունը փորձում իրականացնել իր մարդասիրական առաքելությունը։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև Բաքվի հայ համայնքի սոցիալական կառուցվածքի ուսումնասիրության համար։ Բարեգործական կազմակերպության դիմումներն ու որոշումները հաճախ կապված էին կոնկրետ անձանց կամ ընտանիքների սոցիալական վիճակի հետ։ Այդպիսի նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել համայնքում առկա սոցիալական խնդիրների, տնտեսական դժվարությունների և փոխօգնության ավանդույթների մասին։ Միաժամանակ դրանք ցույց են տալիս, թե ինչպես էր համայնքը կազմակերպական մեխանիզմների միջոցով արձագանքում առանձին մարդկանց կարիքներին։ Փաստաթուղթը կարող է արժեքավոր լինել նաև հայկական բարեգործության պատմության տեսանկյունից։ 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի հայ հասարակական կյանքում բարեգործական ընկերությունները կարևոր դեր էին կատարում՝ լրացնելով պետական կամ համայնքային սոցիալական աջակցության սահմանափակ հնարավորությունները։ Դրանք հաճախ հիմնվում էին անդամավճարների, նվիրատվությունների և բարեգործական միջոցառումների միջոցով հավաքվող միջոցների վրա։ Նման կառույցների գործունեության ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ, թե ինչպես էին ձևավորվում հասարակական համերաշխության և փոխօգնության մեխանիզմները։ Արձանագրության լեզուն և ձևը ևս ունեն աղբյուրագիտական նշանակություն։ Փաստաթուղթը կազմված է ժամանակաշրջանին բնորոշ արևելահայերեն-ռուսերեն վարչական և գրագրական միջավայրի պայմաններում, ինչը կարող է հետաքրքրել նաև հայոց գրավոր լեզվի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Անվանումների, պաշտոնների, կազմակերպական եզրերի և վարչական ձևակերպումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայ հասարակական կազմակերպությունների պաշտոնական գրագրության առանձնահատկությունների մասին։ Փաստաթուղթը կարող է օգտակար լինել նաև Բաքվի հայ համայնքի ինստիտուցիոնալ պատմությունը վերականգնելու համար։ Առանձին կազմակերպությունների մասին ամբողջական պատմական նկարագրությունները միշտ չէ, որ պահպանվել են, մինչդեռ նիստերի արձանագրությունները հնարավորություն են տալիս աստիճանաբար վերականգնել դրանց գործունեության ժամանակագրությունը։ Տարբեր տարիների արձանագրությունների համադրումը կարող է ցույց տալ կազմակերպության առաջնահերթությունների փոփոխությունը, ֆինանսական հնարավորությունների զարգացումը, անդամների կազմը և արտաքին իրադարձությունների ազդեցությունը համայնքային կյանքի վրա։ 1912 թվականը հատկապես հետաքրքիր ժամանակաշրջան է, քանի որ այն նախորդում է Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Ռուսական կայսրության քաղաքական ու սոցիալական խոշոր փոփոխություններին։ Այդ պատճառով նման փաստաթուղթը կարող է ծառայել որպես համեմատական հիմք՝ հասկանալու, թե ինչպիսին էր Բաքվի հայ համայնքի կազմակերպական կյանքը նախապատերազմյան տարիներին և ինչպես այն հետագայում փոխվեց տարածաշրջանային ու քաղաքական ցնցումների ազդեցությամբ։ Մարդասիրական ընկերության գործունեությունը կարելի է դիտարկել նաև ավելի լայն՝ քաղաքային հասարակության զարգացման համատեքստում։ Բարեգործական ընկերությունները ոչ միայն օգնություն էին տրամադրում կարիքավորներին, այլև ձևավորում էին հասարակական նախաձեռնության, ինքնակազմակերպման և համայնքային պատասխանատվության մշակույթ։ Դրանց միջոցով մարդիկ հնարավորություն էին ստանում մասնակցել իրենց համայնքի սոցիալական խնդիրների լուծմանը, ֆինանսավորել կրթական կամ մշակութային ծրագրեր և աջակցել հասարակության առավել խոցելի խմբերին։ Այսպիսով, փաստաթղթի նշանակությունը չի սահմանափակվում վարչական մեկ նիստի բովանդակությամբ․ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու քաղաքային հասարակության ինքնակազմակերպման մեխանիզմները։ Ընդհանուր առմամբ, այս քաղվածքը արժեքավոր պատմական սկզբնաղբյուր է 1912 թվականի Բաքվի հայկական համայնքի հասարակական և բարեգործական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտագործվել Բաքվի հայ համայնքի պատմության, հայկական բարեգործական կազմակերպությունների գործունեության, սոցիալական փոխօգնության ավանդույթների, հասարակական ինքնակազմակերպման, 20-րդ դարի սկզբի Կովկասի քաղաքային կյանքի և հայ հասարակական կազմակերպությունների պատմության հետազոտություններում։ Փաստաթղթի առավելությունը դրա անմիջականությունն է․ այն հնարավորություն է տալիս համայնքի գործունեությունը դիտարկել հենց կազմակերպության վարչական որոշումների և գործնական աշխատանքի մակարդակում՝ լրացնելով տվյալ ժամանակաշրջանի վերաբերյալ ընդհանուր պատմական ուսումնասիրությունները։

Literature

«Գազամիա» վերնագրով հրատարակության բովանդակային ուղղությունը միայն վերնագրի հիման վրա հստակ որոշել հնարավոր չէ։ Վերնագիրը կարող է լինել անձնանուն, տեղանուն կամ այլ լեզվից փոխանցված բառային ձև, ուստի այն առանց լրացուցիչ հիմնավորման որևէ կոնկրետ պատմական իրադարձության կամ գրական ժանրի հետ կապելը ճիշտ չի լինի։ XIX դարի հայերեն տպագիր ժառանգության մեջ հանդիպում են տարբեր բնույթի կարճ հրատարակություններ՝ գեղարվեստական պատումներ, հասարակական ու պատմական նյութեր, թարգմանություններ, ինչպես նաև կրոնական կամ ուսուցողական գրքույկներ։ Այսպիսի հրատարակությունները կարևոր են ժամանակաշրջանի ընթերցողական հետաքրքրությունների, գրական լեզվի զարգացման և տպագրական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը կարող է դիտարկվել որպես հայերեն տպագիր ժառանգության միավոր, որն արտացոլում է Կոստանդնուպոլսի հայալեզու հրատարակչական միջավայրի գործունեությունը XIX դարի կեսերին։ Այն հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել հայ գրքի պատմությամբ, հին հրատարակությունների մատենագիտությամբ և ժամանակաշրջանի մշակութային կյանքի ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։ Բովանդակության ավելի հստակ բնութագրումը պահանջում է վերնագրի ճշգրիտ ընթերցման կամ գրքի թեման հաստատող լրացուցիչ մատենագիտական տվյալների առկայություն։

Agriculture

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գյուղատնտեսության ոլորտում զբաղվածության կազմակերպման, աշխատանքային ռեսուրսների օգտագործման և աշխատանքի արդյունավետության բարձրացման սոցիալ-տնտեսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են գյուղատնտեսական զբաղվածության կառուցվածքը, գյուղական բնակչության աշխատանքային ներուժը, աշխատուժի պահանջարկի և առաջարկի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև գյուղատնտեսական արտադրության սեզոնայնության ազդեցությունը զբաղվածության մակարդակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աշխատանքի արտադրողականության, գյուղատնտեսական տնտեսությունների կազմակերպական ձևերի, տեխնիկական հագեցվածության և արտադրական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման փոխկապակցվածությանը։ Քննարկվում են գյուղատնտեսության ոլորտում աշխատուժի տեղաբաշխման, մասնագիտական պատրաստվածության, աշխատողների եկամուտների, աշխատանքային պայմանների և սոցիալական ապահովության հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում գյուղական բնակավայրերից աշխատանքային միգրացիայի, երիտասարդների զբաղվածության, գյուղատնտեսական արտադրության մեքենայացման և նոր տեխնոլոգիաների ներդրման հնարավոր ազդեցություններին։ Կարևորվում են պետական աջակցության ծրագրերի, գյուղատնտեսական համագործակցության, մասնագիտական կրթության և ներդրումային քաղաքականության դերը գյուղական զբաղվածության ընդլայնման ու աշխատանքի արդյունավետության բարձրացման գործում։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել գյուղատնտեսության զարգացման տնտեսական քաղաքականության կատարելագործմանը, աշխատանքային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարմանը և գյուղական բնակչության սոցիալ-տնտեսական պայմանների բարելավմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ագրարային ոլորտի մասնագետների, աշխատաշուկայի հետազոտողների, պետական կառավարման աշխատակիցների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Other Subjects

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

History

Ուսումնասիրությունը նվիրված է հայոց հին դիցարանի կարևորագույն աստվածուհիներից մեկի՝ Անահիտի պաշտամունքի պատմությանը, բովանդակությանը և նշանակությանը։ Աշխատության շրջանակում քննության են առնվում Անահիտի կերպարը, նրա տեղն ու դերը հայկական դիցաբանական համակարգում, ինչպես նաև աստվածուհու հետ կապված կրոնական պատկերացումները, ծիսական ավանդույթներն ու պաշտամունքային դրսևորումները։ Անահիտը հին հայկական կրոնական աշխարհընկալման մեջ կապվել է մայրության, պտղաբերության, բարօրության և կենսական ուժերի գաղափարների հետ, իսկ նրա պաշտամունքը կարևոր տեղ է զբաղեցրել նախաքրիստոնեական Հայաստանի հոգևոր կյանքում։ Դիցուհու պաշտամունքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայոց հեթանոսական կրոնի առանձնահատկությունները, աստվածային կերպարների գործառույթները և կրոնական ավանդույթների ձևավորման պատմական պայմանները։ Կարևոր է նաև Անահիտի կերպարի համադրական դիտարկումը հին արևելյան և հարակից ժողովուրդների դիցաբանական պատկերացումների համատեքստում, ինչը նպաստում է տարածաշրջանային մշակութային կապերի և կրոնական փոխազդեցությունների ուսումնասիրմանը։ Աշխատությունը արժեքավոր նյութ է հայոց հին պատմությամբ, դիցաբանությամբ, կրոնագիտությամբ և նախաքրիստոնեական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող մասնագետների, ուսանողների ու ընթերցողների համար։