Հիմնական միջոցների ճանաչումը և չափումը

Медицина

Գիրքը նվիրված է խոցային հիվանդության բարդացած ձևերի տարածվածության բժշկա-սոցիալական գնահատմանը և դրանց կանխարգելման արդյունավետ ուղիների գիտական հիմնավորմանը։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են հիվանդության տարածվածության ցուցանիշները, առաջացման և բարդացման հիմնական պատճառները, ռիսկի գործոնները, հիվանդների սոցիալական և բժշկական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև առողջապահական համակարգի կողմից իրականացվող կանխարգելիչ միջոցառումների արդյունավետությունը։ Քննարկվում են վաղ ախտորոշման, բուժման կազմակերպման, դիսպանսեր հսկողության, առողջ ապրելակերպի խթանման և բարդությունների կանխարգելման ժամանակակից մոտեցումները։ Ներկայացվում են հիվանդության կառավարման և կանխարգելման գիտականորեն հիմնավորված ռազմավարություններ, որոնք ուղղված են բուժման արդյունքների բարելավմանը, հիվանդացության նվազեցմանը և բնակչության առողջության պահպանմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել գաստրոէնտերոլոգների, վիրաբույժների, հանրային առողջապահության մասնագետների, բժշկական վիճակագրությամբ զբաղվող հետազոտողների, գիտաշխատողների, բժշկական բուհերի դասախոսների և ուսանողների համար։

Культура

Հայոց ավանդական հարսանեկան գովքերը հնագույն ծեսերի համատեքստում ներկայացնում են բանավոր մշակույթի կարևոր շերտ, որտեղ երգային և խոսքային ձևերով արտահայտվել են հարսանիքի ծիսական իմաստները, համայնքային միասնությունը և նոր ընտանիքի ստեղծման խորհրդանշականացումը։ Այդ գովքերը գործել են որպես անցման ծեսերի բաղադրիչ, որտեղ հարսն ու փեսան դիտարկվել են որպես նոր սոցիալական կարգավիճակ ստացող անձինք, իսկ գովքի միջոցով նրանց վերագրվել են դրական հատկանիշներ՝ գեղեցկություն, քաջություն, աշխատասիրություն և բարոյական արժանիքներ։ Այս բանահյուսական ձևերում հաճախ հանդիպում են հին հնդեվրոպական ծիսական մտածողության հետքեր՝ պտղաբերության, բարի բախտի և ընտանեկան շարունակականության գաղափարների շեշտադրումներով, որոնք արտահայտվում են խորհրդանշական պատկերներով և կրկնվող բանաձևերով։ Հարսանեկան գովքերը նաև ունեցել են սոցիալական կարգավորիչ գործառույթ՝ ամրապնդելով համայնքի ներսում փոխադարձ կապերը և հաստատելով նոր ընտանիքի ընդունումը հասարակության կողմից։ Դրանք հաճախ կատարվել են հատուկ ծիսական իրավիճակներում՝ հարսի տուն այցելության, հարսանեկան երթի կամ խնջույքի ընթացքում, և ուղեկցվել են երաժշտությամբ ու պարերով։ Գովքի կատարողները՝ հաճախ ազգականներ կամ մասնագիտացված բանավոր արվեստի կրողներ, իրենց խոսքի միջոցով ոչ միայն գովերգել են նորապսակներին, այլ նաև հղել են բարեմաղթանքներ և պաշտպանիչ խոսքային բանաձևեր՝ չար ուժերից և վատ բախտից պաշտպանվելու նպատակով։ Այս ավանդույթը, պահպանելով հնագույն ծիսական մտածողության տարրերը, միաժամանակ զարգացել է տարբեր պատմական փուլերում՝ հարստանալով տեղական բարբառային և մշակութային առանձնահատկություններով։ Ընդհանուր առմամբ, հարսանեկան գովքերը կարելի է դիտարկել որպես հայ ժողովրդի ծիսական մտածողության, սոցիալական կառուցվածքի և բանավոր արվեստի համադրման կարևոր արտահայտություն։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհում ձևավորված հնագույն պետական կազմավորման գրային մշակույթի և հատկապես մեհենագրական համակարգի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով պատմական, լեզվաբանական, հնագիտական և մշակութաբանական տեսանկյուններից։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է մեհենագրական նշանների կառուցվածքի, ձևաբանական առանձնահատկությունների, իմաստային նշանակության և կիրառության ոլորտների բացահայտման վրա։ Քննության են առնվում հնագիտական պեղումների և ուսումնասիրությունների ընթացքում հայտնաբերված տարբեր առարկաների, կառույցների և նյութական մշակույթի հուշարձանների վրա պահպանված նշանները՝ փորձելով պարզել դրանց գործառույթը և տեղը տվյալ ժամանակաշրջանի հաղորդակցական ու վարչական համակարգում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մեհենագրության և սեպագրության փոխհարաբերությանը, քանի որ պետական կառավարման և արքայական արձանագրությունների համար լայնորեն կիրառվող սեպագրի կողքին գոյություն ունեցող նշանային համակարգերը կարող էին ունենալ տնտեսական, պաշտամունքային, սեփականության նշման կամ այլ գործնական նշանակություն։ Ուսումնասիրվում են առանձին նշանների կրկնությունները, տարբերակները, համակցությունները և տարածվածությունը՝ դրանց հնարավոր իմաստները և կիրառման օրինաչափությունները բացահայտելու նպատակով։ Կարևորվում է նշանների հայտնաբերման հնագիտական համատեքստը, քանի որ դրանց նշանակության մեկնաբանությունը կապված է ոչ միայն գրաֆիկական ձևի, այլև այն առարկայի տեսակի, նշանակության և գտնվելու վայրի հետ, որի վրա դրանք պահպանվել են։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գրային համակարգի ծագման, զարգացման և հարևան հինարևելյան մշակույթների նշանային ավանդույթների հետ հնարավոր առնչությունների խնդիրներին։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել տեղական մշակութային առանձնահատկությունները և տարբերակել փոխառված, ընդհանրական ու ինքնուրույն ձևավորված տարրերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մեհենագրական նյութի դասակարգումը և համակարգումը, որի միջոցով հնարավոր է ստեղծել նշանների տիպաբանական խմբեր և ուսումնասիրել դրանց ժամանակագրական ու տարածքային փոփոխությունները։ Նյութը կարևոր տեղեկություններ է հաղորդում ոչ միայն գրի պատմության, այլև պետական կառավարման, տնտեսության, կրոնական պատկերացումների, արհեստների և հասարակական կազմակերպման որոշ կողմերի վերաբերյալ։ Հատուկ նշանակություն ունի գրավոր և հնագիտական աղբյուրների համադրումը, որը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել մ.թ.ա. առաջին հազարամյակում Հայկական լեռնաշխարհի մշակութային զարգացման մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ուրարտագիտության, հայագիտության, հնագիտության, հին Արևելքի պատմության, գրաբանության և պատմական լեզվաբանության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, ուսանողների և հնագույն գրային մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Религия

Публикация представляет собой церковно-историческое и публицистическое сочинение, посвящённое участию и позиции епископа Karapet Ter-Mkrtchyan в контексте выборов католикоса Армянской Апостольской Церкви; в тексте рассматривается его роль как духовного и общественного деятеля, его взгляды на устройство церковного управления, принципы избрания верховного патриарха и католикоса всех армян, а также значение этих выборов для церковной и национальной жизни армянского народа; особое внимание уделяется церковно-политической ситуации эпохи, внутренним дискуссиям в духовенстве и стремлению к укреплению институциональной независимости и авторитета Армянской Церкви в условиях исторических изменений начала XX века.

Экология

Այս կուրսային աշխատանքը նվիրված է բնօգտագործման և բնօգտագործման կառավարման, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի պահպանության հիմնական հասկացությունների, տեսակների և սկզբունքների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով բնական ռեսուրսների ռացիոնալ օգտագործման և էկոլոգիական հավասարակշռության պահպանման կարևորությունը ժամանակակից հասարակության զարգացման պայմաններում։ Աշխատանքում ներկայացվում է բնօգտագործման էությունը որպես մարդու կողմից բնական ռեսուրսների՝ հողի, ջրի, օդի, օգտակար հանածոների և կենսաբազմազանության օգտագործման գործընթաց, որը ուղղված է տնտեսական, սոցիալական և արտադրական կարիքների բավարարմանը։ Քննարկվում է բնօգտագործման կառավարման համակարգը՝ որպես պետական և հասարակական միջոցառումների ամբողջություն, որի նպատակն է ապահովել բնական ռեսուրսների արդյունավետ, խնայողական և երկարաժամկետ օգտագործում՝ նվազեցնելով դրանց սպառման և շրջակա միջավայրի դեգրադացիայի ռիսկերը։ Աշխատանքում առանձնացվում են բնօգտագործման հիմնական տեսակները՝ ռացիոնալ և ոչ ռացիոնալ բնօգտագործում, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը էկոհամակարգերի կայունության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում շրջակա միջավայրի պահպանության հասկացությանը՝ որպես բնական միջավայրի աղտոտման կանխարգելման, կենսաբազմազանության պահպանման և էկոլոգիական անվտանգության ապահովման համալիր գործընթաց, որը ներառում է օրենսդրական, տնտեսական և տեխնոլոգիական միջոցառումներ։ Ներկայացվում են նաև բնօգտագործման և շրջակա միջավայրի պահպանության հիմնական սկզբունքները՝ կայուն զարգացման սկզբունք, կանխարգելման սկզբունք, պատասխանատվության սկզբունք և ռեսուրսների համալիր օգտագործման սկզբունք, որոնք ուղղված են բնության և հասարակության ներդաշնակ փոխազդեցության ապահովմանը։ Աշխատանքը ընդգծում է նաև էկոլոգիական քաղաքականության դերը և միջազգային համագործակցության կարևորությունը բնապահպանական խնդիրների լուծման գործում՝ նպատակ ունենալով ձևավորել գիտակցված վերաբերմունք բնական ռեսուրսների նկատմամբ և խթանել կայուն զարգացման գաղափարները։

География

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Թեհրան քաղաքի կայուն զարգացման հնարավորությունների գնահատմանը՝ ընդգրկելով քաղաքային աճի, բնապահպանական բեռի և սոցիալ-տնտեսական գործընթացների փոխազդեցության հիմնական ուղղությունները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են խոշոր մեգապոլիսի զարգացման խնդիրները՝ բնակչության արագ աճը, տրանսպորտային ծանրաբեռնվածությունը, օդի աղտոտվածությունը, ջրային ռեսուրսների սահմանափակությունը և քաղաքային ենթակառուցվածքների վրա աճող ճնշումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կայուն զարգացման հայեցակարգի կիրառմանը քաղաքային կառավարման մեջ՝ ներառելով էներգաարդյունավետության բարձրացում, կանաչ տարածքների ընդլայնում, հասարակական տրանսպորտի զարգացում և բնապահպանական ռիսկերի նվազեցում։ Ներկայացվում են նաև սոցիալ-տնտեսական զարգացման հնարավոր սցենարներ, որոնք միտված են բնակչության կյանքի որակի բարելավմանը և քաղաքային համակարգերի երկարաժամկետ կայունության ապահովմանը։ Աշխատությունը կարևոր է քաղաքային պլանավորման և տարածաշրջանային զարգացման ուսումնասիրությունների համար՝ նպաստելով խոշոր քաղաքների կայուն զարգացման ռազմավարությունների մշակմանը։