Ջոն Դոս Պասոսի փորձարարական վեպը

Экономика

Գրքում ուսումնասիրվում է ազգային արժույթի փոխարժեքի ազդեցությունը Հայաստանի Հանրապետության մակրոտնտեսական ցուցանիշների վրա, վերլուծվում են փոխարժեքի տատանումների կապը գնաճի, տնտեսական աճի, արտաքին առևտրի հաշվեկշռի և ներդրումների հոսքերի հետ, ներկայացվում են փոխարժեքի ձևավորման մեխանիզմները և դրամավարկային քաղաքականության գործիքների դերը ֆինանսական կայունության ապահովման գործում, դիտարկվում է արտահանման և ներմուծման կառուցվածքի զգայունությունը արժութային փոփոխությունների նկատմամբ, կիրառվում են էկոնոմետրիկ և վիճակագրական մոդելներ՝ փոխկապվածությունների գնահատման և կանխատեսման համար, քննարկվում են Հայաստանի տնտեսության բաց բնույթի պայմաններում արտաքին շուկաների ազդեցությունները և արժութային ռիսկերի կառավարման խնդիրները, առաջարկվում են քաղաքականության բարելավման ուղիներ՝ ուղղված մակրոտնտեսական կայունության պահպանմանը և տնտեսական աճի խթանմանը, աշխատանքը համադրում է տեսական մակրոտնտեսական վերլուծությունը և գործնական տվյալների ուսումնասիրությունը՝ ապահովելով համապարփակ պատկերացում փոխարժեքի դերի վերաբերյալ Հայաստանի տնտեսությունում։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ապահովագրական շուկայի ձևավորման, գործունեության և զարգացման հիմնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև դրանց հաղթահարման տնտեսական, կազմակերպական, ֆինանսական և ինստիտուցիոնալ ուղիների հիմնավորմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ապահովագրական համակարգի դերի գնահատման վրա՝ որպես ֆինանսական շուկայի կարևոր բաղադրիչ, որը նպաստում է տնտեսական ռիսկերի վերաբաշխմանը, տնտեսավարող սուբյեկտների և քաղաքացիների գույքային շահերի պաշտպանությանը, ֆինանսական կայունության ապահովմանը և երկարաժամկետ ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորմանը։ Քննության են առնվում ապահովագրական շուկայի կառուցվածքը, ապահովագրական կազմակերպությունների գործունեության առանձնահատկությունները, առաջարկվող ծառայությունների տեսակները, ապահովագրավճարների և հատուցումների շարժընթացը, շուկայի կենտրոնացվածության մակարդակը և մրցակցային միջավայրի ձևավորման խնդիրները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ապահովագրական ծառայությունների նկատմամբ պահանջարկի ձևավորմանը և բնակչության ու կազմակերպությունների ապահովագրական վարքագծի վրա ազդող գործոններին։ Դիտարկվում են եկամուտների մակարդակի, ֆինանսական գրագիտության, ապահովագրական մշակույթի, ծառայությունների հասանելիության և ապահովագրական կազմակերպությունների նկատմամբ վստահության ազդեցությունները շուկայի զարգացման վրա։ Կարևորվում է կամավոր ապահովագրության տեսակների ընդլայնման խնդիրը, քանի որ շուկայի կայուն զարգացումը չի կարող հիմնվել միայն պարտադիր ապահովագրական մեխանիզմների վրա։ Քննության են առնվում գույքային, անձնական, պատասխանատվության, առողջության, գյուղատնտեսական և ձեռնարկատիրական ռիսկերի ապահովագրության զարգացման հնարավորությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում ապահովագրական ընկերությունների ֆինանսական կայունությանը և վճարունակությանը։ Ուսումնասիրվում են ապահովագրական պահուստների ձևավորման, սեփական կապիտալի բավարարության, ակտիվների տեղաբաշխման և ներդրումային քաղաքականության հարցերը։ Ապահովագրական կազմակերպությունների կողմից ստանձնած պարտավորությունների ժամանակին և ամբողջական կատարումը դիտարկվում է որպես շուկայի նկատմամբ հասարակական վստահության կարևոր նախապայման։ Այդ պատճառով կարևորվում են ռիսկերի կառավարման, ֆինանսական վերահսկողության և ընկերությունների գործունեության գնահատման արդյունավետ մեխանիզմները։ Ուսումնասիրվում է վերաապահովագրության նշանակությունը՝ հատկապես մեծածավալ և հազվադեպ, սակայն ֆինանսական զգալի հետևանքներ առաջացնող ռիսկերի կառավարման տեսանկյունից։ Վերաապահովագրական հարաբերությունները հնարավորություն են տալիս ապահովագրական ընկերություններին վերաբաշխել ստանձնած ռիսկերը և պահպանել ֆինանսական կայունությունը խոշոր ապահովագրական դեպքերի պայմաններում։ Հայաստանի համեմատաբար փոքր շուկայի պայմաններում կարևորվում է նաև միջազգային վերաապահովագրական համակարգերի հետ համագործակցությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ապահովագրական շուկայի պետական կարգավորմանն ու վերահսկողությանը։ Քննության են առնվում լիցենզավորման, ֆինանսական հաշվետվողականության, վճարունակության պահանջների, սպառողների իրավունքների պաշտպանության և ապահովագրական կազմակերպությունների գործունեության վերահսկման մեխանիզմները։ Արդյունավետ կարգավորումը դիտարկվում է որպես շուկայի կայունության և ապահովադիրների շահերի պաշտպանության կարևոր պայման, սակայն միաժամանակ կարևորվում է այնպիսի կարգավորող միջավայրի ձևավորումը, որը չի սահմանափակի առողջ մրցակցությունը և նոր ապահովագրական ծառայությունների զարգացումը։ Դիտարկվում են ապահովագրական շուկայի մրցակցային միջավայրի առանձնահատկությունները, ընկերությունների միջև մրցակցության ազդեցությունը ծառայությունների գների, որակի և տեսականու վրա։ Կարևորվում է ապահովագրական արտադրանքների բազմազանեցումը և տարբեր սոցիալական ու տնտեսական խմբերի պահանջներին համապատասխան ծառայությունների մշակումը։ Շուկայի ընդլայնման կարևոր ուղղություն է դիտարկվում նաև ապահովագրական ծառայությունների տարածքային հասանելիության բարձրացումը, որպեսզի դրանք կենտրոնացած չլինեն միայն խոշոր քաղաքներում և հասանելի լինեն նաև մարզերի բնակչությանն ու տնտեսավարողներին։ Առանձին քննության առարկա է ապահովագրական սակագների ձևավորումը։ Սակագների տնտեսապես հիմնավորված մակարդակը պետք է միաժամանակ ապահովի ընկերությունների ֆինանսական կայունությունը և ծառայությունների ընդունելի արժեքը հաճախորդների համար։ Այդ նպատակով կարևորվում են վիճակագրական տվյալների կուտակումը, ապահովագրական դեպքերի հաճախականության և վնասների չափի գնահատումը, ակտուարական հաշվարկների կատարելագործումը և ռիսկերի տարբերակված դասակարգումը։ Ապահովագրական շուկայի զարգացման խնդիրները դիտարկվում են նաև երկրի ընդհանուր տնտեսական միջավայրի հետ փոխկապակցված։ Տնտեսական աճը, բնակչության եկամուտները, ձեռնարկատիրության զարգացումը, վարկային շուկան, ներդրումային ակտիվությունը և ֆինանսական համակարգի նկատմամբ վստահությունը կարող են անմիջականորեն ազդել ապահովագրական ծառայությունների պահանջարկի վրա։ Միաժամանակ զարգացած ապահովագրական համակարգը կարող է նպաստել տնտեսական կայունությանը՝ նվազեցնելով անկանխատեսելի իրադարձությունների ֆինանսական հետևանքները տնտեսավարող սուբյեկտների և տնային տնտեսությունների համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գյուղատնտեսական ապահովագրության զարգացման հնարավորություններին։ Հայաստանի գյուղատնտեսությունը զգալիորեն կախված է բնական և բնակլիմայական գործոններից, ինչի պատճառով ռիսկերի ապահովագրական կառավարումը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ գյուղատնտեսական արտադրողների եկամուտների կայունացման համար։ Քննության են առնվում պետության, ապահովագրական կազմակերպությունների և գյուղատնտեսական արտադրողների համագործակցության հնարավոր մեխանիզմները, ինչպես նաև ապահովագրավճարների մատչելիության և ռիսկերի գնահատման խնդիրները։ Կարևորվում է ապահովագրական մշակույթի և ֆինանսական գրագիտության բարձրացումը։ Ապահովագրության տնտեսական նշանակության, պայմանագրային պայմանների, ապահովագրված ռիսկերի և հատուցման ընթացակարգերի վերաբերյալ հասարակության տեղեկացվածության բարձրացումը կարող է նպաստել ապահովագրական ծառայությունների նկատմամբ վստահության և պահանջարկի աճին։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է ապահովել պայմանագրերի հստակությունը, հաճախորդներին տրամադրվող տեղեկատվության հասկանալիությունը և վեճերի լուծման արդյունավետ մեխանիզմները։ Դիտարկվում է նաև ժամանակակից տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը ապահովագրական ոլորտում։ Թվային ծառայությունները, առցանց պայմանագրերի ձևակերպումը, տվյալների ավտոմատացված մշակումը և հաճախորդների սպասարկման նոր մեխանիզմները կարող են նվազեցնել գործառնական ծախսերը և բարձրացնել ծառայությունների հասանելիությունը։ Տվյալների արդյունավետ օգտագործումը հնարավորություն է տալիս կատարելագործել ռիսկերի գնահատումը, սակագնային քաղաքականությունը և ապահովագրական դեպքերի կարգավորման գործընթացը։ Միաժամանակ կարևորվում են տեղեկատվական անվտանգության և անձնական տվյալների պաշտպանության պահանջները։ Ապահովագրական շուկայի զարգացման հեռանկարները կապվում են իրավական և ինստիտուցիոնալ միջավայրի շարունակական կատարելագործման, մրցակցության խթանման, նոր ապահովագրական արտադրանքների ներդրման, ակտուարական և մասնագիտական կարողությունների զարգացման, միջազգային փորձի արդյունավետ կիրառման և սպառողների վստահության ամրապնդման հետ։ Առանձին նշանակություն է տրվում շուկայի զարգացման երկարաժամկետ ռազմավարությանը, որի շրջանակում անհրաժեշտ է փոխկապակցել պետական կարգավորումը, մասնավոր հատվածի նախաձեռնությունները և ապահովագրական ծառայությունների սպառողների շահերը։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է ապահովագրական շուկայի կայունության բարձրացման, ծառայությունների շրջանակի ընդլայնման, ֆինանսական ռիսկերի կառավարման համակարգերի կատարելագործման և ապահովագրության տնտեսական ու սոցիալական դերի ուժեղացման համար համապատասխան առաջարկությունների մշակման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ապահովագրության, ֆինանսների, ակտուարական հաշվարկների, ֆինանսական շուկաների և ռիսկերի կառավարման ոլորտների մասնագետների, ապահովագրական կազմակերպությունների աշխատակիցների, տնտեսագետների, հետազոտողների, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Другие предметы

Այս գիտական աշխատությունը ներկայացնում է հեղինակի մանրամասն պատասխանը Գ. Պատկանովի դիտողություններին և քննադատություններին, որոնք վերաբերում էին Էմինի՝ Վահագնի և վիշապամարտական առասպելների վերաբերյալ ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը վերլուծում է հայկական դիցաբանության, բանահյուսության և պատմական աղբյուրների տվյալները՝ հիմնավորելով իր տեսակետները և անդրադառնալով առասպելաբանական կերպարների ծագման, խորհրդանշական իմաստների ու մշակութային նշանակության հարցերին։ Աշխատության մեջ քննարկվում են հին հայկական հավատալիքները, դիցաբանական ավանդույթների կապը հարևան ժողովուրդների մշակույթների հետ, ինչպես նաև գիտական մեթոդաբանության և աղբյուրագիտական մեկնաբանությունների խնդիրները։ Գիրքը կարևոր վկայություն է XIX դարի հայագիտության և արևելագիտության գիտական բանավեճերի մասին՝ արտացոլելով ժամանակի առաջատար հետազոտողների մոտեցումները, փաստարկները և գիտական քննարկումների մշակույթը։ Այն արժեքավոր նյութ է հայ դիցաբանության, բանասիրության, պատմագիտության և մտավոր պատմության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվողների համար։

История

Հրատարակությունը վերաբերում է հայերի մասնակցությամբ պատմական հակամարտությունների ընթացքում բռնությունների, բնակչության կորուստների և դրանց վերաբերյալ ներկայացված վկայությունների ու պնդումների թեմային։ Նման բնույթի աշխատությունները կարևոր է ուսումնասիրել իրենց ստեղծման ժամանակաշրջանի քաղաքական, ռազմական և գաղափարական միջավայրի համատեքստում, քանի որ դրանցում ներկայացված տեղեկությունները կարող են արտացոլել ինչպես փաստագրված իրադարձություններ և ականատեսների հաղորդումներ, այնպես էլ հակամարտող կողմերի քաղաքական դիրքորոշումներ, ընտրովի ներկայացումներ կամ քարոզչական նպատակներ։ Բովանդակության առանցքում կարող են լինել բնակավայրերի նկատմամբ գործողությունների, խաղաղ բնակչության տեղահանության, գույքային կորուստների, զոհերի և տարբեր համայնքների միջև բախումների վերաբերյալ նկարագրություններ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի օգտագործված սկզբնաղբյուրների ծագման ուսումնասիրությունը՝ պաշտոնական փաստաթղթերը, մամուլի հրապարակումները, վկայությունները, դիվանագիտական հաղորդագրությունները և հետագա պատմագիտական ուսումնասիրությունները միմյանցից տարբերակելու համար։ Նման նյութերի գիտական քննությունը պահանջում է տարբեր կողմերի աղբյուրների համադրում, տվյալների ժամանակագրական և աշխարհագրական ստուգում, ինչպես նաև փաստական տեղեկությունների տարանջատում հեղինակային մեկնաբանություններից ու քաղաքական գնահատականներից։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել ոչ միայն նկարագրվող իրադարձությունների, այլև պատմական հիշողության, հակամարտությունների ներկայացման և ազգային պատմագրությունների ձևավորման ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս վերլուծելու, թե ինչպես են զանգվածային բռնության վերաբերյալ պատմությունները կառուցվել և տարածվել տարբեր հասարակություններում, ինչպիսի լեզվական ու գաղափարական միջոցներով են ներկայացվել հակառակորդ խմբերը և ինչպես են այդ պատմությունները հետագայում օգտագործվել քաղաքական կամ հասարակական բանավեճերում։ Հետևաբար հրատարակությունը նպատակահարմար է դիտարկել համեմատական և աղբյուրագիտական մոտեցմամբ՝ հաշվի առնելով դրա հեղինակային դիրքորոշումը, ստեղծման ժամանակը և օգտագործված փաստական նյութի հավաստիության աստիճանը։ Այս տեսանկյունից այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել Կովկասի և հարակից տարածաշրջանների պատմության, ազգամիջյան հակամարտությունների, պատմական սկզբնաղբյուրների քննադատության և հավաքական հիշողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

История

Հրատարակությունը ներկայացնում է հայկական բարեգործական կազմակերպության գործունեությունը կարգավորող կանոնադրական փաստաթուղթ, որն արժեքավոր աղբյուր է հայ հասարակական, բարեգործական և համայնքային կյանքի պատմության ուսումնասիրության համար։ Փաստաթղթի բովանդակության առանցքում կազմակերպության ստեղծման նպատակները, կառավարման սկզբունքները, անդամակցության պայմանները, նյութական միջոցների ձևավորման եղանակները և բարեգործական գործունեության հիմնական ուղղություններն են։ Կանոնադրական դրույթները հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես էին կազմակերպվում կարիքավորների աջակցությունը, կրթական և սոցիալական նախաձեռնությունները, համայնքային փոխօգնությունը և հասարակական նշանակություն ունեցող այլ ծրագրերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կազմակերպության վարչական կառուցվածքին՝ ընդհանուր ժողովի, ղեկավար մարմինների, պաշտոնատար անձանց և անդամների իրավասությունների ու պարտականությունների սահմանմանը։ Նման կարգավորումները կարևոր էին կազմակերպության գործունեության շարունակականության, ֆինանսական հաշվետվողականության և հավաքագրված միջոցների նպատակային օգտագործման ապահովման համար։ Անդրադարձ է կատարվում անդամների ընդունման, նրանց մասնակցության ձևերի, անդամավճարների և նվիրատվությունների հետ կապված հարցերին, ինչպես նաև բարեգործական միջոցների տնօրինման ընդհանուր սկզբունքներին։ Փաստաթուղթը կարևոր տեղեկություններ կարող է հաղորդել նաև տվյալ ժամանակաշրջանի հայ համայնքի ինքնակազմակերպման մշակույթի մասին, երբ հասարակական նախաձեռնությունների միջոցով փորձ էր արվում լուծել կրթական, սոցիալական և բարեգործական խնդիրներ։ Կազմակերպության անվան մեջ հայկական քրիստոնեական ավանդույթի կարևոր կերպարի հիշատակումը միաժամանակ ընդգծում է բարեգործության և ազգային-եկեղեցական մշակույթի միջև գոյություն ունեցող կապը։ Կանոնադրությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն պատմագիտական, այլև իրավական տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է հասարակական միավորումների գործունեության կազմակերպման, ներքին կառավարման և իրավական կարգավիճակի վերաբերյալ տվյալ ժամանակաշրջանի մոտեցումները։ Այն կարող է օգտագործվել նաև հայկական բարեգործական հաստատությունների գործունեությունը համեմատելու և դրանց հասարակական դերակատարությունը գնահատելու համար։ Ընդհանուր առմամբ փաստաթուղթը կարևոր սկզբնաղբյուր է հայ բարեգործության, համայնքային կառույցների և հասարակական կազմակերպությունների պատմության ուսումնասիրման համար՝ հնարավորություն տալով բացահայտել կազմակերպված փոխօգնության ինստիտուցիոնալ ձևերը և դրանց տեղը հայկական հասարակական կյանքում։

Другие предметы

Գիրքը՝ «Գծագրական երկրաչափություն», հեղինակը Ադամյան Ս. Ա., հանդիսանում է ուսումնական և տեխնիկական ձեռնարկ, որը նվիրված է տարածական պատկերների երկրաչափական ներկայացման և գծագրական մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է գծագրական երկրաչափության հիմնական սկզբունքները, որոնց միջոցով հնարավոր է եռաչափ առարկաների պատկերումը հարթության վրա՝ պահպանելով դրանց չափերը, ձևը և տարածական հարաբերությունները։ Գրքում մանրամասն քննարկվում են կետերի, ուղիղների և հարթությունների փոխդիրքերը, պրոյեկցիաների տեսակները, կտրվածքների և հատումների կառուցման եղանակները, ինչպես նաև տարածական մարմինների պատկերումը ինժեներական գծագրերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված տեխնիկական գծագրության կանոններին, չափագրման և ձևավորման ստանդարտներին, ինչպես նաև ինժեներական խնդիրների լուծման գրաֆիկական մեթոդներին։ Ներառված են նաև գործնական առաջադրանքներ, որոնք նպաստում են տարածական մտածողության, վերլուծական ունակությունների և ինժեներական գրաֆիկայի կիրառական հմտությունների զարգացմանը։ Այս աշխատությունը նախատեսված է տեխնիկական բուհերի ուսանողների, ինժեներների և նախագծող մասնագետների համար՝ ապահովելով գծագրական երկրաչափության հիմնարար և կիրառական գիտելիքների համակարգված ընկալում։