Հեռուստատեսային գովազդի լեզվագործաբանական առանձնահատկությունները անգլերենում (հայերենի և ռուսերենի զուգադրությամբ )

Математика

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է բազմանդամային ինտերպոլացիայի երկրաչափական տեսության կարևոր ուղղություններից մեկին՝ GC բազմություններում ուղիղների օգտագործման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է հարթության վրա գտնվող հատուկ հանգույցների բազմությունների՝ GCₙ բազմությունների կառուցվածքը, որտեղ յուրաքանչյուր հանգույցի հիմնարար բազմանդամը ներկայացվում է n գծային արտադրիչների արտադրյալի տեսքով։ Աշխատությունը մանրամասն ուսումնասիրում է, թե ինչ պայմաններում է տվյալ ուղիղը հանդիսանում որևէ հանգույցի հիմնարար բազմանդամի արտադրիչ, այսինքն՝ երբ է հանգույցը «օգտագործում» այդ ուղիղը։ Հեղինակները դիտարկում են k-հանգույցային ուղիղները, որոնք անցնում են բազմության ճիշտ k հանգույցներով, և ուսումնասիրում դրանց օգտագործման հնարավոր քանակական սահմանափակումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում առավելագույն ուղիղներին, որոնք անցնում են n+1 հանգույցներով, ինչպես նաև Gasca–Maeztu-ի հայտնի ենթադրությանը, որի համաձայն համապատասխան դասի յուրաքանչյուր GCₙ բազմություն պետք է պարունակի առավելագույն ուղիղ։ Հետազոտության կարևոր արդյունքներից մեկն այն է, որ, ենթադրելով այդ ենթադրության ճշմարտությունը, յուրաքանչյուր k-հանգույցային ուղիղ կամ ընդհանրապես չի օգտագործվում, կամ օգտագործվում է խիստ որոշակի թվով հանգույցների կողմից։ Աշխատությունը նաև սահմանում է այդ հնարավոր թվերի սահմանները և ուսումնասիրում այն դեպքերը, երբ ուղիղի օգտագործումը պարտադիր է։ Այսպիսով, հետազոտությունը ոչ միայն նկարագրում է GC բազմությունների ներքին երկրաչափական կառուցվածքը, այլև բացահայտում է կապը հանգույցների, նրանց հիմնարար բազմանդամների և այդ բազմանդամների գծային արտադրիչների միջև։ Թեման կարևոր է բազմափոփոխական բազմանդամային ինտերպոլացիայի տեսության համար, քանի որ GC բազմությունները միավորում են հանրահաշվական և երկրաչափական հատկություններ՝ թույլ տալով ուսումնասիրել, թե ինչպես է հանգույցների երկրաչափական դասավորությունը ազդում ինտերպոլացիոն բազմանդամների կառուցվածքի վրա։ Աշխատության արդյունքները նաև կապվում են GC բազմությունների կառուցվածքային հատկությունների, առավելագույն ուղիղների քանակի և Gasca–Maeztu-ի խնդրի հետ՝ դրանով իսկ նպաստելով այս ոլորտում առկա բաց հարցերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքը հիմնականում նախատեսված է մաթեմատիկական անալիզի, հանրահաշվական երկրաչափության, բազմանդամային ինտերպոլացիայի և հարակից տեսական ուղղությունների մասնագետների, հետազոտողների և բարձր մակարդակի ուսանողների համար։

Экономика

Ազատ տնտեսական գոտիների (ԱՏԳ) ձևավորման նախադրյալները և զարգացման ռազմավարությունը ՀՀ-ում տնտեսագիտական և քաղաքական-կառավարչական կարևոր ուսումնասիրության թեմա է, որը վերաբերում է երկրի ներդրումային միջավայրի բարելավմանը, արտահանման խթանմանը և տնտեսական աճի արագացմանը։ Հայաստանում ԱՏԳ-ների ձևավորման հիմնական նախադրյալներից են՝ աշխարհագրական ռազմավարական դիրքը (ԵԱՏՄ և ԵՄ շուկաների միջև), փոքր ներքին շուկան, արտահանման ընդլայնման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների ներգրավման պահանջը։ Կարևոր գործոն է նաև բարձր տեխնոլոգիաների, արդյունաբերության և լոգիստիկայի զարգացման անհրաժեշտությունը, քանի որ ԱՏԳ-ները սովորաբար ուղղված են նորարարական արտադրության, վերամշակման և արտահանման խթանմանը։ Հայաստանում արդեն ձևավորված են մի քանի ազատ տնտեսական գոտիներ՝ «Ալյանս», «Մերիդիան», «Մեղրի» և այլն, որոնք ունեն տարբեր մասնագիտացում՝ բարձր տեխնոլոգիաներ, ադամանդագործություն, լոգիստիկա և այլ ոլորտներ։

Литература

Պատմական այս վեպը նվիրված է իններորդ դարի Հայաստանի քաղաքական ու հասարակական կյանքին, արաբական տիրապետության դեմ պայքարին և հայոց պետականության վերականգնման ձգտումներին։ Ստեղծագործության կենտրոնում Խութեցի Հովնանի կերպարն է՝ ժողովրդի միջից ելած առաջնորդ, որը ձգտում է համախմբել հայ ժողովրդին և կազմակերպել դիմադրություն արտաքին տիրապետության դեմ։ Հեղինակը ներկայացնում է հայրենիքի ազատության համար պայքարի դժվարությունները, ազգային ինքնուրույնության պահպանման խնդիրը և հասարակության տարբեր խավերի մասնակցությունը պատմական իրադարձություններին։ Հովնանի կերպարի միջոցով ընդգծվում են խիզախությունը, անձնազոհությունը, անշահախնդրությունը, հայրենասիրությունը և ընդհանուր նպատակի շուրջ մարդկանց միավորելու կարողությունը։ Վեպում կարևոր տեղ է զբաղեցնում ժողովրդի դերի գաղափարը՝ այն համոզմունքը, որ երկրի ազատության և անկախության գլխավոր հենարանը ոչ միայն իշխանավորներն ու ազնվականներն են, այլև սեփական հայրենիքի պաշտպանության համար պայքարող ժողովուրդը։ Հեղինակը քննադատաբար է ներկայացնում ազնվականության ներքին հակասություններն ու կենտրոնախույս ձգտումները՝ դրանց հակադրելով համազգային միասնության և ընդհանուր պատասխանատվության անհրաժեշտությունը։ Պատմական իրադարձությունները գեղարվեստականորեն վերակերտելու միջոցով ստեղծագործությունը բացահայտում է ազգային ազատագրության, պետականության, հասարակական համերաշխության և անհատի պատասխանատվության փոխկապակցվածությունը։ Անցյալի իրադարձությունները ներկայացվում են ոչ միայն որպես պատմական հիշողություն, այլև որպես ազգային ինքնագիտակցության ձևավորման և հայրենիքի ապագայի մասին խորհրդածելու միջոց։ Ստեղծագործության գաղափարական առանցքը ժողովրդի ազատագրական կամքի, ազգային արժանապատվության և համախմբված պայքարի կարևորությունն է։ Հովնանի կերպարը մարմնավորում է այն առաջնորդի իդեալը, որը սեփական շահը ստորադասում է ընդհանուր բարօրությանը և իր գործունեությունը նվիրում հայրենիքի ազատության վերականգնմանը։ Վեպում արտահայտված պատմահայրենասիրական ոգին զուգակցվում է հասարակական գաղափարների հետ՝ ընդգծելով, որ քաղաքական անկախության ձեռքբերումը պահանջում է ոչ միայն արտաքին ուժերի դեմ պայքար, այլև ներքին տարաձայնությունների հաղթահարում ու միասնականության հաստատում։ Հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրի, ազգային դիմադրության և պետականության վերականգնման թեմաները ստեղծագործությանը հաղորդում են հասարակական ու դաստիարակչական նշանակություն։ Հայ պատմավեպի զարգացման մեջ այս երկն առանձնահատուկ տեղ ունի՝ որպես պատմական անցյալը ազգային ինքնության, ազատության և ժողովրդի ստեղծագործ ուժի գաղափարների հետ կապող գրական ստեղծագործություն։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ պատմական արձակի, իններորդ դարի Հայաստանի պատմության գեղարվեստական մեկնաբանության, ազգային-ազատագրական գաղափարների և հայ գրականության մեջ հայրենասիրական թեմատիկայի ուսումնասիրության համար։

Культура

Այս աշխատությունը ներկայացնում է հայ ժողովրդի ավանդական տոնակատարությունները, դրանց ծագումն ու պատմական զարգացումը, հոգևոր, մշակութային և սոցիալական նշանակությունը: Գրքում մանրամասնորեն նկարագրվում են հին տոնախմբությունների պարունակությունը, տոնակատարության որոշակի ռիտուալները, եկեղեցական և ժողովրդական ավանդույթների դերը, ինչպես նաև ժամանակի ընթացքում դրանց փոխակերպումները և արդի իրողությունների հետ կապը: Աշխատությունը ընդգծում է տոների միջոցով ազգային ինքնության ձևավորումը, համայնքային ու ընտանիքային հարաբերությունների ամրապնդումը և մշակութային ժառանգության պահպանման կարևորությունը, ինչպես նաև ցույց տալիս, թե ինչպես է անցյալը և պատմական իրադարձությունները ներդաշնակում մշակութային պրակտիկաներում՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ճանաչել և գնահատել հայկական ավանդույթների բազմաշերտ ու կենսունակ բնույթը:

История

Աշխատությունը նվիրված է վաղ միջնադարյան հայ եկեղեցական պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրներից մեկի աղբյուրագիտական, պատմագիտական և դավանաբանական քննությանը՝ այն դիտարկելով VII դարի վերջի և VIII դարի սկզբի կրոնաեկեղեցական հարաբերությունների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում աղբյուրի հաղորդած տեղեկությունների պատմական արժեքի գնահատումն է, դրա ստեղծման միջավայրի, հեղինակային դիրքորոշման, նպատակադրումների և եկեղեցական բանավեճերի հետ ունեցած կապերի բացահայտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հայ-քաղկեդոնական հարաբերությունների արտացոլմանը, Հայոց եկեղեցու դավանական դիրքորոշումների ներկայացմանը և Բյուզանդական եկեղեցական քաղաքականության հետ առնչվող հարցերին։ Աղբյուրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատմական դեպքերի մասին տեղեկություններ պահպանած բնագիր, այլև որպես որոշակի դավանական միջավայրում ձևավորված երկ, որի հաղորդումները պահանջում են քննադատական համադրում այլ ժամանակակից կամ ժամանակագրորեն մոտ հայկական, հունական, ասորական և հարակից աղբյուրների տվյալների հետ։ Քննվում են եկեղեցական ժողովների, հոգևորականության, դավանական հակասությունների, եկեղեցական հաղորդակցության և տարբեր քրիստոնեական ուղղությունների փոխհարաբերությունների վերաբերյալ տեղեկությունները՝ պարզելու դրանց հավաստիության աստիճանն ու պատմագիտական նշանակությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև բնագրի կառուցվածքի, ժամանակագրական շերտերի, պատմողական սկզբունքների և օգտագործված եկեղեցաքաղաքական եզրաբանության ուսումնասիրությունը։ Աղբյուրագիտական քննությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու պատմական հիշողության, դավանական մեկնաբանության և հեղինակի գաղափարական դիրքորոշման ազդեցությունները՝ խուսափելով երկի հաղորդումները որպես ամբողջովին չեզոք պատմագրություն ընկալելուց։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև բնագրի ձեռագրական ավանդությանը, պահպանման պատմությանը, լեզվական տարբերակներին և գիտական շրջանառության մեջ դրա մեկնաբանությունների զարգացմանը։ Այլ սկզբնաղբյուրների հետ համադրությունը նպաստում է վաղ միջնադարյան Հայաստանի եկեղեցական կյանքի, քրիստոսաբանական վեճերի և տարածաշրջանի եկեղեցիների միջև հարաբերությունների առավել ամբողջական վերակազմությանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աղբյուրագիտության, եկեղեցական պատմության, պատմագրության և դավանաբանության մեթոդները՝ բացահայտելով տվյալ սկզբնաղբյուրի նշանակությունը Հայոց եկեղեցու վաղ միջնադարյան պատմության ուսումնասիրության համար։

Литература

Հրատարակությունը հայատառ թուրքերենով գրված կրոնաբարոյական չափածո երկ է, որի տեքստը կազմված է պեյիթներից՝ երկտող բանաստեղծական միավորներից։ Ստեղծագործության մեջ ներկայացվում են Աստվածաշնչի Հին Կտակարանի երկու կարևոր պատմություններ՝ Աբրահամի կողմից որդու՝ Իսահակի զոհաբերության պատրաստակամության և Հակոբի որդի Հովսեփ Գեղեցիկի կյանքի ու փորձությունների մասին։ Այս պատմությունների միջոցով ընթերցողին փոխանցվում են հավատարմության, աստվածավախության, համբերության, առաքինության և բարոյական տոկունության գաղափարներ։ Չափածո շարադրանքը կրոնական պատմությունները մատչելի է դարձնում ընթերցողների համար՝ միաժամանակ ընդգծելով դրանց դաստիարակչական նշանակությունը։ Հայատառ թուրքերենով գրավոր մշակույթի այս նմուշը վկայում է Օսմանյան կայսրության հայ համայնքներում թուրքերեն խոսող ընթերցողների համար հայատառ գրականության ստեղծման և տարածման ավանդույթի մասին։ Այն կարևոր նյութ է հայատառ թուրքերեն գրականության, կրոնական չափածո ստեղծագործությունների, աստվածաշնչյան պատմությունների ժողովրդականացման և 19-րդ դարի Կոստանդնուպոլսի հրատարակչական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը տպագրվել է Կոստանդնուպոլսում 1879 թվականին։