ИЗОБРАЗИТЕЛЬНОЕ ИСКУССТВО АРМЯНСКОЙ ССР

Финансы

Ֆինանսական վերահսկողություն իրականացնելու համար պետական մարմինները ձևավորում են հատուկ լիազոր կառույցներ, որոնց հիմնական նպատակն է ապահովել պետական և մասնավոր ֆինանսական հոսքերի օրինականությունը, թափանցիկությունը և արդյունավետությունը, ինչպես նաև կանխել կոռուպցիոն ռիսկերը, հարկային խախտումները և բյուջետային միջոցների ոչ նպատակային օգտագործումը։ Այս համակարգում կենտրոնական դեր ունեն ֆինանսների նախարարության ենթակայությամբ գործող վերահսկողական ստորաբաժանումները, որոնք իրականացնում են պետական բյուջեի կատարողականի մոնիթորինգ, ծախսերի արդյունավետության գնահատում և ֆինանսական կարգապահության ապահովում։ Կարևոր դեր ունի նաև Հայաստանի Հանրապետության պետական եկամուտների կոմիտե-ը, որը վերահսկում է հարկերի, մաքսային վճարների հավաքագրումը և պայքարում է հարկային ու մաքսային խախտումների դեմ՝ ապահովելով պետական եկամուտների կայունությունը։ Ֆինանսական վերահսկողության համակարգում նշանակալի է նաև Հայաստանի Հանրապետության հաշվեքննիչ պալատ-ը, որը իրականացնում է անկախ պետական աուդիտ՝ գնահատելով պետական միջոցների օգտագործման օրինականությունն ու արդյունավետությունը։ Բացի այդ, ֆինանսական շուկաների վերահսկման ոլորտում կարևոր դեր ունի կենտրոնական բանկը, որը կարգավորում և վերահսկում է բանկային համակարգը, ապահովում ֆինանսական կայունություն և վերահսկում ֆինանսական կազմակերպությունների գործունեությունը։ Այս բոլոր մարմինները միասին ձևավորում են ֆինանսական վերահսկողության բազմաստիճան համակարգ, որի նպատակն է ապահովել պետական ֆինանսների կայուն կառավարում և հանրային վստահության բարձրացում։

Педагогика

Գիտական աշխատանքը նվիրված է աշխատանքային դաստիարակության հիմնահարցի ուսումնասիրությանը հայ մանկավարժության պատմության մեջ՝ XIX դարի երկրորդ կեսից մինչև XX դարի սկիզբ ընկած ժամանակաշրջանում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում աշխատանքի միջոցով անձի ձևավորման, աշխատասիրության դաստիարակության, գործնական հմտությունների զարգացման և կրթության ու աշխատանքի փոխկապակցության վերաբերյալ հայ մանկավարժական մտքի մոտեցումներն են։ Նշված ժամանակաշրջանը կարևոր փուլ էր հայ կրթական և մանկավարժական մտքի զարգացման համար, երբ հասարակական, տնտեսական և մշակութային փոփոխությունների պայմաններում ավելի մեծ ուշադրություն էր դարձվում կրթության բովանդակության արդիականացմանը և դպրոցը կյանքի պահանջներին համապատասխանեցնելուն։ Աշխատանքային դաստիարակությունը դիտարկվում էր ոչ միայն որպես մասնագիտական կամ կենցաղային հմտությունների ձևավորման միջոց, այլև որպես երեխայի բարոյական, կամային, մտավոր և սոցիալական զարգացման կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հայ մանկավարժական մտքի ներկայացուցիչների տեսակետները աշխատանքի դաստիարակչական նշանակության վերաբերյալ։ Նրանց գաղափարներում աշխատանքը կարող էր ընկալվել որպես աշխատասիրության, պատասխանատվության, կարգապահության, ինքնուրույնության և նպատակասլացության ձևավորման միջոց։ Միաժամանակ կարևորվում էր մտավոր և ֆիզիկական աշխատանքի ներդաշնակ համադրումը, քանի որ կրթության նպատակներից մեկը պետք է լիներ ոչ միայն գիտելիքներով զինված, այլև գործնական կյանքին պատրաստ, նախաձեռնող և հասարակության մեջ իր տեղը գիտակցող անհատի ձևավորումը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է աշխատանքային դաստիարակության կապը դպրոցական կրթության հետ։ Կարող են քննվել այն մանկավարժական գաղափարները, որոնց համաձայն ուսումնական գործընթացը պետք է հնարավորինս մոտ լինի իրական կյանքին և ներառի գործնական գործունեության տարրեր։ Աշխատանքի միջոցով երեխան հնարավորություն է ստանում կիրառելու տեսական գիտելիքները, զարգացնելու գործնական մտածողությունը, սովորելու համագործակցել ուրիշների հետ և պատասխանատվություն կրել իր կատարած աշխատանքի արդյունքի համար։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել գյուղատնտեսական աշխատանքի և արհեստների ուսուցման դերին։ Ժամանակաշրջանի հայկական կրթական միջավայրում, հատկապես գյուղական բնակավայրերում, կրթության և առօրյա աշխատանքի կապը կարևոր գործնական նշանակություն ուներ։ Աշխատանքային գործունեության ներառումը կրթության մեջ կարող էր նպաստել երեխաների օգտակար հմտությունների զարգացմանը և միաժամանակ բարձրացնել դպրոցի կապը համայնքի և հասարակական կյանքի հետ։ Աշխատանքային դաստիարակության բարոյական կողմը ևս կարևոր տեղ է զբաղեցնում։ Աշխատանքի նկատմամբ դրական վերաբերմունքի ձևավորումը կարող էր կապվել ազնվության, պարտքի գիտակցության, համառության, փոխօգնության և հասարակական պատասխանատվության արժեքների հետ։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես նյութական արդյունք ստեղծող գործունեություն, այլև որպես մարդու բնավորության և աշխարհայացքի ձևավորման միջոց։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև ընտանիքի և դպրոցի դերը աշխատանքային դաստիարակության իրականացման գործում։ Երեխայի աշխատանքային սովորությունների ձևավորումը սկսվում է ընտանիքում և շարունակվում կրթական միջավայրում, ուստի արդյունավետ դաստիարակությունը պահանջում է այդ երկու միջավայրերի փոխկապակցվածություն։ Դպրոցի խնդիրն է երեխայի աշխատանքային փորձը դարձնել գիտակցված, նպատակային և մանկավարժորեն կազմակերպված գործունեություն։ Կարևոր է նաև աշխատանքային դաստիարակության և ազգային կրթության փոխհարաբերությունը։ Հայ մանկավարժական մտքի զարգացման ընթացքում կրթությունը հաճախ դիտարկվում էր որպես ազգային ինքնության պահպանման և հասարակության առաջընթացի կարևոր միջոց։ Աշխատասիրության, ինքնուրույնության և օգտակար գործունեության արժեքների ձևավորումը կարող էր կապվել ազգային համայնքի սոցիալական և մշակութային զարգացման խնդիրների հետ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակաշրջանի կրթական հաստատությունների փորձին, դասագրքերին, մանկավարժական հոդվածներին և տեսական աշխատություններին՝ բացահայտելու, թե ինչպես էին աշխատանքային դաստիարակության գաղափարները արտացոլվում կրթական պրակտիկայում։ Այս աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու տեսական սկզբունքները դրանց գործնական կիրառությունից և գնահատելու տվյալ շրջանի մանկավարժական ժառանգության նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը նպատակ ունի ցույց տալու, որ XIX դարի երկրորդ կեսից մինչև XX դարի սկիզբ աշխատանքային դաստիարակության գաղափարը հայ մանկավարժական մտքում ձևավորվում էր որպես բազմակողմանի կրթական խնդիր։ Այն ներառում էր ոչ միայն աշխատանքի հմտությունների ուսուցում, այլև աշխատասիրության, պատասխանատվության, ինքնուրույնության, բարոյական արժեքների և հասարակական ակտիվության զարգացում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու այդ շրջանի հայ մանկավարժական ժառանգության դերը աշխատանքային դաստիարակության տեսության ձևավորման գործում և բացահայտելու դրա հնարավոր նշանակությունը ժամանակակից կրթական գործընթացի համար։

Психология

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Է. Ա. Ասրատյանի գիտական աշխատանքների նշանակությանը հոգեկան երևույթների մեխանիզմների ուսումնասիրության գործում՝ ընդգծելով նրա ներդրումը բարձրագույն նյարդային գործունեության տեսության զարգացման մեջ։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են Ասրատյանի կողմից ձևակերպված հիմնական գաղափարները՝ կապված գլխուղեղի կեղևի գործունեության, պայմանական ռեֆլեքսների մեխանիզմների, նյարդային համակարգի պլաստիկության և հոգեկան գործընթացների ֆիզիոլոգիական հիմքերի հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա փորձարարական հետազոտություններին, որոնք նպաստել են հոգեկան երևույթների՝ ընկալման, հիշողության, ուշադրության և վարքի նյարդաֆիզիոլոգիական հիմքերի ավելի խոր ըմբռնմանը։ Ներկայացվում է նաև Ասրատյանի գիտական դպրոցի ազդեցությունը ժամանակակից նեյրոգիտության և հոգեբանության զարգացման վրա, ինչպես նաև նրա մոտեցումների նշանակությունը միջդիսցիպլինար հետազոտությունների համար։ Աշխատությունը կարևոր է տեսական հոգեբանության և նյարդաֆիզիոլոգիայի համար՝ նպաստելով հոգեկան գործունեության մեխանիզմների գիտական մեկնաբանության զարգացմանը և մարդու վարքի կենսաբանական հիմքերի ավելի ամբողջական ըմբռնմանը։

Политология

Աշխատությունը նվիրված է հասարակության իրավական գիտակցության և քաղաքական գործընթացների փոխհարաբերության տեսական ու կիրառական ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության հասարակական-քաղաքական միջավայրի օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքացիների իրավունքի, օրենքի, արդարության, պետական ինստիտուտների և իրավական կարգի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումն ու դրանց դրսևորումն է քաղաքական մասնակցության տարբեր ձևերում։ Իրավագիտակցությունը դիտարկվում է որպես հասարակական գիտակցության կարևոր բաղադրիչ, որն ընդգրկում է իրավական գիտելիքները, արժեքային վերաբերմունքները, իրավական գնահատականները և իրավաչափ վարքագծի վերաբերյալ պատկերացումները։ Քննվում է, թե այդ բաղադրիչներն ինչպես կարող են արտահայտվել քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության, հանրային քննարկումների, պետական կառույցների հետ հարաբերությունների և հասարակական նախաձեռնությունների շրջանակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավական ու քաղաքական մշակույթի փոխկապակցվածությանը, իրավական սոցիալականացման գործընթացներին և այն ինստիտուտների դերին, որոնց միջոցով անհատը ձեռք է բերում իրավական գիտելիքներ ու հասարակական վարքագծի նորմեր։ Դիտարկվում են կրթության, ընտանիքի, զանգվածային հաղորդակցության միջոցների, քաղաքացիական հասարակության և պետական ինստիտուտների հնարավոր ազդեցությունները իրավական պատկերացումների ձևավորման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում օրենքի նկատմամբ վստահության, իրավական նորմերի ընկալման և քաղաքացիների քաղաքական վարքագծի միջև կապի ուսումնասիրությունը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև իրավական նիհիլիզմի, իրավական պասիվության, քաղաքացիական պատասխանատվության և իրավական ակտիվության հասկացություններին՝ որպես հասարակության իրավագիտակցության տարբեր դրսևորումների։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել սոցիոլոգիական հարցումների, համեմատական վերլուծության և քաղաքական ու իրավական գործընթացների ուսումնասիրության մեթոդներ՝ հասարակական դիրքորոշումների կառուցվածքն ու դրանց փոփոխության միտումները բացահայտելու նպատակով։ Հայաստանի օրինակը հնարավորություն է տալիս խնդիրը դիտարկել պետական և հասարակական ինստիտուտների փոխակերպման, քաղաքացիական մասնակցության և իրավական մշակույթի զարգացման համատեքստում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է իրավունքի տեսության, քաղաքականագիտության, իրավական սոցիոլոգիայի և քաղաքացիական հասարակության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ բացահայտելով իրավագիտակցության նշանակությունը քաղաքական գործընթացներում քաղաքացիների վարքագծի և հասարակական հարաբերությունների ձևավորման համար։

Лингвистика

СОВРЕМЕННЫЙ РУССКИЙ ЯЗЫК աշխատությունը ռուսաց լեզվի լեզվաբանական նկարագրության դասական ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է ժամանակակից ռուսերենի կառուցվածքային համակարգը և գործառական առանձնահատկությունները, այն ընդգրկում է լեզվի հիմնական մակարդակները՝ հնչյունաբանական համակարգը, բառապաշարը, ձևաբանությունը և շարահյուսությունը, ինչպես նաև լեզվական նորմերի ձևավորման և կիրառման օրենքները, գիրքը բացատրում է խոսքի ոճական տարբերությունները, բառերի իմաստային հարաբերությունները և լեզվի զարգացման հիմնական միտումները ժամանակակից հաղորդակցության պայմաններում, միաժամանակ ներառում է լեզվական վերլուծության մեթոդներ և գործնական օրինակներ, որոնք օգնում են հասկանալ ռուսերենի համակարգային կառուցվածքը և դրա կիրառումը տարբեր հաղորդակցական միջավայրերում, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր լեզվաբանության և ռուսերեն լեզվի ուսուցման համար։

Культура

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է 20-րդ դարի 60-ականներից մինչև 21-րդ դարի սկզբն ընկած ժամանակահատվածում հայ կոմպոզիտորների վոկալ-կամերային ստեղծագործությունների կատարողական և կոմպոզիցիոն առանձնահատկությունների համակողմանի քննությանը։ Նյութում վերլուծվում են ժանրի զարգացման հիմնական միտումները, ազգային երաժշտական ավանդույթների և ժամանակակից կոմպոզիտորական մտածողության փոխազդեցությունը, ինչպես նաև հայ հեղինակների կողմից կիրառված նոր արտահայտչամիջոցներն ու ոճական լուծումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ձայնի և դաշնամուրի կամ կամերային անսամբլի փոխհարաբերությանը, երաժշտական դրամատուրգիայի կառուցմանը, բանաստեղծական տեքստի մեկնաբանությանը և երաժշտական կերպարների ձևավորման միջոցներին։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է կատարողական խնդիրներին՝ ինտոնացիոն ճշգրտությանը, արտասանության և խոսքային արտահայտչականության դերին, դինամիկական ու տեմբրային նրբերանգների կիրառմանը, ինչպես նաև երգչի և նվագակցի ստեղծագործական համագործակցության առանձնահատկություններին։ Միաժամանակ դիտարկվում են ժանրի ոճական փոփոխությունները՝ նեոռոմանտիկական, մոդեռնիստական և ժամանակակից գեղագիտական ուղղությունների ազդեցության ներքո, ներկայացնելով հայ վոկալ-կամերային երաժշտության զարգացման ամբողջական պատկերը։