Իրավունքի ֆենոմենոլոգիական տեսության հիմնախնդիրները

Литература

Աշխատությունը նվիրված է վրաց միջնադարյան մեծ բանաստեղծ Շոթա Ռուսթավելու կյանքին, ստեղծագործական ժառանգությանը և նրա համաշխարհային գրականության մեջ ունեցած նշանակությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով «Ընձենավոր»-ին։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում է հեղինակի ստեղծագործական և պատմամշակութային միջավայրը, XII դարի վրացական հասարակության ու մշակույթի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև այն գաղափարական և գեղարվեստական պայմանները, որոնցում ձևավորվել է պոեմը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ստեղծագործության սյուժետային կառուցվածքին, կերպարների համակարգին, սիրո, ընկերության, հավատարմության, պատվի, արդարության և անձնական ազատության գաղափարներին։ Աշխատանքում կարող են քննության առնվել գլխավոր հերոսների բնավորությունների ձևավորումը, նրանց փոխհարաբերությունները և այն բարոյական արժեքները, որոնք արտահայտվում են գործողությունների ու երկխոսությունների միջոցով։ Կարևորվում են նաև պոեմի լեզվական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները, բանաստեղծական ձևը, պատկերավորման միջոցները, փոխաբերությունները, խորհրդանիշներն ու արևելյան և քրիստոնեական մշակութային ազդեցությունների համադրությունը։ Ուսումնասիրությունը Ռուսթավելու ստեղծագործությունը դիտարկում է ոչ միայն որպես վրացական ազգային գրականության բարձրագույն նվաճում, այլև որպես միջնադարյան համաշխարհային գրականության նշանակալի հուշարձան, որն իր գաղափարական խորությամբ և գեղարվեստական կառուցվածքով շարունակում է հետաքրքրել տարբեր մշակույթների ընթերցողներին։ Հրատարակության հոբելյանական բնույթը հնարավորություն է տալիս ընդգծելու հեղինակի ժառանգության պատմական նշանակությունը և նրա ստեղծագործության տեղը վրացական գրականության զարգացման գործընթացում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, պատմաբաններին, վրացագիտության և համեմատական գրականության մասնագետներին, թարգմանիչներին, միջնադարյան մշակույթի հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և դասական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Религия

Աշխատությունը նվիրված է XII դարին վերաբերող Հայոց եկեղեցու դավանաբանական և եկեղեցագիտական գրավոր հուշարձանների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով միջնադարյան Հայաստանի կրոնական, մտավոր և եկեղեցաքաղաքական կյանքի համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն սկզբնաղբյուրների վրա, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել ժամանակաշրջանի հայ աստվածաբանական մտքի առանձնահատկությունները, քրիստոնեական վարդապետության մեկնաբանությունները, եկեղեցական ինքնության ձևավորման սկզբունքները և այլ քրիստոնեական ավանդույթների հետ հարաբերությունների բնույթը։ XII դարը ներկայացվում է որպես Հայոց եկեղեցու պատմության կարևոր ժամանակաշրջան, երբ աստվածաբանական հարցերի քննարկումը սերտորեն կապված էր ինչպես ներքին եկեղեցական կյանքի, այնպես էլ հարևան քրիստոնեական կենտրոնների հետ ընթացող դավանաբանական երկխոսությունների հետ։ Քննության են առնվում հավատքի հիմնարար դրույթներին վերաբերող գրավոր վկայությունները, դավանաբանական շարադրանքները, եկեղեցական նամակագրությունը, ժողովական փաստաթղթերը և աստվածաբանական բնույթի այլ նյութեր, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնել ժամանակաշրջանի եկեղեցական մտքի հիմնական ուղղությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քրիստոսաբանական խնդիրներին, Սուրբ Երրորդության վերաբերյալ պատկերացումներին, եկեղեցու խորհուրդների մեկնաբանությանը, ծիսական ավանդույթներին և հավատքի արտահայտման ձևերին։ Դավանաբանական նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ինչպիսի փաստարկներով էին հայ հոգևորականներն ու աստվածաբանները հիմնավորում իրենց եկեղեցու դիրքորոշումները և ինչպես էին դրանք ներկայացնում այլ եկեղեցիների ներկայացուցիչների հետ հաղորդակցության ընթացքում։ Կարևորվում է Հայոց եկեղեցու և բյուզանդական, վրացական ու արևելյան քրիստոնեական այլ ավանդույթների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Դավանաբանական տարբերությունները դիտարկվում են ոչ միայն զուտ աստվածաբանական, այլև պատմական ու եկեղեցաքաղաքական համատեքստում, քանի որ միջեկեղեցական հարաբերությունների վրա կարող էին ազդել քաղաքական դաշինքները, տարածաշրջանային փոփոխությունները և տարբեր իշխանությունների միջև հարաբերությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում Կիլիկյան Հայաստանի պայմաններում ձևավորված եկեղեցական և մտավոր միջավայրին, որտեղ հայ հոգևորականները ավելի ակտիվորեն էին հաղորդակցվում նաև արևմտյան քրիստոնեական աշխարհի ներկայացուցիչների հետ։ Այդ շփումները առաջ էին բերում հավատքի, ծեսի, եկեղեցական կառավարման և միության հնարավորությունների վերաբերյալ նոր քննարկումներ։ Ուսումնասիրվում է միջեկեղեցական երկխոսության լեզուն և փաստարկման համակարգը՝ բացահայտելով, թե ինչ ձևով էին ներկայացվում սեփական դավանաբանական դիրքորոշումները և մեկնաբանվում մյուս կողմի ուսմունքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում եկեղեցական միության վերաբերյալ քննարկումներին և այն պայմաններին, որոնց շրջանակում հնարավոր էր համարվում տարբեր քրիստոնեական ավանդույթների միջև համաձայնության հաստատումը։ Միաժամանակ քննության են առնվում այն հարցերը, որոնց շուրջ պահպանվում էին էական տարաձայնություններ։ Աղբյուրների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն պաշտոնական եկեղեցական դիրքորոշումները, այլև միջնադարյան հայ աստվածաբանական մտածողության զարգացման մակարդակը, կիրառվող հասկացությունները և մեկնողական ավանդույթները։ Կարևորվում է նախորդ դարերի հայրաբանական և հայ մատենագրական ժառանգության ազդեցությունը XII դարի հեղինակների վրա։ Հին հեղինակությունների վկայակոչումը, սուրբգրային մեկնությունները և ավելի վաղ ձևավորված դավանաբանական բանաձևերը հաճախ ծառայում էին ժամանակակից խնդիրների մեկնաբանման և եկեղեցական դիրքորոշումների հիմնավորման համար։ Առանձին քննության առարկա է գրավոր հուշարձանների աղբյուրագիտական արժեքը։ Ուսումնասիրվում են դրանց ստեղծման պատմական պայմանները, հեղինակային պատկանելությունը, ձեռագրային փոխանցումը, տարբեր խմբագրությունների և տարբերակների գոյությունը, ինչպես նաև հետագա դարերում դրանց կիրառությունն ու ընկալումը։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել տվյալ ժամանակաշրջանին անմիջականորեն վերաբերող տեղեկությունները հետագա ընդօրինակությունների կամ մեկնաբանությունների ընթացքում առաջացած շերտերից։ Կարևորվում է նաև ձեռագրական ավանդույթը, որի շնորհիվ պահպանվել են միջնադարյան աստվածաբանական և եկեղեցական բնույթի բազմաթիվ նյութեր։ Ձեռագրերի համեմատական ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել բնագրերի վերականգնմանը, տարբեր ընթերցումների բացահայտմանը և առանձին երկերի տարածման պատմության ուսումնասիրությանը։ Դավանաբանական հուշարձանները միաժամանակ արժեքավոր աղբյուրներ են ժամանակաշրջանի քաղաքական և մշակութային պատմության համար, քանի որ դրանցում կարող են արտացոլվել եկեղեցական կենտրոնների հարաբերությունները, հոգևորականության հասարակական դերը, կրթական միջավայրի առանձնահատկությունները և հայկական աշխարհի կապերը հարևան երկրների հետ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ, որ միջնադարյան աստվածաբանական գրականությունը միայն հավատքի տեսական հարցերի շարադրանք չէր, այլ նաև եկեղեցական ինքնության պահպանման, մտավոր ավանդույթի փոխանցման և արտաքին կրոնական ազդեցությունների հետ երկխոսության միջոց։ XII դարի նյութերի համակարգված քննությունը կարևոր է Հայոց եկեղեցու դավանաբանական զարգացման հաջորդականությունը հասկանալու համար, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում արտահայտված մի շարք գաղափարներ և ձևակերպումներ շարունակել են նշանակություն ունենալ հետագա դարերի եկեղեցական գրականության ու միջեկեղեցական հարաբերությունների համար։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է պատմական, աստվածաբանական, բանասիրական և աղբյուրագիտական մոտեցումների համադրմամբ, որը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել միջնադարյան հայ եկեղեցական մտքի զարգացման մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, հայագիտության, աստվածաբանության, միջնադարյան պատմության, ձեռագրագիտության և հայ մատենագրության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, հոգևորականների, պատմաբանների, բանասերների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է ոչխարների ֆասցիոլյոզի էպիզոոտոլոգիական իրավիճակի ուսումնասիրությանը Արարատյան հարթավայրում և հիվանդության դեմ պայքարի ու կանխարգելման առավել արդյունավետ միջոցների մշակմանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է ֆասցիոլյոզը՝ լյարդի մակաբուծային հիվանդությունը, որը առաջանում է Fasciola ցեղի տրեմատոդներից և հատկապես կարևոր նշանակություն ունի ոչխարաբուծության համար, քանի որ կարող է առաջացնել կենդանիների արտադրողականության նվազում, քաշի կորուստ, հյուծվածություն և ծանր դեպքերում՝ անկում։ Հիվանդության տարածվածությունն ու ինտենսիվությունը մեծապես պայմանավորված են բնական-աշխարհագրական և կլիմայական պայմաններով, ինչպես նաև արոտավայրերի, ջրային աղբյուրների և կենդանիների պահման ու արածեցման առանձնահատկություններով։ Արարատյան հարթավայրի պայմանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել այն տեղային գործոնները, որոնք նպաստում են մակաբույծի կենսաշրջանի պահպանմանը և ոչխարների վարակմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հիվանդության տարածվածության գնահատումը՝ տարբեր տնտեսություններում, կենդանիների տարիքային խմբերում և տարվա տարբեր ժամանակահատվածներում։ Ֆասցիոլյոզի կենսաշրջանը կապված է միջանկյալ տերերի՝ քաղցրահամ ջրային փափկամարմինների հետ, որոնց մասնակցությամբ մակաբույծի զարգացման որոշ փուլեր տեղի են ունենում ջրային միջավայրում։ Հետևաբար հիվանդության էպիզոոտոլոգիական պատկերը ուսումնասիրելիս անհրաժեշտ է հաշվի առնել ոչ միայն վարակված կենդանիների առկայությունը, այլև ջրային միջավայրի, խոնավ տարածքների և միջանկյալ տերերի տարածվածությունը։ Աշխատության շրջանակում կարևոր նշանակություն ունի նաև հիվանդության սեզոնայնության ուսումնասիրությունը, քանի որ միջավայրի ջերմաստիճանը, խոնավությունը և տեղումների քանակը կարող են ազդել մակաբույծի զարգացման և վարակման ռիսկի վրա։ Հեղինակը կարող է համադրել կենդանիների կլինիկական դիտարկումները, մակաբուծաբանական հետազոտությունները և շրջակա միջավայրի պայմանների գնահատումը՝ ավելի ամբողջական պատկեր ստանալու համար։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ֆասցիոլյոզի ախտորոշմանը։ Հիվանդության հայտնաբերման համար կիրառվող մեթոդների արդյունավետության գնահատումը կարևոր է հատկապես այն դեպքերում, երբ վարակված կենդանիների կլինիկական նշանները թույլ են արտահայտված կամ ոչ սպեցիֆիկ։ Աշխատության հիմնական կիրառական ուղղություններից մեկը պայքարի նոր միջոցառումների մշակումն է։ Դրանք կարող են ներառել կենդանիների պարբերական ախտորոշիչ հետազոտություններ, անասնաբուժական վերահսկողություն, մակաբույծների դեմ դեղամիջոցների նպատակային կիրառում, արոտավայրերի և ջրային աղբյուրների կառավարման բարելավում, ինչպես նաև կենդանիների արածեցման ռեժիմի փոփոխություն՝ վարակման առավել վտանգավոր ժամանակահատվածներում։ Հատուկ կարևորություն ունի պայքարի համալիր մոտեցումը, քանի որ միայն կենդանիների դեղորայքային բուժումը միշտ չէ, որ բավարար է հիվանդության տարածումը երկարաժամկետ սահմանափակելու համար։ Միջանկյալ տերերի և շրջակա միջավայրում մակաբույծի զարգացման փուլերի վերահսկումը կարող է զգալիորեն նվազեցնել վերավարակման հավանականությունը։ Հետազոտության տնտեսական նշանակությունը նույնպես մեծ է, քանի որ ֆասցիոլյոզը կարող է նվազեցնել ոչխարների մսի և բրդի արտադրողականությունը, վատացնել կենդանիների ընդհանուր ֆիզիոլոգիական վիճակը և առաջացնել բուժման ու կանխարգելման լրացուցիչ ծախսեր։ Այդ պատճառով հիվանդության էպիզոոտոլոգիական իրավիճակի ճշգրիտ գնահատումը կարող է հիմք ծառայել տնտեսությունների համար ավելի նպատակային և ծախսարդյունավետ կանխարգելիչ ծրագրերի մշակման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է մակաբուծաբանական, էպիզոոտոլոգիական և անասնաբուժական մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել Արարատյան հարթավայրում ոչխարների ֆասցիոլյոզի տարածման օրինաչափությունները, գնահատել դրա զարգացմանը նպաստող գործոնները և առաջարկել պայքարի ու կանխարգելման կատարելագործված համակարգ։ Այն կարող է օգտակար լինել անասնաբույժների, մակաբուծաբանների, անասնաբուծության մասնագետների, գիտաշխատողների և գյուղատնտեսական ոլորտի ուսանողների համար։

История

Հրատարակությունը ներկայացնում է Ազգային ընդհանուր ժողովի յոթերորդ նիստի պաշտոնական արձանագրությունը՝ պահպանելով ժողովական գործունեության ընթացքի և քննարկումների գրավոր փաստագրությունը։ Այն կարևոր աղբյուր է 19-րդ դարի հայ համայնքի հասարակական-քաղաքական կյանքի, ազգային ներկայացուցչական կառույցների և ինքնակառավարման համակարգի ուսումնասիրության համար։ Արձանագրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու ժողովի աշխատանքի կազմակերպմանը, նիստի ընթացքում բարձրացված հարցերի քննարկման ձևերին, մասնակիցների արտահայտած տեսակետներին և ժողովական ընթացակարգերի պաշտոնական գրանցմանը։ Նման փաստաթղթերը կարևոր տեղեկություններ են պարունակում համայնքային կառավարման սկզբունքների, ազգային հաստատությունների գործառույթների և հասարակական խնդիրների քննարկման մեխանիզմների վերաբերյալ։ Դրանք նաև արտացոլում են ժամանակաշրջանի պաշտոնական գրագրության լեզուն, վարչական բառապաշարը և ժողովական մշակույթի առանձնահատկությունները։ Առանձին նիստի գրառումը կարող է համադրվել նույն ժողովի մյուս արձանագրությունների հետ՝ ուսումնասիրելու քննարկումների շարունակականությունը, կառավարման հարցերի զարգացումը և ազգային ներկայացուցչական մարմնի գործունեության կազմակերպական կողմերը։ Փաստաթուղթն արժեքավոր սկզբնաղբյուր է հայոց ազգային ինքնակառավարման պատմության, համայնքային վարչական հարաբերությունների և 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքի հետազոտության համար։

Лингвистика

Աշխատությունը հայերեն գրագիտության սկզբնական ուսուցման համար նախատեսված մանկավարժական ձեռնարկ է, որի հիմնական նպատակը սովորողներին հայոց լեզվի տառերը ճանաչելուն, վանկերը ճիշտ կազմելուն և բառերը գրագետ կարդալուն վարժեցնելն է։ Այն միավորում է այբբենարանի և վանկակարդի գործառույթները՝ ընթերցանության ուսուցումը կազմակերպելով աստիճանական ընթացքով՝ տառերի յուրացումից դեպի դրանց հնչյունային արժեքի ընկալում, վանկերի կազմություն և բառերի ճիշտ ընթերցում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերենը շիտակ՝ այսինքն՝ ճիշտ ու կանոնավոր վանկատելու և հեգելու կարողության ձևավորմանը, ինչը կարևոր հիմք է սահուն ընթերցանության, գրավոր խոսքի յուրացման և լեզվական հմտությունների զարգացման համար։ Նման ուսումնական ձեռնարկներում այբուբենի և վանկերի համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս սկսնակներին նյութը յուրացնելու հաջորդականությամբ, ամրապնդելու տառերի ու հնչյունների համապատասխանության մասին պատկերացումները և նվազեցնելու ընթերցանության սկզբնական դժվարությունները։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի հատկապես երեխաների և հայերեն սովորել սկսողների կրթության համար՝ նպաստելով գրագիտության տարածմանը, մայրենի լեզվի ճիշտ գործածությանը և ընթերցանության մշակույթի ձևավորմանը։ Այն նաև արտացոլում է հայ մանկավարժական մտքի այն մոտեցումները, որոնց համաձայն լեզվի ուսուցումը պետք է հիմնվի հստակ մեթոդական քայլերի, կրկնության և գործնական վարժությունների վրա։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայոց լեզվի դասավանդման պատմության, ավանդական այբբենարանների կառուցվածքի և հայալեզու կրթական գրականության զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Технология

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է վերջնամշակման մետաղահատ հաստոցների թրթռակայունության բարձրացման տեսական հիմքերին և տեխնոլոգիական լուծումներին՝ հատուկ շեշտադրումով գյուղատնտեսական մեքենաների դետալների մշակման գործընթացների վրա։ Հետազոտության ընթացքում վերլուծվում են կտրող գործընթացի ընթացքում առաջացող ինքնաթրթռումների և արտաքին խանգարումների աղբյուրները, դրանց ազդեցությունը մշակման ճշգրտության, մակերեսի որակի և գործիքների մաշվածության վրա։ Աշխատությունում դիտարկվում են համակարգի դինամիկ մոդելավորման մոտեցումները, կոշտության և մարող հատկությունների օպտիմալացման մեթոդները, ինչպես նաև մեքենայի կառուցվածքային տարրերի նախագծման սկզբունքները՝ թրթռումների նվազեցման նպատակով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեխնոլոգիական պարամետրերի ընտրությանը, մշակման ռեժիմների կայունացմանը և նորարարական հսկման ու կարգավորման մեթոդների կիրառմանը, որոնք թույլ են տալիս բարձրացնել արտադրողականությունը և ապահովել պատրաստի դետալների որակի կայունություն։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի մեքենաշինության, արտադրական տեխնոլոգիաների և գյուղատնտեսական տեխնիկայի ոլորտների ինժեներների և հետազոտողների համար։