Исследование квантовой интерференции в нелинейных диссипативных системах

Политология

Սոցիոլոգիական և քաղաքագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է տեղեկատվական հասարակության ձևավորման գործընթացում առաջացող սոցիալական և քաղաքական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի օրինակով։ Քննության են առնվում տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների տարածման ազդեցությունը հասարակական հարաբերությունների, պետական կառավարման, սոցիալական փոխգործակցության և հանրային հաղորդակցության ձևերի փոփոխության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվության հասանելիության, թվային անհավասարության, հասարակության տարբեր խմբերի մասնակցության և տեղեկատվական մշակույթի ձևավորման խնդիրներին։ Վերլուծվում են պետական կառավարման համակարգում նոր տեխնոլոգիաների ներդրման, հանրային ծառայությունների թվայնացման, իշխանություն–հասարակություն հաղորդակցության և քաղաքացիական մասնակցության զարգացման հետ կապված գործընթացները։ Քննարկվում են նաև տեղեկատվական անվտանգության, անձնական տվյալների պաշտպանության, զանգվածային հաղորդակցության միջոցների փոխակերպման և թվային միջավայրում հասարակական կարծիքի ձևավորման հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու տեղեկատվական հասարակության զարգացման սոցիալ-քաղաքական նախադրյալները, հնարավորությունները և հիմնական մարտահրավերները Հայաստանի հասարակական միջավայրի համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգիայի, քաղաքագիտության, հանրային կառավարման և տեղեկատվական հասարակության ուսումնասիրություններով զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդի պատմական անցյալին, ազգային պետականության ձևավորման ու զարգացման ընթացքին, քաղաքական և հասարակական կյանքի կարևոր իրադարձություններին, ինչպես նաև հայոց հոգևոր ու մշակութային ժառանգությանը։ Այն ներկայացնում է հայ պատմագրական և կրթական գրականության այն ավանդույթը, որի հիմնական նպատակն է եղել հայ ընթերցողին հաղորդակից դարձնել սեփական ժողովրդի պատմությանը, նրա պատմական հիշողությանը և ազգային ինքնության ձևավորման կարևորագույն հանգրվաններին։ Հայոց պատմության ուսումնասիրությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես անցյալի իրադարձությունների ճանաչողություն, այլև որպես ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդման, հայրենասիրական դաստիարակության և սերունդների միջև պատմական հիշողության փոխանցման կարևոր միջոց։ Աշխատության թեմատիկ ընդգրկումը վերաբերում է հայ ժողովրդի պատմական ակունքներին, հայկական պետականության ձևավորմանը, թագավորական իշխանությունների գործունեությանը, արտաքին քաղաքական հարաբերություններին, պատերազմներին, հասարակական փոփոխություններին և ազգային մշակույթի զարգացմանը։ Հայոց պատմության վաղ շրջանի ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի հայկական պետականության ձևավորման գործընթացը, որը կապված է Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն բնակչության, ցեղային միությունների և պետական կազմավորումների պատմության հետ։ Ուրարտական պետության ժառանգությունը, Երվանդունիների թագավորությունը և Արտաշեսյան հարստության հաստատումը կարևոր փուլեր են Հայաստանի քաղաքական պատմության մեջ։ Արտաշեսյանների օրոք Հայաստանի հզորացումը, տարածքային ընդարձակումը և պետական կառավարման համակարգի զարգացումը նպաստեցին երկրի քաղաքական դիրքի ամրապնդմանը։ Տիգրան Մեծի գահակալությունը հայոց պետականության պատմության նշանակալի ժամանակաշրջաններից է, երբ Հայաստանը դարձավ տարածաշրջանի ազդեցիկ քաղաքական ուժերից մեկը։ Այս պատմական իրադարձությունները կարևոր են ազգային պետականության ավանդույթների և հայ ժողովրդի քաղաքական ինքնուրույնության ձգտումների ճանաչման տեսանկյունից։ Հայոց պատմության առանցքային հանգրվաններից է նաև քրիստոնեության ընդունումը պետական կրոն, որը հիմնարար փոփոխություններ առաջացրեց երկրի հոգևոր, մշակութային և հասարակական կյանքում։ Քրիստոնեության տարածումը նպաստեց Հայոց եկեղեցու ձևավորմանն ու ամրապնդմանը, հոգևոր կյանքի կազմակերպմանը և ազգային մշակույթի նոր զարգացմանը։ Մեսրոպ Մաշտոցի կողմից հայոց գրերի ստեղծումը դարձավ հայ ժողովրդի պատմության ամենանշանակալի իրադարձություններից մեկը։ Հայերեն գրերի միջոցով հնարավոր դարձավ ազգային լեզվով գրականության, պատմագրության, աստվածաբանական մտքի և գիտական գիտելիքների զարգացումը։ Հայ գրավոր մշակույթը դարձավ ազգային ինքնության պահպանման և պատմական հիշողության փոխանցման հիմնական միջոցներից մեկը։ Հայ պատմագրական ավանդույթի ձևավորումը, մատենագրական ժառանգության ստեղծումը և կրթական հաստատությունների զարգացումը նպաստեցին հայ ժողովրդի մշակութային ինքնուրույնության ամրապնդմանը։ Աշխատության պատմական ընդգրկման կարևոր ուղղություններից է միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական և հասարակական կյանքի ներկայացումը։ Այս ժամանակաշրջանը ներառում է հայկական իշխանությունների և թագավորությունների ձևավորումը, օտար տիրապետությունների պայմաններում ազգային ինքնության պահպանումը, ինչպես նաև պետականության վերականգնման ու զարգացման տարբեր փորձերը։ Բագրատունյաց թագավորության վերելքը կարևոր իրադարձություն էր հայոց պետականության պատմության մեջ, իսկ Կիլիկյան հայկական թագավորության ստեղծումը նոր հնարավորություններ ընձեռեց հայ քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքի զարգացման համար։ Հայկական իշխանական տները, հոգևոր կենտրոնները, վանքերն ու կրթական հաստատությունները կարևոր դեր ունեցան ազգային կյանքի կազմակերպման գործում։ Պատմական այս իրադարձությունները բացահայտում են հայ ժողովրդի դիմակայունությունը և պետականության ավանդույթների պահպանման ձգտումը՝ նույնիսկ քաղաքական բարդ ու փոփոխական պայմաններում։ Հայոց պատմությունը միաժամանակ ներկայացնում է ժողովրդի հոգևոր ու մշակութային կյանքի շարունակական զարգացումը։ Հայ ճարտարապետությունը, մանրանկարչությունը, ձեռագրարվեստը, երաժշտությունը, փիլիսոփայությունը և գրականությունը ձևավորել են հարուստ մշակութային ժառանգություն, որն իր նշանակությամբ դուրս է գալիս ազգային սահմաններից։ Վանքերն ու մատենադարանները եղել են գիտելիքի պահպանման և տարածման կենտրոններ, իսկ կրթական հաստատությունները նպաստել են լեզվի, գրականության և պատմական գիտակցության զարգացմանը։ Հայ եկեղեցին իր հոգևոր առաքելությունից բացի կատարել է նաև կարևոր ազգային և հասարակական գործառույթ՝ նպաստելով համայնքների միավորմանը և մշակութային ավանդույթների պահպանմանը։ Այս տեսանկյունից պատմական իրադարձությունների ուսումնասիրությունը լրացվում է ազգային մշակույթի, հոգևոր կյանքի և հասարակական հարաբերությունների ճանաչմամբ։ Աշխատության գաղափարական առանցքում ազգային պատմության իմացության և հայրենասիրական գիտակցության փոխկապակցվածությունն է։ Սեփական ժողովրդի անցյալի ճանաչումը դիտարկվում է որպես ազգային պատկանելության գիտակցման և պատմական ժառանգության նկատմամբ պատասխանատվության ձևավորման անհրաժեշտ պայման։ Պատմական հիշողությունը ներկայացվում է որպես սերունդներին միավորող արժեք, որի միջոցով պահպանվում են ժողովրդի ձեռքբերումները, փորձությունները, քաղաքական փորձը և մշակութային ինքնությունը։ Այսպիսի մոտեցումը հատկապես կարևոր նշանակություն ուներ հայկական սփյուռքի և հայրենիքից հեռու ապրող հայ համայնքների համար, որոնց ազգային ինքնության պահպանման գործում հայոց պատմության ուսուցումն ու տարածումը կարևոր դեր էին կատարում։ Գրական և պատմագիտական առումով աշխատությունը պատկանում է հայոց պատմության ուսուցողական շարադրանքի ավանդույթին։ Նման հրատարակությունների նպատակն էր պատմական նյութը ներկայացնել հաջորդական և համակարգված ձևով՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ընդհանուր պատկերացում կազմելու հայ ժողովրդի պատմական զարգացման հիմնական փուլերի մասին։ Դրանցում պատմական գիտելիքը զուգակցվում է ազգային դաստիարակության և մշակութային ինքնագիտակցության գաղափարների հետ։ Հայոց պատմության շարադրանքը միաժամանակ ծառայում է որպես կրթական միջոց և որպես ազգային ժառանգության պահպանման ու փոխանցման ձև։ Այս տեսակի գրականությունը կարևոր նշանակություն է ունեցել հայ պատմական մտքի զարգացման, պատմության նկատմամբ հասարակական հետաքրքրության ձևավորման և ազգային կրթական համակարգի հարստացման գործում։ Պատմական ու մշակութային առումով հրատարակությունն առանձնահատուկ տեղ ունի Վենետիկի Մխիթարյան միաբանության գիտակրթական և տպագրական գործունեության շրջանակում։ Սուրբ Ղազար կղզում գործող Մխիթարյան միաբանությունը մեծ դեր է ունեցել հայ պատմագրության, լեզվաբանության, գրականության և գիտության զարգացման գործում։ Միաբանության անդամները կարևորել են հայ ժողովրդի պատմական անցյալի ուսումնասիրությունը, հին մատենագրական աղբյուրների հավաքումը, մշակումը և հրատարակումը։ Նրանց գործունեությունը նպաստել է հայ պատմական գիտելիքի համակարգմանը և եվրոպական գիտական միջավայրում հայ մշակույթի ճանաչելիության բարձրացմանը։ Վենետիկի Մխիթարյան տպագրությունը դարձել է հայ գրավոր ժառանգության պահպանման և տարածման կարևոր կենտրոն՝ ապահովելով պատմական, կրոնական, լեզվաբանական և կրթական գրականության հրատարակումը։ Այս համատեքստում աշխատությունը կարևոր վկայություն է հայ պատմական ինքնագիտակցության զարգացման և հայերեն պատմագիտական գրականության տարածման գործընթացի մասին։ Այն արժեքավոր է հայ պատմագրության, Մխիթարյան միաբանության գործունեության, ազգային կրթության և տասնիններորդ դարի սկզբի հայկական մտավոր կյանքի ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, պատմագրության մասնագետներին, մշակութաբաններին, կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայ ժողովրդի անցյալով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Նրա պատմամշակութային արժեքը պայմանավորված է հայոց պատմության վերաբերյալ գիտելիքների տարածման, ազգային հիշողության պահպանման և պատմական ժառանգության ուսումնասիրման գործում ունեցած նշանակությամբ։

Право

Այս աշխատությունը նվիրված է հանցագործության միջնորդավորված կատարման դեպքում քրեական պատասխանատվության տեսական և գործնական հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության է առնվում այն իրավական իրավիճակը, երբ հանցագործության փաստացի կատարումը տեղի է ունենում այլ անձի օգտագործմամբ, որի վարքագիծը, հանգամանքները կամ իրավական կարգավիճակը կարող են էական նշանակություն ունենալ արարքի քրեաիրավական գնահատման համար։ Ուսումնասիրության հիմքում դրվում են հանցագործության սուբյեկտի, մեղքի, պատճառահետևանքային կապի, հանցակցությանը և հանցագործության կատարման եղանակներին վերաբերող քրեաիրավական դրույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջնորդավորված կատարման և հանցակցության սահմանազատմանը, քանի որ երկու իրավիճակներում անձանց փաստացի դերակատարումը կարող է արտաքինից նման լինել, սակայն դրանց քրեաիրավական բնույթը և պատասխանատվության հիմքերը տարբեր են։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև այն դեպքերը, երբ հանցագործության անմիջական կատարողը չի կարող ենթարկվել քրեական պատասխանատվության՝ օրինակ՝ տարիքային, անմեղսունակության կամ այլ իրավական հանգամանքների պատճառով, և այդ պայմաններում գնահատվում է մեկ այլ անձի կողմից նրա օգտագործմամբ հանցավոր արդյունքի հասնելու գործողությունը։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է հանցագործության միջնորդավորված կատարման ճիշտ որակավորման խնդիրը, քանի որ սխալ իրավական գնահատականը կարող է հանգեցնել ինչպես պատասխանատվության անհիմն ընդլայնման, այնպես էլ հանցավոր վարքագծի ոչ պատշաճ որակավորման։ Քննարկվում են մեղավորության անհատականացման, անձի կողմից օգտագործված այլ սուբյեկտի վարքագծի իրավական նշանակության, հանցավոր մտադրության և իրական գործողությունների փոխհարաբերության հարցերը։ Գործնական տեսանկյունից աշխատությունը կարող է անդրադառնալ իրավապահ և դատական պրակտիկայում հանդիպող բարդ իրավիճակներին, ապացուցման առանձնահատկություններին և այն չափանիշներին, որոնց միջոցով անհրաժեշտ է տարբերակել միջնորդավորված կատարումը հանցակցության այլ ձևերից։ Միաժամանակ դիտարկվում են քրեական օրենսդրության կիրառման հնարավոր խնդիրները, իրավական կարգավորման բացերն ու հակասությունները և դրանց հաղթահարման տեսական մոտեցումները։ Աշխատության նպատակներից է նպաստել միջնորդավորված կատարման դեպքերի քրեաիրավական գնահատման միասնական և հիմնավորված չափանիշների ձևավորմանը՝ ապահովելով պատասխանատվության անհատականացման, օրինականության և արդարության սկզբունքների պահպանումը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի և քրեական դատավարության մասնագետների, դատավորների, դատախազների, քննիչների, փաստաբանների, իրավաբան-հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությամբ սովորող ուսանողների համար։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում քաղաքական մշակույթի ձևավորման, զարգացման և առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են հասարակության քաղաքական պատկերացումները, արժեքային համակարգերը, քաղաքացիների վերաբերմունքը պետական կառույցների, իշխանության, քաղաքական գործընթացների և հանրային մասնակցության նկատմամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են քաղաքական վարքագծի ձևավորման պատմական, սոցիալական և մշակութային գործոնները, ինչպես նաև այն պայմանները, որոնք ազդել են հասարակության քաղաքական գիտակցության և քաղաքացիական դիրքորոշումների զարգացման վրա։ Հեղինակը դիտարկում է քաղաքական մշակույթի տարբեր բաղադրիչները՝ քաղաքական արժեքները, համոզմունքները, մասնակցության ձևերը, վստահության մակարդակը և հասարակություն-պետություն փոխհարաբերությունները։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև ժամանակակից Հայաստանի քաղաքական միջավայրի առանձնահատկություններին, ժողովրդավարական գործընթացների ազդեցությանը և քաղաքական մշակույթի փոփոխության միտումներին։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է քաղաքագետների, հասարակագետների, հետազոտողների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Հայաստանի քաղաքական կյանքի, հասարակական մտածողության և ժողովրդավարական զարգացման գործընթացների ուսումնասիրությամբ։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան գրականության առանձնահատուկ դրսևորումներից մեկի՝ գանձարանային տաղերի խորհրդանշային համակարգի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց գեղարվեստական կառուցվածքը, պատկերային մտածողությունը և հոգևոր-միստիկական բովանդակությունը։ Վերլուծվում են տաղերում կիրառվող խորհրդանշանների ծագումը, իմաստային շերտավորումը և կապը քրիստոնեական աշխարհընկալման ու ծիսական ավանդույթի հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական արտահայտչամիջոցներին, փոխաբերական մտածողության ձևերին և միջնադարյան հայ բանաստեղծական ավանդույթի ներսում խորհրդանիշների զարգացման ընթացքին։ Ուսումնասիրությունը դիտարկում է գանձարանային տաղը որպես ոչ միայն գրական, այլև մշակութային և կրոնափիլիսոփայական համակարգ, որտեղ խորհրդանշանը հանդես է գալիս որպես իմաստի բազմաշերտ կրող և հոգևոր փորձառության արտահայտման միջոց։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս խորքային պատկերացում կազմել միջնադարյան հայ պոետիկ մտածողության առանձնահատկությունների, նրա խորհրդանշային լեզվի և հայ գրականության զարգացման պատմական կարևոր փուլերից մեկի մասին։

Информатика

Աշխատությունը նվիրված է կիբեռանվտանգության ոլորտում ներդրումների վերաբերյալ ռազմավարական որոշումների կայացման գործընթացի ավտոմատացման ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով տեխնոլոգիական և վերլուծական գործիքների միջոցով բարձրացնել ներդրումային որոշումների հիմնավորվածությունը, արագությունը և արդյունավետությունը։ Կիբեռսպառնալիքների մշտական փոփոխությունը, տեղեկատվական համակարգերի բարդացումը և կազմակերպությունների թվային ենթակառուցվածքների ընդլայնումը հանգեցնում են անվտանգության ապահովման համար անհրաժեշտ ծախսերի աճին, ինչի պայմաններում սահմանափակ ֆինանսական ռեսուրսների ճիշտ բաշխումը դառնում է կառավարման կարևոր խնդիր։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել կիբեռանվտանգության ներդրումների ընտրության, առաջնահերթությունների սահմանման և ռեսուրսների բաշխման մեխանիզմները՝ հաշվի առնելով կազմակերպության ակտիվները, սպառնալիքները, խոցելիությունները, հնարավոր վնասների չափը և անվտանգության միջոցառումների արդյունավետությունը։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է որոշումների ավտոմատացման այնպիսի մոդելի ձևավորումը, որը կարող է հավաքագրել և մշակել տարբեր աղբյուրներից ստացված տվյալներ, գնահատել կիբեռռիսկերը և դրանց հիման վրա առաջարկել ներդրումային առաջնահերթություններ։ Այդպիսի համակարգը կարող է հաշվի առնել ոչ միայն տեխնիկական ցուցանիշները, այլև ֆինանսական և կազմակերպական գործոնները՝ ներդրման արժեքը, սպասվող օգուտը, ռիսկի նվազեցման աստիճանը, ներդրման վերադարձելիությունը, իրականացման ժամկետները և անվտանգության միջոցառումների փոխկապակցվածությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կիբեռռիսկի քանակական կամ կիսաքանակական գնահատումը։ Ռիսկերի գնահատման միջոցով հնարավոր է տարբերակել առավել վտանգավոր սպառնալիքները և որոշել, թե որ ուղղություններում ներդրումները կարող են ապահովել առավել մեծ պաշտպանական արդյունք։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս անցնել միայն ընդհանուր անվտանգության միջոցառումների ֆինանսավորումից դեպի ռիսկերի վրա հիմնված ներդրումային պլանավորում։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև արհեստական բանականության, մեքենայական ուսուցման, տվյալների վերլուծության և որոշումների աջակցման համակարգերի կիրառման հնարավորությունները։ Այդ տեխնոլոգիաները կարող են օգտագործվել պատմական տվյալների վերլուծության, սպառնալիքների հավանականության գնահատման, ռիսկերի դասակարգման, տարբեր ներդրումային սցենարների համեմատության և հնարավոր հետևանքների կանխատեսման համար։ Միաժամանակ ավտոմատացված համակարգը կարող է նախատեսել տարբեր սցենարների մոդելավորում՝ օրինակ՝ որոշակի անվտանգության միջոցառման ֆինանսավորման, դրա հետաձգման կամ այլընտրանքային լուծման ընտրության դեպքում հնարավոր արդյունքների գնահատմամբ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև ներդրումային որոշումների բազմաչափ բնույթը։ Կիբեռանվտանգության ոլորտում ամենաթանկ լուծումը միշտ չէ, որ ամենաարդյունավետն է, ուստի անհրաժեշտ է համադրել ծախսը, ռիսկի նվազեցումը և կազմակերպության ռազմավարական նպատակները։ Այս խնդիրը կարող է լուծվել բազմաչափ օպտիմալացման, որոշումների տեսության, ռիսկերի գնահատման և տնտեսական արդյունավետության չափանիշների կիրառմամբ։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև մարդու և ավտոմատացված համակարգի փոխգործակցությունը։ Չնայած որոշումների ավտոմատացման բարձր ներուժին, ռազմավարական ներդրումային որոշումները հաճախ պահանջում են մասնագիտական դատողություն, քանի որ տվյալները կարող են լինել թերի, անորոշ կամ արագ փոփոխվող։ Հետևաբար արդյունավետ համակարգը կարող է նախատեսել ոչ թե մարդու լիակատար փոխարինում, այլ որոշում կայացնող մասնագետներին վերլուծական առաջարկություններով, գնահատականներով և սցենարներով ապահովող մեխանիզմ։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել տվյալների անվտանգությանն ու համակարգի վստահելիությանը, քանի որ կիբեռանվտանգության ներդրումների վերաբերյալ որոշումներ կայացնող համակարգն ինքնին կարող է դառնալ հարձակումների թիրախ։ Այդ պատճառով անհրաժեշտ է հաշվի առնել տվյալների ամբողջականությունը, հասանելիության վերահսկումը, մոդելների հուսալիությունը, ալգորիթմական սխալների հնարավորությունը և որոշումների թափանցիկությունը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կայանում է այնպիսի մեթոդաբանության կամ որոշումների աջակցման համակարգի մշակման հնարավորության մեջ, որը կազմակերպություններին կօգնի սահմանափակ բյուջեն ուղղել առավել կարևոր կիբեռանվտանգության խնդիրների լուծմանը։ Նման համակարգը կարող է օգտակար լինել ֆինանսական կազմակերպություններում, պետական կառույցներում, խոշոր ընկերություններում, ՏՏ կազմակերպություններում և այլ կառույցներում, որտեղ տեղեկատվական ռիսկերի կառավարումը ռազմավարական նշանակություն ունի։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել կիբեռանվտանգության մասնագետներին, ՏՏ կառավարիչներին, ռիսկերի կառավարման և ֆինանսների մասնագետներին, տվյալների վերլուծաբաններին, համակարգերի ճարտարապետներին և արհեստական բանականության կիրառմամբ որոշումների աջակցման համակարգեր մշակող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը միավորում է կիբեռանվտանգությունը, ներդրումային կառավարումը և տվյալահեն որոշումների կայացումը՝ նպատակ ունենալով ստեղծել ավելի արագ, հիմնավորված և ռիսկերի վրա հիմնված մոտեցում անվտանգության ոլորտում ֆինանսական ռեսուրսների ռազմավարական բաշխման համար։