Գյուղատնտեսական բերքի ապահովագրության հիմնախնդիրները ՀՀ-ում

Экономика

Ինժեներական և հիդրոտեխնիկական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է արտակարգ իրավիճակների պայմաններում հիդրոտեխնիկական կառուցվածքների անվտանգ և հուսալի շահագործման հետ կապված խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ջրամբարների, պատվարների, ջրանցքների և այլ հիդրոտեխնիկական օբյեկտների աշխատանքի կայունության վրա բնական ու տեխնածին վտանգավոր գործոնների հնարավոր ազդեցությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կառուցվածքների տեխնիկական վիճակի գնահատմանը, վնասվածքների և վթարային իրավիճակների առաջացման ռիսկերի բացահայտմանը, ինչպես նաև դրանց հետևանքների սահմանափակման ինժեներական միջոցառումներին։ Վերլուծվում են հիդրավլիկական բեռնվածքների, կառուցվածքային տարրերի ամրության և շահագործման պայմանների փոխկապակցվածությունները՝ հուսալիության ապահովման տեսանկյունից։ Քննարկվում են նաև մշտադիտարկման, տեխնիկական ախտորոշման, կանխարգելիչ միջոցառումների կազմակերպման և արտակարգ իրավիճակներում կառավարման որոշումների ընդունման սկզբունքները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու հիդրոտեխնիկական համակարգերի անվտանգ շահագործման և հնարավոր վթարների կանխարգելման հիմնական մոտեցումները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հիդրոտեխնիկայի, ջրային տնտեսության, կառուցվածքների անվտանգության և արտակարգ իրավիճակների կառավարման ոլորտների մասնագետների համար։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է փոփոխական-հաստատուն հոսանքի քարշային էլեկտրահաղորդակի թվային կառավարման համակարգի հետազոտությանը՝ ուսումնասիրելով դրա կառուցվածքը, աշխատանքի սկզբունքները և կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Ներկայացվում են քարշային էլեկտրաշարժիչների, ուժային փոխակերպիչների, կառավարման ալգորիթմների և թվային համակարգերի փոխազդեցության առանձնահատկությունները։ Աշխատությունում վերլուծվում են էլեկտրահաղորդակի դինամիկական բնութագրերը, կարգավորման գործընթացները, համակարգի կայունության և հուսալիության ապահովման խնդիրները, ինչպես նաև ուսումնասիրվում են մոդելավորման և փորձարարական հետազոտության մեթոդները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միկրոպրոցեսորային կառավարման միջոցների կիրառմանը, էներգաարդյունավետության բարձրացմանը, արագության և ոլորող մոմենտի կարգավորման մեխանիզմներին, ինչպես նաև տրանսպորտային էլեկտրական համակարգերի կատարելագործման ժամանակակից մոտեցումներին։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի էլեկտրատրանսպորտի, ավտոմատացման և ուժային էլեկտրոնիկայի զարգացման տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել էլեկտրատեխնիկայի, ավտոմատ կառավարման համակարգերի, տրանսպորտային տեխնոլոգիաների ոլորտների մասնագետների, գիտաշխատողների, դասախոսների, ուսանողների, ինչպես նաև քարշային էլեկտրահաղորդակների նախագծմամբ և շահագործմամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Английский

Անգլերեն լեզվի ուսումնական ձեռնարկ ( ագրոնոմիական մասնագիտությունների համար ) 2013 թ․

Другие предметы

Հեղինակ Գ. Ս. Դավթյանը գրքում ներկայացնում է անհող արտադրության համակարգերի հիմնարար սկզբունքները՝ սննդարար լուծույթների պատրաստում, արմատային միջավայրերի ընտրություն, խոնավության և ջերմաստիճանի կարգավորում, ինչպես նաև լուսային ռեժիմի օպտիմալացում՝ ապահովելու բույսի կայուն աճ և բարձր դեկորատիվ որակ։ Աշխատությունը մանրամասն բացատրում է վարդաբույր խորդենու կենսաբանական առանձնահատկությունները, բազմացման եղանակները (կտրոններով, սերմերով), աճի փուլերը և ծաղկման խթանման ագրոտեխնիկական միջոցառումները։ Գրքում ընդգծվում է հիդրոպոնիկ համակարգերի կառուցվածքը և դրանց տարրերը՝ տարաներ, սուբստրատներ, սնուցման լուծույթների շրջանառության համակարգեր, ինչպես նաև ավտոմատ կառավարման հնարավորությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սննդարար տարրերի հավասարակշռված կիրառմանը, հիվանդությունների և վնասատուների կանխարգելմանը՝ փակ կամ վերահսկվող միջավայրերում աճեցման պայմաններում։ Աշխատությունը ներառում է նաև գործնական ցուցումներ արտադրական ջերմատնային տնտեսությունների կազմակերպման, ծաղկաբուծական արտադրանքի որակի բարձրացման և շուկայական պահանջներին համապատասխանեցման վերաբերյալ։ Այն նախատեսված է դեկորատիվ բուսաբուծության մասնագետների, ագրոնոմների, ջերմատնային տնտեսությունների աշխատողների և ուսանողների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները անհող մշակության և ժամանակակից ծաղկաբուծության տեխնոլոգիաների ոլորտում։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է պատմական ճարտարապետական կառույցների պահպանման և վերականգնման համար նախատեսված ջրակայուն կրային շաղախների մշակման խնդիրներին՝ առաջնահերթ դիտարկելով տեղական հումքային նյութերի օգտագործման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են կրային կապակցանյութերի, բնական և արհեստական հավելանյութերի, լցանյութերի ու տեղական հանքային հումքի ֆիզիկաքիմիական և տեխնոլոգիական հատկությունները՝ դրանց հիման վրա վերականգնողական աշխատանքների պահանջներին համապատասխան բաղադրությունների ձևավորման նպատակով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում շաղախների ջրակայունությանը, քանի որ պատմական կառույցներում խոնավության ներթափանցումը և ջրի երկարատև ազդեցությունը կարող են նպաստել քարային շարվածքի, կապակցող նյութերի և հարդարման շերտերի աստիճանական քայքայմանը։ Քննվում են տարբեր բաղադրիչների հարաբերակցության ազդեցությունը շաղախի ամրության, ծակոտկենության, ջրակլանման, գոլորշաթափանցելիության, կպչունության և երկարաժամկետ կայունության վրա։ Կարևորվում է այնպիսի նյութերի մշակումը, որոնք բավարար մեխանիկական հատկությունների հետ մեկտեղ համատեղելի են պատմական շարվածքի և սկզբնական շինանյութերի հետ։ Վերականգնողական շաղախի ընտրության ժամանակ հաշվի են առնվում ոչ միայն բարձր ամրության ցուցանիշները, այլև նյութի կառուցվածքային ու ֆիզիկական համապատասխանությունը հին քարերին և շաղախներին, որպեսզի նոր նյութը շահագործման ընթացքում չառաջացնի լրացուցիչ լարվածություններ կամ անհամատեղելի փոփոխություններ։ Ուսումնասիրվում է նաև տեղական հումքի մշակման և համապատասխան հավելանյութերի կիրառման միջոցով կրային համակարգերի հատկությունների բարելավման հնարավորությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ջերմաստիճանի փոփոխությունների, խոնավացման և չորացման պարբերական ազդեցությունների ու արտաքին միջավայրի այլ գործոնների նկատմամբ նյութի կայունությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մշակված բաղադրությունների փորձարարական համեմատությունը և այն ցուցանիշների որոշումը, որոնց հիման վրա հնարավոր է գնահատել դրանց կիրառելիությունը տարբեր տեսակի պատմական կառույցներում։ Տեղական հումքի օգտագործումը դիտարկվում է նաև տնտեսական և բնապահպանական տեսանկյունից, քանի որ այն կարող է նվազեցնել ներմուծվող նյութերից կախվածությունը և նպաստել տարածաշրջանի ավանդական շինարարական նյութերի ուսումնասիրությանն ու ժամանակակից վերականգնողական տեխնոլոգիաներում դրանց կիրառմանը։ Կարևորվում է նաև պատմական հուշարձանների իսկության պահպանումը՝ նոր շաղախների արտաքին տեսքը, կառուցվածքը և շահագործական վարքագիծը հնարավորինս համապատասխանեցնելով վերականգնվող կառույցի նյութական առանձնահատկություններին։ Աշխատությունը կարող է գործնական նշանակություն ունենալ պատմական շենքերի, եկեղեցիների, ամրոցների և այլ քարաշեն հուշարձանների պահպանման ու վերականգնման աշխատանքների համար՝ նպաստելով գիտականորեն հիմնավորված և երկարաժամկետ կայուն նյութերի ընտրությանը։

Технология

Материал посвящён исследованию влияния грунтовых условий на характер распространения сейсмических волн, интенсивность проявления землетрясений на поверхности и степень сейсмического воздействия на здания и сооружения. Особое внимание уделяется тому, что одинаковое по энергетике землетрясение может вызывать существенно различающиеся последствия на территориях с разными инженерно-геологическими условиями. При прохождении сейсмических волн через земную толщу их параметры изменяются в зависимости от состава, плотности, влажности, мощности и механических свойств грунтов, а также от особенностей геологического строения участка. Мягкие и рыхлые грунты способны усиливать определённые компоненты сейсмических колебаний, изменять их продолжительность и частотный состав, тогда как плотные грунты и скальные основания, как правило, характеризуются иными условиями передачи энергии. Существенное значение имеет явление локального грунтового усиления, при котором характеристики колебаний на поверхности могут заметно отличаться от параметров движения на коренной породе. Исследование подобных эффектов необходимо для корректной оценки сейсмической опасности и определения расчётных воздействий, которые должны учитываться при проектировании и строительстве сооружений. Важным направлением является анализ динамических свойств грунтов, включая их деформируемость, прочность, скорость распространения сейсмических волн и способность изменять амплитуду колебаний. Отдельное внимание может уделяться насыщенным водой рыхлым грунтам, для которых при сильных землетрясениях возникает риск разжижения, сопровождающегося резким снижением несущей способности основания и увеличением вероятности повреждения сооружений. Степень сейсмического воздействия зависит также от характеристик самого сооружения: его массы, высоты, жёсткости, конструктивной схемы, собственных периодов колебаний и качества строительных материалов. Поэтому оценка сейсмического риска требует комплексного рассмотрения системы «грунт — фундамент — сооружение», а не анализа грунтового основания и конструкции по отдельности. Материал может включать методы инженерно-геологических исследований, сейсмического районирования, инструментальных измерений и расчётного моделирования, позволяющие определить особенности поведения конкретного грунтового массива при сейсмических воздействиях. Полученные данные используются при выборе типа фундамента, расчёте конструктивных элементов, определении требований к сейсмостойкости и разработке мероприятий по снижению потенциального ущерба. Особое практическое значение имеет учёт локальных грунтовых условий при составлении карт сейсмической опасности, поскольку общая характеристика сейсмичности региона не всегда отражает реальный уровень воздействия на конкретной строительной площадке. Изучение связи между грунтовыми условиями и интенсивностью сейсмических колебаний позволяет повысить точность прогнозирования возможных повреждений, рациональнее выбирать конструктивные решения и совершенствовать нормы сейсмостойкого строительства. В целом тема подчёркивает, что надёжная оценка сейсмической безопасности сооружений невозможна без детального изучения инженерно-геологических условий участка, поскольку свойства грунтов непосредственно влияют на распространение и трансформацию сейсмической энергии и тем самым могут существенно определять характер воздействия землетрясения на расположенные на поверхности здания и инфраструктурные объекты.