Разделение микроопределение ионов Re(VII), Mo (VI), V()) и W(VI) методами жидкостной хроматографии на основе природных сорбентов Армении

Լեզվաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է կանխենթադրույթի (presupposition) երևույթի ուսումնասիրությանը ֆրանսալեզու լրագրային խոսույթում։ Գրքում ներկայացվում են կանխենթադրույթի լեզվաբանական և պրագմատիկ հիմքերը, դրա դերը ենթատեքստի ձևավորման և հաղորդակցական իմաստի կառուցման գործընթացում։ Հեղինակը վերլուծում է ֆրանսիական մամուլի տարբեր ժանրերում՝ նորություններ, մեկնաբանություններ, հարցազրույցներ և վերլուծական հոդվածներ, կանխենթադրույթի արտահայտման լեզվական միջոցները և գործառույթները։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև իմաստային ենթատեքստի կառուցման մեխանիզմները, խոսողի և լսողի միջև իմպլիցիտ տեղեկատվության փոխանցման եղանակները, ինչպես նաև գաղափարախոսական և մանիպուլյատիվ գործառույթները լրագրային դիսկուրսում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կանխենթադրույթի կապին տեղեկատվության օբյեկտիվության, համոզչականության և հաղորդակցական ազդեցության հետ։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, ֆրանսերենի մասնագետների, հաղորդակցաբանների, լրագրության հետազոտողների և ուսանողների համար՝ առաջարկելով համակողմանի վերլուծություն ֆրանսալեզու լրագրային խոսույթում կանխենթադրույթի կիրառության վերաբերյալ։

Բժշկություն

Այս աշխատությունը նվիրված է սուր պանկրեատիտի ժամանակ ախտորոշիչ և բուժիչ լապարոսկոպիայի կիրառման հնարավորությունների, արդյունավետության և կլինիկական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքում դիտարկվում են սուր պանկրեատիտի ախտորոշման և բուժման ժամանակակից մոտեցումները, ինչպես նաև այն իրավիճակները, երբ լապարոսկոպիկ միջամտությունը կարող է լրացուցիչ տեղեկատվություն տրամադրել հիվանդության ծանրության, որովայնի խոռոչի վիճակի և հնարավոր բարդությունների վերաբերյալ։ Ախտորոշիչ լապարոսկոպիան հնարավորություն է տալիս անմիջականորեն գնահատելու որովայնամզի և հարակից օրգանների վիճակը, հայտնաբերելու բորբոքային կամ նեկրոտիկ փոփոխություններ և անհրաժեշտության դեպքում վերցնելու նյութ հետագա հետազոտության համար։ Բուժական ուղղության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում լապարոսկոպիկ մեթոդների կիրառմանը որոշ բարդությունների դեպքում, հատկապես երբ անհրաժեշտ է նվազագույն ինվազիվ ճանապարհով իրականացնել դրենավորում, սանիտացիա կամ այլ համապատասխան միջամտություն։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել հիվանդների ընտրության չափանիշները, միջամտության ժամանակի ընտրությունը, վիրահատական տեխնիկայի առանձնահատկությունները և լապարոսկոպիայի արդյունավետության գնահատման չափանիշները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հիվանդության ծանրության աստիճանին, պանկրեատիտի տեղային և համակարգային բարդություններին, ինչպես նաև այն հանգամանքներին, որոնք կարող են սահմանափակել լապարոսկոպիկ մոտեցման կիրառումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել բուժման արդյունքների համեմատություն, բարդությունների հաճախականության, հետվիրահատական վերականգնման ընթացքի, հոսպիտալացման տևողության և մահացության ցուցանիշների գնահատում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նվազագույն ինվազիվ միջամտությունների դերը ժամանակակից վիրաբուժության մեջ, քանի որ դրանց ճիշտ ընտրությունը կարող է նվազեցնել վիրահատական տրավման և նպաստել հիվանդի ավելի արագ վերականգնմանը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ախտորոշիչ և բուժիչ լապարոսկոպիայի տեղն ու նշանակությունը սուր պանկրեատիտի համալիր կառավարման համակարգում և բացահայտելու այն կլինիկական իրավիճակները, որոնցում դրա կիրառումը կարող է առավել նպատակահարմար լինել։

Իրավաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է դատական նախադեպի՝ որպես իրավունքի աղբյուրի տեսական և գործնական նշանակության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության և տարբեր երկրների իրավական համակարգերի համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել դատական որոշումների իրավաստեղծ և իրավամեկնաբանման նշանակությունը, պարզել դրանց տեղը իրավունքի աղբյուրների համակարգում և համեմատել տարբեր իրավական ավանդույթներում նախադեպի ձևավորման ու կիրառման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հատուկ ուշադրություն է դարձնում անգլո-ամերիկյան և ռոմանագերմանական իրավական համակարգերի տարբերություններին, քանի որ առաջինում դատական նախադեպը պատմականորեն հանդես է գալիս որպես իրավունքի կարևոր աղբյուր, մինչդեռ երկրորդում առաջնային նշանակությունը սովորաբար տրվում է օրենքին և այլ նորմատիվ իրավական ակտերին։ ՀՀ-ի պարագայում հարցը հատկապես հետաքրքիր է դատական իշխանության զարգացման և դատական պրակտիկայի միատեսակության ապահովման տեսանկյունից։ Ատենախոսությանը նվիրված մատենագիտական աղբյուրը նշում է, որ 2005 թվականի սահմանադրական փոփոխություններով Վճռաբեկ դատարանին վերապահվել էր օրենքի միատեսակ կիրառությունն ապահովելու առաքելությունը, ինչը կարևոր փուլ էր հայկական իրավական համակարգում դատական նախադեպի դերի վերաիմաստավորման համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել Վճռաբեկ դատարանի որոշումների իրավական նշանակությունը, դրանցում արտահայտված իրավական դիրքորոշումների ազդեցությունը ստորադաս դատարանների գործունեության վրա և դատական պրակտիկայի միասնականության ապահովման մեխանիզմները։ Առանձին և կարևոր տեղ է զբաղեցնում Սահմանադրական դատարանի որոշումների ուսումնասիրությունը։ ՀՀ Սահմանադրական դատարանը նշում է, որ իր ըստ էության կայացված որոշումները պարտադիր են պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների, պաշտոնատար անձանց, ինչպես նաև ֆիզիկական և իրավաբանական անձանց համար ամբողջ Հանրապետության տարածքում։ Միաժամանակ Սահմանադրական դատարանի իրավական դիրքորոշումների վերաբերյալ իր որոշումներում ընդգծվում է դրանց պաշտոնական բնույթը, համընդհանուր իրավական հետևանքները, իրավական անորոշության վերացման նշանակությունը և նախադեպային բնույթը։ Այս հանգամանքը ցույց է տալիս, որ հայկական իրավական համակարգում դատական նախադեպի հարցը չի սահմանափակվում դասական անգլիական stare decisis մոդելի մեխանիկական կիրառմամբ, այլ ունի յուրահատուկ սահմանադրաիրավական դրսևորումներ։ Աշխատությունում կարող են համեմատվել նաև տարբեր երկրների մոտեցումները՝ ուսումնասիրվելով այն հարցը, թե ինչ պայմաններում է բարձրագույն դատարանի որոշումը դառնում պարտադիր կամ ազդեցիկ հետագա դատական գործերի համար, ինչ սահմաններում կարող է դատարանը զարգացնել իրավական նորմի մեկնաբանությունը և որտեղ է անցնում դատական մեկնաբանության ու դատական իրավաստեղծ գործունեության սահմանը։ Կարևոր թեմա է նաև դատական նախադեպի հարաբերակցությունը օրենքի, իրավական սովորույթի, իրավական դոկտրինի և այլ իրավական աղբյուրների հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ այն առավելություններին, որոնք նախադեպային մոտեցումը կարող է ապահովել՝ իրավունքի կիրառման միասնականություն, իրավական անորոշության նվազեցում, նոր իրավահարաբերությունների արագ կարգավորում և օրենքի գործնական մեկնաբանության զարգացում։ Միաժամանակ կարող են ուսումնասիրվել հնարավոր խնդիրները՝ դատական իշխանության կողմից իրավաստեղծ գործունեության ընդլայնման, դատավորների հայեցողության սահմանների, տարբեր դատարանների մոտեցումների անհամապատասխանության և իրավական կանխատեսելիության ապահովման հետ կապված հարցերը։ Իրավահամեմատական մեթոդի կիրառումը հնարավորություն է տալիս գնահատել Հայաստանի մոդելի առանձնահատկությունները այլ երկրների փորձի համատեքստում և պարզել, թե որ մեխանիզմները կարող են նպաստել դատական պրակտիկայի արդյունավետության ու միասնականության բարձրացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է նաև անդրադառնալ իրավական համակարգերի զարգացման պատմական առանձնահատկություններին, քանի որ նախադեպի դերը մեծապես պայմանավորված է տվյալ երկրի իրավական ավանդույթներով, սահմանադրական կառուցվածքով և դատարանների ինստիտուցիոնալ դիրքով։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, դատավորներին, փաստաբաններին, իրավունքի տեսությամբ զբաղվող հետազոտողներին, սահմանադրագետներին և իրավաբանական բուհերի ուսանողներին։ Ընդհանուր առմամբ, այն հնարավորություն է տալիս դատական նախադեպը դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին դատական որոշում, այլև որպես իրավական համակարգի զարգացման, օրենքի միասնական կիրառման և իրավական նորմերի մեկնաբանման կարևոր գործիք՝ միաժամանակ բացահայտելով ՀՀ իրավական համակարգի և այլ երկրների նախադեպային մոդելների միջև առկա նմանություններն ու տարբերությունները։

Լեզվաբանություն

Այս աշխատանքը նվիրված է հուզագնահատողական արտահայտությունների ուսումնասիրությանը հայերենում և անգլերենում՝ դիտարկելով դրանք որպես լեզվի արտահայտչականության կարևոր բաղադրիչ, որը միաժամանակ փոխանցում է խոսողի զգացմունքային վերաբերմունքը և գնահատողական դիրքորոշումը իրականության նկատմամբ։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են հուզական-գնահատողական միջոցների լեզվական դրսևորումները երկու լեզուներում՝ ներառյալ բառային, ձևաբանական, շարահյուսական և ինտոնացիոն մակարդակները, ինչպես նաև դրանց գործառական առանձնահատկությունները խոսքային հաղորդակցման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն լեզվական միջոցներին, որոնք արտահայտում են դրական կամ բացասական գնահատական, հուզական ինտենսիվություն, սուբյեկտիվ վերաբերմունք և էքսպրեսիվություն՝ օրինակ՝ ածականների, մակդիրների, էմոցիոնալ լեքսիկայի և կրկնության կիրառումը հայերենում և անգլերենում։ Քննարկվում են նաև մշակութային և լեզվամտածողական տարբերությունները, որոնք ազդում են հուզագնահատողական արտահայտությունների ձևավորման և օգտագործման վրա՝ ընդգծելով լեզվի և մշակույթի փոխկապվածությունը։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից փուլում երկլեզվության մեթոդական տեսությունների զարգացման հիմնական միտումների ուսումնասիրությանը։ Այն անդրադառնում է երկու լեզուների զուգահեռ յուրացման, ուսուցման և գործնական կիրառման տեսական ու մեթոդական մոտեցումներին՝ ներկայացնելով, թե ինչպես են ժամանակակից կրթական, լեզվաբանական և հաղորդակցական պայմանները փոխում երկլեզու ուսուցման կազմակերպման սկզբունքները։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են լեզվական կարողությունների ձևավորման առանձնահատկությունները, մայրենի և երկրորդ լեզվի փոխազդեցությունը, լեզվական միջավայրի ազդեցությունը, ուսուցման արդյունավետ մեթոդների ընտրությունը և սովորողների անհատական առանձնահատկությունների հաշվառումը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ավանդական մեթոդներից դեպի հաղորդակցական, ինտեգրված և սովորողակենտրոն մոտեցումների անցմանը, որոնց նպատակն է ոչ միայն զարգացնել բառապաշարն ու քերականական գիտելիքները, այլև ձևավորել տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում երկու լեզուներն արդյունավետ օգտագործելու կարողություն։ Քննարկվում են նաև մշակութային միջավայրի, լեզվական ինքնության և միջմշակութային հաղորդակցության նշանակությունը երկլեզու կրթության գործընթացում։ Ներկայացվում են ժամանակակից մեթոդական հայեցակարգերի ձևավորման նախադրյալները, դրանց փոխկապակցվածությունը կրթական նոր պահանջների հետ և կիրառման հնարավորությունները տարբեր տարիքային ու կրթական խմբերում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանության, օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի, մանկավարժության և երկլեզու կրթության խնդիրներով զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Գրականություն

Գիրքը ներկայացնում է հայերեն գեղարվեստական գրականության նմուշ՝ պահպանելով իր ժամանակաշրջանի լեզվական և գրական միջավայրի առանձնահատկությունները։ Վերնագրում օգտագործված «լուծի տակ» արտահայտությունը կարող է ունենալ փոխաբերական իմաստ՝ մատնանշելով ճնշման, կախվածության, անազատության կամ ծանր պայմաններում ապրելու վիճակ։ Այդպիսի պատկերավոր արտահայտությունները հաճախ կիրառվել են գրականության մեջ՝ անհատի և հասարակության վիճակը, սոցիալական անհավասարությունը, մարդկային տառապանքը կամ ազատության ձգտումը ներկայացնելու համար։ Ստեղծագործության վերնագիրը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկել նաև սոցիալական և հասարակական խնդիրների գեղարվեստական արտացոլման տեսանկյունից, սակայն առանց բովանդակության լրացուցիչ տվյալների հնարավոր չէ հաստատապես որոշել սյուժեն, կերպարները կամ հեղինակի հիմնական գաղափարները։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ գրականության և տպագիր մշակույթի պատմության ուսումնասիրման համար, հատկապես՝ Հյուսիսային Ամերիկայի հայ համայնքներում հայերեն գրքի տարածման համատեքստում։ Հայերեն գրքերի հրատարակումը սփյուռքում նպաստել է լեզվի պահպանմանը, ազգային մշակութային կապերի ամրապնդմանը և գրական ժառանգության շարունակականությանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմաբաններին, գրքագիտությամբ զբաղվող հետազոտողներին, սփյուռքահայ մշակույթի ուսումնասիրողներին և հայերեն հին հրատարակություններով հետաքրքրվող ընթերցողներին։