Հավաքների ազատության սահմանադրական հիմքերի իրացման արդի հարցադրումները

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է Ամիր Փազվարիի դուբեյթիների լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում ունենալով դրանց բառապաշարը, քերականական կառուցվածքը, հնչյունական և ձևաբանական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է բանաստեղծական տեքստերի լեզուն՝ հաշվի առնելով դրանց ժողովրդական, բարբառային և գրական բաղադրիչների փոխազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղական խոսվածքի ազդեցությանը, բառերի ու քերականական ձևերի գործածությանը, արտահայտչական միջոցներին և լեզվական այն առանձնահատկություններին, որոնք տարբերակում են այս ստեղծագործությունները պարսկերենի գրական այլ դրսևորումներից։ Դուբեյթիների լեզվական քննությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն բացահայտելու հեղինակի ստեղծագործական լեզվի բնորոշ գծերը, այլև պատկերացում կազմելու Իրանի հյուսիսային շրջանների լեզվական ու մշակութային միջավայրի, բանավոր ավանդույթի և ժողովրդական պոեզիայի զարգացման առանձնահատկությունների մասին։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել իրանագետների, լեզվաբանների, պարսից գրականության և բարբառագիտության մասնագետների, բանագետների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է արաբական լեզվաբանական ավանդույթում «հարֆ» հասկացության բովանդակության, քերականական կարգավիճակի և գործառութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ տիպաբանական և համեմատական լեզվաբանության տեսանկյունից։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է դասական արաբական քերականության մեջ բառերի դասակարգման սկզբունքների և հատկապես այն լեզվական միավորների բնույթի բացահայտման վրա, որոնք ավանդաբար ընդգրկվում են «հարֆ» հասկացության շրջանակում։ Քննության են առնվում արաբ քերականների մոտեցումները բառի և խոսքի մասերի սահմանման վերաբերյալ, ինչպես նաև անվան, բայի և հարֆի միջև սահմանվող կառուցվածքային, իմաստային ու գործառութային տարբերությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հարֆերի ձևաբանական անփոփոխությանը, շարահյուսական գործառույթներին, այլ լեզվական միավորների միջև հարաբերություններ արտահայտելու կարողությանը և նախադասության ընդհանուր իմաստի ձևավորման գործում դրանց ունեցած դերին։ Ուսումնասիրվում են նախդիրների, շաղկապների, մասնիկների և գործառութային այլ միավորների դասակարգման սկզբունքները՝ բացահայտելով դրանց ընդհանրություններն ու տարբերությունները ժամանակակից լեզվաբանության մեջ կիրառվող համապատասխան հասկացությունների հետ։ Տիպաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս արաբերենի նյութը դիտարկել տարբեր կառուցվածք ունեցող լեզուների համատեքստում և պարզել, թե որքանով է ավանդական արաբական դասակարգումը համադրելի ժամանակակից խոսքիմասային համակարգերի հետ։ Համեմատական վերլուծության ընթացքում կարևորվում են ոչ միայն ձևական հատկանիշները, այլև իմաստաբանական, շարահյուսական և գործառութային չափանիշները, որոնց հիման վրա հնարավոր է որոշել տվյալ միավորների տեղը լեզվի քերականական համակարգում։ Անդրադարձ է կատարվում նաև դասական արաբական լեզվաբանական մտքի ձևավորմանը, վաղ շրջանի քերականների տեսական մոտեցումներին և հետագա գիտական ավանդույթի վրա դրանց ազդեցությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ ավանդական տերմինների բովանդակությունը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համապատասխանում է ժամանակակից եվրոպական լեզվաբանության մեջ ընդունված տերմիններին, ինչի պատճառով դրանց համեմատությունը պահանջում է յուրաքանչյուր հասկացության գործառույթի և տեսական հիմքի մանրամասն քննություն։ Առանձին նշանակություն է տրվում քերականական տերմինաբանության զարգացմանը և տարբեր լեզվաբանական ավանդույթների միջև հասկացությունների համարժեքության խնդրին։ Այս տեսանկյունից նյութը նպաստում է արաբական դասական քերականության տեսական ժառանգության ավելի ամբողջական ընկալմանը և հնարավորություն է տալիս այն գնահատել ընդհանուր լեզվաբանական ու տիպաբանական գաղափարների շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել արաբագիտության, ընդհանուր և համեմատական լեզվաբանության, լեզվաբանական տիպաբանության, քերականության պատմության և արևելյան լեզուների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, լեզվաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է մերձերևանյան տարածքում երկրակեղևի ժամանակակից ձևախախտումների և շարժումների տարածաժամանակային դինամիկայի ուսումնասիրությանը՝ գեոդեզիական դիտարկումների ու չափումների կիրառմամբ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել երկրակեղևի առանձին հատվածներում տեղի ունեցող հորիզոնական և ուղղաձիգ տեղաշարժերը, գնահատել դրանց փոփոխության բնույթը և պարզել հնարավոր փոխկապակցվածությունը տարածաշրջանի երկրաբանական ու տեկտոնական կառուցվածքի հետ։ Գեոդինամիկական պոլիգոնը դիտարկվում է որպես երկարաժամկետ մոնիթորինգի համար կազմակերպված դիտարկման համակարգ, որի կայուն գեոդեզիական կետերում տարբեր ժամանակահատվածներում իրականացված կրկնակի չափումները հնարավորություն են տալիս հետևելու փոքր տեղաշարժերի կուտակմանը և դեֆորմացիոն դաշտի փոփոխություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել ճշգրիտ բարձրաչափական, անկյունային, հեռաչափական և արբանյակային գեոդեզիայի միջոցով ստացված տվյալները՝ երկրակեղևային շարժումների հնարավորինս ամբողջական տարածական պատկերը ձևավորելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում չափումների ժամանակային շարքերի վերլուծությանը, քանի որ երկարաժամկետ տվյալները հնարավորություն են տալիս տարբերակելու համեմատաբար կայուն շարժումները կարճաժամկետ տատանումներից և գնահատելու դեֆորմացիոն գործընթացների զարգացման ընդհանուր միտումները։ Կարևոր խնդիր է նաև չափումների ճշգրտության և հնարավոր սխալների գնահատումը՝ հաշվի առնելով դիտարկման պայմանները, սարքավորումների առանձնահատկությունները և արտաքին միջավայրի ազդեցությունը։ Ստացված տվյալների տարածական վերլուծությունը կարող է նպաստել հարաբերականորեն կայուն և ավելի ակտիվ հատվածների առանձնացմանը, տեղաշարժերի ուղղությունների որոշմանը և դեֆորմացիոն դաշտը բնութագրող մոդելների կառուցմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են համադրվել տարածքի ակտիվ խզվածքների, երկրաբանական կառուցվածքների և սեյսմոլոգիական դիտարկումների վերաբերյալ տվյալների հետ՝ ժամանակակից տեկտոնական գործընթացների վերաբերյալ առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու նպատակով։ Այսպիսի ուսումնասիրությունները կարևոր նշանակություն ունեն նաև սեյսմատեկտոնական հետազոտությունների համար, սակայն գեոդեզիական դեֆորմացիաները ինքնուրույն չեն դիտարկվում որպես երկրաշարժերի ժամանակի կամ ուժգնության միանշանակ կանխատեսման միջոց։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գեոդեզիայի, երկրադինամիկայի, տեկտոնիկայի և երկրաֆիզիկական մոնիթորինգի մեթոդները՝ նպատակ ունենալով գնահատել մերձերևանյան տարածաշրջանի երկրակեղևի ժամանակակից շարժումների և ձևախախտումների հիմնական օրինաչափությունները։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է արդյունաբերական յուղերի հիմքով նոր քսուքայուղային կոմպոզիտների ստեղծմանը, դրանց բաղադրության և ֆիզիկաքիմիական հատկությունների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև կիրառման արդյունավետության գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մշակել այնպիսի քսանյութային կոմպոզիցիաներ, որոնք կարող են ապահովել շփվող մակերևույթների արդյունավետ պաշտպանություն, նվազեցնել շփումն ու մաշվածությունը և պահպանել անհրաժեշտ շահագործական հատկությունները տարբեր աշխատանքային պայմաններում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել արդյունաբերական յուղերի բնութագրերը, դրանց ընտրության չափանիշները և տարբեր հավելանյութերի ու բաղադրիչների ազդեցությունը վերջնական կոմպոզիտի հատկությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կոմպոզիտների կառուցվածքի և բաղադրության օպտիմալացմանը՝ նպատակ ունենալով ստանալ ֆիզիկաքիմիական և շահագործական առումով կայուն նյութեր։ Կարող են հետազոտվել մածուցիկությունը, ջերմային կայունությունը, օքսիդացման նկատմամբ դիմադրությունը, քսող և հակամաշվածքային հատկությունները, ինչպես նաև տարբեր արտաքին գործոնների ազդեցության պայմաններում կոմպոզիտների վարքագիծը։ Փորձարարական ուսումնասիրությունների միջոցով հնարավոր է համեմատել նոր մշակված նյութերի հատկությունները ելակետային արդյունաբերական յուղերի կամ ավանդական քսանյութերի հետ և բացահայտել դրանց առավելություններն ու սահմանափակումները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է բաղադրիչների փոխազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ քսանյութի արդյունավետությունը կախված է ոչ միայն առանձին բաղադրիչների հատկություններից, այլև դրանց համատեղ ազդեցությունից և ստացված համակարգի կառուցվածքից։ Նոր կոմպոզիտների մշակումը կարող է նպաստել մեքենաների, մեխանիզմների և արդյունաբերական սարքավորումների շփվող հանգույցների աշխատանքի հուսալիության բարձրացմանը, ծառայության ժամկետի երկարացմանը և տեխնիկական սպասարկման ծախսերի նվազեցմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել քիմիական տեխնոլոգիայի, նավթաքիմիայի, նյութագիտության և մեքենաշինության ոլորտների մասնագետներին, ինչպես նաև քսանյութերի մշակմամբ և դրանց շահագործական հատկությունների հետազոտմամբ զբաղվող գիտաշխատողներին ու ուսանողներին։

Сельское хозяйство

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է վարչակառավարչական անձնակազմի աշխատանքի արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրմանը՝ որպես հետազոտության օրինակ դիտարկելով Իրանի Իսլամական Հանրապետության Խորասան Ռազավի նահանգի գյուղատնտեսության Ջիհադ կազմակերպությունը։ Հեղինակը վերլուծում է կառավարման կառուցվածքը, մարդկային ռեսուրսների կազմակերպման սկզբունքները, աշխատանքի գնահատման համակարգերը, ղեկավարության և աշխատակիցների փոխգործակցությունը, ինչպես նաև արդյունավետության վրա ազդող կազմակերպական, տնտեսական և սոցիալական գործոնները։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են կառավարման գործընթացների կատարելագործման, աշխատակազմի մոտիվացիայի բարձրացման, մասնագիտական զարգացման, ժամանակակից կառավարման մեթոդների ներդրման և որոշումների ընդունման արդյունավետության բարելավմանն ուղղված առաջարկություններ։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել կառավարման ոլորտի մասնագետների, տնտեսագետների, պետական կառավարման համակարգի աշխատակիցների, գիտաշխատողների և կազմակերպությունների արդյունավետ գործունեության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Մարո Մարգարյանի պոեզիայի գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով նրա ստեղծագործության մեջ անհատի ներաշխարհի, սիրո, բնության և հայրենասիրական թեմաների յուրօրինակ համադրությունը։ Հեղինակը վերլուծում է Մարգարյանի քնարական աշխարհի հիմնական մոտիվները՝ զգացմունքային խորություն, պատկերային պարզություն և հոգեբանական նրբերանգներ, որոնք ձևավորում են նրա պոեզիայի ինքնատիպ հնչեղությունը։ Աշխատությունում դիտարկվում է բանաստեղծական լեզվի կառուցվածքը՝ ներառյալ մետաֆորների, համեմատությունների և ռիթմիկ կազմակերպման առանձնահատկությունները, որոնք նպաստում են տեքստերի երաժշտականությանը և էմոցիոնալ ազդեցությանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա պոեզիայում կնոջ կերպարի ներկայացմանը՝ որպես զգացմունքային աշխարհի կենտրոնական առանցք, ինչպես նաև մարդկային հարաբերությունների և ներքին ապրումների նուրբ վերլուծությանը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև Մարգարյանի ստեղծագործության տեղը ժամանակակից հայ գրական գործընթացում՝ ընդգծելով նրա ներդրումը քնարական պոեզիայի զարգացման և նոր գեղարվեստական ձևերի ձևավորման մեջ։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ Մարո Մարգարյանի պոեզիան առանձնանում է իր հուզական անկեղծությամբ և գեղագիտական ամբողջականությամբ՝ ստեղծելով յուրահատուկ քնարական աշխարհ։ Այն օգտակար է գրականագետների, հայ պոեզիայի հետազոտողների և ուսանողների համար։