Հաշտարարության ինստիտուտը ՀՀ քաղաքացիական դատավարությունում

Право

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է դատական նախադեպի էության, իրավական բնույթի և նորմատիվ կարգավորման համակարգում ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել դատական նախադեպի՝ որպես իրավական կարգավորման գործիքի առանձնահատկությունները, դրա ձևավորման և կիրառման պայմանները, ինչպես նաև գնահատել դրա նշանակությունը իրավական համակարգի զարգացման և իրավական նորմերի մեկնաբանման գործընթացում։ Աշխատանքում դատական նախադեպը դիտարկվում է որպես դատական գործունեության արդյունքում ձևավորված իրավական դիրքորոշում կամ լուծում, որը հետագայում կարող է ուղղորդող կամ պարտադիր նշանակություն ունենալ համանման իրավական հարաբերությունների կարգավորման և դատական վեճերի լուծման ընթացքում՝ կախված տվյալ իրավական համակարգի առանձնահատկություններից։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են ներկայացվել դատական նախադեպի պատմական ձևավորման նախադրյալները և դրա զարգացման առանձնահատկությունները տարբեր իրավական ընտանիքներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անգլոսաքսոնական իրավական համակարգում նախադեպային իրավունքի ձևավորմանը, ինչպես նաև մայրցամաքային իրավական համակարգերում դատական պրակտիկայի և դատարանների իրավական դիրքորոշումների ազդեցությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դատական նախադեպի և օրենքի փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Աշխատանքում կարող է վերլուծվել այն հարցը, թե ինչպես է դատարանը մեկնաբանում գործող իրավական նորմերը, լրացնում իրավական կարգավորման բացերը և ձևավորում այնպիսի դիրքորոշումներ, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ հետագա իրավակիրառ պրակտիկայի վրա։ Այս համատեքստում կարևորվում են իրավական որոշակիության, կանխատեսելիության, իրավահավասարության և արդարադատության արդյունավետության սկզբունքները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել դատական նախադեպի տեսակներին, դրա կիրառման սահմաններին և նախադեպային դիրքորոշման փոփոխության կամ վերանայման հնարավորություններին։ Կարևոր է նաև դատական նախադեպի և իրավական մեկնաբանության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ բարձրագույն դատական ատյանների որոշումները կարող են էական դեր ունենալ օրենքների և այլ իրավական ակտերի միասնական կիրառման ապահովման գործում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր երկրների փորձին և միջազգային դատական մարմինների պրակտիկային՝ համեմատական վերլուծության միջոցով բացահայտելով դատական որոշումների իրավական նշանակության տարբեր մոդելները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգում դատական պրակտիկայի դերին, հատկապես բարձրագույն դատական ատյանների և սահմանադրական արդարադատության մարմնի իրավական դիրքորոշումների նշանակությանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել նաև դատական նախադեպի կիրառման առավելություններն ու հնարավոր սահմանափակումները։ Դրա առավելություններից կարող են լինել իրավական նորմերի ճկուն մեկնաբանությունը, իրավակիրառ պրակտիկայի միասնականության ապահովումը, իրավական բացերի հաղթահարումը և նոր հասարակական հարաբերություններին իրավունքի արագ հարմարվելու հնարավորությունը։ Միաժամանակ կարող են քննարկվել դատական իշխանության կողմից իրավաստեղծ գործունեության սահմանների, իշխանությունների տարանջատման և դատական հայեցողության շրջանակների վերաբերյալ տեսական ու գործնական խնդիրները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել դատական նախադեպի իրավական բնույթի առավել հստակ ընկալմանը, դրա տեղին ու սահմաններին նորմատիվ կարգավորման համակարգում և դատարանների իրավական դիրքորոշումների դերի գնահատմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության ուսանողների և իրավունքի տեսության ու դատական պրակտիկայի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տեղական ինքնակառավարման համակարգի արդյունավետության բարձրացման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով համայնքների կառավարման առանձնահատկությունները, առկա խնդիրները և զարգացման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են տեղական ինքնակառավարման մարմինների գործունեության արդյունավետությունը, կառավարման կազմակերպական մեխանիզմները, համայնքային ռեսուրսների օգտագործումը, ֆինանսական ինքնուրույնության մակարդակը և բնակչությանը մատուցվող հանրային ծառայությունների որակը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համայնքների տնտեսական և ֆինանսական կարողությունների ամրապնդմանը, տեղական բյուջեների արդյունավետ կառավարմանը, սեփական եկամուտների ավելացման հնարավորություններին և համայնքային ծրագրերի ռազմավարական պլանավորմանը։ Աշխատությունում կարող են ուսումնասիրվել նաև տեղական իշխանությունների և բնակչության միջև համագործակցության, հանրային մասնակցության, թափանցիկության և հաշվետվողականության բարձրացման մեխանիզմները, ինչպես նաև թվային կառավարման գործիքների կիրառման հնարավորությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում համայնքների կառավարման արդյունավետության վրա ազդող կազմակերպական, իրավական, սոցիալ-տնտեսական և մարդկային ռեսուրսների գործոններին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տեղական ինքնակառավարման համակարգի առկա թերությունները և սահմանելու այն գերակա ուղղությունները, որոնց իրականացումը կարող է նպաստել համայնքների կառավարման որակի բարձրացմանը, ռեսուրսների ավելի արդյունավետ օգտագործմանը և բնակչության կարիքներին համապատասխան ծառայությունների մատուցմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պետական և տեղական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչների, հանրային կառավարման մասնագետների, տնտեսագետների, իրավաբանների, ուսանողների և տեղական ինքնակառավարման հիմնախնդիրներով զբաղվող հետազոտողների համար։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում տնտեսական ինքնիշխանության հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ տնտեսական անկախության, ազգային տնտեսության կայունության և արտաքին ու ներքին տնտեսական գործոնների փոխազդեցության համատեքստում։ Տնտեսական ինքնիշխանությունը ենթադրում է պետության կարողությունը ինքնուրույն ձևավորելու և իրականացնելու իր տնտեսական քաղաքականությունը, արդյունավետորեն տնօրինելու ազգային տնտեսական ներուժը, պաշտպանելու ռազմավարական շահերը և նվազեցնելու այնպիսի արտաքին կախվածությունները, որոնք կարող են սահմանափակել տնտեսական որոշումների ինքնուրույնությունը։ Հայաստանի նման փոքր և բաց տնտեսություն ունեցող երկրի համար այս խնդիրը հատկապես կարևոր է, քանի որ համաշխարհային և տարածաշրջանային տնտեսական գործընթացների ազդեցությունը կարող է զգալիորեն անդրադառնալ երկրի արտադրության, առևտրի, ֆինանսների, էներգետիկայի և ներդրումային միջավայրի վրա։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են տնտեսական ինքնիշխանության տեսական հիմքերը, դրա հիմնական բաղադրիչները և պետական տնտեսական քաղաքականության մեջ ունեցած նշանակությունը։ Տնտեսական ինքնիշխանությունը կարող է դիտարկվել մի քանի փոխկապակցված ուղղություններով՝ ֆինանսական և դրամավարկային կայունություն, պետական բյուջեի ինքնուրույնություն, արտադրական ներուժի զարգացում, էներգետիկ և պարենային անվտանգություն, արտաքին առևտրի դիվերսիֆիկացում, տեխնոլոգիական ինքնուրույնություն և ռազմավարական ոլորտների պաշտպանություն։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Հայաստանի տնտեսության արտաքին կախվածությունների ուսումնասիրությունը։ Փոքր տնտեսության համար արտաքին առևտրի, ներմուծման, արտահանման, օտարերկրյա ներդրումների, դրամական փոխանցումների և արտաքին ֆինանսավորման նշանակությունը կարող է լինել մեծ, ուստի տնտեսական ինքնիշխանության ապահովման համար անհրաժեշտ է գնահատել այդ կապերի ոչ միայն տնտեսական օգուտները, այլև հնարավոր ռիսկերը։ Արտաքին տնտեսական հարաբերությունների ընդլայնումը կարող է նպաստել տնտեսական աճին, ներդրումների ներգրավմանը և շուկաների ընդլայնմանը, սակայն միակողմանի կախվածությունը որոշ ապրանքներից, շուկաներից կամ ֆինանսավորման աղբյուրներից կարող է բարձրացնել երկրի խոցելիությունը արտաքին ցնցումների նկատմամբ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում ֆինանսական և դրամավարկային ինքնիշխանությանը։ Դրամավարկային քաղաքականության արդյունավետությունը, ազգային արժույթի կայունությունը, ֆինանսական համակարգի դիմակայունությունը և պետական պարտքի կառավարումը տնտեսական ինքնուրույնության կարևոր նախապայմաններ են։ Պետությունը պետք է կարողանա ապահովել մակրոտնտեսական կայունություն՝ միաժամանակ պահպանելով զարգացման համար անհրաժեշտ ներդրումային և սոցիալական քաղաքականության հնարավորությունները։ Պետական պարտքի բարձր մակարդակը, արտաքին ֆինանսավորման նկատմամբ չափազանց մեծ կախվածությունը կամ ֆինանսական շուկաների անկայունությունը կարող են սահմանափակել տնտեսական քաղաքականության ճկունությունը, ինչի պատճառով պարտքի կառավարման արդյունավետությունը դիտարկվում է որպես տնտեսական ինքնիշխանության կարևոր բաղադրիչ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արտադրական ինքնուրույնության խնդրին։ Հայաստանի տնտեսության համար կարևոր է բարձրացնել տեղական արտադրության մրցունակությունը, զարգացնել արդյունաբերությունը, գյուղատնտեսությունը, վերամշակող ճյուղերը և տեխնոլոգիական ոլորտները։ Ներքին արտադրական կարողությունների զարգացումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել որոշ ռազմավարական ապրանքների ներմուծումից կախվածությունը, ստեղծել աշխատատեղեր, ընդլայնել արտահանման հնարավորությունները և բարձրացնել տնտեսության դիմակայունությունը արտաքին շոկերի նկատմամբ։ Այս համատեքստում կարևոր է նաև տնտեսական դիվերսիֆիկացումը, քանի որ տնտեսության չափազանց մեծ կախվածությունը սահմանափակ թվով ոլորտներից կարող է մեծացնել կառուցվածքային ռիսկերը։ Էներգետիկ ինքնիշխանությունը ևս տնտեսական ինքնուրույնության կարևոր բաղադրիչ է։ Էներգակիրների ներմուծումից կախվածությունը կարող է տնտեսությունը դարձնել արտաքին գների և մատակարարումների փոփոխությունների նկատմամբ զգայուն։ Այդ պատճառով էներգետիկ աղբյուրների բազմազանեցումը, վերականգնվող էներգետիկայի զարգացումը, էներգաարդյունավետության բարձրացումը և տեղական էներգետիկ ներուժի արդյունավետ օգտագործումը կարող են նպաստել տնտեսական անվտանգության ամրապնդմանը։ Նույն տրամաբանությամբ ուսումնասիրվում է պարենային անվտանգության հարցը, քանի որ հիմնական սննդամթերքի ներմուծումից չափազանց մեծ կախվածությունը կարող է ստեղծել լրացուցիչ տնտեսական և սոցիալական ռիսկեր։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև արտաքին առևտրի կառուցվածքի և աշխարհագրական դիվերսիֆիկացման ուսումնասիրությունը։ Արտահանման շուկաների ընդլայնումը և տարբեր երկրների հետ տնտեսական կապերի զարգացումը կարող են նվազեցնել առանձին շուկաների նկատմամբ կախվածությունը և բարձրացնել հայկական տնտեսության դիմակայունությունը։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է զարգացնել այնպիսի արտադրություններ, որոնք ունեն միջազգային շուկաներում մրցակցային առավելություններ և կարող են ապահովել բարձր ավելացված արժեք։ Տեխնոլոգիական ինքնիշխանության հարցը ևս կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից տնտեսությունում։ Նոր տեխնոլոգիաների, թվային ենթակառուցվածքների, գիտահետազոտական կարողությունների և մարդկային կապիտալի զարգացումը կարող է նվազեցնել տեխնոլոգիական արտաքին կախվածությունը և բարձրացնել երկրի տնտեսական մրցունակությունը։ Այս տեսանկյունից կրթության, գիտության, նորարարության և բարձր տեխնոլոգիական արտադրության զարգացումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տնտեսական աճի, այլև երկարաժամկետ տնտեսական ինքնիշխանության ապահովման միջոց։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել նաև պետական տնտեսական քաղաքականության գործիքները։ Դրանց թվում են հարկաբյուջետային քաղաքականությունը, դրամավարկային կարգավորումը, արդյունաբերական և ներդրումային քաղաքականությունը, արտահանման խթանումը, փոքր և միջին ձեռնարկությունների աջակցությունը, մրցակցության պաշտպանությունը և ռազմավարական ոլորտների պետական կարգավորումը։ Կարևոր է գտնել պետական միջամտության և շուկայական մեխանիզմների այնպիսի համադրություն, որը միաժամանակ կապահովի մրցակցային միջավայր, տնտեսական արդյունավետություն և ազգային ռազմավարական շահերի պաշտպանություն։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևորվել նաև տնտեսական ինքնիշխանության և միջազգային ինտեգրման հարաբերակցությունը։ Ժամանակակից պայմաններում լիակատար տնտեսական մեկուսացումը ոչ իրատեսական և ոչ արդյունավետ մոտեցում է, ուստի տնտեսական ինքնիշխանությունը նպատակահարմար է դիտարկել ոչ թե որպես արտաքին կապերի սահմանափակում, այլ որպես երկրի՝ միջազգային տնտեսական հարաբերություններում սեփական շահերից ելնելով ինքնուրույն և հավասարակշռված որոշումներ ընդունելու կարողություն։ Այս մոտեցումը ենթադրում է արտաքին տնտեսական գործընկերների բազմազանեցում, փոխշահավետ համագործակցություն և ազգային տնտեսության ներքին դիմակայունության բարձրացում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը տնտեսական ինքնիշխանությունը ներկայացնում է որպես ազգային տնտեսական անվտանգության և կայուն զարգացման համալիր համակարգ՝ ուսումնասիրելով Հայաստանի արտաքին տնտեսական կախվածությունները, արտադրական և ֆինանսական ներուժը, էներգետիկ ու պարենային անվտանգությունը, տեխնոլոգիական զարգացումը, արտաքին առևտուրը և պետական տնտեսական քաղաքականության հնարավորությունները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք ծառայել Հայաստանի տնտեսական դիմակայունության բարձրացման, ռազմավարական կախվածությունների նվազեցման, տնտեսական քաղաքականության արդյունավետության բարելավման և երկարաժամկետ զարգացման ավելի ինքնուրույն ու կայուն մոդելի ձևավորման վերաբերյալ առաջարկությունների մշակման համար։

Другие предметы

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Политология

Քաղաքագիտական և ռազմաքաղաքական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է զինվորաքաղաքացիական հարաբերությունների և զինված ուժերի նկատմամբ քաղաքացիական-ժողովրդավարական վերահսկողության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում զինված ուժերի, պետական իշխանության մարմինների և քաղաքացիական հասարակության փոխհարաբերությունների տեսական ու ինստիտուցիոնալ հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռազմական կառավարման համակարգում քաղաքացիական վերահսկողության մեխանիզմներին, պետական մարմինների լիազորությունների սահմանազատմանը և պաշտպանության ոլորտում հաշվետվողականության ու թափանցիկության ապահովման հարցերին։ Վերլուծվում են զինվորական և քաղաքացիական կառույցների փոխգործակցության սկզբունքները, քաղաքական որոշումների ընդունման գործընթացում նրանց դերերի առանձնահատկությունները և ժողովրդավարական կառավարման շրջանակում զինված ուժերի գործունեության վերահսկման մոտեցումները։ Քննարկվում են խորհրդարանական, կառավարական և հասարակական վերահսկողության ձևերը, ինչպես նաև դրանց արդյունավետ իրականացման հետ կապված ինստիտուցիոնալ և իրավական խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու զինվորաքաղաքացիական հարաբերությունների զարգացման և պաշտպանության ոլորտում ժողովրդավարական վերահսկողության մեխանիզմների կատարելագործման հիմնական ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքագիտության, անվտանգության ուսումնասիրությունների, ռազմական կառավարման և հանրային կառավարման ոլորտների հետազոտողների ու մասնագետների համար։

Экономика

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում կազմակերպությունների արտաքին աուդիտի կարգավորման արդի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով աուդիտորական գործունեության կազմակերպման, իրավական կարգավորման և որակի ապահովման հիմնական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է արտաքին աուդիտի նշանակությունը կազմակերպությունների ֆինանսական հաշվետվությունների արժանահավատության, թափանցիկության և ֆինանսական կարգապահության ապահովման գործում։ Ուսումնասիրվում են աուդիտորական գործունեության իրավական և կազմակերպական հիմքերը, աուդիտորների ու աուդիտորական կազմակերպությունների գործունեության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև աուդիտի ենթարկվող կազմակերպությունների և այլ շահագրգիռ կողմերի հետ փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աուդիտորի անկախության և օբյեկտիվության պահպանմանը, շահերի բախման կանխարգելմանը, մասնագիտական պատասխանատվությանը և աուդիտորական ծառայությունների որակի վերահսկողությանը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև աուդիտի պլանավորման, ռիսկերի գնահատման, ապացույցների հավաքագրման և ֆինանսական հաշվետվությունների վերաբերյալ եզրակացության ձևավորման գործընթացները։ Կարևորվում է միջազգային աուդիտորական չափանիշների և Հայաստանի Հանրապետության իրավական ու տնտեսական միջավայրի փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև դրանց արդյունավետ կիրառման խնդիրները կազմակերպությունների գործնական գործունեության մեջ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ աուդիտորական շուկայի զարգացմանը, մասնագիտական որակավորման և շարունակական վերապատրաստման անհրաժեշտությանը, աուդիտի որակի արտաքին վերահսկողությանը և ժամանակակից տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորություններին։ Առանձին նշանակություն ունի արտաքին և ներքին աուդիտի փոխգործակցության ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանց արդյունավետ համագործակցությունը կարող է նպաստել ռիսկերի առավել ամբողջական գնահատմանը և աուդիտորական գործընթացի արդյունավետության բարձրացմանը։ Աշխատանքի կարևոր նպատակներից է գործող համակարգի թերությունների բացահայտումը և դրա կատարելագործման ուղղությունների հիմնավորումը՝ հաշվի առնելով կազմակերպությունների ֆինանսական գործունեության բարդացումը, տեղեկատվական միջավայրի փոփոխությունները և կառավարման ժամանակակից պահանջները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ արտաքին աուդիտի իրավական և կազմակերպական կարգավորման բարելավման, աուդիտորական ծառայությունների որակի բարձրացման, մասնագիտական անկախության ամրապնդման և կազմակերպությունների ֆինանսական հաշվետվողականության ու թափանցիկության ապահովմանն ուղղված առաջարկությունների մշակման համար։