Համակեցության

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է ֆիզիկայի ուսուցման համակարգում էկոլոգիական կրթության իրականացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ կարևորելով բնապահպանական գիտակցության ձևավորումը բնական գիտությունների դասավանդման գործընթացում։ Վերլուծվում են ֆիզիկայի և էկոլոգիայի փոխկապակցվածությունը, բնապահպանական թեմաների ինտեգրման մեթոդական մոտեցումները, ինչպես նաև ուսումնական ծրագրերում և դասավանդման գործընթացում դրանց արդյունավետ կիրառման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունում ներկայացվում են այն մանկավարժական մեթոդներն ու ուսուցման ձևերը, որոնք նպաստում են սովորողների գիտական մտածողության, բնապահպանական պատասխանատվության և կայուն զարգացման սկզբունքների ընկալման ձևավորմանը։ Քննարկվում են էներգիայի արդյունավետ օգտագործման, շրջակա միջավայրի պահպանության, բնական ռեսուրսների խնայողության և ժամանակակից տեխնոլոգիաների էկոլոգիական ազդեցության հարցերը՝ ընդգծելով ֆիզիկայի ուսուցման դերը էկոլոգիական մշակույթի զարգացման և բնապահպանական կրթության նպատակների իրականացման գործում։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Վահան Տերյանի նամականու համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ որպես նրա ստեղծագործական և մտավոր կենսագրության կարևորագույն աղբյուր։ Վերլուծվում են նամակներում արտահայտված գաղափարական, գեղարվեստական և անձնական շերտերը, որոնք բացահայտում են հեղինակի աշխարհայացքի ձևավորումը, գրական դիրքորոշումները և ժամանակի մշակութային գործընթացների նկատմամբ նրա վերաբերմունքը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նամակների լեզվաոճական առանձնահատկություններին, ինքնարտահայտման ձևերին, ինչպես նաև դրանց կապին Տերյանի բանաստեղծական ստեղծագործության հետ՝ բացահայտելով փոխադարձ ազդեցությունների համակարգը։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է նամականին նաև որպես պատմամշակութային կարևոր փաստաթուղթ, որն արտացոլում է XX դարի սկզբի հայ մտավոր կյանքի միջավայրը, գրական շրջանակների փոխհարաբերությունները և ժամանակի գաղափարական որոնումները։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Տերյանի անհատականության, նրա գրական մտածողության և հայ նորագույն պոեզիայի զարգացման մեջ ունեցած դերի մասին։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1960-1980-ական թվականներին Հայաստանում հասարակության սոցիալական կառուցվածքի ձևավորման, փոփոխության և զարգացման հիմնական միտումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են խորհրդային ժամանակաշրջանի տվյալ փուլում հանրապետության սոցիալական կազմի, հասարակական խմբերի հարաբերակցության և սոցիալական շերտավորման փոփոխությունները՝ դրանք դիտարկելով տնտեսական, ժողովրդագրական, քաղաքական և մշակութային գործընթացների համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արդյունաբերացման և քաղաքաշինության ազդեցությանը հասարակության սոցիալական կառուցվածքի վրա, քաղաքային և գյուղական բնակչության հարաբերակցության փոփոխություններին, ինչպես նաև բնակչության զբաղվածության և մասնագիտական կազմի վերափոխումներին։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է բանվոր դասակարգի, մտավորականության, կոլտնտեսային գյուղացիության և հասարակության այլ սոցիալական խմբերի դիրքի ու դերի փոփոխություններին, նրանց միջև ձևավորվող փոխհարաբերություններին և սոցիալական շարժունակության դրսևորումներին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կրթության տարածմանը, մասնագիտական պատրաստվածության աճին և բարձրագույն կրթություն ունեցող բնակչության թվի ավելացմանը, որոնք էական ազդեցություն են ունեցել հասարակության մասնագիտական և սոցիալական կազմի վրա։ Քննարկվում են նաև ժողովրդագրական փոփոխությունները, ներքին միգրացիան, քաղաքների ընդլայնումը, բնակչության կենսամակարդակի փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը հասարակական հարաբերությունների վրա։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն հիմնական գործոնները, որոնք պայմանավորել են Հայաստանի հասարակության սոցիալական կառուցվածքի վերափոխումները 1960-1980-ական թվականներին, ինչպես նաև հասկանալու խորհրդային տնտեսական և սոցիալական քաղաքականության ազդեցությունը տարբեր հասարակական խմբերի ձևավորման ու դիրքավորման վրա։ Ուսումնասիրության մեջ սոցիալական փոփոխությունները դիտարկվում են որպես փոխկապակցված գործընթացների ամբողջություն՝ հաշվի առնելով արտադրական հարաբերությունների, կրթական համակարգի, ժողովրդագրական զարգացումների, քաղաքայնացման և սոցիալական քաղաքականության փոխազդեցությունը։ Նյութը կարևոր է Հայաստանի խորհրդային շրջանի սոցիալական պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից և կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, սոցիոլոգներին, ժողովրդագետներին, հասարակագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին, ինչպես նաև 20-րդ դարի երկրորդ կեսի Հայաստանի հասարակական կյանքի զարգացումներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Другие предметы

Այն նախատեսված է գյուղատնտեսության մասնագետների, ագրոնոմների, ֆերմերների և ուսանողների համար, ովքեր զբաղվում են հացահատիկա-հատիկավոր մշակաբույսերի արտադրությամբ կամ ցանկանում են ներդնել հնդկացորենի մշակությունը իրենց տնտեսություններում։ Նյութում մանրամասն ներկայացվում են հնդկացորենի կենսաբանական առանձնահատկությունները, աճի և զարգացման փուլերը, ինչպես նաև դրա պահանջները կլիմայական և հողային պայմանների նկատմամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ցանքաշրջանառության մեջ դրա տեղին, քանի որ հնդկացորենը համարվում է լավ նախորդող մշակաբույս և ունի հողի բարելավման որոշակի հատկություններ։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև հողի նախապատրաստման, ցանքի ժամկետների և սերմացուի որակի պահանջները, ինչպես նաև ցանքի խտության և սխեմաների ճիշտ ընտրությունը։ Նյութը ընդգրկում է խնամքի ագրոտեխնիկական միջոցառումները՝ մոլախոտերի վերահսկում, պարարտացում, անհրաժեշտության դեպքում ոռոգում և բերքատվության ձևավորման գործոնների կառավարում։ Բացի այդ, քննարկվում են հիվանդությունների և վնասատուների դեմ պայքարի հիմնական միջոցները՝ շեշտադրելով կանխարգելիչ մոտեցումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում բերքահավաքի կազմակերպմանը, պահեստավորմանը և արտադրանքի որակի պահպանմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը համադրում է տեսական գիտելիքները և գործնական առաջարկները՝ ապահովելով հնդկացորենի արդյունավետ և կայուն մշակության կազմակերպման ամբողջական պատկերացում։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է բրոնզի և երկաթի դարաշրջաններում Հայաստանի հյուսիսարևմտյան տարածքներում անասնապահության և որսորդության զարգացման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերականգնել հին հասարակությունների տնտեսական գործունեության այդ կարևոր ոլորտների առանձնահատկությունները և պարզել դրանց դերը բնակչության կենսապահովման, սոցիալական կազմակերպման ու նյութական մշակույթի ձևավորման գործընթացներում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված կենդանիների ոսկորները, դրանց տեսակային կազմը, տարածվածությունը, տարիքը և այլ տվյալներ, որոնք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի բնակչության կողմից օգտագործված կենդանական ռեսուրսների մասին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընտանի կենդանիների՝ խոշոր և մանր եղջերավոր անասունների, ձիերի, խոզերի և այլ տեսակների բուծմանը, դրանց տնտեսական նշանակությանը և օգտագործման տարբեր ուղղություններին։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև անասնապահության կազմակերպման ձևերին, արոտավայրերի օգտագործմանը, սեզոնային տեղաշարժերին և բնական միջավայրի ազդեցությանը կենդանիների բուծման վրա։ Որսորդության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու վայրի կենդանիների տեսակային կազմը, որսի տարածված ձևերը, օգտագործվող գործիքներն ու զենքերը և որսի ունեցած դերը սննդի ու տնտեսական կյանքի մեջ։ Հատուկ նշանակություն ունի անասնապահության և որսորդության հարաբերակցության ուսումնասիրությունը, քանի որ դրա միջոցով կարելի է պարզել, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում և բնակավայրերում որքանով է բնակչությունը կախված եղել ընտելացված կենդանիներից կամ վայրի կենդանական ռեսուրսներից։ Աշխատության մեջ կարող են համադրվել կենդանահնագիտական տվյալները բնակավայրերի, կացարանների, տնտեսական կառույցների, աշխատանքային գործիքների և որսորդական զինատեսակների վերաբերյալ հնագիտական նյութերի հետ։ Այսպիսի համալիր մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել տարածաշրջանի հին բնակչության տնտեսության և կենսակերպի մասին։ Հյուսիսարևմտյան Հայաստանի բնական պայմանների ուսումնասիրությունը ևս կարևոր է, քանի որ լեռնային ռելիեֆը, կլիման, բուսականությունը և ջրային ռեսուրսները նշանակալիորեն ազդել են անասնապահության և որսորդության հնարավորությունների վրա։ Հետազոտությունը կարող է բացահայտել նաև բրոնզի դարից երկաթի դար անցման ընթացքում տեղի ունեցած տնտեսական փոփոխությունները, կենդանիների կազմի հնարավոր փոփոխությունները և դրանց կապը հասարակական ու տեխնոլոգիական զարգացումների հետ։ Աշխատության արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ անասնապահության և որսորդության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել ոչ միայն հին տնտեսության կառուցվածքը, այլև բնակչության սննդակարգը, շրջակա միջավայրի օգտագործման եղանակները և մարդու ու բնության փոխհարաբերությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հնագետներին, կենդանահնէաբաններին, պատմաբաններին, հնագույն տնտեսության և Հայաստանի նախապատմական ու վաղ պատմական մշակույթների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է հանքային և օրգանական պարարտանյութերի կիրառման ազդեցության համալիր ուսումնասիրմանը դդմի աճի, զարգացման, բերքատվության և պտուղների որակական հատկանիշների վրա՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետության Գորգանի տարածաշրջանի հողակլիմայական պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում բույսերի սնուցման տարբեր համակարգերի արդյունավետության համեմատական գնահատումն է՝ հաշվի առնելով ինչպես առանձին պարարտանյութերի, այնպես էլ դրանց համակցված կիրառման ազդեցությունը մշակաբույսի կենսաբանական և տնտեսական ցուցանիշների վրա։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է բույսերի աճի ինտենսիվության, վեգետատիվ զանգվածի ձևավորման, ծաղկման և պտղակալման ընթացքի, մեկ բույսի վրա ձևավորված պտուղների քանակի, պտղի միջին զանգվածի և միավոր տարածքից ստացվող ընդհանուր բերքի փոփոխությունների վրա։ Պարարտացման տարբերակների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե սննդատարրերի մատչելիության փոփոխությունն ինչպես է անդրադառնում բույսերի ամբողջ վեգետացիոն շրջանի վրա և ինչպիսի պայմաններում է հնարավոր ապահովել սնուցման առավել հավասարակշռված ռեժիմ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ազոտի, ֆոսֆորի և կալիումի նշանակությանը, քանի որ այս հիմնական սննդատարրերը մասնակցում են բույսերի կենսագործունեության բազմաթիվ գործընթացների կարգավորմանը։ Ազոտային սնուցումը կապված է վեգետատիվ օրգանների զարգացման, տերևային մակերեսի ձևավորման և ֆոտոսինթետիկ ակտիվության հետ, ֆոսֆորը կարևոր նշանակություն ունի էներգետիկ փոխանակության, արմատային համակարգի զարգացման և վերարտադրողական գործընթացների համար, իսկ կալիումը մասնակցում է ջրային ռեժիմի կարգավորմանը, նյութերի տեղափոխմանը և պտղի որակական հատկանիշների ձևավորմանը։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է ոչ միայն այս տարրերի բավարար քանակի ապահովումը, այլև դրանց ճիշտ հարաբերակցությունը, քանի որ սնուցման անհավասարակշռությունը կարող է նպաստել վեգետատիվ զանգվածի չափազանց ուժեղ զարգացմանը կամ սահմանափակել պտղակալման արդյունավետությունը։ Օրգանական պարարտանյութերի ազդեցությունը դիտարկվում է ավելի լայն հողային գործընթացների համատեքստում։ Դրանց կիրառումը կարող է նպաստել հողի օրգանական նյութի պաշարների համալրմանը, կառուցվածքի բարելավմանը, ջրի պահպանման կարողության բարձրացմանը և օգտակար մանրէաբանական գործընթացների ակտիվացմանը։ Օրգանական նյութերի աստիճանական քայքայման ընթացքում սննդատարրերը հասանելի են դառնում բույսերին, ինչի շնորհիվ կարող է ձևավորվել սնուցման համեմատաբար երկարատև աղբյուր։ Միաժամանակ օրգանական պարարտանյութերի արդյունավետությունը կախված է դրանց բաղադրությունից, քայքայման աստիճանից, կիրառման չափաքանակից, հողի հատկություններից, խոնավությունից և ջերմաստիճանից։ Հետևաբար դրանց ազդեցությունը գնահատվում է կոնկրետ տարածաշրջանի հողակլիմայական պայմանների հետ փոխկապակցված։ Կարևոր ուղղություն է հանքային և օրգանական սնուցման համակցված տարբերակների ուսումնասիրությունը։ Հանքային պարարտանյութերը հնարավորություն են տալիս բույսերին համեմատաբար արագ ապահովել որոշակի սննդատարրերով, մինչդեռ օրգանական նյութերը կարող են երկարաժամկետ ազդեցություն ունենալ հողի բերրիության և ֆիզիկական հատկությունների վրա։ Այս երկու աղբյուրների համատեղ կիրառման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել, թե արդյոք հնարավոր է միաժամանակ ապահովել բարձր բերքատվություն և պահպանել հողի արտադրողական հատկությունները։ Նման մոտեցումը հատկապես կարևոր է կայուն գյուղատնտեսության տեսանկյունից, որտեղ արտադրողականության բարձրացումը դիտարկվում է հողային ռեսուրսների պահպանության և պարարտանյութերի արդյունավետ օգտագործման հետ միասին։ Հետազոտության ընթացքում կարող են ուսումնասիրվել բույսերի բարձրությունը, ցողունների և տերևների զարգացումը, տերևային մակերեսը, արմատային համակարգի վիճակը և կենսազանգվածի կուտակումը։ Այս ցուցանիշները հնարավորություն են տալիս գնահատել տարբեր պարարտացման տարբերակների ազդեցությունը աճի առանձին փուլերում։ Բույսերի վեգետատիվ զարգացումը կարևոր է հետագա բերքատվության համար, քանի որ բավարար տերևային մակերեսը ապահովում է ֆոտոսինթեզի համար անհրաժեշտ պայմանները։ Սակայն միայն ուժեղ վեգետատիվ աճը չի նշանակում բարձր տնտեսական բերք, ուստի այն անհրաժեշտ է համադրել ծաղկման, պտղակալման և պտուղների զարգացման տվյալների հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բերքի կառուցվածքին։ Ընդհանուր բերքատվությունը ձևավորվում է մի շարք փոխկապակցված բաղադրիչներից՝ բույսերի պահպանված քանակից, պտղակալման ինտենսիվությունից, մեկ բույսի պտուղների թվից և դրանց միջին զանգվածից։ Տարբեր սնուցման պայմանները կարող են այդ բաղադրիչների վրա ազդել տարբեր կերպ։ Որոշ պարարտացման տարբերակներ կարող են նպաստել ավելի մեծ թվով պտուղների ձևավորմանը, իսկ մյուսները՝ առանձին պտուղների զանգվածի ավելացմանը։ Այս ցուցանիշների համատեղ վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալ ոչ միայն վերջնական բերքի տարբերությունները, այլև դրանց ձևավորման կենսաբանական պատճառները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պտուղների որակական ցուցանիշների ուսումնասիրությանը։ Բանջարաբուծության մեջ արտադրանքի արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն բերքի քանակով, այլև սննդային, տեխնոլոգիական և ապրանքային հատկանիշներով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել պտղի չափերը, ձևը, չոր նյութերի պարունակությունը, լուծվող նյութերի քանակը և սննդային արժեքը բնութագրող այլ ցուցանիշներ։ Պարարտացման մակարդակի բարձրացումը միշտ չէ, որ բերքատվության և որակի վրա ունենում է միևնույն ուղղությամբ ազդեցություն, ուստի կարևոր խնդիր է այնպիսի սնուցման համակարգի որոշումը, որը ապահովում է երկու ցուցանիշների ընդունելի հարաբերակցություն։ Առանձին ուսումնասիրվում է հողի ագրոքիմիական վիճակը։ Փորձի սկզբում և տարբեր փուլերում հողի հիմնական ցուցանիշների գնահատումը հնարավորություն է տալիս որոշել սննդատարրերի սկզբնական պաշարները և հետևել դրանց փոփոխությանը պարարտանյութերի կիրառման պայմաններում։ Հողի թթվայնությունը, օրգանական նյութի պարունակությունը, ազոտի, ֆոսֆորի և կալիումի մատչելի ձևերի քանակը կարող են էապես ազդել բույսերի կողմից սննդատարրերի յուրացման վրա։ Այս տվյալների համադրումը բույսերի աճի ու բերքատվության ցուցանիշների հետ հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական գնահատել կիրառված պարարտացման համակարգերի արդյունավետությունը։ Հատուկ նշանակություն ունեն Գորգանի տարածաշրջանի բնական պայմանները։ Տեղական ջերմաստիճանային ռեժիմը, տեղումների քանակը, օդի և հողի խոնավությունը, հողերի առանձնահատկությունները և վեգետացիոն շրջանի տևողությունը ձևավորում են այն միջավայրը, որտեղ դրսևորվում է պարարտանյութերի իրական արդյունավետությունը։ Միևնույն սնուցման համակարգը տարբեր տարածաշրջաններում կարող է տարբեր արդյունքներ ապահովել, քանի որ սննդատարրերի լուծելիությունը, հողի կենսաբանական ակտիվությունը, ջրի հասանելիությունը և բույսերի աճի արագությունը կախված են տեղական պայմաններից։ Այդ պատճառով տարածաշրջանային դաշտային փորձերը կարևոր նշանակություն ունեն գիտական արդյունքները գործնական գյուղատնտեսությանը համապատասխանեցնելու համար։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող է լինել տարբեր պարարտացման տարբերակներով դաշտային փորձի կազմակերպումը։ Առանձին փորձարարական խմբերում հնարավոր է կիրառել հանքային, օրգանական և համակցված սնուցման տարբեր մակարդակներ՝ դրանք համեմատելով չպարարտացված կամ ընդունված տեխնոլոգիայով մշակվող ստուգիչ տարբերակի հետ։ Փորձերի կրկնությունների կիրառումը և ստացված տվյալների վիճակագրական մշակումը հնարավորություն են տալիս գնահատել տարբերությունների հավաստիությունը և սահմանափակել պատահական գործոնների ազդեցությունը։ Այս մոտեցումը կարևոր է հատկապես դաշտային պայմաններում, որտեղ հողի հատկությունների տարածական տարբերությունները և եղանակային գործոնները կարող են զգալի ազդեցություն ունենալ արդյունքների վրա։ Կարևորվում է պարարտանյութերի օգտագործման արդյունավետության գնահատումը։ Բարձր չափաքանակի կիրառումը կարող է բարձրացնել բերքատվությունը մինչև որոշակի սահման, սակայն սննդատարրերի ավելցուկը կարող է տնտեսական և բնապահպանական խնդիրներ առաջացնել։ Հետևաբար հետազոտության նպատակներից է ոչ թե պարզապես առավելագույն պարարտացման տարբերակի ընտրությունը, այլ այնպիսի մակարդակի որոշումը, որի դեպքում ստացվող լրացուցիչ բերքը համապատասխանում է օգտագործված նյութական միջոցներին և սննդատարրերի յուրացման արդյունավետությանը։ Այս համատեքստում կարող է գնահատվել յուրաքանչյուր միավոր կիրառված սննդատարրի հաշվով ստացված բերքի փոփոխությունը և տարբեր պարարտացման համակարգերի տնտեսական նպատակահարմարությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բնապահպանական գործոններին։ Հանքային պարարտանյութերի ոչ արդյունավետ կամ չափից ավելի օգտագործման դեպքում սննդատարրերի մի մասը կարող է չյուրացվել բույսերի կողմից և կուտակվել հողում կամ տեղափոխվել ջրային համակարգեր։ Օրգանական պարարտանյութերի ոչ հավասարակշռված կիրառումը նույնպես կարող է առաջացնել սննդատարրերի ավելցուկային ներմուծում։ Այդ պատճառով կայուն սնուցման համակարգի ձևավորումը պահանջում է պարարտանյութերի քանակի համապատասխանեցում մշակաբույսի իրական պահանջներին և հողի սննդային պաշարներին։ Հանքային և օրգանական աղբյուրների համատեղ կառավարումը դիտարկվում է որպես հողի բերրիության պահպանման և սննդատարրերի կորուստների նվազեցման հնարավոր ուղղություն։ Հետազոտության գիտագործնական նշանակությունը պայմանավորված է դդմի մշակության համար տեղական պայմաններին համապատասխան սնուցման համակարգերի գնահատման հնարավորությամբ։ Ստացված արդյունքները կարող են օգնել հասկանալու, թե սննդատարրերի տարբեր աղբյուրներն ինչպես են ազդում մշակաբույսի աճի առանձին փուլերի, բերքի ձևավորման և արտադրանքի որակի վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել հողի բերրիության պահպանման և պարարտանյութերի նպատակային օգտագործման փոխկապակցվածությունը։ Տարածաշրջանային տվյալների հիման վրա ձևավորված գիտական եզրակացությունները կարող են օգտակար լինել հետագա ագրոնոմիական փորձերի, պարարտացման համակարգերի կատարելագործման և բանջարաբոստանային մշակաբույսերի արտադրության արդյունավետության ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է դդմի հանքային և օրգանական սնուցման կենսաբանական, ագրոքիմիական, արտադրական և որակական հետևանքների համալիր ուսումնասիրություն՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով տարածաշրջանային հողակլիմայական պայմաններին, բերքի ձևավորման մեխանիզմներին և հողի բերրիության պահպանմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել բանջարաբուծության, ագրոնոմիայի, ագրոքիմիայի, հողագիտության, բույսերի սնուցման և կայուն գյուղատնտեսության ոլորտների հետազոտողների, գյուղատնտեսների, դասախոսների և ուսանողների համար։