ՀՀ բանկերում ֆինանսական ակտիվների և արժեթղթային գործառնու¬թյունների կառավարումը

Технология

Այս աշխատությունը վերաբերում է թռիչքային ապարատների բարակապատ (thin-walled) դետալների ամրության բարձրացմանը ուլտրաձայնային տեխնոլոգիաների կիրառմամբ՝ ընդգծելով ավիատիեզերական ինժեներիայի, նյութագիտության և ոչ ավանդական մշակման մեթոդների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ուսումնասիրել ուլտրաձայնային ազդեցության միջոցով մետաղական կառուցվածքների մեխանիկական հատկությունների բարելավման հնարավորությունները՝ մասնավորապես հոգնածային դիմադրության, միկրոկարծրության և ճաքերի դիմակայունության բարձրացման ուղղությամբ։ Ուսումնասիրվում են բարակապատ տարրերի՝ թևերի, կորպուսի հատվածների և կրող կառուցվածքների աշխատանքի պայմանները, որտեղ գործող լարվածությունների կենտրոնացումը և թրթռային բեռները կարող են հանգեցնել վաղաժամ քայքայման։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուլտրաձայնային մշակման ֆիզիկական մեխանիզմներին՝ ներառյալ մակերեսային պլաստիկ դեֆորմացիան, մնացորդային սեղմող լարվածությունների ձևավորումը և միկրոկառուցվածքային փոփոխությունները, որոնք նպաստում են նյութի ամրության աճին։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է տարբեր տեխնոլոգիական մոտեցումներ՝ ուլտրաձայնային հարվածային մշակումը, վիբրացիոն ազդեցությունները և դրանց համադրությունը ջերմային ու մեխանիկական մշակման ավանդական մեթոդների հետ։ Միաժամանակ վերլուծվում են ստացված արդյունքների կիրառելիությունը ավիացիոն կառուցվածքների ծառայողական ժամկետի երկարացման, անվտանգության բարձրացման և քաշի նվազեցման համատեքստում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է ավիատիեզերական նյութագիտության և արտադրական տեխնոլոգիաների ոլորտում՝ նպաստելով բարակապատ կառուցվածքների ավելի հուսալի և արդյունավետ նախագծման մեթոդների զարգացմանը։

Технология

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ազնիվ մետաղների բարձր պարունակությամբ բազմակոմպոնենտային խտանյութից պղնձի և ցինկի էլեկտրոլիտիկ կորզման տեխնոլոգիական գործընթացի ուսումնասիրությանը և արդյունավետ եղանակի մշակմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բազմաբաղադրիչ հանքային հումքից արժեքավոր մետաղների ընտրովի և հնարավորինս բարձր արդյունավետությամբ անջատումն ու վերականգնումը՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ նման խտանյութերում պղնձի և ցինկի հետ միաժամանակ կարող են առկա լինել ոսկի, արծաթ և այլ մետաղներ ու միացություններ, որոնք կարող են էապես ազդել էլեկտրամետալուրգիական գործընթացների ընթացքի վրա։ Աշխատության շրջանակում կարող է նախ ուսումնասիրվել սկզբնական խտանյութի քիմիական, հանքաբանական և ֆիզիկաքիմիական կազմը՝ որոշելով պղնձի, ցինկի, ազնիվ մետաղների և ուղեկցող բաղադրիչների պարունակությունը։ Հումքի բազմակոմպոնենտ բնույթը պահանջում է տեխնոլոգիական գործընթացի մանրամասն ուսումնասիրություն, քանի որ տարբեր մետաղների միջև փոխազդեցությունները կարող են ազդել լուծելիության, էլեկտրաքիմիական վարքի և վերջնական կորզման աստիճանի վրա։ Հետազոտության կարևոր փուլ կարող է լինել խտանյութի նախնական քիմիական կամ հիդրոմետալուրգիական մշակումը, որի նպատակն է պղինձը և ցինկը տեղափոխել այնպիսի լուծույթային վիճակի, որը հնարավորություն կտա դրանց հետագա էլեկտրոլիտիկ կորզմանը։ Այդ փուլում կարող են ուսումնասիրվել լուծիչի տեսակը, թթվայնությունը, ջերմաստիճանը, գործընթացի տևողությունը, պինդ և հեղուկ փուլերի հարաբերակցությունը և այլ պարամետրեր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ ազնիվ մետաղները հնարավորինս պահպանվեն համապատասխան փուլում և չխանգարեն հիմնական մետաղների ընտրովի կորզմանը։ Էլեկտրոլիտիկ կորզման փուլում հետազոտվում են պղնձի և ցինկի էլեկտրաքիմիական վերականգնման օրինաչափությունները։ Կարող են ուսումնասիրվել հոսանքի խտությունը, էլեկտրոլիտի բաղադրությունը, ջերմաստիճանը, pH-ը, էլեկտրոդների նյութը, գործընթացի տևողությունը և այլ գործոններ, որոնք որոշում են մետաղի նստեցման արագությունն ու որակը։ Հոսանքի խտության և էլեկտրոլիտի կազմի ճիշտ ընտրությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ չափազանց բարձր կամ ցածր արժեքները կարող են հանգեցնել մետաղի նստվածքի որակի վատացման, կողմնակի ռեակցիաների կամ էներգիայի ավելորդ ծախսի։ Աշխատության մեջ կարող է իրականացվել նաև պղնձի և ցինկի կորզման աստիճանի համեմատական գնահատում տարբեր տեխնոլոգիական ռեժիմներում։ Որոշվում են լուծույթից մետաղների հեռացման աստիճանը, կաթոդային նստվածքի զանգվածը և քիմիական մաքրությունը, հոսանքի օգտակար գործողության գործակիցը և էներգետիկ ծախսերը։ Այս ցուցանիշների համադրումը հնարավորություն է տալիս ընտրել առավել արդյունավետ ռեժիմը և գնահատել մշակվող տեխնոլոգիայի կիրառական հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ պղնձի և ցինկի հետ միասին առկա ազնիվ մետաղները կարող են ոչ միայն բարդացնել գործընթացը, այլև բարձրացնել հումքի ընդհանուր տնտեսական արժեքը։ Հետևաբար տեխնոլոգիական սխեմայի մշակման ժամանակ անհրաժեշտ է ձգտել ոչ միայն հիմնական մետաղների բարձր կորզման, այլև ազնիվ մետաղների հնարավոր կորուստների նվազեցման։ Այդ նպատակով կարող է ուսումնասիրվել մետաղների փուլային տարանջատման և ընտրովի վերամշակման հնարավորությունը։ Ստացված կաթոդային մետաղների կառուցվածքն ու մաքրությունը կարող են գնահատվել քիմիական անալիզի, ռենտգենաֆազային, մետալոգրաֆիական և այլ մեթոդներով։ Նման ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս պարզել նստվածքի ֆազային կազմը, մետաղի բյուրեղային կառուցվածքը և հնարավոր օտար խառնուրդների առկայությունը։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ առաջարկվող տեխնոլոգիան կարող է հնարավորություն տալ բազմակոմպոնենտային խտանյութը վերամշակել ավելի համալիր եղանակով՝ բարձրացնելով հումքի օգտակար բաղադրիչների օգտագործման աստիճանը և նվազեցնելով արժեքավոր մետաղների կորուստները։ Պղնձի և ցինկի արդյունավետ կորզումը կարող է լրացուցիչ տնտեսական արժեք ստեղծել, մինչդեռ ազնիվ մետաղների պահպանվածությունը հնարավորություն է տալիս հետագայում դրանք առանձին վերականգնել կամ մշակել համապատասխան տեխնոլոգիական փուլում։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել մետալուրգներին, հանքահարստացման մասնագետներին, էլեկտրաքիմիկոսներին, քիմիական տեխնոլոգներին և բազմամետաղային հանքանյութերի վերամշակմամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համադրում է հանքանյութերի քիմիական նախապատրաստումը, հիդրոմետալուրգիան և էլեկտրամետալուրգիան՝ նպատակ ունենալով մշակել բազմակոմպոնենտային, ազնիվ մետաղներով հարուստ խտանյութից պղնձի և ցինկի ընտրովի ու արդյունավետ էլեկտրոլիտիկ կորզման տեխնոլոգիական մոտեցում՝ միաժամանակ ապահովելով արժեքավոր հումքի համալիր և ռացիոնալ օգտագործումը։

Другие предметы

Գրքում ներկայացվում են պարենային անվտանգության հիմնական չափանիշները՝ արտադրության ինքնաբավություն, մատակարարման շղթաների կայունություն, սննդի մատչելիություն և մատչելիության սոցիալական գործոններ։ Հեղինակը նաև շեշտում է, որ աղքատությունը և պարենային անվտանգությունը միմյանց հետ փոխկապակցված են, քանի որ ցածր եկամուտները հանգեցնում են սննդի վատ գնառաջարկի և սննդի ձեռքբերման դժվարություններին։ Գրքում ընգծվում է, որ աղքատության նվազեցման և պարենային անվտանգության բարելավման ռազմավարությունները պետք է համակցված լինեն՝ խթանելով տնտեսական աճը, տեղական արտադրության աջակցության միջոցառումները և սոցիալական ծրագրերը։ Գիրքը նաև քննարկում է Հայաստանի պարենային համակարգի կառուցվածքը, տեղական արտադրության խնդիրները և արտաքին կախվածությունը՝ առաջարկելով քաղաքական և տնտեսական լուծումներ, որոնք կարող են աջակցել պարենային անվտանգությանը։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր երկրների փորձը՝ իբր օրինակներ պարենային անվտանգության և աղքատության խնդիրների արդյունավետ լուծման մեջ։ Գրքում ընդգրկված են նաև պետական և միջազգային կառույցների դերերը, ինչպես նաև Հայաստանի կառավարության կողմից իրականացվող քաղաքականության վերլուծությունը։ Աշխատությունը կարևոր է թե՛ մասնագետների, թե՛ ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են տնտեսական զարգացման, սոցիալական քաղաքականության, պարենային անվտանգության և աղքատության նվազեցման խնդիրներով։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է պարանոցային հատվածի ողնուղեղի տրավմատիկ վնասվածքներից հետո ուշ վերականգնողական շրջանում ինքնավերականգնման գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացած է այն հնարավորությունների վրա, որոնց շնորհիվ վնասվածքից հետո հիվանդի օրգանիզմը և նյարդային համակարգը կարող են աստիճանաբար վերականգնել կորցրած կամ խանգարված գործառույթների մի մասը՝ հատուկ վերականգնողական միջամտությունների, ֆիզիկական ակտիվության և հիվանդի ակտիվ մասնակցության պայմաններում։ Պարանոցային հատվածի ողնուղեղի վնասվածքները կարող են առաջացնել շարժողական, զգայական և ինքնավար գործառույթների տարբեր աստիճանի խանգարումներ, իսկ դրանց հետևանքները կարող են երկար ժամանակ պահպանվել վնասվածքից հետո։ Այդ պատճառով ուշ վերականգնողական շրջանի ուսումնասիրությունը կարևոր է հիվանդի ֆունկցիոնալ հնարավորությունների, ինքնուրույնության և կյանքի որակի բարձրացման տեսանկյունից։ Աշխատության շրջանակում կարող են գնահատվել վնասվածքից հետո պահպանված շարժողական և զգայական կարողությունները, մկանային ուժը, շարժումների համակարգումը, քայլելու կամ տեղաշարժվելու հնարավորությունը, վերին վերջույթների ֆունկցիան և առօրյա գործողություններն ինքնուրույն կատարելու մակարդակը։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել պարանոցային վնասվածքներին բնորոշ վերին վերջույթների ֆունկցիայի վերականգնմանը, քանի որ ձեռքերի և մատների շարժունակության բարելավումը կարող է էապես մեծացնել հիվանդի ինքնասպասարկման հնարավորությունները։ Ինքնավերականգնման գաղափարը ենթադրում է, որ հիվանդը վերականգնողական գործընթացում հանդես է գալիս ոչ միայն որպես բուժական միջամտությունների պասիվ ստացող, այլև որպես ակտիվ մասնակից։ Կրկնվող և նպատակային շարժողական վարժությունները, պահպանված ֆունկցիաների օգտագործումը, առօրյա գործողությունների ինքնուրույն կատարումը և ֆիզիկական ակտիվության աստիճանական ավելացումը կարող են նպաստել նյարդամկանային համակարգի ֆունկցիոնալ վերակազմավորմանը։ Ողնուղեղի վնասվածքից հետո վերականգնման աստիճանը, սակայն, անհատական է և կախված է վնասվածքի մակարդակից ու ամբողջականությունից, սկզբնական նյարդաբանական վիճակից, բուժման ժամանակին իրականացումից, բարդություններից և մի շարք այլ գործոններից։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ուշ շրջանի վերականգնողական ներուժի գնահատումը։ Վնասվածքից անցած երկար ժամանակահատվածը պարտադիր չի նշանակում, որ ֆունկցիոնալ բարելավման հնարավորությունները լիովին սպառված են։ Ժամանակակից նեյրովերականգնողական մոտեցումները հիմնված են նյարդային համակարգի հարմարվողականության և նեյրոպլաստիկության գաղափարի վրա, որի դեպքում կրկնվող, նպատակային և համապատասխան ինտենսիվությամբ իրականացվող գործունեությունը կարող է նպաստել պահպանված նյարդային կապերի արդյունավետ օգտագործմանը։ Այդ պատճառով հետազոտությունը կարող է ուսումնասիրել երկարատև վերականգնողական վարժությունների ազդեցությունը հիվանդների ֆունկցիոնալ վիճակի վրա։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև վերականգնողական ծրագրի անհատականացումը։ Տարբեր հիվանդների մոտ նույն մակարդակի վնասվածքը կարող է առաջացնել տարբեր ֆունկցիոնալ սահմանափակումներ, ուստի արդյունավետ ինքնավերականգնման ծրագիրը պետք է համապատասխանեցվի յուրաքանչյուր անձի պահպանված կարողություններին և նպատակներին։ Ծրագրում կարող են ընդգրկվել շարժողական վարժություններ, մկանային ուժի և շարժումների վերահսկման զարգացում, հավասարակշռության ու տեղաշարժման ուսուցում, վերին վերջույթների նպատակային մարզում և ինքնասպասարկման հմտությունների զարգացում։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև հոգեբանական գործոնների դերը վերականգնման գործընթացում։ Երկարատև հաշմանդամությունը և շարժունակության սահմանափակումը կարող են բացասաբար ազդել մարդու մոտիվացիայի, ինքնուրույնության և սոցիալական ակտիվության վրա։ Հետևաբար ինքնավերականգնման արդյունավետությունը կարող է կապված լինել հիվանդի ակտիվ մասնակցության, նպատակների ձևավորման, սեփական հնարավորությունների ճիշտ գնահատման և վերականգնողական գործընթացի նկատմամբ դրական վերաբերմունքի հետ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են կիրառվել կլինիկական և ֆունկցիոնալ գնահատման տարբեր մեթոդներ՝ հիվանդների շարժողական կարողությունների, ինքնասպասարկման մակարդակի, զգայական ֆունկցիաների և առօրյա գործունեության փոփոխությունները դինամիկայում գնահատելու համար։ Բուժումից կամ վերականգնողական ծրագրից առաջ և հետո ստացված տվյալների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել ֆունկցիոնալ փոփոխությունների աստիճանը և գնահատել կիրառված մոտեցումների արդյունավետությունը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը կայանում է ուշ շրջանում գտնվող ողնուղեղի վնասվածք ունեցող անձանց համար ինքնուրույն վերականգնողական ակտիվության կազմակերպման հնարավորությունների բացահայտման մեջ։ Արդյունքները կարող են օգնել վերականգնողական մասնագետներին մշակել ավելի նպատակային ծրագրեր, իսկ հիվանդներին՝ ավելի արդյունավետ օգտագործել պահպանված ֆունկցիոնալ հնարավորությունները և բարձրացնել առօրյա կյանքում ինքնուրույնության մակարդակը։ Միաժամանակ նման մոտեցումները պետք է իրականացվեն մասնագետի հսկողությամբ և հաշվի առնեն վնասվածքի առանձնահատկություններն ու հնարավոր սահմանափակումները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել նյարդաբաններին, նյարդավիրաբույժներին, ֆիզիկական և վերականգնողական բժշկության մասնագետներին, ֆիզիոթերապևտներին, կինեզիթերապևտներին, օկուպացիոն թերապևտներին և ողնուղեղի վնասվածքների հետևանքների ուսումնասիրմամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևորում է ողնուղեղի պարանոցային վնասվածքներից հետո երկարատև վերականգնողական աշխատանքի և հիվանդի ակտիվ մասնակցության դերը՝ փորձելով բացահայտել ուշ շրջանում ֆունկցիոնալ վերականգնման հնարավորությունները, գնահատել ինքնավերականգնման արդյունավետությունը և նպաստել հիվանդների առավելագույն հնարավոր ինքնուրույնության ու կյանքի որակի ապահովմանը։

История

Հրատարակությունը ներկայացնում է հայկական բարեգործական կազմակերպության գործունեությունը կարգավորող կանոնադրական փաստաթուղթ, որն արժեքավոր աղբյուր է հայ հասարակական, բարեգործական և համայնքային կյանքի պատմության ուսումնասիրության համար։ Փաստաթղթի բովանդակության առանցքում կազմակերպության ստեղծման նպատակները, կառավարման սկզբունքները, անդամակցության պայմանները, նյութական միջոցների ձևավորման եղանակները և բարեգործական գործունեության հիմնական ուղղություններն են։ Կանոնադրական դրույթները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես էին կազմակերպվում կարիքավորների աջակցությունը, կրթական և սոցիալական նախաձեռնությունները, համայնքային փոխօգնությունը և հասարակական նշանակություն ունեցող այլ ծրագրերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կազմակերպության վարչական կառուցվածքին՝ ընդհանուր ժողովի, ղեկավար մարմինների, պաշտոնատար անձանց և անդամների իրավասությունների ու պարտականությունների սահմանմանը։ Նման կարգավորումները կարևոր էին կազմակերպության գործունեության շարունակականության, ֆինանսական հաշվետվողականության և հավաքագրված միջոցների նպատակային օգտագործման ապահովման համար։ Անդրադարձ է կատարվում անդամների ընդունման, նրանց մասնակցության ձևերի, անդամավճարների և նվիրատվությունների հետ կապված հարցերին, ինչպես նաև բարեգործական միջոցների տնօրինման ընդհանուր սկզբունքներին։ Փաստաթուղթը կարևոր տեղեկություններ կարող է հաղորդել նաև տվյալ ժամանակաշրջանի հայ համայնքի ինքնակազմակերպման մշակույթի մասին, երբ հասարակական նախաձեռնությունների միջոցով փորձ էր արվում լուծել կրթական, սոցիալական և բարեգործական խնդիրներ։ Կազմակերպության անվան մեջ հայկական քրիստոնեական ավանդույթի կարևոր կերպարի հիշատակումը միաժամանակ ընդգծում է բարեգործության և ազգային-եկեղեցական մշակույթի միջև գոյություն ունեցող կապը։ Կանոնադրությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն պատմագիտական, այլև իրավական տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է հասարակական միավորումների գործունեության կազմակերպման, ներքին կառավարման և իրավական կարգավիճակի վերաբերյալ տվյալ ժամանակաշրջանի մոտեցումները։ Այն կարող է օգտագործվել նաև հայկական բարեգործական հաստատությունների գործունեությունը համեմատելու և դրանց հասարակական դերակատարությունը գնահատելու համար։ Ընդհանուր առմամբ փաստաթուղթը կարևոր սկզբնաղբյուր է հայ բարեգործության, համայնքային կառույցների և հասարակական կազմակերպությունների պատմության ուսումնասիրման համար՝ հնարավորություն տալով բացահայտել կազմակերպված փոխօգնության ինստիտուցիոնալ ձևերը և դրանց տեղը հայկական հասարակական կյանքում։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է ուռուցքային հիվանդների ուղեկցող՝ օժանդակ թերապիայի ռեժիմների օպտիմալացման հիմնախնդրին։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը քաղցկեղով հիվանդների բուժման ընթացքում առաջացող կողմնակի ազդեցությունների, բարդությունների և ընդհանուր ֆունկցիոնալ խանգարումների վերահսկման ու նվազեցման արդյունավետ մոտեցումների ուսումնասիրությունն է։ Ուղեկցող թերապիան դիտարկվում է որպես համալիր ուռուցքաբանական բուժման կարևոր բաղադրիչ, որի նպատակն է բարելավել հիվանդի ընդհանուր վիճակը, պահպանել օրգանիզմի կենսական ֆունկցիաները, բարձրացնել հիմնական բուժման տանելիությունը և հնարավորության դեպքում բարելավել կյանքի որակը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր բուժական միջոցների և դրանց համակցությունների ընտրության սկզբունքները՝ հաշվի առնելով հիվանդության տեսակը, փուլը, հիմնական հակաուռուցքային բուժման առանձնահատկությունները, հիվանդի ընդհանուր վիճակը և հնարավոր բարդությունների ռիսկը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել բուժման ընթացքում առաջացող ցավային համախտանիշի, սրտխառնոցի, փսխման, ընդհանուր թուլության, արյունաբանական փոփոխությունների, վարակային բարդությունների և այլ անցանկալի երևույթների կանխարգելման կամ վերահսկման հարցերին։ Կարևոր ուղղություն է նաև բուժման անհատականացումը, երբ ուղեկցող թերապիայի ընտրությունն ու ինտենսիվությունը համապատասխանեցվում են կոնկրետ հիվանդի կլինիկական առանձնահատկություններին և հիմնական բուժման ռեժիմին։ Հետազոտությունը կարող է նպատակ ունենալ պարզելու, թե որ բուժական մոտեցումներն են առավել արդյունավետ և անվտանգ տարբեր կլինիկական իրավիճակներում՝ միաժամանակ նվազեցնելով ավելորդ դեղաբանական բեռը և բուժման հետ կապված ռիսկերը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ուռուցքաբաններին, քիմիաթերապևտներին, կլինիկական բժիշկներին, դեղագետներին, բուժքույրական անձնակազմին, բժշկական հետազոտողներին, ասպիրանտներին և ուռուցքային հիվանդների համալիր բուժման կազմակերպմամբ զբաղվող մասնագետներին։