Գյուղատնտեսական կոոպերատիվների ստեղծման նպատակահարմարությունը և զարգացման հիմնական ուղղությունները ՀՀ-ում (Կոտայքի մարզի օրինակով)

Религия

«Գործք առաքելոցը» Նոր Կտակարանի գրքերից է, որը ներկայացնում է Հիսուս Քրիստոսի համբարձումից հետո առաքյալների գործունեությունը, քրիստոնեական եկեղեցու սկզբնավորումն ու առաջին քրիստոնեական համայնքների ձևավորումը։ Գրքի հիմնական պատմական առանցքը կապված է Սուրբ Հոգու գալստյան, Պետրոս և Պողոս առաքյալների քարոզչության, Ավետարանի տարածման և քրիստոնեական հավատքի՝ Երուսաղեմից դեպի այլ երկրներ տարածվելու հետ։ Այն նկարագրում է վաղ քրիստոնյաների կյանքը, նրանց համատեղ աղոթքն ու համայնքային գործունեությունը, առաքյալների քարոզները, մկրտությունները, հալածանքներն ու դժվարությունները, ինչպես նաև այն իրադարձությունները, որոնց միջոցով քրիստոնեությունը աստիճանաբար տարածվեց հրեական միջավայրից դեպի հեթանոսական աշխարհ։ Առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում Պողոս առաքյալի դարձը, նրա միսիոներական ճանապարհորդությունները և տարբեր քաղաքներում քրիստոնեական համայնքների հիմնադրումը։ Գրքում արտացոլվում են նաև վաղ եկեղեցու ներքին կազմակերպման, հավատքի տարածման, առաքելական հեղինակության և տարբեր ժողովուրդների շրջանում քրիստոնեական ուսմունքի ընդունման հետ կապված հարցերը։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր է քրիստոնեության վաղ պատմության, առաքելական քարոզչության և առաջին եկեղեցական համայնքների կյանքի ուսումնասիրության համար։ Հայ եկեղեցական ավանդության մեջ այս գիրքը կարևոր տեղ ունի Սուրբ Գրքի ընթերցանության, աստվածաբանական ուսուցման և քրիստոնեական հավատքի պատմական հիմքերի ներկայացման գործում։ Երուսաղեմում տպագրված այս հրատարակությունը նաև հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն աստվածաշնչյան գրականության, Սուրբ Գրքի հրատարակման ավանդույթի և Երուսաղեմի հայ տպագրական ու հոգևոր մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։

Медицина

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է պուլպիտների պահպանողական բուժման ժամանակ կենսածին նյութի կիրառման փորձարարական և կլինիկական հիմնավորմանը։ Ուսումնասիրության հիմնական նպատակն է գնահատել այն հնարավորությունները, որոնք կարող են ընձեռել կենսածին նյութերը ատամի պուլպայի կենսունակության պահպանման, բորբոքային գործընթացի վերահսկման և վնասված հյուսվածքների վերականգնման համար։ Աշխատության մեջ համադրվում են փորձարարական և կլինիկական հետազոտությունների արդյունքները՝ հնարավորություն տալով գնահատել առաջարկվող մոտեցման արդյունավետությունն ու կենսաբանական հիմնավորվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պուլպիտների զարգացման մեխանիզմներին, պուլպայի հյուսվածքների վիճակի գնահատմանը և այն պայմաններին, որոնց դեպքում հնարավոր է ընտրել պահպանողական բուժման ռազմավարություն։ Քննարկվում են կենսածին նյութի ազդեցությունը պուլպայի հյուսվածքների վրա, բուժումից հետո ընթացող վերականգնողական գործընթացները, հնարավոր բարդությունները և կլինիկական արդյունքները։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև բուժման արդյունավետության գնահատումը՝ հաշվի առնելով ցավային ախտանշանների փոփոխությունը, բորբոքային երևույթների նվազումը, ատամի ֆունկցիայի պահպանումը և երկարաժամկետ արդյունքները։ Աշխատությունը ներկայացնում է կենսաբանական նյութերի կիրառման հնարավոր առավելությունները այն բուժական մոտեցումների համատեքստում, որոնք նպատակ ունեն հնարավորինս պահպանել բնական ատամի կենսունակ հյուսվածքները՝ խուսափելով ավելի ինվազիվ միջամտություններից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թերապևտիկ ստոմատոլոգների, էնդոդոնտիստների, ատամնաբույժների, բժշկական հետազոտողների, ստոմատոլոգիական ֆակուլտետների ուսանողների և պուլպայի պահպանմանն ուղղված բուժական մեթոդներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։ Աշխատությունն արժեքավոր է հատկապես նրանով, որ կլինիկական կիրառման հարցերը դիտարկում է փորձարարական տվյալների հետ համատեղ՝ փորձելով հիմնավորել կենսածին նյութի օգտագործման արդյունավետությունն ու նպատակահարմարությունը պուլպիտների պահպանողական բուժման ընթացքում։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է XVI–XVII դարերի ռուսական վարքագրական գրականության լեզվի ուսումնասիրությանը՝ ավանդական լեզվական ու ոճական համակարգի պահպանման և նոր արտահայտչամիջոցների ձևավորման փոխհարաբերության տեսանկյունից։ Հետազոտության նյութ են ծառայում Միխայիլ Կլոպսկու վարքի Տուչկովյան խմբագրությունը, Յուլիանիա Լազարևսկայայի, Եպիֆանիոսի և ավագերեց Ավվակումի վարքերը, որոնց համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս հետևել ռուսական վարքագրության լեզվի զարգացման միտումներին և բացահայտել տարբեր ժամանակաշրջանների ու հեղինակային ոճերի առանձնահատկությունները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն բանի վրա, թե ինչպես են միջնադարյան գրական ավանդույթին բնորոշ լեզվական կաղապարները, եկեղեցական-գրքային բառապաշարը, կայուն արտահայտությունները և պատումային կառուցվածքները փոխազդում կենդանի խոսքի, կենցաղային բառապաշարի և անհատական հեղինակային արտահայտչաձևերի հետ։ Վարքագրական ժանրը դիտարկվում է որպես կանոնական սկզբունքներով ձևավորված գրական համակարգ, որի հիմնական նպատակներից էր սրբի կյանքի, բարեպաշտության, հոգևոր փորձառության և բարոյական կերպարի ներկայացումը։ Այդ պատճառով տեքստերում ավանդաբար կիրառվում էին որոշակի թեմատիկ կառուցվածքներ, բնորոշ խոսքային բանաձևեր և բարձր գրքային ոճին համապատասխան լեզվական միջոցներ։ Միաժամանակ XVI–XVII դարերի ստեղծագործություններում նկատվող փոփոխությունները վկայում են ժանրի աստիճանական վերափոխման և իրական կյանքի, անձնական փորձի ու անհատական խոսքի առավել ակտիվ ներթափանցման մասին։ Քննության են առնվում բառապաշարային, ձևաբանական և շարահյուսական առանձնահատկությունները, եկեղեցասլավոնական ու արևելասլավոնական լեզվական տարրերի հարաբերակցությունը, ինչպես նաև խոսակցական և ժողովրդական արտահայտությունների գործածությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատմողի կերպարին և հեղինակային խոսքի անհատականացմանը։ Տարբեր տեքստերի համեմատությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է ավանդական անանձնական կամ կանոնական պատումը աստիճանաբար ձեռք բերել ավելի ընդգծված հեղինակային բնույթ, հուզականություն և ինքնակենսագրական երանգներ։ Այս տեսանկյունից հատկապես նշանակալի է XVII դարի գրական մշակույթում առաջին դեմքով պատմելու, անձնական ապրումների ներկայացման և կենդանի խոսքին մոտ լեզվական կառուցվածքների տարածումը։ Ուսումնասիրվում են նաև ուղիղ խոսքի, երկխոսությունների, կրկնությունների, դիմումների, հուզական արտահայտությունների, գնահատողական բառապաշարի և պատկերավոր միջոցների գործառույթները։ Դրանք հնարավորություն են տալիս բացահայտել, թե ինչպես է վարքագրական պատումը դուրս գալիս խիստ կանոնական սահմաններից և ձեռք բերում գեղարվեստական ու ոճական նոր հատկանիշներ։ Կարևորվում է կենցաղային իրականության նկարագրությունների ընդլայնումը, քանի որ առօրյա կյանքի մանրամասների ներմուծումը տեքստերին հաղորդում է պատմական և սոցիալական լրացուցիչ բովանդակություն։ Ավանդույթի և նորույթի հարաբերակցությունը դիտարկվում է ոչ թե որպես հին ձևերի պարզ փոխարինում նորերով, այլ որպես շարունակական փոխազդեցություն, որի ընթացքում ժանրային կանոնը պահպանվում է՝ միաժամանակ հարմարվելով լեզվի, գրականության և հասարակական գիտակցության փոփոխություններին։ Առանձին ստեղծագործությունների լեզվական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել տարբեր հեղինակների և խմբագրությունների մոտ ավանդական տարրերի պահպանման աստիճանը, ինչպես նաև բացահայտել նոր լեզվաոճական միտումների տարածման առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև ռուս գրական լեզվի պատմության տեսանկյունից, քանի որ ուսումնասիրվող նյութը ներկայացնում է այն ժամանակաշրջանը, երբ գրքային և կենդանի խոսքային լեզվական տարրերի փոխազդեցությունն առավել նկատելի էր դառնում և նախադրյալներ էր ստեղծում հետագա գրական լեզվի զարգացման համար։ Լեզվական նյութի քննությունը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ միջնադարյան ռուսական գրականության ժանրային համակարգի փոփոխությունները, հեղինակային ինքնագիտակցության զարգացումը և ավանդական հոգևոր գրականությունից դեպի առավել անհատականացված պատում անցնելու գործընթացը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ռուսաց լեզվի պատմության, պատմական ոճագիտության, հին ռուսական գրականության, տեքստաբանության, վարքագրության և միջնադարյան գրական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող բանասերների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Информатика

Գրքում ներկայացվում է տարածաշրջանային գազատար համակարգերի զարգացման օպտիմալ նախագծման համար մաթեմատիկական մոդելների մշակումն, ուսումնասիրվել են մոդելավորման տեսական հիմքերը, առաջադրանքների օպտիմալացումն ու համակարգային մոտեցումները, դիտարկվում են գազի փոխադրամիջոցի կառուցվածքային, տեխնիկական և տնտեսական պարամետրերը, վերլուծվում են մատակարարման հոսքերի բաշխման և ճնշման կարգավորման խնդիրները՝ ապահովելով ցանցի արդյունավետ աշխատանքը և էներգախնայողությունը, կիրառվում են թվային և ալգորիթմային մեթոդներ՝ մոդելների վավերացման և փորձարկման համար, ներկայացվում են մաթեմատիկական մոդելների ծրագրային իրականացման մեթոդները և արդյունքների վերլուծությունը, առաջարկվում են օգտագործման ուղեցույցներ՝ տարբեր սցենարներում էներգետիկ, ֆինանսական և տեխնիկական ռեսուրսների օպտիմալ բաշխման համար, աշխատանքը համադրում է տեսական մաթեմատիկայի, համակարգային մոդելավորման և կիրառական էներգետիկ ինժեներիայի մոտեցումները՝ նպաստելով տարածաշրջանային գազատար ենթակառուցվածքների նախագծման և զարգացման արդյունավետության բարձրացմանը։

Финансы

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում միջբյուջետային հարաբերությունների և ֆինանսական համահարթեցման համակարգի կազմակերպման, գործառնական արդյունավետության գնահատման ու կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են պետական և համայնքային բյուջեների փոխհարաբերությունների տնտեսական ու իրավական հիմքերը, ֆինանսական ռեսուրսների վերաբաշխման մեխանիզմները, ինչպես նաև տարածքային զարգացման անհամաչափությունների նվազեցման գործում բյուջետային համահարթեցման նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համայնքների ֆինանսական ապահովվածության տարբերություններին, սեփական եկամուտների ձևավորման հնարավորություններին, ծախսային պարտավորությունների իրականացման պայմաններին և պետական բյուջեից տրամադրվող ֆինանսական աջակցության կազմակերպմանը։ Ուսումնասիրվում են ֆինանսական համահարթեցման դոտացիաների հաշվարկման սկզբունքները, բաշխման չափանիշները, համայնքների հարկաբյուջետային կարողությունների գնահատման մեթոդները և բնակչության հանրային ծառայությունների պահանջմունքների հաշվառման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում համայնքների բնակչության թվաքանակի, աշխարհագրական դիրքի, սոցիալ-տնտեսական պայմանների, ենթակառուցվածքների զարգացման մակարդակի և եկամտային ներուժի ազդեցությանը ֆինանսական միջոցների բաշխման վրա։ Կարևորվում են միջբյուջետային փոխանցումների թափանցիկությունը, կանխատեսելիությունը, արդարացի բաշխումը և համայնքների ֆինանսական ինքնուրույնության պահպանման անհրաժեշտությունը։ Դիտարկվում են նաև ֆինանսական ապակենտրոնացման, տեղական ինքնակառավարման մարմինների բյուջետային լիազորությունների ընդլայնման, սեփական եկամուտների հավաքագրման արդյունավետության բարձրացման և պետական աջակցության մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել Հայաստանի միջբյուջետային հարաբերությունների կարգավորման առանձնահատկությունները, միջազգային փորձը, ֆինանսական համահարթեցման տարբեր մոդելները և դրանց կիրառման տնտեսական հետևանքները։ Առանձնացվում են ֆինանսական ռեսուրսների բաշխման արդյունավետության գնահատման, համայնքների զարգացման հնարավորությունների հավասարեցման և տեղական բյուջեների կայունության ապահովման խնդիրները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի պետական ֆինանսների կառավարման կատարելագործման, տարածքային անհամաչափությունների մեղմման, համայնքների ֆինանսական կարողությունների ամրապնդման և տեղական ինքնակառավարման համակարգի զարգացման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսիստների, պետական և համայնքային կառավարման մասնագետների, բյուջետային քաղաքականության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է XVIII դարի կեսերից մինչև XIX դարի 60-ական թվականները Օսմանյան կայսրության մայրաքաղաք Կոստանդնուպոլսում ձևավորված և ազդեցիկ դիրք զբաղեցրած հայ ամիրայական դասի պատմության, հասարակական-քաղաքական գործունեության, տնտեսական հզորության և ազգային կյանքում ունեցած նշանակության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում են հայ ամիրայության առաջացման պատմական նախադրյալները, սոցիալական կազմի ձևավորումը, տնտեսական գործունեության հիմնական ուղղությունները և օսմանյան պետական համակարգում հայ մեծահարուստների ու ազդեցիկ գործիչների զբաղեցրած դիրքերը։ Անդրադարձ է կատարվում ամիրայական դասի ներկայացուցիչների՝ պետական ֆինանսների կառավարման, հարկահավաքության, դրամափոխության, առևտրի, արդյունաբերության և տնտեսական այլ ոլորտներում ունեցած դերակատարությանը, ինչպես նաև սուլթանական արքունիքի և բարձրաստիճան պաշտոնյաների հետ հաստատած հարաբերություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ ամիրայական նշանավոր գերդաստանների գործունեությանը, նրանց տնտեսական ազդեցության ընդլայնմանը, հասարակական հեղինակության ձևավորմանը և Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի կառավարման գործընթացներում ունեցած մասնակցությանը։ Քննարկվում են Տատյանների, Պալյանների, Տյուզյանների և այլ ազդեցիկ ընտանիքների գործունեության առանձնահատկությունները, նրանց ներդրումը պետական ու հասարակական հաստատությունների զարգացման, ճարտարապետության, շինարարության, ֆինանսական համակարգի և մշակութային կյանքի կազմակերպման գործում։ Կարևորվում է ամիրայության և Հայ առաքելական եկեղեցու փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես Կոստանդնուպոլսի հայոց պատրիարքարանի գործունեության, եկեղեցական կառավարման, հոգևոր առաջնորդների ընտրության և համայնքային որոշումների ընդունման գործընթացներում ամիրաների ունեցած ազդեցությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հայ ամիրայական դասի բարեգործական և կրթամշակութային նախաձեռնություններին, դպրոցների, եկեղեցիների, հիվանդանոցների, տպարանների և հասարակական նշանակության այլ հաստատությունների հիմնադրման ու հովանավորման աշխատանքներին։ Ուսումնասիրվում են ամիրաների գործունեության կապերը հայ ազգային լուսավորական շարժման, կրթության տարածման, գրատպության զարգացման և արևմտահայ հասարակական մտքի ձևավորման գործընթացների հետ։ Առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում ամիրայական դասի և հայ հասարակության մյուս սոցիալական խմբերի փոխհարաբերությունները, համայնքային իշխանության շուրջ առաջացած հակասությունները, պահպանողական և բարեփոխական ուժերի միջև գաղափարական պայքարը, ինչպես նաև ազգային կառավարման համակարգի ժողովրդավարացման պահանջների աստիճանական ուժեղացումը։ Դիտարկվում են Օսմանյան կայսրությունում իրականացված Թանզիմաթի բարեփոխումների ազդեցությունը հայ համայնքի ներքին կյանքի վրա, հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունները և ամիրայական դասի ավանդական իշխանության աստիճանական սահմանափակման գործընթացը։ Կարևորվում են 1850-1860-ական թվականներին արևմտահայ ազգային-հասարակական շարժումների ակտիվացումը, 1860 թվականի Ազգային սահմանադրության ընդունումը և 1863 թվականին դրա հաստատումը օսմանյան իշխանությունների կողմից՝ որպես հայ համայնքի կառավարման համակարգի վերափոխման կարևոր հանգրվաններ։ Քննարկվում են այդ փոփոխությունների հետևանքով ամիրայական դասի քաղաքական ու հասարակական ազդեցության նվազումը, ազգային ներկայացուցչական մարմինների ձևավորումը և համայնքային կառավարման նոր սկզբունքների հաստատումը։ Հետազոտության թեմատիկ շրջանակում ուշադրություն է հատկացվում նաև հայ ամիրայության ներքին կառուցվածքին, տնտեսական շահերի և ազգային պարտավորությունների փոխհարաբերություններին, օսմանյան իշխանությունների հետ համագործակցության առանձնահատկություններին և այդ համագործակցության պատմական հետևանքներին։ Ամիրայական դասի գործունեությունը դիտարկվում է ոչ միայն հայ համայնքի ներքին պատմության, այլև Օսմանյան կայսրության տնտեսական, վարչական և հասարակական հարաբերությունների զարգացման լայն համատեքստում։ Աշխատության թեմատիկան հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու Կոստանդնուպոլսի հայ մեծահարուստ վերնախավի պատմական դերակատարության, արևմտահայության սոցիալ-տնտեսական զարգացման, ազգային հաստատությունների կայացման և XIX դարի հասարակական վերափոխումների մասին։ Այն կարևոր նշանակություն ունի հայ ժողովրդի նոր շրջանի պատմության, Օսմանյան կայսրության պատմության, սփյուռքահայ համայնքների ուսումնասիրության և հայ հասարակական-քաղաքական մտքի զարգացման օրինաչափությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, արևելագետների, օսմանագետների, հայագետների, մշակութաբանների, պատմության ֆակուլտետների ուսանողների, դասախոսների, հետազոտողների, ինչպես նաև արևմտահայության պատմությամբ, Կոստանդնուպոլսի հայկական համայնքի մշակութային ժառանգությամբ և հայ ազգային-հասարակական կյանքի զարգացման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։