Կիլիկիայի հայկական թագավորության տնտեսական համակարգը և դրա ինստիտուցիոնալ հիմքերը

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում փախստականների սահմանադրաիրավական կարգավիճակի ձևավորման, իրավական բովանդակության և պաշտպանության հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում փախստականի իրավական կարգավիճակը դիտարկվում է որպես սահմանադրական, միջազգային և ներպետական իրավական նորմերով կարգավորվող հարաբերությունների համալիր, որը ներառում է անձի իրավունքները, ազատությունները, պարտականությունները, իրավական պաշտպանության երաշխիքները և պետական մարմինների համապատասխան լիազորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մարդու հիմնական իրավունքների և ազատությունների՝ փախստականների նկատմամբ կիրառման առանձնահատկություններին, իրավահավասարության սկզբունքին, անձնական անվտանգության, սոցիալական պաշտպանության, կրթության, աշխատանքի, առողջության պահպանման և իրավական պաշտպանության հետ կապված հարցերին։ Քննվում են փախստական ճանաչելու և ապաստան տրամադրելու իրավական հիմքերը, համապատասխան վարչական ընթացակարգերը, ինչպես նաև կարգավիճակ հայցող անձանց իրավունքների ապահովման երաշխիքները։ Հայաստանի գործող օրենսդրությունը կարգավորում է փախստականի ճանաչման և ապաստանի տրամադրման հարաբերությունները և նախատեսում է 1951 թվականի Փախստականների կարգավիճակի մասին կոնվենցիայի ու դրա 1967 թվականի Արձանագրության կիրառումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային իրավական պարտավորությունների և ներպետական օրենսդրության փոխհարաբերության վերլուծությունը՝ պարզելու համար դրանց դերը փախստականների պաշտպանության իրավական համակարգում։ Ուսումնասիրվում են նաև փախստականի կարգավիճակի տրամադրման, դադարեցման և բացառման հիմքերի, անձը հաստատող ու ճամփորդական փաստաթղթերի, բնակության և տեղաշարժի, պետական մարմինների հետ հարաբերությունների ու իրավական պաշտպանության հետ կապված հարցերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պետական մարմինների գործունեությանը և նրանց իրավասությունների սահմանազատմանը՝ փախստականների ընդունման, կարգավիճակի որոշման, սոցիալական պաշտպանության և ինտեգրման գործընթացներում։ Կարևորվում է նաև դատական և վարչական պաշտպանության արդյունավետությունը, քանի որ անձի կարգավիճակի վերաբերյալ պետական որոշումները կարող են անմիջական ազդեցություն ունենալ նրա հիմնարար իրավունքների իրականացման վրա։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել օրենսդրական կարգավորումների զարգացման պատմությունը և դրանց կատարելագործման ուղղությունները՝ հաշվի առնելով միջազգային չափանիշների ու Հայաստանի իրավական համակարգի փոխազդեցությունը։ Սահմանադրաիրավական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու փախստականների իրավական պաշտպանության կառուցակարգը և բացահայտելու իրավական կարգավիճակի իրականացման ընթացքում առաջացող տեսական ու գործնական խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների, միգրացիոն իրավունքի և միջազգային իրավունքի ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Անդրկովկասի Ելիզավետպոլի նահանգի Զանգեզուրի գավառում գործող պղնձի հանքերի և մետաղաձուլական գործարանների վիճակի ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է տարածաշրջանի հանքարդյունաբերության զարգացման առանձնահատկությունները, պղնձի հանքավայրերի շահագործման պայմանները, արդյունահանման և վերամշակման տեխնոլոգիական գործընթացները, ինչպես նաև արտադրական գործունեության տնտեսական նշանակությունը։ Անդրադարձ է կատարվում հանքարդյունաբերական ձեռնարկությունների գործունեության կազմակերպմանը, բնական պաշարների օգտագործմանը և արդյունաբերության զարգացման վրա ազդող աշխարհագրական ու տնտեսական գործոններին։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Զանգեզուրի արդյունաբերական պատմության, տարածաշրջանի տնտեսական հարաբերությունների և պղնձարդյունաբերության ձևավորման ու զարգացման պատմական ընթացքի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, տնտեսագետների, երկրաբանների և Հայաստանի հանքարդյունաբերական ժառանգությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

История

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հուղարկավորության և հիշատակի ծեսերի ավանդական ու ժամանակակից դրսևորումների վերլուծությանը Տավուշի մարզ-ում՝ առանձնացնելով տեղական համայնքներում ձևավորված սովորույթների շարունակականությունն ու փոփոխությունները արդի սոցիալական և մշակութային պայմաններում։ Նյութում նկարագրվում են մահվան հետ կապված ավանդական ծիսակարգերը՝ սկսած հոգեհանգստի կազմակերպումից մինչև հուղարկավորության արարողությունը և հետհուղարկավորական հիշատակի օրերը, ինչպես նաև դրանցում առկա խորհրդանշական գործողությունները, որոնք արտահայտում են համայնքային համախմբվածություն, հարգանք հանգուցյալի հիշատակի նկատմամբ և հոգևոր ընկալումներ մահվան մասին։ Միաժամանակ վերլուծվում են վերջին տասնամյակներում նկատվող փոփոխությունները, որոնք պայմանավորված են ուրբանիզացիայով, սոցիալական արժեքների փոփոխությամբ, եկեղեցական արարողակարգերի ստանդարտացմամբ և ժամանակակից կյանքի արագ տեմպերով, ինչը որոշ դեպքերում հանգեցրել է ծեսերի պարզեցման կամ նոր ձևերի առաջացման։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև ավանդական և նորարարական տարրերի համադրմանը, օրինակ՝ հիշատակի միջոցառումների կազմակերպման ձևերի փոփոխությանը, գերեզմանատների խնամքի նոր մոտեցումներին և համայնքային հիշողության պահպանման տարբեր մեխանիզմներին։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև ընտանիքի, համայնքի և եկեղեցու դերակատարությունը այս գործընթացներում՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ավանդույթները հարմարվում ժամանակակից հասարակության պահանջներին՝ պահպանելով իրենց մշակութային և հոգևոր հիմքերը։

Лингвистика

Ռուբեն Սևակի խոսքարվեստը առանձնանում է քնարականության բարձր աստիճանով, ներքին լարվածությամբ և զգացմունքային խորությամբ, որտեղ լեզուն ծառայում է ոչ միայն պատկեր ստեղծելուն, այլև հոգեբանական վիճակների նուրբ բացահայտմանը։ Նրա ստեղծագործական խոսքը կառուցված է երաժշտական ռիթմի, պատկերային խտության և արտահայտչական համարձակության վրա, ինչը բնորոշ է վաղ 20-րդ դարի արևմտահայ պոեզիայի նորարարական ուղղություններին։ Սևակի լեզվամտածողության մեջ կարևոր տեղ ունեն հակադրությունները՝ կյանք և մահ, գեղեցկություն և կործանում, սեր և տառապանք, որոնք հաճախ արտահայտվում են հակիրճ, բայց հզոր պատկերներով։ Նրա խոսքարվեստը միաժամանակ միավորում է դասական գրական հայերենին բնորոշ հղկվածությունը և ժամանակի խոսակցական շերտերից եկող կենդանի արտահայտչաձևերը՝ ստեղծելով ոճական բազմաշերտություն։ Բնորոշ է նաև խորհրդանշական մտածողությունը, որտեղ առարկաներն ու երևույթները հաճախ ունենում են երկրորդական, խորքային իմաստներ՝ վերածվելով հոգևոր կամ գոյաբանական խորհրդանիշների։ Ռուբեն Սևակի լեզուն հագեցած է ներքին դրամատիզմով, որը ուժեղացնում է նրա բանաստեղծությունների էմոցիոնալ ազդեցությունը և ընթերցողի վրա թողնում տևական տպավորություն՝ համադրելով քնարական նրբությունը և ողբերգական աշխարհընկալումը։

Педагогика

Պատմագիտական, կրթագիտական և մշակութաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանի՝ Արևելյան լեզուների ինստիտուտի հիմնադրման, կազմավորման և պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում 1815 թվականին Լազարյանների ընտանիքի նախաձեռնությամբ ստեղծված կրթական հաստատության հիմնադրման նախադրյալները, նպատակները և հայ հասարակության կրթամշակութային պահանջմունքների բավարարման գործում նրա ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ճեմարանի կազմակերպական կառուցվածքին, կառավարման համակարգին, ուսումնական ծրագրերին և արևելյան լեզուների դասավանդման առանձնահատկություններին։ Վերլուծվում են հաստատության զարգացման հիմնական փուլերը, 1827 թվականին Արևելյան լեզուների ինստիտուտի կարգավիճակի ձեռքբերումը և հետագա կրթական վերափոխումները։ Քննարկվում են հայերենի, պարսկերենի, արաբերենի, թուրքերենի և այլ լեզուների ուսուցման կազմակերպումը, արևելագիտության զարգացմանը նպաստող գիտական գործունեությունը և մասնագետների պատրաստման ուղղությունները։ Ուսումնասիրվում են ճեմարանի դասախոսական կազմի, շրջանավարտների և մշակութային գործիչների ներդրումը հայագիտության, լեզվաբանության, գրականության ու պատմագիտության զարգացման գործում։ Անդրադարձ է կատարվում Լազարյան ճեմարանի հրատարակչական գործունեությանը, գրադարանային հավաքածուների ձևավորմանը, հայկական ազգային ինքնության պահպանմանը և ռուս-հայկական կրթամշակութային կապերի ամրապնդմանը։ Կարևորվում է հաստատության դերը Ռուսաստանի հայ համայնքի հասարակական և մտավոր կյանքում, ինչպես նաև Արևելքի ժողովուրդների լեզուների ու մշակույթների գիտական ուսումնասիրության զարգացման գործընթացում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ ժողովրդի պատմության, կրթության պատմության, արևելագիտության, հայագիտության և ռուս-հայկական մշակութային հարաբերությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է 1980–1990-ական թվականների հետհեղափոխական իրանական արձակում կանանց հիմնախնդիրների գեղարվեստական արտացոլմանը՝ ընդգծելով սոցիալ-քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունը կանանց կերպարների, նրանց ինքնության և հասարակական դիրքի ներկայացման վրա։ Աշխատությունում վերլուծվում է, թե ինչպես է հետհեղափոխական Իրանի գրականությունը արձագանքել 1979 թվականի իրանական հեղափոխությունից հետո ձևավորված նոր արժեքային համակարգին, իրավական սահմանափակումներին և սոցիալական նորմերի խստացմանը՝ կանանց կյանքի տարբեր ոլորտներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կանանց կրթության, ընտանեկան հարաբերությունների, անձնական ազատության և հասարակական մասնակցության թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությանը, ինչպես նաև գրողների կողմից կիրառվող սիմվոլիկ և նարատիվ միջոցներին՝ կանանց ներաշխարհը և սոցիալական ճնշումները ներկայացնելու համար։ Քննարկվում է նաև Իրանական հեղափոխություն-ի երկարաժամկետ ազդեցությունը գրական գործընթացների վրա, հատկապես կանանց կերպարների ձևավորման և ֆեմինիստական մոտեցումների զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ այս շրջանի իրանական արձակը ոչ միայն գեղարվեստական արտահայտություն է, այլև սոցիալական քննադատության և մշակութային ինքնության վերաիմաստավորման կարևոր հարթակ։