Գործք առաքելոց

Философия

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է XX դարի սկզբի հայ փիլիսոփայական մտքի քննական վերլուծությանը՝ կենտրոնանալով Երվանդ Ֆրանգյանի և Դավիթ Անանունի գաղափարական ժառանգության վրա և նրանց ներդրման գնահատմանը հայ հասարակական-փիլիսոփայական մտածողության զարգացման գործընթացում։ Աշխատությունում դիտարկվում են այդ շրջանի փիլիսոփայական մտքի ձևավորման պատմական և սոցիալ-քաղաքական պայմանները՝ ընդգծելով ազգային ինքնության, հասարակական արդարության, մշակութային զարգացման և եվրոպական փիլիսոփայական հոսանքների ազդեցության փոխազդեցությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Երվանդ Ֆրանգյան-ի և Դավիթ Անանուն-ի տեսական մոտեցումներին, նրանց կողմից առաջ քաշված գաղափարների քննադատական ընկալմանը և այդ գաղափարների տեղին հայ փիլիսոփայական մտքի ընդհանուր զարգացումների համատեքստում։ Վերլուծվում են նրանց աշխատություններում արտահայտված սոցիալ-փիլիսոփայական դիրքորոշումները, ազգային հարցի ընկալումները և պատմության ու հասարակության փոխհարաբերության մեկնաբանությունները՝ ցույց տալով ինչպես ընդհանրություններ, այնպես էլ գաղափարական տարբերություններ։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է այդ հեղինակների մտքի ազդեցությունը հետագա հայ հասարակական մտքի ձևավորման վրա և նրանց ժառանգության արդիական վերարժևորման անհրաժեշտությունը։

Медицина

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է «Կապ Jang» դեղամիջոցի կլինիկա-ֆարմակոլոգիական կիրառման հիմնավորմանը՝ քթի և հարակից հավելյալ խոռոչների (պարանազալ սինուսների) հիվանդություններով տառապող պացիենտների մոտ, նպատակ ունենալով գնահատել դրա արդյունավետությունը, անվտանգության պրոֆիլը և բուժական ներուժը օտորինոլարինգոլոգիական պրակտիկայում։ Աշխատանքում դիտարկվում են վերին շնչուղիների բորբոքային հիվանդությունների հիմնական ձևերը՝ սուր և քրոնիկ ռինիտ, սինուսիտներ և ռինոսինուսիտներ, դրանց պաթոգենետիկ մեխանիզմները՝ ներառյալ լորձաթաղանթի այտուցը, սեկրեցիայի խանգարումը, միկրոցիրկուլյացիայի փոփոխությունները և միկրոբային ֆլորայի դերը։ Վերլուծվում է «Կապ Jang» պատրաստուկի ենթադրյալ ազդեցության մեխանիզմը՝ հակաբորբոքային, հակաայտուցային և սեկրետոլիտիկ հատկությունների հնարավոր համադրության համատեքստում, ինչպես նաև դրա ազդեցությունը քթի անցանելիության, շնչառական ֆունկցիայի և հիվանդների ընդհանուր կլինիկական վիճակի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կլինիկական դիտարկումների արդյունքներին, բուժման արդյունավետության գնահատման չափանիշներին՝ սիմպտոմների նվազեցում, շնչառության բարելավում, բարդությունների կանխարգելում, ինչպես նաև կողմնակի ազդեցությունների և դեղի տանելիության գնահատմանը։ Աշխատանքում ընդգծվում է նաև համակցված թերապիայի կարևորությունը՝ հակաբակտերիալ, հակահիստամինային և տեղային բուժման միջոցների հետ միասին կիրառման պայմաններում։ Նշվում է, որ նման ֆարմակոլոգիական հիմնավորումները կարևոր են օտորինոլարինգոլոգիական բուժման օպտիմալացման, ապացուցողական բժշկության զարգացման և հիվանդների կյանքի որակի բարելավման համար։

Информатика

Աշխատությունը նվիրված է կառավարման տեսության այն խնդիրների ուսումնասիրությանը, որոնցում դինամիկական համակարգերի վարքը նկարագրվում է ինտեգրադիֆերենցիալ հավասարումներով, իսկ կառավարման օրենքների կառուցման հիմնական նպատակը փակ համակարգի նախապես սահմանված սպեկտրային հատկությունների ապահովումն է։ Հետազոտության կենտրոնում այնպիսի մաթեմատիկական մեթոդների մշակումն ու տեսական հիմնավորումն է, որոնք հնարավորություն են տալիս համակարգի կառուցվածքային պարամետրերի և հետադարձ կապի համապատասխան ընտրությամբ ձևավորել պահանջվող սպեկտրը։ Ինտեգրադիֆերենցիալ նկարագրությունը թույլ է տալիս հաշվի առնել ոչ միայն համակարգի ընթացիկ վիճակը, այլև նրա նախորդ վիճակների ազդեցությունը, կուտակային գործընթացները և հիշողության հատկությունները, ինչի պատճառով նման համակարգերի կառավարումը սովորական դիֆերենցիալ հավասարումներով նկարագրվող համակարգերի համեմատ ունի լրացուցիչ մաթեմատիկական բարդություններ։ Քննվում են համակարգի բնութագրական հավասարումների, սեփական արժեքների և սպեկտրային կառուցվածքի միջև կապերը, ինչպես նաև դրանց փոփոխման հնարավորությունները կառավարման ազդեցությունների միջոցով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նախապես տրված սպեկտրի իրագործելիության պայմաններին, կառավարման օրենքի գոյության և միակության հարցերին, համակարգի կառավարելիությանը և կայունության ապահովմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել ինչպես վերջավոր, այնպես էլ ավելի ընդհանուր օպերատորային ներկայացումներ, որոնց օգնությամբ ինտեգրալ և դիֆերենցիալ բաղադրիչները ներառվում են միասնական մաթեմատիկական ձևակերպման մեջ։ Կարևոր խնդիր է նաև այն պայմանների բացահայտումը, որոնց դեպքում ընտրված հետադարձ կապը տեղափոխում կամ ձևափոխում է համակարգի սպեկտրային բնութագրերը՝ պահպանելով անհրաժեշտ դինամիկական հատկությունները։ Սպեկտրային մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համակարգի անցողիկ գործընթացները, կայունությունը և արձագանքման բնույթը կապել բնութագրական արմատների կամ համապատասխան օպերատորի սպեկտրի հետ։ Աշխատությունում կարող են համադրվել գծային համակարգերի տեսության, ֆունկցիոնալ անալիզի, օպերատորների տեսության և օպտիմալ կառավարման մաթեմատիկական գործիքները։ Ստացված տեսական մոտեցումները նշանակություն ունեն հիշողությամբ, ուշացումներով կամ բաշխված պարամետրերով բնութագրվող դինամիկական համակարգերի հետազոտման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համակարգված կերպով ուսումնասիրում է նախապես սահմանված սպեկտրային հատկություններով կառավարման համակարգերի կառուցման տեսական հիմքերը՝ կարևորելով կառավարման օրենքի, համակարգի մաթեմատիկական կառուցվածքի և ցանկալի դինամիկական վարքի միջև եղած փոխկապակցվածությունը։

История

Այս աշխատությունը նվիրված է Պուբլիոս Լենտուլոսի՝ Հիսուս Քրիստոսի մասին Հռոմի սենատին ուղղված հայտնի ուղերձի հետ առնչվող նորահայտ հայկական տեքստային նյութի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այդ գրության հայկական տարբերակը կամ դրան հարակից նյութը, որի լեզվական, բովանդակային, պատմական և ձեռագրագիտական առանձնահատկությունների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս նոր տեսանկյունից դիտարկել վաղքրիստոնեական գրականության տարածման և վերարտադրության գործընթացները։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում Պուբլիոս Լենտուլոսին վերագրվող ուղերձի պատմությանը, դրա հեղինակության և իսկության վերաբերյալ գիտական քննարկումներին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպիսի տեղ է զբաղեցրել այդ ավանդությունը քրիստոնեական պատմագրության և գրականության մեջ։ Հայկական նյութի ուսումնասիրությունը կատարվում է համեմատական մոտեցմամբ՝ հաշվի առնելով այլ լեզուներով պահպանված տարբերակների և հարակից ավանդությունների առանձնահատկությունները։ Առանձին կարևորություն է տրվում տեքստի լեզվական կառուցվածքին, բառապաշարին, թարգմանական կամ վերամշակման հնարավոր հետքերին և այն առանձնահատկություններին, որոնք կարող են վկայել դրա ձևավորման ու փոխանցման պատմության մասին։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է հայկական ձեռագրական և թարգմանական ավանդույթին՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող էին քրիստոնեական տարբեր գրություններ, պատմություններ և ապոկրիֆ կամ կիսապատմական բնույթի նյութեր ներթափանցել հայկական մտավոր և կրոնական միջավայր։ Նորահայտ նյութի ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ ոչ միայն տվյալ գրության պատմության, այլև հայ միջնադարյան գրականության, հայագիտության, վաղքրիստոնեական աղբյուրագիտության և տեքստաբանության համար։ Հեղինակը ձգտում է առանձնացնել պատմական փաստերը հետագա ավանդական կամ լեգենդային շերտերից՝ ուշադրություն դարձնելով աղբյուրների համադրությանը և տեքստի գիտական քննությանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, հայագետների, ձեռագրագետների, աստվածաբանների և քրիստոնեական գրականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար, քանի որ նորահայտ հայկական նյութը հնարավորություն է տալիս լրացուցիչ տվյալների միջոցով ուսումնասիրելու Հիսուս Քրիստոսի մասին վաղ քրիստոնեական գրությունների շրջանառությունը, դրանց տարբերակների փոխհարաբերությունները և հայկական մշակութային միջավայրում դրանց ընկալման առանձնահատկությունները։

Философия

Փիլիսոփայական և պատմափիլիսոփայական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ միջնադարյան նշանավոր մտածող Դավիթ Անհաղթի երկասիրություններում փաստարկման հիմնախնդիրների, տրամաբանական դատողության սկզբունքների և ապացուցման մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում Դավիթ Անհաղթի փիլիսոփայական ժառանգության տեսական հիմունքները, նրա տրամաբանական հայացքների ձևավորման պատմական նախադրյալները և անտիկ հունական փիլիսոփայական ավանդույթների ազդեցությունը փաստարկման վերաբերյալ պատկերացումների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հասկացությունների սահմանման, դատողությունների կառուցման, մտահանգումների հիմնավորման և գիտելիքի ճշմարտացիության հաստատման տրամաբանական եղանակներին։ Վերլուծվում են փաստարկի կառուցվածքը, նախադրյալների և եզրակացությունների փոխհարաբերությունները, ապացուցման ու հերքման միջոցները, ինչպես նաև փիլիսոփայական բանավեճում տրամաբանական հետևողականության նշանակությունը։ Դիտարկվում են Արիստոտելի տրամաբանության և նեոպլատոնական փիլիսոփայության ազդեցությունները Դավիթ Անհաղթի մտածողության վրա՝ ընդգծելով դրանց յուրացման և մեկնաբանման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև գիտական ճանաչողության, փիլիսոփայական հիմնավորման, տրամաբանական սխալների բացահայտման և բանավիճային մտածողության զարգացման հետ կապված հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում Դավիթ Անհաղթի երկասիրությունների նշանակությանը հայ փիլիսոփայական մտքի, տրամաբանության և փաստարկման մշակույթի ձևավորման ու զարգացման պատմության մեջ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ փիլիսոփայության պատմության, տրամաբանության, փաստարկման տեսության, միջնադարյան փիլիսոփայության և հայ միջնադարյան մտավոր ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

История

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում խորհրդային իշխանության և եկեղեցու հարաբերությունների ուսումնասիրությանը 1920–1940 թվականների ժամանակահատվածում՝ ընդգծելով քաղաքական, գաղափարական և վարչական գործընթացները, որոնք ձևավորել են այդ հարաբերությունների բնույթը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում է խորհրդային պետական քաղաքականությունը կրոնի նկատմամբ՝ ներառյալ հակակրոնական քարոզչությունը, եկեղեցական կառույցների սահմանափակումը և դրանց նկատմամբ վարչական վերահսկողության ուժեղացումը։ Աշխատությունում դիտարկվում են նաև Հայ առաքելական եկեղեցու դիրքորոշումը, ադապտացիոն ռազմավարությունները և այն մարտահրավերները, որոնց նա բախվել է նոր քաղաքական համակարգի պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցական գույքի ազգայնացման գործընթացին, հոգևորականության նկատմամբ իրականացված քաղաքական ճնշումներին և կրոնական կյանքի կազմակերպման սահմանափակումներին։ Վերլուծվում են նաև հասարակական ընկալումները և կրոնական ավանդույթների պահպանման ձևերը, որոնք շարունակել են գոյատևել չնայած պետական գաղափարական սահմանափակումներին։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ 1920–1940 թվականներին ձևավորվել է բարդ և հակասական հարաբերությունների համակարգ, որտեղ պետական գաղափարախոսությունը և կրոնական ինստիտուտը գտնվում էին մշտական լարվածության մեջ։