ՀՀ տնտեսական զարգացման վրա բարձրագույն կրթության ազդեցության գնահատումը և կանխատեսումը

Медицина

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է հեպատոբիլիար համակարգի հիվանդությունների ախտորոշման ժամանակակից վիրաբուժական մոտեցումներին՝ հատկապես գնահատելով ախտորոշիչ լապարոսկոպիայի և ներվիրահատական ուլտրաձայնային հետազոտության համակցված կիրառման արդյունավետությունը։ Նյութում վերլուծվում է, թե ինչպես այս երկու մեթոդների համադրությունը թույլ է տալիս ավելի ճշգրիտ պատկերացում ստանալ լյարդի, լեղուղիների և հարակից կառուցվածքների ախտաբանական փոփոխությունների վերաբերյալ՝ նվազեցնելով սխալ ախտորոշման հավանականությունը և բարձրացնելով վիրահատական որոշումների ճշգրտությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեխնիկական իրականացման առանձնահատկություններին, վիրաբուժական մարտավարության ընտրությանը և տարբեր կլինիկական դեպքերում մեթոդների համատեղ կիրառման առավելություններին։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է, որ այս մոտեցումը նպաստում է նվազ ինվազիվ միջամտությունների զարգացմանը, հետվիրահատական բարդությունների նվազեցմանը և հիվանդների ընդհանուր բուժման արդյունքների բարելավմանը։

Экономика

«Աշխատանքի շուկան և զբաղվածության պետական կարգավորումը» գիրքը Ռ.Ս. Ղանթարչյանի կողմից ներկայացված ուսումնասիրման արդյունք է, որը մանրամասնորեն քննարկում է աշխատանքի շուկայի և զբաղվածության ոլորտում պետական կարգավորումն ու քաղաքականությունը։ Գրքում հեղինակը հետազոտում է այն մեթոդներն ու միջոցները, որոնք օգտագործում է պետությունը՝ աշխատանքի շուկայի արդյունավետ կառավարումը և զբաղվածության մակարդակի բարձրացումը ապահովելու համար։ Ղանթարչյանը ներկայացնում է պետական քաղաքականության դերը, որի միջոցով ձևավորվում են աշխատանքային շուկայի նորմեր, զարգանում սոցիալական ծրագրերը, խթանվում մասնագիտական պատրաստությունը և ապահովվում աշխատուժի հասանելիությունը՝ պայմանավորված երկրի տնտեսական ու սոցիալական պայմաններով։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում այն հիմնական խնդիրներին, որոնք այսօր կանգնած են աշխատանքի շուկայում՝ գործազրկություն, երիտասարդների ու կանանց զբաղվածության խոչընդոտներ, ինչպես նաև աշխատավարձի անհավասարություն։ Գրքում ներկայացված են աշխատանքի շուկայի կարգավորման մոդելները, որոնց օգնությամբ պետությունը կարող է ավելի արդյունավետ կերպով ազդել զբաղվածության և գործազրկության մակարդակների վրա։ Ղանթարչյանը նաև մանրամասն ուսումնասիրում է այն ինստիտուտները, որոնք իրականացնում են աշխատանքային և զբաղվածության պետական քաղաքականությունը՝ պետական մարմինների, գործատուների, աշխատանքի գործակալությունների և սոցիալական հիմնադրամների համագործակցությունը։ Ներկայացված են միջազգային փորձերը, որոնք արձանագրել են հաջողություններ աշխատանքային շուկայի կարգավորման և զբաղվածության խթանման մեջ, և դրանք համեմատվում են Հայաստանի գործնական փորձի հետ։ Գրքում շեշտվում է, որ գործազրկության, չաշխատող բնակչության, ինչպես նաև աշխատաշուկայի այլ խնդիրների լուծման համար պետք է օգտագործել ժամանակակից գործիքներ՝ կրթական ծրագրերի բարելավում, սոցիալական աջակցության մեխանիզմների կիրառություն, ինչպես նաև փոքր ու միջին ձեռնարկատիրության խթանում։ Ղանթարչյանի վերլուծությունները նաև ընդգծում են, որ պետության դերը ոչ միայն տնտեսական, այլև սոցիալական ոլորտում անփոխարինելի է, և նրա քաղաքականությունները կարող են էական ազդեցություն ունենալ ամբողջ երկրի աշխատուժի՝ ինչպես մասնագիտություններով, այնպես էլ տարածաշրջանային բաղադրությամբ։ Գիրքը հիմնականում ուղղված է տնտեսագետներին, աշխատաշուկայի ոլորտի մասնագետներին, սոցիոլոգներին, ինչպես նաև պետական կառավարման և քաղաքականության ոլորտում աշխատող անձանց, որոնք ցանկանում են ավելի լավ հասկանալ զբաղվածության և աշխատանքի շուկայի կարգավորման մեթոդները։ Այն կարող է լինել նաև արժեքավոր աղբյուր ուսանողների և գիտնականների համար, ովքեր ուսումնասիրում են աշխատանքային շուկան և հասարակական-տնտեսական խնդիրները։

История

Աշխատանքը նվիրված է 1991-1994 թվականներին Ղարաբաղյան հակամարտության շուրջ ձևավորված միջազգային դիվանագիտական գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Խորհրդային Միության փլուզումից հետո տարածաշրջանում ստեղծված նոր քաղաքական իրադրությանը, հակամարտության ռազմականացմանը և դրա կարգավորման ուղղությամբ միջազգային դերակատարների ձեռնարկած քայլերին։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հակամարտությունը վերածվեց լայնածավալ ռազմական բախման, իսկ դրա կարգավորումը աստիճանաբար դարձավ ոչ միայն Հայաստանի և Ադրբեջանի, այլև տարածաշրջանային ու միջազգային քաղաքականության կարևորագույն խնդիրներից մեկը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ԽՍՀՄ փլուզման հետևանքով ստեղծված աշխարհաքաղաքական փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը Հարավային Կովկասի անվտանգության միջավայրի վրա։ Խորհրդային կենտրոնական իշխանության թուլացումը և հետագայում վերացումը փոխեցին հակամարտության կողմերի քաղաքական ու ռազմական հնարավորությունները, իսկ նորանկախ պետությունների ձևավորումը խնդիրը տեղափոխեց միջազգային հարաբերությունների ավելի լայն հարթություն։ Այդ պայմաններում տարբեր պետություններ և միջազգային կազմակերպություններ սկսեցին ներգրավվել հակամարտության կարգավորման գործընթացում՝ փորձելով հասնել ռազմական գործողությունների դադարեցման և քաղաքական բանակցությունների մեկնարկի։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային կազմակերպությունների, հատկապես ՄԱԿ-ի և ԵԱՀԽ-ի, գործունեության ուսումնասիրությունը։ 1992 թվականին ԵԱՀԽ-ի շրջանակներում ձևավորվեց հակամարտության խաղաղ կարգավորմանն ուղղված գործընթաց, որի առանցքային բաղադրիչներից էր բանակցությունների կազմակերպման և խաղաղ կարգավորման հնարավոր մեխանիզմների ձևավորումը։ Հետագա տարիներին այս գործընթացը դարձավ հակամարտության միջազգային միջնորդության հիմնական հարթակներից մեկը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Ռուսաստանի, Միացյալ Նահանգների և եվրոպական պետությունների դիրքորոշումներին։ Այդ ժամանակաշրջանում Ռուսաստանը տարածաշրջանում ուներ առանձնահատուկ քաղաքական, ռազմական և պատմական ազդեցություն, իսկ արևմտյան պետությունները աստիճանաբար ավելի մեծ հետաքրքրություն էին ցուցաբերում Հարավային Կովկասի անվտանգության և հակամարտության կարգավորման նկատմամբ։ Տարբեր դերակատարների շահերի համադրումն ու երբեմն հակասությունը էական ազդեցություն էին ունենում բանակցային գործընթացի ընթացքի վրա։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ռազմական գործողությունների և դիվանագիտական նախաձեռնությունների փոխկապակցվածությանը։ Ռազմաճակատում իրավիճակի փոփոխությունները անմիջականորեն ազդում էին բանակցային դիրքորոշումների վրա, իսկ միջազգային միջնորդների առաջարկները, հայտարարություններն ու հնարավոր համաձայնությունների նախագծերը փոխկապակցվում էին ռազմական իրադրության հետ։ Այս առումով աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հակամարտությունը ոչ միայն որպես ռազմական դիմակայություն, այլև որպես քաղաքական և դիվանագիտական գործընթաց, որի զարգացումը պայմանավորված էր բազմաթիվ ներքին և արտաքին գործոններով։ Հետազոտության առանձին խնդիր է միջազգային իրավունքի և տարածքային ամբողջականության ու ժողովուրդների ինքնորոշման սկզբունքների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Հակամարտության շուրջ ձևավորված դիվանագիտական դիրքորոշումներում այս սկզբունքները հաճախ հանդես էին գալիս որպես կարևոր իրավաքաղաքական փաստարկներ, իսկ դրանց մեկնաբանության տարբերությունները բարդացնում էին միասնական կարգավորման ձևաչափի ձևավորումը։ Այդ համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել նաև տարածքային կարգավիճակի, անվտանգության երաշխիքների, բնակչության իրավունքների և ռազմական գործողությունների դադարեցման հետ կապված հարցերը։ Աշխատանքը կարող է վերլուծել 1992-1994 թվականների ընթացքում իրականացված բանակցային և միջնորդական տարբեր նախաձեռնությունները, դրանց նպատակները, արդյունքները և սահմանափակումները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի 1994 թվականի մայիսին ձեռք բերված հրադադարի համաձայնությունը, որը դադարեցրեց լայնածավալ ռազմական գործողությունները և ստեղծեց հակամարտության հետագա քաղաքական կարգավորման համար անհրաժեշտ հարաբերական կայունության պայմաններ։ Միաժամանակ հրադադարը ինքնին չլուծեց հակամարտության հիմնարար քաղաքական խնդիրները, ինչի հետևանքով կարգավորման գործընթացը շարունակվեց նաև հետագա տարիներին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև Հայաստանի և Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությունը։ Երկու պետությունների դիվանագիտական դիրքորոշումները ձևավորվում էին ինչպես ռազմական իրավիճակի, այնպես էլ ներքաղաքական զարգացումների, միջազգային աջակցության որոնման և տարածաշրջանային ուժերի հետ հարաբերությունների ազդեցությամբ։ Այդ քաղաքականությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու տարբեր ժամանակահատվածներում բանակցային դիրքորոշումները փոխվում էին և ինչու չէր հաջողվում արագ հասնել համապարփակ քաղաքական համաձայնության։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը կայանում է 1991-1994 թվականների իրադարձությունների համակողմանի դիտարկման մեջ՝ ռազմական, դիվանագիտական, միջազգային-իրավական և աշխարհաքաղաքական գործոնների փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հակամարտության միջազգայինացման հիմնական փուլերը, միջնորդական գործընթացների առանձնահատկությունները և տարածաշրջանային ու գլոբալ դերակատարների շահերի ազդեցությունը կարգավորման հնարավորությունների վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1991-1994 թվականների Ղարաբաղյան հակամարտությունը որպես բարդ միջազգային-քաղաքական գործընթաց, որի ընթացքում ռազմական զարգացումներին զուգահեռ ձևավորվեց բազմակողմ դիվանագիտական միջնորդության համակարգ, իսկ 1994 թվականի հրադադարով ստեղծվեց հակամարտության հետագա բանակցային կարգավորման հիմքը։

История

Աշխատությունը նվիրված է «Հայրենիք» ամսագրում 1920-1930-ական թվականներին հրապարակված հրապարակախոսական նյութերի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի հայ քաղաքական, հասարակական և մշակութային մտքի զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ամսագրի հրապարակախոսության թեմատիկ ուղղությունները, գաղափարական առանձնահատկությունները, հեղինակային մոտեցումները և հասարակական նշանակությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել ազգային ինքնության, հայրենիքի և սփյուռքի հարաբերությունների, հայ ժողովրդի պատմական հիշողության, քաղաքական իրադարձությունների, ազգային-ազատագրական պայքարի և Հայաստանի Հանրապետության վերաբերյալ հրապարակումները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել այն հանգամանքին, թե ինչպես է պարբերականը ներկայացրել 1920-1930-ական թվականների միջազգային և տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները, հայության առջև ծառացած խնդիրները և Սփյուռքի հասարակական կյանքի տարբեր դրսևորումները։ Հրապարակախոսական նյութերի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել նաև ժամանակաշրջանի գաղափարական բանավեճերը, քաղաքական դիրքորոշումների ձևավորումը և ազգային խնդիրների շուրջ տարբեր տեսակետների արտահայտումը։ Կարևոր նշանակություն ունի ամսագրի լեզվական և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ հրապարակախոսությունը միաժամանակ հանդես է գալիս որպես տեղեկատվության տարածման, հասարակական կարծիքի ձևավորման և ազգային գաղափարների պահպանման միջոց։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ ամսագրի հեղինակների, հրապարակումների ժանրային բազմազանության, խմբագրական քաղաքականության և պարբերականի՝ հայ մտավորական ու քաղաքական միջավայրում ունեցած դերի հարցերին։ Նյութերի համատեքստային ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս «Հայրենիք»-ի հրապարակախոսությունը դիտարկել ոչ միայն որպես մամուլի պատմության փաստ, այլև որպես 20-րդ դարի առաջին կեսի հայ հասարակական մտքի կարևոր աղբյուր։ Աշխատանքը կարող է արժեքավոր լինել հայ մամուլի պատմությամբ, սփյուռքահայության հասարակական-քաղաքական կյանքով, հրապարակախոսությամբ և ազգային գաղափարախոսության զարգացմամբ հետաքրքրվող գրականագետների, պատմաբանների, հայագետների, լրագրության պատմության ուսումնասիրողների և ուսանողների համար։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է ճեղքեր պարունակող պիեզոկերամիկական կառուցվածքային տարրերի լարվածադեֆորմացիոն վիճակի տեսական և հաշվարկային ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով նյութի մեխանիկական և էլեկտրական հատկությունների փոխկապակցվածությունը։ Հետազոտության կենտրոնում պիեզոէլեկտրական միջավայրերում ճեղքերի առկայությամբ պայմանավորված լարումների և դեֆորմացիաների բաշխման առանձնահատկություններն են, ինչպես նաև էլեկտրական դաշտի ազդեցությունը կառուցվածքային տարրերի մեխանիկական վարքի վրա։ Քննվում են պիեզոկերամիկական նյութերի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունները և էլեկտրամեխանիկական կապի հիմնական օրինաչափությունները, որոնց շնորհիվ մեխանիկական բեռնավորումը կարող է առաջացնել էլեկտրական արձագանք, իսկ արտաքին էլեկտրական դաշտը՝ փոփոխել նյութի դեֆորմացիոն վիճակը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ճեղքի ծայրամասում առաջացող լարումների կենտրոնացմանը, քանի որ այդ գոտիներում ձևավորվող բարձր լարվածությունները կարևոր նշանակություն ունեն վնասվածքի հետագա զարգացման և կառուցվածքային տարրի ամրության գնահատման համար։ Ուսումնասիրվում է ճեղքի չափերի, դիրքի և կողմնորոշման, ինչպես նաև տարրի երկրաչափական պարամետրերի և սահմանային պայմանների ազդեցությունը ընդհանուր լարվածադեֆորմացիոն պատկերի վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մեխանիկական և էլեկտրական բեռնավորումների համատեղ ազդեցության վերլուծությունը՝ պիեզոկերամիկական տարրերի իրական աշխատանքային պայմաններին առավել մոտ մոդելներ ձևավորելու նպատակով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել առաձգականության և պիեզոէլեկտրականության տեսությունների հավասարումները, քայքայման մեխանիկայի մոտեցումները, ինչպես նաև անալիտիկ և թվային հաշվարկային մեթոդներ։ Դիտարկվում են ճեղքի շրջակայքում դաշտերի բաշխման բնութագրերը և կառուցվածքային տարրի վնասման նկատմամբ կայունությունը գնահատող չափանիշները։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են պիեզոկերամիկական նյութերի վրա հիմնված տվիչների, փոխակերպիչների, ակտուատորների և այլ էլեկտրամեխանիկական համակարգերի հուսալիության գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է պիեզոէլեկտրականության տեսության, շարունակական միջավայրի մեխանիկայի, առաձգականության տեսության և քայքայման մեխանիկայի մոտեցումները՝ ճեղքեր ունեցող պիեզոկերամիկական տարրերի ամրության և աշխատանքային կայունության օրինաչափությունները բացահայտելու նպատակով։

Педагогика

Գիտական աշխատանքը նվիրված է աշխատանքային դաստիարակության հիմնահարցի ուսումնասիրությանը հայ մանկավարժության պատմության մեջ՝ XIX դարի երկրորդ կեսից մինչև XX դարի սկիզբ ընկած ժամանակաշրջանում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում աշխատանքի միջոցով անձի ձևավորման, աշխատասիրության դաստիարակության, գործնական հմտությունների զարգացման և կրթության ու աշխատանքի փոխկապակցության վերաբերյալ հայ մանկավարժական մտքի մոտեցումներն են։ Նշված ժամանակաշրջանը կարևոր փուլ էր հայ կրթական և մանկավարժական մտքի զարգացման համար, երբ հասարակական, տնտեսական և մշակութային փոփոխությունների պայմաններում ավելի մեծ ուշադրություն էր դարձվում կրթության բովանդակության արդիականացմանը և դպրոցը կյանքի պահանջներին համապատասխանեցնելուն։ Աշխատանքային դաստիարակությունը դիտարկվում էր ոչ միայն որպես մասնագիտական կամ կենցաղային հմտությունների ձևավորման միջոց, այլև որպես երեխայի բարոյական, կամային, մտավոր և սոցիալական զարգացման կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հայ մանկավարժական մտքի ներկայացուցիչների տեսակետները աշխատանքի դաստիարակչական նշանակության վերաբերյալ։ Նրանց գաղափարներում աշխատանքը կարող էր ընկալվել որպես աշխատասիրության, պատասխանատվության, կարգապահության, ինքնուրույնության և նպատակասլացության ձևավորման միջոց։ Միաժամանակ կարևորվում էր մտավոր և ֆիզիկական աշխատանքի ներդաշնակ համադրումը, քանի որ կրթության նպատակներից մեկը պետք է լիներ ոչ միայն գիտելիքներով զինված, այլև գործնական կյանքին պատրաստ, նախաձեռնող և հասարակության մեջ իր տեղը գիտակցող անհատի ձևավորումը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է աշխատանքային դաստիարակության կապը դպրոցական կրթության հետ։ Կարող են քննվել այն մանկավարժական գաղափարները, որոնց համաձայն ուսումնական գործընթացը պետք է հնարավորինս մոտ լինի իրական կյանքին և ներառի գործնական գործունեության տարրեր։ Աշխատանքի միջոցով երեխան հնարավորություն է ստանում կիրառելու տեսական գիտելիքները, զարգացնելու գործնական մտածողությունը, սովորելու համագործակցել ուրիշների հետ և պատասխանատվություն կրել իր կատարած աշխատանքի արդյունքի համար։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել գյուղատնտեսական աշխատանքի և արհեստների ուսուցման դերին։ Ժամանակաշրջանի հայկական կրթական միջավայրում, հատկապես գյուղական բնակավայրերում, կրթության և առօրյա աշխատանքի կապը կարևոր գործնական նշանակություն ուներ։ Աշխատանքային գործունեության ներառումը կրթության մեջ կարող էր նպաստել երեխաների օգտակար հմտությունների զարգացմանը և միաժամանակ բարձրացնել դպրոցի կապը համայնքի և հասարակական կյանքի հետ։ Աշխատանքային դաստիարակության բարոյական կողմը ևս կարևոր տեղ է զբաղեցնում։ Աշխատանքի նկատմամբ դրական վերաբերմունքի ձևավորումը կարող էր կապվել ազնվության, պարտքի գիտակցության, համառության, փոխօգնության և հասարակական պատասխանատվության արժեքների հետ։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես նյութական արդյունք ստեղծող գործունեություն, այլև որպես մարդու բնավորության և աշխարհայացքի ձևավորման միջոց։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև ընտանիքի և դպրոցի դերը աշխատանքային դաստիարակության իրականացման գործում։ Երեխայի աշխատանքային սովորությունների ձևավորումը սկսվում է ընտանիքում և շարունակվում կրթական միջավայրում, ուստի արդյունավետ դաստիարակությունը պահանջում է այդ երկու միջավայրերի փոխկապակցվածություն։ Դպրոցի խնդիրն է երեխայի աշխատանքային փորձը դարձնել գիտակցված, նպատակային և մանկավարժորեն կազմակերպված գործունեություն։ Կարևոր է նաև աշխատանքային դաստիարակության և ազգային կրթության փոխհարաբերությունը։ Հայ մանկավարժական մտքի զարգացման ընթացքում կրթությունը հաճախ դիտարկվում էր որպես ազգային ինքնության պահպանման և հասարակության առաջընթացի կարևոր միջոց։ Աշխատասիրության, ինքնուրույնության և օգտակար գործունեության արժեքների ձևավորումը կարող էր կապվել ազգային համայնքի սոցիալական և մշակութային զարգացման խնդիրների հետ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակաշրջանի կրթական հաստատությունների փորձին, դասագրքերին, մանկավարժական հոդվածներին և տեսական աշխատություններին՝ բացահայտելու, թե ինչպես էին աշխատանքային դաստիարակության գաղափարները արտացոլվում կրթական պրակտիկայում։ Այս աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու տեսական սկզբունքները դրանց գործնական կիրառությունից և գնահատելու տվյալ շրջանի մանկավարժական ժառանգության նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի ցույց տալու, որ XIX դարի երկրորդ կեսից մինչև XX դարի սկիզբ աշխատանքային դաստիարակության գաղափարը հայ մանկավարժական մտքում ձևավորվում էր որպես բազմակողմանի կրթական խնդիր։ Այն ներառում էր ոչ միայն աշխատանքի հմտությունների ուսուցում, այլև աշխատասիրության, պատասխանատվության, ինքնուրույնության, բարոյական արժեքների և հասարակական ակտիվության զարգացում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու այդ շրջանի հայ մանկավարժական ժառանգության դերը աշխատանքային դաստիարակության տեսության ձևավորման գործում և բացահայտելու դրա հնարավոր նշանակությունը ժամանակակից կրթական գործընթացի համար։