ՀՀ բնակչության հիվանդացության գործոնների վիճակագրական վերլուծությունը

Химия

Աշխատությունը նվիրված է N- և C-վինիլազոլների սինթեզի արդյունավետ մեթոդների մշակմանը, դրանց պոլիմերացման և համապոլիմերացման գործընթացների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև արժեքավոր հատկություններով նոր նյութերի ստացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում վինիլազոլային միացությունների ստացման քիմիական եղանակներին, դրանց կառուցվածքի և ռեակցիոնունակության առանձնահատկություններին, ինչպես նաև սինթեզի պայմանների օպտիմալացման հնարավորություններին։ Առանձին կարևորություն է տրվում ստացված մոնոմերների պոլիմերացման օրինաչափությունների բացահայտմանը և համապոլիմերացման ընթացքում դրանց վարքագծի ուսումնասիրությանը, ինչը հնարավորություն է տալիս նպատակային կերպով ձևավորել տարբեր կառուցվածքային և ֆիզիկաքիմիական բնութագրերով պոլիմերային համակարգեր։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են ստացված նյութերի հատկությունները և դրանց փոփոխության հնարավորությունները՝ կախված քիմիական կառուցվածքից, պոլիմերացման պայմաններից և համապոլիմերային բաղադրությունից։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նոր պոլիմերային նյութերի ստացման հնարավորությամբ, որոնք կարող են ունենալ կիրառական արժեք՝ շնորհիվ հատուկ ֆիզիկական, քիմիական կամ տեխնոլոգիական հատկությունների։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել օրգանական և պոլիմերային քիմիայի մասնագետներին, քիմիական տեխնոլոգների, նյութագիտության ոլորտի հետազոտողների, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների և ասպիրանտների։ Այն համադրում է օրգանական սինթեզի, պոլիմերացման քիմիայի և նոր նյութերի ստացման խնդիրները՝ ընդգծելով նպատակային հատկություններով պոլիմերների ստեղծման գիտական և կիրառական հնարավորությունները։

Лингвистика

Սա լեզվաբանական և գրականագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է արևելահայ գեղարվեստական վավերագրության լեզվական առանձնահատկությունների զարգացմանը 19-րդ դարի 1860-ականներից մինչև 21-րդ դարի 2010-ական թվականները, որտեղ վերլուծվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում վավերագրական և գեղարվեստական գրականության լեզվի փոփոխությունները, բառապաշարի հարստացման և նորմավորման գործընթացները, ինչպես նաև շարահյուսական ու ոճական զարգացումները, աշխատանքը ընդգրկում է նաև հասարակական-պատմական գործոնների ազդեցությունը լեզվի ձևավորման վրա՝ ներառյալ գրական ուղղությունները, մամուլի զարգացումը և կրթական համակարգի դերը, միաժամանակ դիտարկվում է վավերագրական լեզվի և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների փոխազդեցությունը, որը նպաստել է ժամանակակից արևելահայ գրական լեզվի ձևավորմանն ու կայունացմանը։

История

Այս աշխատությունը նվիրված է Աբրահամ Նահապետի կերպարի պատմական, մշակութային և քաղաքակրթական համատեքստի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով Հայկական լեռնաշխարհի և Քանաանի միջև գոյություն ունեցած կապերին մ.թ.ա. IV–II հազարամյակներում։ Գրքում վերլուծվում են հնագիտական, պատմական, լեզվաբանական և գրավոր աղբյուրները՝ բացահայտելու տարածաշրջանների միջև ձևավորված փոխազդեցությունները, բնակչության տեղաշարժերը, տնտեսական ու մշակութային կապերը և դրանց հնարավոր ազդեցությունը վաղ քաղաքակրթությունների զարգացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Աբրահամ Նահապետի մասին ավանդույթների պատմական հիմքերին, դրանց առնչություններին Մերձավոր Արևելքի հնագույն ժողովուրդների պատմության հետ, ինչպես նաև Հայկական լեռնաշխարհի դերին հին աշխարհի քաղաքական և մշակութային գործընթացներում։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր գիտական տեսակետների համադրություն՝ առաջարկելով նոր մեկնաբանություններ և հիմնավորված վերլուծություններ, որոնք նպաստում են տարածաշրջանի վաղ պատմության առավել ամբողջական ընկալմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է պատմաբանների, հնագետների, աստվածաբանների, հայագետների, պատմության և մշակութաբանության ուսանողների, ինչպես նաև հին աշխարհի պատմությամբ և Հայկական լեռնաշխարհի քաղաքակրթական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է 1998–2008 թվականներին Հայաստանի Հանրապետության և Վրաստանի միջև ձևավորված քաղաքական, տնտեսական, հասարակական և մշակութային հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով Հարավային Կովկասում տեղի ունեցող աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների ընդհանուր համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում երկու հարևան պետությունների հարաբերությունների զարգացման դինամիկան է, դրանց փոխադարձ շահերը, համագործակցության հնարավորությունները և այն խնդիրները, որոնք տարբեր փուլերում ազդեցություն են ունեցել երկկողմ կապերի վրա։ Ուսումնասիրվում են Հայաստանի և Վրաստանի արտաքին քաղաքականության հիմնական ուղղությունները, տարածաշրջանային և միջազգային դերակատարների ազդեցությունը, ինչպես նաև երկու երկրների անվտանգության և տնտեսական շահերի փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ Հայաստանի համար Վրաստանը կարևոր նշանակություն ունի որպես արտաքին աշխարհի հետ ցամաքային հաղորդակցության հիմնական ուղղություններից մեկը, իսկ Վրաստանի համար Հայաստանը կարևոր հարևան և տարածաշրջանային գործընկեր է։ Աշխատությունում վերլուծվում են քաղաքական երկխոսության զարգացման փուլերը, բարձրաստիճան պաշտոնական այցերը, միջպետական համաձայնագրերը և համագործակցության տարբեր ոլորտների կարգավորմանն ուղղված նախաձեռնությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ առևտրատնտեսական կապերը, տրանսպորտային հաղորդակցությունը, էներգետիկ և տարանցիկ ծրագրերը, ինչպես նաև տարածաշրջանային ենթակառուցվածքների զարգացումը։ Հետազոտության մեջ էական նշանակություն ունի նաև հայ համայնքի դրությունը Վրաստանում, դրա հասարակական և մշակութային դերը և համայնքային խնդիրների ազդեցությունը երկկողմ հարաբերությունների օրակարգի վրա։ Ուսումնասիրվում են կրթական, գիտական և մշակութային կապերը, ժողովուրդների միջև շփումները և պատմամշակութային ընդհանրությունների հիման վրա համագործակցության հնարավորությունները։ Միաժամանակ աշխատանքը բացահայտում է հարաբերությունների այն զգայուն կողմերը, որոնք պայմանավորված էին երկու երկրների տարբեր արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններով և տարածաշրջանային հակամարտությունների նկատմամբ ունեցած մոտեցումներով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 2003 թվականի Վրաստանի «Վարդերի հեղափոխությունից» հետո երկրի արտաքին քաղաքականության փոփոխություններին և դրանց ազդեցությանը հայ-վրացական հարաբերությունների վրա։ Քննության են առնվում նաև Վրաստանից ռուսական ռազմաբազաների դուրսբերման գործընթացը, Վրաստանի՝ եվրոպական և եվրատլանտյան կառույցներին ինտեգրվելու ձգտումները, ինչպես նաև այդ գործընթացների ազդեցությունը Հայաստանի անվտանգության և արտաքին քաղաքական հաշվարկների վրա։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակի ավարտին՝ 2008 թվականին, առանձնահատուկ նշանակություն է ստանում ռուս-վրացական պատերազմը, որը նոր իրավիճակ ստեղծեց ամբողջ Հարավային Կովկասում և անմիջական ազդեցություն ունեցավ Հայաստանի ու Վրաստանի հաղորդակցությունների, տնտեսական կապերի և անվտանգության միջավայրի վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին երկու պետությունները փորձում պահպանել բարիդրացիական հարաբերությունները՝ միաժամանակ հաշվի առնելով իրենց տարբեր ռազմավարական կողմնորոշումները և տարածաշրջանային շահերը։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների և դիվանագիտության մասնագետներին, ինչպես նաև Հարավային Կովկասի քաղաքական գործընթացներով հետաքրքրվող ուսանողներին և հետազոտողներին։ Հետազոտության հեղինակը Ռոման Գագիկի Կարապետյանն է, իսկ աշխատանքը պաշտպանվել է 2012 թվականին՝ որպես քաղաքական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսություն։

Право

Ազգային ժողովը պետության բարձրագույն ներկայացուցչական և օրենսդիր մարմինն է, որը կարևոր դեր ունի ժողովրդավարական կառավարման համակարգում և պետական իշխանության կազմակերպման գործընթացում։ Այն ներկայացնում է ժողովրդի կամքը և իրականացնում է օրենսդրական գործունեություն՝ ընդունելով օրենքներ, որոնք կարգավորում են հասարակական, քաղաքական, տնտեսական և իրավական հարաբերությունները։ Ազգային ժողովի հիմնական գործառույթներից են օրենքների մշակումը և ընդունումը, պետական բյուջեի հաստատումը, կառավարության գործունեության վերահսկողությունը, ինչպես նաև երկրի ներքին և արտաքին քաղաքականության կարևոր հարցերի քննարկումը։ Ժողովրդավարական պետություններում Ազգային ժողովը ձևավորվում է ընտրությունների միջոցով, ինչը ապահովում է քաղաքացիների մասնակցությունը պետական կառավարմանը և ժողովրդի իշխանության իրականացումը։ Պատգամավորները ներկայացնում են հասարակության տարբեր շերտերի շահերը և պարտավոր են գործել հանրային շահի պաշտպանության նպատակով։ Ազգային ժողովի գործունեությունը հիմնված է սահմանադրության և օրենքների վրա, իսկ նրա լիազորությունները սահմանվում են երկրի իրավական համակարգով։ Կարևոր նշանակություն ունի խորհրդարանական վերահսկողությունը, որի միջոցով Ազգային ժողովը հետևում է կառավարության և պետական այլ մարմինների գործունեությանը՝ ապահովելով իշխանության թափանցիկությունն ու հաշվետվողականությունը։ Ազգային ժողովը նաև կարող է նախաձեռնել օրենսդրական փոփոխություններ, ստեղծել հանձնաժողովներ, կազմակերպել քննարկումներ և լսումներ հասարակական կարևոր խնդիրների վերաբերյալ։ Ժամանակակից պետություններում խորհրդարանը հանդիսանում է քաղաքական բանավեճերի և տարբեր կարծիքների արտահայտման հիմնական հարթակը, որտեղ ձևավորվում են պետական զարգացման ռազմավարական ուղղությունները։ Ազգային ժողովի արդյունավետ գործունեությունը մեծապես կախված է պատգամավորների մասնագիտական պատրաստվածությունից, քաղաքական մշակույթից և հասարակության վստահությունից։ Եթե խորհրդարանը գործում է անկախ, արդար և օրենքի գերակայության սկզբունքներով, ապա այն նպաստում է ժողովրդավարության զարգացմանը, մարդու իրավունքների պաշտպանությանը և պետական կառավարման արդյունավետությանը։ Միևնույն ժամանակ կարևոր է, որ Ազգային ժողովի գործունեությունը լինի բաց և հասանելի հասարակության համար, քանի որ քաղաքացիների վստահությունը պետական ինստիտուտների նկատմամբ կարևոր պայման է երկրի կայուն զարգացման համար։ Այսպիսով, Ազգային ժողովը հանդիսանում է իրավական և ժողովրդավարական պետության կարևորագույն ինստիտուտներից մեկը, որն ապահովում է ժողովրդի ներկայացվածությունը, օրենքների ընդունումը և պետական իշխանության հավասարակշռված գործունեությունը։

Лингвистика

Ուսումնասիրությունը նվիրված է ժամանակակից թուրքերենի և հայերենի բայի անդեմ ձևերի զուգադրական և տիպաբանական քննությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երկու լեզուների քերականական համակարգերում բայի անդեմ ձևերի կառուցվածքային, ձևաբանական և գործառական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են բայական այն ձևերը, որոնք չեն արտահայտում դեմք և սովորաբար կարող են դրսևորվել որպես նախադասության տարբեր անդամների բաղադրիչներ՝ միաժամանակ պահպանելով բայական իմաստային և քերականական հատկանիշներ։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են հայերենն ու թուրքերենը տարբեր կերպ կամ համանման եղանակներով արտահայտում գործողության, վիճակի, ժամանակային և պատճառահետևանքային հարաբերությունների, ինչպես նաև գործողության և նախադասության այլ բաղադրիչների միջև կապերի քերականական իմաստները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անդեմ ձևերի ձևավորմանը, դրանց շարահյուսական կիրառությանը և խոսքում ունեցած գործառույթներին՝ դրանք դիտարկելով յուրաքանչյուր լեզվի ընդհանուր բայական համակարգի համատեքստում։ Տիպաբանական մոտեցումը թույլ է տալիս դուրս գալ զուտ երկլեզու համեմատության սահմաններից և պարզել այն ավելի ընդհանուր օրինաչափությունները, որոնց շրջանակում կարող են դասավորվել երկու լեզուների բայական համակարգերը։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև կիրառական տեսանկյունից, քանի որ հայերենի և թուրքերենի կառուցվածքային տարբերությունների ու նմանությունների բացահայտումը կարող է օգտակար լինել թարգմանության, օտար լեզվի ուսուցման, երկլեզու բառարանագրության և համեմատական քերականության համար։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, հայերենագիտությամբ և թյուրքագիտությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև համեմատական և տիպաբանական քերականության խնդիրներով հետաքրքրվող հետազոտողների համար և կարող է ծառայել որպես մասնագիտական աղբյուր երկու լեզուների բայական համակարգերի խորքային ուսումնասիրության համար։