Հայերեն տառերի ընթերցանության սկիզբը․ նոր, զվարճալի և դյուրին այբբենարան ու վանկատման դասագիրք

Другие предметы

Հրատարակությունը 1866 թվականի համար նախատեսված օրացույց է, որը համադրում է քրիստոնեական և հայկական թվականությունների համակարգերը։ Այն հնարավորություն է տալիս կողմնորոշվելու տարվա օրերի, ամսաթվերի և երկու տոմարների միջև համապատասխանությունների հարցում՝ պահպանելով հայկական ավանդական թվականության կիրառման մշակույթը։ Օրացույցները կարևոր գործնական նշանակություն են ունեցել 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքում՝ ծառայելով առօրյա ժամանակացույցի կազմմանը, եկեղեցական տոների ու հիշատակի օրերի որոշմանը և տարբեր իրադարձությունների ժամանակագրական հաշվառմանը։ Հայոց ՌՅԺԵ թվականության հիշատակումը ցույց է տալիս հայկական տոմարի և քրիստոնեական ժամանակագրության զուգահեռ կիրառությունը։ Նման հրատարակությունները հաճախ միավորել են ժամանակի հաշվարկման, տոնացուցային ավանդույթների և հասարակական կյանքի կազմակերպման համար անհրաժեշտ տեղեկությունները՝ դառնալով լայն կիրառություն ունեցող տեղեկատու նյութեր։ Գիրքը արժեքավոր է հայ տոմարագիտության, օրացուցային մշակույթի և 19-րդ դարի հայ տպագրական ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Այն նաև արտացոլում է Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական միջավայրում օրացույցների հրատարակման ավանդույթը և հայկական ժամանակագրական համակարգի պահպանման կարևորությունը։

Философия

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի հայ փիլիսոփայական և հասարակական մտքի շրջանակում մարդու էության, ազատության, արժանապատվության, բարոյական պատասխանատվության և հասարակության մեջ նրա ունեցած դերի վերաբերյալ պատկերացումների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են ժամանակաշրջանի հայ մտածողների աշխարհայացքային մոտեցումները, մարդու և հասարակության փոխհարաբերությունների փիլիսոփայական մեկնաբանությունները, ինչպես նաև անհատի հոգևոր, մտավոր և բարոյական զարգացման հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ լուսավորականության գաղափարական առանձնահատկություններին, ազգային ինքնագիտակցության ձևավորմանը, կրթության և դաստիարակության նշանակությանը, մարդու իրավունքների ու ազատությունների վերաբերյալ պատկերացումների զարգացմանը։ Ուսումնասիրվում են մարդու բնության, բանականության, կամքի ազատության, հասարակական պարտականությունների և բարոյական ընտրության հարցերը՝ ժամանակաշրջանի պատմական ու մշակութային պայմանների համատեքստում։ Անդրադարձ է կատարվում Միքայել Նալբանդյանի, Ստեփանոս Նազարյանցի, Խաչատուր Աբովյանի և այլ հայ մտավորականների գաղափարական ժառանգությանը՝ մարդու, հասարակության, ազգային ինքնության և առաջադիմության վերաբերյալ նրանց հայացքների տեսանկյունից։ Կարևորվում են եվրոպական լուսավորական և փիլիսոփայական գաղափարների ազդեցությունը հայ հասարակական մտքի վրա, ավանդական աշխարհընկալման և նոր գաղափարական ուղղությունների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև անհատի ազատության և հասարակական բարեփոխումների փոխկապակցվածությունը։ Դիտարկվում են նաև կրոնական ու աշխարհիկ մտածողության հարաբերակցությունը, մարդու բարոյական կատարելագործման հնարավորությունները, սոցիալական արդարության գաղափարը և ազգային ազատագրական ձգտումների փիլիսոփայական հիմքերը։ Հետազոտության թեման կարևոր նշանակություն ունի հայ փիլիսոփայության պատմության, մարդաբանական մտածողության զարգացման և XIX դարի հասարակական-քաղաքական գաղափարների ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել փիլիսոփաներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հայագիտական հետազոտությունների մասնագետներին, հասարակական մտքի պատմությունն ուսումնասիրողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Лингвистика

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է սեռի քերականական կատեգորիայի և փոխառությունների սեռային իմաստի ընկալման առանձնահատկություններին գերմաներենում և ռուսերենում՝ ստուգաբանական վերլուծության հիման վրա։ Նյութում վերլուծվում է, թե ինչպես են երկու լեզուներում գոյականների սեռային համակարգերը ձևավորվում և պահպանվում՝ մի կողմից ժառանգական ինդոեվրոպական հիմքի, մյուս կողմից՝ փոխառությունների ինտեգրման գործընթացների ազդեցությամբ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում փոխառված բառերի հարմարեցմանը լեզվական համակարգին՝ որտեղ գերմաներենում հաճախ գերակշռում է ձևաբանական և վերջավորական համապատասխանությունը, իսկ ռուսերենում՝ հնչյունական, իմաստաբանական և երբեմն նաև ձևաբանական գործոնների համադրությունը։ Քննարկվում է նաև սեռի իմաստաբանական ընկալումը՝ հատկապես այն դեպքերում, երբ փոխառությունները կորցնում են իրենց սկզբնական լեզվական կապը և վերաիմաստավորվում են նոր համակարգում՝ ձեռք բերելով պայմանական սեռային հատկանիշներ։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ ստուգաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել լեզվական փոխազդեցությունների խորքային շերտերը և հասկանալ, թե ինչպես է քերականական սեռը ձևավորվում ոչ միայն կառուցվածքային, այլ նաև պատմամշակութային գործոնների ազդեցությամբ գերմաներենում և ռուսերենում։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է V դարի հայ պատմագիր Ղազար Փարպեցու երկերի լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դասական գրաբարի զարգացման և հայ միջնադարյան մատենագրության պատմության համատեքստում։ Քննարկվում են հեղինակի լեզվի հնչյունաբանական, բառապաշարային, ձևաբանական և շարահյուսական բնութագրերը, ինչպես նաև դրանց կապը ժամանակաշրջանի գրական լեզվի նորմերի և պատմագրական արձակի ավանդույթների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բառագործածության առանձնահատկություններին, բառերի իմաստային նրբերանգներին, հոմանիշային համակարգին, դարձվածային արտահայտություններին և պատմական ու հասարակական իրողություններն արտահայտող լեզվական միավորներին։ Ուսումնասիրվում են գոյականների, բայերի և խոսքի այլ մասերի քերականական կիրառությունները, նախադասությունների կառուցվածքը, շարադասության օրինաչափությունները և բարդ շարահյուսական կառույցների գործածությունը։ Անդրադարձ է կատարվում պատմագրական շարադրանքի ոճական առանձնահատկություններին, հեղինակային խոսքի արտահայտչականությանը, հռետորական միջոցներին և պատմական իրադարձությունների նկարագրության լեզվական ձևերին։ Կարևորվում են հեղինակի լեզվի համեմատությունը V դարի հայ մյուս մատենագիրների երկերի հետ, դասական գրաբարի ընդհանրությունների ու անհատական առանձնահատկությունների բացահայտումը, ինչպես նաև հայ գրական լեզվի պատմական զարգացման մեջ նրա ստեղծագործական ժառանգության նշանակությունը։ Դիտարկվում են նաև ձեռագրական տարբերակների, բնագրագիտական ուսումնասիրությունների և լեզվական փաստերի համադրության հնարավորությունները՝ բառերի ու քերականական ձևերի պատմական մեկնաբանության նպատակով։ Հետազոտությունը նպաստում է գրաբարի կառուցվածքի, հայ պատմագրական արձակի լեզվական մշակույթի և վաղ միջնադարյան հայերեն գրավոր խոսքի զարգացման օրինաչափությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայագետների, լեզվաբանների, գրաբարագետների, բանասերների, միջնադարյան գրականության հետազոտողների, պատմաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Литература

Ստեղծագործությունը ներկայացնում է Սիցիլիայի քրիստոնյա կույս Բարթենուհու պատմությունը՝ ընդգծելով քրիստոնեական հավատքի, հոգևոր նվիրվածության և բարոյական տոկունության թեմաները։ Կույսի կերպարի միջոցով անդրադարձ է կատարվում վաղ քրիստոնեական միջավայրում ձևավորված հավատարմության, համոզմունքներին հավատարիմ մնալու և հոգևոր արժեքները պահպանելու գաղափարներին։ Նմանատիպ կրոնական պատումներում անհատի կենսագրությունը դառնում է քրիստոնեական առաքինությունների և հավատքի վկայության ներկայացման միջոց՝ ընթերցողին ծանոթացնելով սրբախոսական գրականությանը բնորոշ գաղափարական ու դաստիարակչական ուղղվածությանը։ Սիցիլիայի հիշատակումը ստեղծագործության պատմական և աշխարհագրական միջավայրն է ընդգծում՝ կապելով անհատական պատմությունը քրիստոնեության տարածման ու վաղ քրիստոնեական համայնքների հիշողության հետ։ Առաջին հատորը կազմում է երկի բազմահատոր կառուցվածքի սկզբնական մասը և ներկայացնում է պատմության առանձին ամբողջական հատվածը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն կրոնական գրականության, սրբախոսական պատումների, քրիստոնեական դաստիարակության և 19-րդ դարի հայ գրատպության պատմության ուսումնասիրության համար։

Технология

Այս աշխատությունը նվիրված է պորտլանդցեմենտի քիմիական ակտիվացման համար հատուկ ընդարձակող հավելանյութերի մշակմանը և դրանց ազդեցության ուսումնասիրմանը ցեմենտային համակարգերի հատկությունների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում ցեմենտի հիդրատացման գործընթացի կառավարման և դրա արդյունքում ստացվող նյութի կառուցվածքային ու ֆիզիկամեխանիկական բնութագրերի բարելավման խնդիրն է։ Ընդարձակող հավելանյութերի կիրառումը դիտարկվում է որպես ցեմենտային նյութերի ծավալային փոփոխությունները վերահսկելու և կարծրացման ընթացքում հնարավոր անցանկալի կծկումը նվազեցնելու միջոց։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են հատուկ հավելանյութերի քիմիական բաղադրությունը, դրանց փոխազդեցությունը պորտլանդցեմենտի բաղադրիչների հետ և հիդրատացման ընթացքում առաջացող գործընթացները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն քիմիական ռեակցիաներին, որոնց արդյունքում կարող են ձևավորվել ընդարձակվող հիդրատային միացություններ, ինչպես նաև դրանց ազդեցությանը ցեմենտաքարի կառուցվածքի ձևավորման վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հավելանյութերի օպտիմալ բաղադրության և դեղաչափի որոշումը՝ հաշվի առնելով ցեմենտի տեսակը, ջուր-ցեմենտ հարաբերակցությունը, կարծրացման պայմանները և նախատեսվող կիրառման ոլորտը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են գնահատվել խառնուրդների ամրությունը, ծավալային կայունությունը, ջրապահպանությունը, կարծրացման ժամանակը և այլ տեխնոլոգիական ու ֆիզիկամեխանիկական հատկություններ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հավելանյութերի և ցեմենտի համատեղելիությանը, քանի որ քիմիական ակտիվացման արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն հավելանյութի ակտիվությամբ, այլև ամբողջ ցեմենտային համակարգում ընթացող գործընթացների փոխազդեցությամբ։ Աշխատությունը կարող է ներառել փորձարարական հետազոտություններ, որոնց միջոցով համեմատվում են տարբեր բաղադրություններ և որոշվում դրանց ազդեցությունը ցեմենտային նյութի կառուցվածքի ու շահագործական հատկությունների վրա։ Ստացված արդյունքները կարող են օգտագործվել ցեմենտային կապակցանյութերի արդյունավետության բարձրացման, հատուկ նշանակության շինանյութերի մշակման և բետոնային ու շաղախային համակարգերի տեխնոլոգիական բնութագրերի բարելավման համար։ Նման հավելանյութերի ճիշտ ընտրությունը կարող է նպաստել կծկումային դեֆորմացիաների նվազեցմանը, ծավալային կայունության բարձրացմանը և նյութի ծառայության ընթացքում ճաքերի առաջացման ռիսկի սահմանափակմանը։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը հատկապես կարևոր է այն շինարարական համակարգերի համար, որտեղ պահանջվում են բարձր ամրություն, կայունություն և երկարաժամկետ շահագործման հուսալիություն։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել շինանյութերի տեխնոլոգներին, ցեմենտի և բետոնի մասնագետներին, նյութագետներին, քիմիկոսներին, շինարարական արդյունաբերության հետազոտողներին, ինժեներներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։