Իրանի լաքերի ծննդյան, հարսանեկան և հուղարկավորության ծեսերը (ավանդույթ և նորույթ)

История

Այս աշխատանքը նվիրված է XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի հայ ազգային-ազատագրական պայքարի կարևոր փուլերից մեկի ուսումնասիրությանը, որտեղ դիտարկվում են ֆիդայական շարժման ձևավորման պատճառները, զարգացման ընթացքը և պատմական նշանակությունը։ Հեղինակը վերլուծում է այն քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և անվտանգային պայմանները, որոնք նպաստել են զինված ինքնապաշտպանական խմբերի առաջացմանը Օսմանյան կայսրությունում և Կովկասյան տարածաշրջանում՝ ընդգծելով հայ բնակչության իրավունքների պաշտպանության անհրաժեշտությունը այդ ժամանակաշրջանի պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆիդայական ջոկատների կազմակերպական կառուցվածքին, նրանց գործողությունների մարտավարությանը և տեղական համայնքների հետ համագործակցության ձևերին։ Աշխատությունը նաև ուսումնասիրում է նշանավոր ֆիդայիների գործունեությունը, նրանց առաջնորդական դերակատարությունը և գաղափարական մոտիվացիաները՝ կապված ազգային ինքնության պահպանման և ինքնապաշտպանության գաղափարի հետ։ Միաժամանակ ներկայացվում է շարժման ազդեցությունը հայ հասարակական-քաղաքական մտքի ձևավորման, ազգային ինքնագիտակցության բարձրացման և հետագա ազատագրական պայքարի զարգացման վրա։ Շեշտվում է, որ ֆիդայական շարժումը, չնայած իր տարբեր դրսևորումներին և պատմական բարդություններին, կարևոր դեր է ունեցել հայ ժողովրդի ազգային դիմադրողականության և քաղաքական ինքնակազմակերպման գործընթացում։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական համակարգում գործադիր իշխանության տեղի, դերի և գործառույթների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության և Վրաստանի համեմատական վերլուծության հիման վրա։ Այն 2012 թվականին հրատարակված թեկնածուական ատենախոսություն է, որի հեղինակը Ց. Ա. Հակոբյանն է, իսկ աշխատանքը ներկայացվել է ՀՀ ՊՆ Դ. Կանայանի անվան ազգային ռազմավարական հետազոտությունների ինստիտուտում։ Ատենախոսությունը կազմված է 24 էջից և վերաբերում է քաղաքական գիտությունների ոլորտին։ Հետազոտության հիմնական նպատակը երկու հետխորհրդային պետությունների քաղաքական համակարգերում գործադիր իշխանության ձևավորման, կազմակերպման, լիազորությունների և քաղաքական դերակատարության առանձնահատկությունների բացահայտումն ու համադրումն է։ Աշխատության շրջանակում գործադիր իշխանությունը դիտարկվում է իշխանությունների տարանջատման համակարգում՝ օրենսդիր և դատական իշխանությունների հետ փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև զսպումների և հակակշիռների մեխանիզմների համատեքստում։ Կարևոր ուղղություն է կառավարման ձևերի և դրանց փոփոխության ուսումնասիրությունը, քանի որ Հայաստանի և Վրաստանի քաղաքական զարգացումները հետխորհրդային շրջանում անցել են տարբեր փուլերով՝ նախագահական, կիսանախագահական և խորհրդարանական կառավարման տարրերի տարբեր համակցություններով։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նախագահի, վարչապետի և կառավարության միջև լիազորությունների բաշխման առանձնահատկությունները, կառավարության ձևավորման ընթացակարգերը, նրա քաղաքական պատասխանատվությունը խորհրդարանի առջև և գործադիր իշխանության հարաբերությունները քաղաքական կուսակցությունների ու խորհրդարանական մեծամասնության հետ։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե նույն պատմական և տարածաշրջանային միջավայրում գտնվող երկու պետություններն ինչպես են լուծել իշխանության կենտրոնացման, քաղաքական պատասխանատվության, պետական կառավարման արդյունավետության և ժողովրդավարական վերահսկողության խնդիրները։ Հայաստանի դեպքում ուշադրություն է դարձվում գործադիր իշխանության ինստիտուցիոնալ զարգացմանը, նախագահի և կառավարության հարաբերություններին, ինչպես նաև քաղաքական համակարգի փոխակերպման ընթացքում առաջացած հակասություններին։ Վրաստանի փորձի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հետխորհրդային քաղաքական վերափոխումների մեկ այլ մոդել, որտեղ սահմանադրական փոփոխությունները և քաղաքական ճգնաժամերը էապես ազդել են նախագահի, վարչապետի և խորհրդարանի միջև լիազորությունների հարաբերակցության վրա։ Համեմատական քաղաքական ուսումնասիրություններում հենց գործադիր իշխանության իրական ծավալի և սահմանադրորեն ամրագրված լիազորությունների հարաբերակցությունն է կարևոր ցուցիչներից մեկը, քանի որ նույն կառավարման ձևը տարբեր երկրներում կարող է հանգեցնել իշխանության տարբեր բաշխման։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև քաղաքական կուսակցությունների և գործադիր իշխանության փոխհարաբերություններին։ Խորհրդարանական համակարգում կառավարության կայունությունը մեծապես կախված է խորհրդարանական մեծամասնությունից, իսկ վարչապետի քաղաքական դիրքը պայմանավորված է կուսակցական համակարգի կառուցվածքով և խորհրդարանի աջակցությամբ։ Այդ պատճառով գործադիր իշխանության արդյունավետության գնահատումը պահանջում է հաշվի առնել ոչ միայն սահմանադրական նորմերը, այլև կուսակցական մրցակցության, քաղաքական մշակույթի և ինստիտուտների գործնական գործունեության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև գործադիր իշխանության նկատմամբ խորհրդարանական վերահսկողության ուսումնասիրությունը։ Կառավարության հաշվետվողականությունը, անվստահության մեխանիզմը, խորհրդարանական հարցումները և այլ վերահսկողական գործիքներ դիտարկվում են որպես իշխանության կենտրոնացման սահմանափակման և քաղաքական պատասխանատվության ապահովման միջոցներ։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է այն խնդիրը, թե գործադիր իշխանության չափազանց մեծ կենտրոնացումը որքանով կարող է թուլացնել իշխանությունների միջև հավասարակշռությունը և սահմանափակել քաղաքական բազմակարծությունը։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն գործադիր իշխանությունը ներկայացնում է ոչ թե մեկուսացված պետական կառույց, այլ քաղաքական համակարգի առանցքային բաղադրիչ, որի գործունեությունը պայմանավորված է սահմանադրական կարգավորմամբ, կուսակցական համակարգով, քաղաքական մշակույթով և հասարակական-քաղաքական զարգացումներով։ Աշխատության արդյունքները կարող են օգտակար լինել Հայաստանի և Վրաստանի պետական կառավարման համակարգերի, սահմանադրական զարգացման, քաղաքական ինստիտուտների և հետխորհրդային քաղաքական տրանսֆորմացիաների ուսումնասիրության համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի կառուցվածքային և գործառութային առանձնահատկություններ ունի գործադիր իշխանությունը Հայաստանի և Վրաստանի քաղաքական համակարգերում, ինչպես են բաշխվում իշխանական լիազորությունները տարբեր ինստիտուտների միջև և ինչ ազդեցություն են ունենում կառավարման ձևը, կուսակցական համակարգը և սահմանադրական մեխանիզմները քաղաքական համակարգի կայունության ու արդյունավետության վրա։

Религия

Աշխատությունը նվիրված է Եվսեբիոս Կեսարացու «Եկեղեցական պատմության» (Historia Ecclesiastica) սիրյակ և հայերեն թարգմանական տարբերակների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով տեքստային փոխանցման, լեզվական ադապտացիայի և մշակութային միջնորդության առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես է հունարեն բնագիրը փոխանցվել արևելաքրիստոնեական տարբեր լեզվամշակութային միջավայրեր՝ սիրյակ և հայերեն թարգմանությունների միջոցով, և ինչ փոփոխություններ են տեղի ունեցել տեքստի կառուցվածքի, բառապաշարի և աստվածաբանական շեշտադրումների մակարդակում։ Գրքում դիտարկվում են նաև թարգմանական ավանդույթների ձևավորման պատմական պայմանները՝ հատկապես վաղ քրիստոնեական դարաշրջանում, երբ հայ և սիրյակ եկեղեցական մշակույթները հանդես էին գալիս որպես հունական աստվածաբանական ժառանգության կարևոր միջնորդներ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ձեռագրական ավանդույթներին, տարբեր խմբագրական շերտերին և տեքստային տարբերակների համեմատական քննությանը՝ փորձելով վերականգնել սկզբնական բովանդակության առավել ճշգրիտ պատկերը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև թարգմանիչների լեզվական ռազմավարությունները և դրանց ազդեցությունը եկեղեցական պատմագրության ձևավորման վրա։ Աշխատությունը կարևոր է փիլոլոգների, պատմաբանների, աստվածաբանների և հայագիտության ոլորտի հետազոտողների համար՝ նպաստելով վաղ քրիստոնեական տեքստերի փոխանցման և մշակութային փոխազդեցությունների ավելի խոր ըմբռնմանը։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է մասնակցային ժողովրդավարության և ազգային անվտանգության փոխհարաբերությունների քաղաքականագիտական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության պետական ու հասարակական զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում քաղաքացիների, քաղաքացիական հասարակության կառույցների և այլ շահակիցների մասնակցությունն է հանրային որոշումների մշակման, ընդունման, իրականացման և վերահսկման գործընթացներին, ինչպես նաև այդ մասնակցության հնարավոր կապերը պետական կառավարման կայունության և անվտանգության համակարգի հետ։ Մասնակցային ժողովրդավարությունը դիտարկվում է ներկայացուցչական ժողովրդավարությունը լրացնող մեխանիզմների ամբողջության տեսանկյունից՝ ընդգրկելով հանրային քննարկումները, խորհրդակցությունները, քաղաքացիական նախաձեռնությունները, հասարակական վերահսկողությունը և պետական մարմինների ու հասարակության միջև հաղորդակցության տարբեր ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մարդու, հասարակության և պետության անվտանգության փոխկապակցվածությանը՝ ուսումնասիրելով, թե քաղաքացիների ներգրավվածությունը և պետական կառույցների նկատմամբ վստահությունը ինչպիսի նշանակություն կարող են ունենալ հասարակական կայունության ու պետական ինստիտուտների կենսունակության համար։ Քննվում են քաղաքացիական հասարակության ինստիտուտների զարգացման, հանրային պատասխանատվության, քաղաքական մասնակցության մշակույթի և որոշումների կայացման թափանցիկության հիմնախնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում պետական կառավարման համակարգի և հասարակության միջև արդյունավետ հետադարձ կապի ձևավորմանը, քանի որ մասնակցային մեխանիզմների գործնական նշանակությունը կախված է ոչ միայն դրանց իրավական ամրագրումից, այլև իրական կիրառման հնարավորություններից։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են մասնակցային կառավարման ինստիտուցիոնալ և իրավական մեխանիզմները, դրանց զարգացման խոչընդոտները և հասարակության տարբեր խմբերի ներգրավվածության առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում քաղաքական անորոշությունների և հասարակական փոփոխությունների պայմաններում մասնակցային գործընթացների նշանակությանը՝ միաժամանակ դիտարկելով անվտանգության պահանջների և ժողովրդավարական մասնակցության սկզբունքների միջև հնարավոր լարվածությունները։ Քննվում է նաև քաղաքական ու քաղաքացիական կրթության դերը՝ որպես գիտակցված մասնակցության և պատասխանատու քաղաքացիական վարքագծի ձևավորման գործոն։ Աշխատությունը ազգային անվտանգությունը դիտարկում է բազմաբաղադրիչ երևույթի շրջանակում՝ այն կապելով ոչ միայն պետական ինստիտուտների գործունեության, այլև մարդու անվտանգության, հասարակական հարաբերությունների, քաղաքական կայունության և քաղաքացիական մասնակցության հետ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչ պայմաններում կարող են մասնակցային կառավարման մեխանիզմները նպաստել պետություն-հասարակություն փոխհարաբերությունների զարգացմանը և հանրային կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը։ Հետազոտությունն ընդհանուր առմամբ միավորում է քաղաքական ինստիտուտների, ժողովրդավարական գործընթացների, քաղաքացիական հասարակության և անվտանգության ուսումնասիրությունների մոտեցումները՝ ներկայացնելով դրանց փոխազդեցության տեսական ու կիրառական հիմնախնդիրները Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։

Социология

Այս գիրքը ուսումնասիրում է մարդու իրավունքների և լրագրության փոխկապակցվածությունը՝ ներկայացնելով լրատվամիջոցների դերը ժողովրդավարական հասարակության, ազատ խոսքի և մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանության գործընթացում։ Այն անդրադառնում է լրագրողի մասնագիտական պատասխանատվությանը, տեղեկատվության ազատության սկզբունքներին, էթիկական նորմերին և հանրային շահի պահպանման կարևորությանը։ Գրքում քննարկվում են մարդու իրավունքների լուսաբանման առանձնահատկությունները, խտրականության, բռնության, պատերազմի, փախստականների, սոցիալական անարդարության և խոցելի խմբերի թեմաների ներկայացման սկզբունքները՝ շեշտադրելով հավասարակշռված և պատասխանատու լրագրության անհրաժեշտությունը։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև միջազգային իրավական փաստաթղթերի, մամուլի ազատության և լրագրողական անվտանգության հարցերը, ինչպես նաև մեդիայի ազդեցությունը հասարակական կարծիքի ձևավորման վրա։ Նյութը համադրված է գործնական օրինակներով և մասնագիտական վերլուծություններով, որոնք օգնում են հասկանալ, թե ինչպես կարող է լրագրությունը նպաստել մարդու իրավունքների պաշտպանությանն ու հանրային իրազեկմանը։ Գիրքը օգտակար է լրագրողների, իրավաբանների, ուսանողների, մեդիա հետազոտողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են մարդու իրավունքների և պատասխանատու լրատվության ոլորտներով։

Право

Այս աշխատությունը նվիրված է մարդու և քաղաքացու իրավունքների ու ազատությունների սահմանափակման սահմանադրաիրավական հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում է հիմնարար իրավունքների և ազատությունների նշանակությունը սահմանադրական պետության պայմաններում, ինչպես նաև այն իրավական և փաստական հանգամանքները, որոնց առկայության դեպքում պետությունը կարող է սահմանափակել դրանց իրականացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավունքների սահմանափակման սահմանադրական հիմքերին, նպատակներին և իրավաչափության չափանիշներին՝ ներառյալ օրինականության, անհրաժեշտության և համաչափության սկզբունքները։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում է մարդու իրավունքների պաշտպանության և հանրային շահերի միջև հավասարակշռության ապահովման խնդիրը, քանի որ պետական միջամտությունը պետք է ունենա հստակ իրավական հիմք և չպետք է անհամաչափորեն սահմանափակի անձի հիմնարար ազատությունները։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում առանձին իրավունքների և ազատությունների սահմանափակման առանձնահատկություններին, դրանց թույլատրելի շրջանակներին, ինչպես նաև արտակարգ կամ հատուկ իրավական ռեժիմների պայմաններում կիրառվող սահմանափակումներին։ Քննության են առնվում նաև իրավունքների սահմանափակման նկատմամբ դատական վերահսկողության, սահմանադրական արդարադատության և իրավական պաշտպանության այլ մեխանիզմների նշանակությունը։ Կարևորվում է այն սկզբունքը, որ նույնիսկ հանրային անվտանգության, հասարակական կարգի կամ այլ կարևոր հանրային շահերի պաշտպանության անհրաժեշտության պայմաններում պետության գործողությունները պետք է համապատասխանեն սահմանադրական արժեքներին և մարդու իրավունքների պաշտպանության միջազգային չափանիշներին։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև իրավական կարգավորման և իրավակիրառ պրակտիկայի ընթացքում առաջացող խնդիրներին, սահմանադրական նորմերի մեկնաբանությանը և իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության հնարավորությունների կատարելագործմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի և մարդու իրավունքների ոլորտի մասնագետների, իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, պետական ծառայողների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և հիմնարար իրավունքների ու ազատությունների պաշտպանության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։