Հարկային հանցագործությունների համար քրեական պատասխանատվության հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետությունում

Лингвистика

Հրատարակությունը ներկայացնում է մայրենի լեզվի նկատմամբ սիրո, հարգանքի և պահպանության գաղափարին նվիրված գրականության հանձնարարական ցանկ՝ նպատակ ունենալով ընթերցողներին ուղղորդել համապատասխան գրքերի, հոդվածների, ուսումնական և մշակութային նյութերի ընտրության հարցում։ Այն կարող է ներառել հայոց լեզվի պատմությանը, զարգացմանն ու պահպանությանը, լեզվական մշակույթին, ուղղագրությանը, բառապաշարին, հայ գրականությանը և ազգային ինքնության ձևավորման գործում մայրենի լեզվի ունեցած նշանակությանը վերաբերող հրատարակություններ։ Ցանկի հիմնական արժեքը տեղեկատվության համակարգված ներկայացումն է, որի շնորհիվ ընթերցողը կարող է ավելի հեշտությամբ գտնել մայրենի լեզվի ուսումնասիրության և արժևորման համար անհրաժեշտ աղբյուրներ։ Նման մատենագիտական նյութը կարող է նախատեսված լինել դպրոցականների, ուսանողների, ուսուցիչների, գրադարանավարների և հայոց լեզվով ու գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Հրատարակության մեջ ընդգրկված գրականությունը կարող է նպաստել լեզվի նկատմամբ հոգատար վերաբերմունքի, ճիշտ և գրագետ խոսքի, ազգային մշակութային ժառանգության գիտակցման և ընթերցասիրության զարգացմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի մատենագիտական ցանկի կրթադաստիարակչական բնույթը, քանի որ մայրենի լեզվի պահպանությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես լեզվաբանական, այլև որպես ազգային մշակույթի և ինքնության պահպանման կարևոր պայման։ Նյութերի ընտրությունը կարող է օգտակար լինել նաև թեմատիկ ընթերցանության կազմակերպման, դպրոցական և արտադասարանային միջոցառումների նախապատրաստման, գրադարանային ցուցահանդեսների ձևավորման և լեզվամշակութային աշխատանքների իրականացման համար։ Հրատարակությունը միաժամանակ կարող է ծառայել որպես կողմնորոշիչ գործիք այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները հայոց լեզվի, գրականության և լեզվական ժառանգության վերաբերյալ։ Մատենագիտական ցանկի միջոցով համակարգված կերպով ներկայացվող գրականությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու թեմայի տարբեր կողմերը՝ լեզվի պատմական զարգացումից և գրական ժառանգությունից մինչև ժամանակակից լեզվական մշակույթի խնդիրներ։ Աշխատանքը կարող է նպաստել մայրենի լեզվի նկատմամբ հետաքրքրության մեծացմանը, ընթերցանության մշակույթի զարգացմանը և հայերեն գրական ու գիտական աղբյուրների առավել արդյունավետ օգտագործմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, մատենագետներին, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչներին, բանասերներին, մշակութաբաններին, դպրոցականներին, ուսանողներին և հայերենով ու ազգային մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Другие предметы

Ընկուզենի նյութը գյուղատնտեսական ուղղվածության մասնագիտական և ուսումնական ձեռնարկ է, որը նվիրված է ընկուզենու կենսաբանական առանձնահատկությունների, մշակության տեխնոլոգիաների և արդյունավետ ագրոտեխնիկայի ուսումնասիրությանը։ Այն նախատեսված է գյուղատնտեսության, այգեգործության և պտղաբուծության ոլորտների ուսանողների, ինչպես նաև ընկուզենու արտադրությամբ զբաղվող մասնագետների և ֆերմերների համար։ Նյութում մանրամասն ներկայացվում են ընկուզենու աճի և զարգացման առանձնահատկությունները, արմատային համակարգի կառուցվածքը, սորտային բազմազանությունը և դրանց ընտրության սկզբունքները՝ հաշվի առնելով տարբեր հողակլիմայական պայմանները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տնկարկների հիմնման և խնամքի տեխնոլոգիաներին՝ ներառյալ հողի նախապատրաստումը, տնկման սխեմաները, տնկիների ընտրությունը և հետագա խնամքի կազմակերպումը։ Աշխատությունում ներկայացվում են նաև պարարտացման և ոռոգման համակարգերը, որոնք կարևոր դեր ունեն ծառերի երկարաժամկետ արտադրողականության և բարձր բերքատվության ապահովման գործում։ Նյութում ընդգրկված են էտման, ձևավորման և պսակի կառավարման մեթոդները, որոնք նպաստում են ծառի ճիշտ զարգացմանն ու որակյալ բերքի ստացմանը։ Բացի այդ, մանրամասն քննարկվում են ընկուզենու հիվանդությունները և վնասատուները, դրանց կանխարգելման և պայքարի միջոցները՝ ներառյալ ինտեգրված պաշտպանության մոտեցումները։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև բերքահավաքի, պտղի պահպանման և իրացման կազմակերպման հարցերին՝ ընդգծելով տնտեսական արդյունավետության կարևորությունը։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը համադրում է գիտական հիմքերը և գործնական փորձը՝ ապահովելով ընկուզենու մշակության ամբողջական և ժամանակակից ագրոտեխնիկական համակարգի պատկերացում։

Литература

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Շահան Շահնուրի և Վազգեն Շուշանյանի ստեղծագործական ու գրական առնչությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով սփյուռքահայ գրականության ձևավորման, գաղափարական որոնումների և 1920–1930-ական թվականների գրական միջավայրի համատեքստում։ Ուսումնասիրության առանցքում երկու հեղինակների ստեղծագործությունների, գրական հայացքների, թեմատիկ ընդհանրությունների և տարբերությունների, ինչպես նաև նրանց միջև առկա ստեղծագործական երկխոսության ու բանավեճերի բացահայտումն է։ Երկուսն էլ պատկանում են արևմտահայ գրական ավանդույթից հետո ձևավորված սփյուռքահայ նոր սերնդին, որի համար առանցքային խնդիրներ էին ազգային ինքնության պահպանումը, օտար միջավայրում հայի գոյությունը, ձուլման վտանգը, հայրենիքի հիշողությունը և ցեղասպանության հետևանքների հոգեբանական ու մշակութային վերապրումը։ Սփյուռքահայ նոր գրական սերնդի ձևավորման գործում կարևոր դեր է ունեցել հատկապես Փարիզի գրական միջավայրը, որտեղ Շահնուրի, Շուշանյանի, Նիկողոս Սարաֆյանի, Զարեհ Որբունու, Նշան Պեշիկթաշլյանի և այլ երիտասարդ հեղինակների գործունեությունը նպաստեց նոր գրական մտածողության ձևավորմանը։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն կարող է ունենալ «Մենք» գրական շարժման և դրա շուրջ ձևավորված գաղափարական մթնոլորտի ուսումնասիրությունը, քանի որ այդ շրջանակը միավորում էր տարբեր գրական ու քաղաքական հայացքներ ունեցող երիտասարդ հեղինակների, որոնց ընդհանուր մտահոգություններից էր սփյուռքում հայ ինքնության և մշակութային դիմագծի պահպանումը։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ երկու հեղինակների կապը միայն գաղափարական ընդհանրություններով չի սահմանափակվել․ նրանց միջև առկա են եղել նաև էական ստեղծագործական տարաձայնություններ և քննադատական բախումներ։ Մասնավորապես, գրականագիտական աղբյուրները հիշատակում են Շահնուրի և Շուշանյանի միջև 1939 թվականին սրված հակադրությունը, որը կապված էր Շուշանյանի՝ Շահնուրի հասցեին ուղղված քննադատական գրության հրապարակման հետ։ Այս հանգամանքը աշխատության թեման դարձնում է հատկապես հետաքրքիր, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս երկու գրողներին դիտարկել ոչ միայն որպես նույն գրական սերնդի ներկայացուցիչներ, այլև որպես միմյանց գաղափարներին և գեղագիտական դիրքորոշումներին արձագանքող հեղինակներ։ Նրանց ստեղծագործություններում առկա են ընդհանուր պատմական փորձառությունից բխող թեմաներ, սակայն այդ թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությունները կարող են զգալիորեն տարբեր լինել։ Շահնուրի ստեղծագործության մեջ մեծ տեղ է զբաղեցնում օտար միջավայրում հայի ինքնության պահպանման և ազգային ուծացման վտանգը, մինչդեռ Շուշանյանի գրական ժառանգության մեջ կարևոր են նաև հայրենիքի հիշողությունը, կարոտը, անցյալի վերակերտումը և անձնական ապրումների միջոցով պատմական հիշողության փոխանցումը։ Սփյուռքահայ գրականության ուսումնասիրություններում Շահնուրին հաճախ կապում են «նահանջի» գրականության, իսկ Շուշանյանին՝ նաև «կարոտի» և գյուղագրության ուղղությունների հետ, թեև նրանց ստեղծագործական աշխարհները զգալիորեն ավելի լայն են։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ այն երկու հեղինակների գրական ժառանգությունը դիտարկում է փոխհարաբերության մեջ՝ հնարավորություն տալով բացահայտել ոչ միայն նրանց անհատական ստեղծագործական առանձնահատկությունները, այլև այն գրական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել է սփյուռքահայ նոր գրականությունը։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրությունը արժեքավոր է հայ գրականության պատմության համար, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես էին ցեղասպանությունից հետո ձևավորված նոր սերնդի գրողները փորձում վերաիմաստավորել ազգային ինքնությունը, հայրենիքի կորստի փորձառությունը և օտար հասարակության մեջ ապրելու հակասությունները։ Աշխատանքի մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այն Լիլիթ Վարդանի Տոնոյանի 2014 թվականի գրականագիտական ատենախոսական ուսումնասիրությունն է, որը ներկայացվել է ՀՀ ԳԱԱ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում, ունի 24 էջ և ներառում է ինչպես մատենագիտական աղբյուրներ, այնպես էլ ծանոթագրություններ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հետաքրքիր և արժեքավոր աղբյուր է Շահան Շահնուրի ու Վազգեն Շուշանյանի ստեղծագործական փոխառնչությունների, սփյուռքահայ գրականության ձևավորման ընթացքի, գրական բանավեճերի և երկու հեղինակների գաղափարագեղագիտական դիրքորոշումների ավելի խորքային ընկալման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագետների, արևմտահայ և սփյուռքահայ գրականությամբ զբաղվող հետազոտողների, ուսանողների, ինչպես նաև 20-րդ դարի հայ գրականության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Философия

Աշխատությունը նվիրված է պատմության փիլիսոփայական հայեցակերպերի մեթոդաբանական հիմքերի, կառուցվածքի և ճանաչողական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում պատմական գործընթացի բնույթի, զարգացման օրինաչափությունների, պատճառականության, շարունակականության և փոփոխության վերաբերյալ ձևավորված հիմնական փիլիսոփայական մոտեցումները։ Վերլուծվում են պատմության ընթացքի բացատրության տարբեր սկզբունքները, պատմական անհրաժեշտության և պատահականության հարաբերակցությունը, հասարակության զարգացման շարժիչ ուժերի վերաբերյալ պատկերացումները և պատմության մեջ անհատի ու հասարակական խմբերի դերի մեկնաբանությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական ճանաչողության մեթոդաբանական խնդիրներին՝ փաստի և մեկնաբանության, օբյեկտիվության և սուբյեկտիվության, պատմական իրադարձության ու դրա տեսական վերակառուցման փոխհարաբերություններին։ Դիտարկվում են գծային, շրջափուլային, առաջընթացային և բազմակողմ զարգացման հայեցակերպերի մեթոդաբանական առանձնահատկությունները, դրանց բացատրական հնարավորություններն ու սահմանները։ Քննարկվում է պատմական ժամանակի, հասարակական փոփոխությունների, մշակույթի, քաղաքակրթության և արժեքային համակարգերի նշանակությունը պատմության փիլիսոփայական իմաստավորման գործընթացում։ Կարևորվում է տարբեր տեսական մոտեցումների համեմատական ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու դրանց ելակետային սկզբունքները, կիրառվող մեթոդները և պատմական իրականության մեկնաբանման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պատմության փիլիսոփայության և պատմագիտության մեթոդաբանության փոխառնչություններին, ինչպես նաև պատմական գիտելիքի ձևավորման ու հիմնավորման խնդիրներին։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմելու պատմական գործընթացի փիլիսոփայական մեկնաբանությունների բազմազանության և դրանց մեթոդաբանական նշանակության մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել փիլիսոփայության, պատմագիտության, սոցիալական տեսության և գիտության մեթոդաբանության ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Экономика

Բնակչության եկամուտների ձևավորման աղբյուրները այն միջոցներն են, որոնցից մարդիկ ստանում են դրամական կամ նյութական եկամուտներ՝ իրենց կենսապահովման և ծախսերի համար։ Եկամուտների հիմնական աղբյուրներից մեկը աշխատանքային վարձատրությունն է, այսինքն՝ աշխատավարձը, որը մարդը ստանում է իր կատարած աշխատանքի դիմաց պետական կամ մասնավոր հատվածում։ Երկրորդ կարևոր աղբյուրը ձեռնարկատիրական եկամուտներն են, որոնք ձևավորվում են բիզնես գործունեությունից ստացված շահույթից՝ ապրանքների արտադրության կամ ծառայությունների մատուցման արդյունքում։ Բնակչության եկամուտների մեջ կարևոր տեղ ունեն նաև սեփականությունից ստացվող եկամուտները, օրինակ՝ վարձակալությունից ստացված գումարը, շահաբաժինները բաժնետոմսերից և տոկոսները բանկային ավանդներից։ Բացի այդ, գոյություն ունեն նաև սոցիալական փոխանցումները, որոնք պետությունը տրամադրում է բնակչությանը՝ նպաստների, կենսաթոշակների, օգնությունների և այլ սոցիալական վճարների տեսքով։ Եկամուտների աղբյուր կարող են լինել նաև արտերկրից ստացվող փոխանցումները, հատկապես այն դեպքերում, երբ քաղաքացիները աշխատում են արտասահմանում և գումար են ուղարկում իրենց ընտանիքներին։ Բնակչության եկամուտների ձևավորման կառուցվածքը կարևոր է երկրի տնտեսական վիճակը գնահատելու համար, քանի որ այն ցույց է տալիս ոչ միայն մարդկանց կենսամակարդակը, այլև եկամուտների բաշխման արդարությունը։ Տարբեր երկրներում եկամուտների աղբյուրների հարաբերակցությունը տարբեր է՝ կախված տնտեսական զարգացման մակարդակից, զբաղվածության կառուցվածքից և սոցիալական քաղաքականությունից։ Եկամուտների բազմազան աղբյուրները նպաստում են տնտեսական կայունությանը և նվազեցնում են բնակչության սոցիալական ռիսկերը։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի որոշ արոտավայրերի դեգրադացիայի աստիճանի գնահատմանը՝ հեռազննման ժամանակակից մեթոդների կիրառմամբ, և դրանց վերականգնման կենսատեխնոլոգիական եղանակի մշակմանը։ Հետազոտության հիմքում արոտավայրերի էկոլոգիական վիճակի գնահատման և դրանց արդյունավետ ու կայուն օգտագործման խնդիրը է, քանի որ բուսածածկի նվազումը, հողի էրոզիան, գերբեռնված արածեցումը, խոնավության փոփոխությունները և այլ մարդածին ու բնական գործոններ կարող են հանգեցնել արոտային էկոհամակարգերի աստիճանական դեգրադացման։ Աշխատանքում հեռազննման տվյալները կարող են օգտագործվել մեծ տարածքների բուսածածկի վիճակը, դրա խտությունն ու փոփոխությունները գնահատելու, դեգրադացման տարբեր աստիճաններ առանձնացնելու և տարածականորեն քարտեզագրելու համար։ Հեռազննման մեթոդների առավելությունն այն է, որ հնարավորություն է տալիս համեմատաբար արագ և կրկնելի եղանակով ուսումնասիրել դժվարամատչելի կամ մեծածավալ տարածքներ՝ համադրելով տարբեր ժամանակահատվածների տվյալները և բացահայտելով էկոհամակարգերի փոփոխությունների դինամիկան։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև դաշտային ուսումնասիրությունների և հեռազննման արդյունքների համադրումը, ինչը կարող է բարձրացնել ստացված գնահատականների հավաստիությունը և թույլ տալ ավելի ճշգրիտ բնութագրել արոտավայրերի իրական վիճակը։ Առանձին ուղղություն է դեգրադացված արոտավայրերի վերականգնման կենսատեխնոլոգիական մեթոդի մշակումը, որը կարող է ներառել համապատասխան բուսատեսակների ընտրություն, սերմանյութի կամ կենսաբանական միջոցների օգտագործում, հողի բերրիության և բուսածածկի վերականգնմանն ուղղված միջոցառումներ։ Նպատակն է ոչ միայն վերականգնել բուսական ծածկույթը, այլև բարձրացնել արոտավայրերի կենսաբանական արտադրողականությունը, պահպանել հողի և ջրային ռեսուրսները և ապահովել էկոհամակարգի ավելի կայուն գործունեություն։ Աշխատությունը կարևոր է Հայաստանի բնական ռեսուրսների կառավարման տեսանկյունից, քանի որ արոտավայրերի վիճակի օբյեկտիվ գնահատումն ու վերականգնման գիտականորեն հիմնավորված մեթոդների կիրառումը կարող են նպաստել անասնապահության համար օգտագործվող տարածքների արդյունավետության բարձրացմանը և կենսաբազմազանության պահպանմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել էկոլոգներին, կենսաբաններին, հողագետներին, ագրոնոմներին, բնապահպանության և գյուղատնտեսության ոլորտների մասնագետներին, ինչպես նաև հեռազննման և էկոհամակարգերի վերականգնման ուղղությամբ զբաղվող հետազոտողներին։