Քիմիական սինովէկտոմիայի արդյունավետությունը հեմոֆիլային արթրոպատիաների բուժման համալիրում

Биология

Աշխատությունը նվիրված է նոր հիպոթալամուսային ցիտոկինի ազդեցության ուսումնասիրությանը իոնացնող ճառագայթման պայմաններում կենսաթաղանթների ֆոսֆոլիպիդային բաղադրիչների նյութափոխանակության վրա։ Հետազոտության հիմքում ընկած է օրգանիզմի կարգավորիչ համակարգերի և բջջային թաղանթների կենսաքիմիական գործընթացների փոխազդեցության ուսումնասիրությունը ճառագայթային ազդեցության պայմաններում։ Քննարկվում են իոնացնող ճառագայթման հետևանքով բջիջներում առաջացող կենսաքիմիական փոփոխությունները, մասնավորապես՝ կենսաթաղանթների կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ ամբողջականության վրա հնարավոր ազդեցությունները և ֆոսֆոլիպիդների փոխանակության խանգարումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հիպոթալամուսային ցիտոկինի կարգավորիչ դերին և դրա հնարավոր ազդեցությանը ֆոսֆոլիպիդների սինթեզի, քայքայման ու վերափոխման գործընթացների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են գնահատվել բջջաթաղանթների լիպիդային կազմի փոփոխությունները, ֆոսֆոլիպիդային նյութափոխանակության հիմնական ցուցանիշները և ճառագայթային ազդեցության պայմաններում դրանց հնարավոր կարգավորումը։ Նման հետազոտությունները կարևոր են հասկանալու համար, թե ինչպես են նեյրոէնդոկրին և իմունակարգավորիչ ազդակները փոխազդում բջջային մակարդակում և ինչպիսի մեխանիզմներով կարող են ազդել օրգանիզմի պաշտպանական ու հարմարվողական պատասխանների վրա։ Աշխատությունը միավորում է կենսաքիմիայի, կենսաֆիզիկայի և ճառագայթային կենսաբանության խնդիրները՝ ուսումնասիրելով բջջային թաղանթների լիպիդային փոխանակության փոփոխությունները որպես ճառագայթային ազդեցության կարևոր կենսաքիմիական հետևանք։ Այն կարող է հետաքրքրել կենսաքիմիկոսներին, կենսաֆիզիկոսներին, ճառագայթային կենսաբանության և բջջային կենսաբանության մասնագետներին, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտներում գիտական հետազոտություններ իրականացնող ուսանողներին և հետազոտողներին։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Հարավային Կովկասի երեք պետությունների պատմական զարգացման, քաղաքական համակարգերի, հասարակությունների, տնտեսությունների և արտաքին հարաբերությունների համեմատական ուսումնասիրությանը։ Տարածաշրջանը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված աշխարհագրական և պատմաքաղաքական միջավայր, որտեղ ազգային առանձնահատկությունները ձևավորվել են տեղական ավանդույթների, կայսերական ժառանգության, խորհրդային ժամանակաշրջանի և հետխորհրդային վերափոխումների ազդեցությամբ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են ներկայացվել պետականության ձևավորման գործընթացները, ազգային ինքնության զարգացման առանձնահատկությունները, ժողովրդագրական և սոցիալական կառուցվածքները, ինչպես նաև անկախ պետական համակարգերի կայացման հիմնական փուլերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Խորհրդային Միության փլուզումից հետո առաջացած քաղաքական ու տնտեսական վերափոխումներին, պետական հաստատությունների ձևավորմանը և շուկայական տնտեսության անցման գործընթացներին։ Քննվում են տարածաշրջանի տնտեսական կառուցվածքները, բնական ռեսուրսների նշանակությունը, տրանսպորտային և էներգետիկ հաղորդակցությունները, արտաքին առևտուրը և Հարավային Կովկասի՝ Եվրոպան ու Ասիան կապող աշխարհագրական դիրքը։ Կարևորվում են նաև տարածաշրջանային անվտանգության խնդիրները, չկարգավորված կամ երկարատև հակամարտությունների պատմական նախադրյալներն ու դրանց ազդեցությունը միջպետական հարաբերությունների և տարածաշրջանային համագործակցության վրա։ Արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են երեք պետությունների հարաբերությունները հարևան երկրների և միջազգային կառույցների հետ՝ ուշադրություն դարձնելով նրանց արտաքին քաղաքական ուղղությունների տարբերություններին։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են ժողովուրդների միջև պատմական, մշակութային և տնտեսական կապերը, որոնք ձևավորվել են քաղաքական սահմաններից անկախ և շարունակել են ազդեցություն ունենալ տարածաշրջանի հասարակությունների զարգացման վրա։ Համեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երեք երկրների զարգացման ինչպես ընդհանուր գծերը, այնպես էլ քաղաքական կառավարման, տնտեսական կառուցվածքի, հասարակական գործընթացների և միջազգային հարաբերությունների ոլորտներում առկա տարբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը Հարավային Կովկասը ներկայացնում է որպես բարդ և բազմաշերտ տարածաշրջան՝ համադրելով պատմագիտական, քաղաքագիտական, տնտեսական և միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրության մոտեցումները և հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմել երեք պետությունների զարգացման ու փոխհարաբերությունների մասին։

Химия

Գիրքը նվիրված է BINOL-ի հիման վրա նոր ածանցյալների սինթեզին և դրանց ուսումնասիրմանը որպես քիրալային կատալիզատորներ կենսամիմետիկ ասիմետրիկ ռեակցիաներում։ Աշխատությունում ներկայացվում են նոր օրգանական միացությունների ստացման մեթոդները, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները և քիմիական հատկությունների հետազոտման արդյունքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ածխածին–ածխածին կապերի ձևավորման ասիմետրիկ ռեակցիաներում այս միացությունների կիրառմանը, քանի որ նման գործընթացները կարևոր նշանակություն ունեն ժամանակակից օրգանական քիմիայի, դեղագործական միացությունների և կենսաբանական ակտիվ նյութերի ստացման ոլորտներում։ Հեղինակը վերլուծում է քիրալային կատալիզատորների ազդեցությունը ռեակցիաների ընտրողականության, արդյունավետության և ստացվող նյութերի տարածական կառուցվածքի ձևավորման վրա՝ ներկայացնելով կատալիտիկ համակարգերի զարգացման ժամանակակից մոտեցումներ։ Ուսումնասիրությունը ներառում է սինթեզի ռազմավարություններ, ֆիզիկաքիմիական բնութագրումներ և կատալիտիկ ակտիվության գնահատում՝ նպաստելով ասիմետրիկ սինթեզի մեխանիզմների ավելի խորքային ըմբռնմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել օրգանական քիմիկոսների, քիմիական տեխնոլոգների, դեղագործական հետազոտողների, գիտաշխատողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են քիրալային կատալիզով, նոր նյութերի ստեղծմամբ և ժամանակակից սինթետիկ քիմիայի զարգացումներով։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում էկոլոգիական կրթության կազմակերպման և կառավարման համակարգային խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ կրթական քաղաքականության, բնապահպանական գիտակցության ձևավորման և կայուն զարգացման սկզբունքների համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է կրթության տարբեր մակարդակներում բնապահպանական գիտելիքների տարածման, ուսումնական գործընթացում դրանց ներառման, կառավարման մեխանիզմների արդյունավետության և համապատասխան հաստատությունների միջև համագործակցության առանձնահատկությունների վրա։ Էկոլոգիական կրթությունը դիտարկվում է որպես շարունակական գործընթաց, որի նպատակն է ոչ միայն բնության և շրջակա միջավայրի վերաբերյալ գիտելիքների փոխանցումը, այլև պատասխանատու վերաբերմունքի, էկոլոգիական մտածողության և բնապահպանական վարքագծի ձևավորումը։ Քննության են առնվում նախադպրոցական, հանրակրթական, մասնագիտական և բարձրագույն կրթության համակարգերում բնապահպանական բաղադրիչի զարգացման հնարավորությունները, ինչպես նաև տարբեր կրթական աստիճանների միջև բովանդակային շարունակականության ապահովման խնդիրները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պետական կառավարման մարմինների, կրթական հաստատությունների, տեղական ինքնակառավարման կառույցների, հասարակական կազմակերպությունների և բնապահպանական ոլորտի մասնագետների համագործակցությանը։ Կարևորվում է կառավարման միասնական և համակարգված մոտեցման ձևավորումը, որը հնարավորություն է տալիս հստակեցնել տարբեր կառույցների գործառույթները, սահմանել առաջնահերթությունները և արդյունավետորեն օգտագործել կրթական ու տեղեկատվական ռեսուրսները։ Ուսումնասիրվում են ուսումնական ծրագրերի և դասընթացների բովանդակությունը, բնապահպանական թեմաների ընդգրկման մակարդակը և միջառարկայական կապերի կիրառման հնարավորությունները։ Էկոլոգիական խնդիրների ուսումնասիրությունը նպատակահարմար է դիտարկվում ոչ միայն բնական գիտությունների շրջանակում, այլև աշխարհագրության, տնտեսագիտության, հասարակագիտության և այլ առարկաների հետ փոխկապակցված՝ շրջակա միջավայրի խնդիրների բազմակողմանի ընկալման համար։ Առանձին նշանակություն է տրվում մանկավարժների մասնագիտական պատրաստվածությանը և վերապատրաստմանը, քանի որ էկոլոգիական կրթության արդյունավետությունը մեծապես պայմանավորված է ժամանակակից բնապահպանական գիտելիքների, համապատասխան ուսուցման մեթոդների և գործնական աշխատանքի ձևերի տիրապետմամբ։ Դիտարկվում են նաև արտադասարանական և ոչ ֆորմալ կրթության հնարավորությունները՝ բնապահպանական ծրագրերի, ուսումնական նախագծերի, հետազոտական աշխատանքների, բնության դիտարկումների և համայնքային նախաձեռնությունների միջոցով։ Կարևորվում է սովորողների ակտիվ մասնակցությունը, քանի որ գործնական գործունեությունը նպաստում է տեսական գիտելիքների և իրական բնապահպանական խնդիրների միջև կապի ձևավորմանը։ Կառավարման տեսանկյունից քննության են առնվում ծրագրերի պլանավորման, իրականացման, մշտադիտարկման և արդյունքների գնահատման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում չափելի ցուցանիշների ձևավորմանը, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել ոչ միայն սովորողների գիտելիքները, այլև նրանց վերաբերմունքի, արժեքային կողմնորոշումների և վարքագծային հմտությունների զարգացումը։ Հայաստանի պայմաններում էկոլոգիական կրթության զարգացումը դիտարկվում է երկրի բնապահպանական մարտահրավերների, բնական ռեսուրսների պահպանության և արդյունավետ օգտագործման, բնակավայրերի շրջակա միջավայրի որակի և հասարակության բնապահպանական պատասխանատվության բարձրացման հետ փոխկապակցված։ Այս առումով կրթական համակարգը ներկայացվում է որպես երկարաժամկետ բնապահպանական քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և ժամանակակից կրթական միջոցների կիրառման հնարավորություններին, որոնք կարող են նպաստել բնապահպանական տեղեկատվության հասանելիությանը, ուսումնական նյութերի բազմազանեցմանը և սովորողների հետազոտական գործունեության զարգացմանը։ Կարևորվում է միջազգային փորձի ուսումնասիրությունը և արդյունավետ մոտեցումների հարմարեցումը Հայաստանի կրթական ու սոցիալ-տնտեսական պայմաններին՝ ազգային առանձնահատկությունների և բնապահպանական առաջնահերթությունների հաշվառմամբ։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է էկոլոգիական կրթության կառավարման արդյունավետության բարձրացման, կրթական ծրագրերի կատարելագործման, կառույցների միջև համագործակցության ամրապնդման և հասարակության բնապահպանական գիտակցության զարգացման համար համապատասխան մոտեցումների ձևավորման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել կրթության և բնապահպանության ոլորտների մասնագետների, կրթության կառավարիչների, մանկավարժների, բնապահպանների, պետական ու հասարակական կառույցների ներկայացուցիչների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է լարեստանցիների ավանդական ընտանեկան կենցաղի, ծիսական համակարգի և ժողովրդական հավատալիքների ազգագրական ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով համայնքի պատմամշակութային զարգացման և հասարակական հարաբերությունների համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է մարդու կյանքի կարևոր փուլերն ուղեկցող ընտանեկան սովորույթների և ծեսերի վրա՝ բացահայտելով դրանց կառուցվածքը, խորհրդանշական նշանակությունը և սերնդեսերունդ փոխանցման առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում ամուսնության և ընտանիքի կազմավորման հետ կապված ավանդույթները, խնամախոսության, նշանադրության, հարսանեկան արարողությունների և նորաստեղծ ընտանիքի սոցիալական ընդունման ձևերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ընտանիքի անդամների փոխհարաբերություններին, տարիքային և սեռային դերաբաշխմանը, ազգակցական կապերին, ավագների հեղինակությանը և ընտանեկան արժեքների պահպանման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրվում են նաև ծննդի և երեխայի հետ կապված ծիսական գործողությունները, անվանակոչության սովորույթները, երեխայի առողջության ու բարեկեցության վերաբերյալ պատկերացումները և ընտանիքի ու համայնքի մասնակցությունը կյանքի նոր փուլի խորհրդանշական հաստատմանը։ Ժողովրդական հավատալիքների շրջանակում ներկայացվում են բնության, մարդու կյանքի, բարեկեցության, հաջողության և առօրյա երևույթների վերաբերյալ ավանդական պատկերացումները, ինչպես նաև դրանց հետ կապված արգելքները, նախանշանները և պաշտպանական նշանակություն ունեցող սովորույթները։ Կարևորվում է քրիստոնեական պատկերացումների և ավելի հին ժողովրդական հավատալիքների փոխազդեցությունը, որի արդյունքում ընտանեկան ծիսակարգում կարող էին միաժամանակ պահպանվել տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններից եկող մշակութային տարրեր։ Ծեսերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին արարողություններ, այլև որպես համայնքի սոցիալական կապերի ամրապնդման, ընդհանուր արժեքների փոխանցման և խմբային ինքնության պահպանման միջոցներ։ Առանձին նշանակություն է տրվում բանավոր ավանդույթին՝ պատմություններին, ասացվածքներին, օրհնանքներին, ծիսական խոսքերին և այլ բանահյուսական նյութերին, որոնք լրացուցիչ տեղեկություններ են հաղորդում տվյալ համայնքի աշխարհընկալման և արժեքային համակարգի մասին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե ընտանիքի ներսում ինչպես են պահպանվել և փոխանցվել վարքականոնները, բարոյական պատկերացումները և ավանդական գիտելիքները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև հասարակական և տնտեսական փոփոխությունների ազդեցությանը ընտանեկան սովորույթների վրա՝ դիտարկելով, թե ժամանակի ընթացքում որ ծիսական տարրերն են պահպանվել, վերափոխվել կամ աստիճանաբար դուրս եկել առօրյա գործածությունից։ Ազգագրական նյութի համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես լարեստանցիներին բնորոշ տեղային առանձնահատկությունները, այնպես էլ դրանց ընդհանրությունները տարածաշրջանի այլ ժողովուրդների և համայնքների ընտանեկան մշակույթի հետ։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նաև ոչ նյութական մշակութային ժառանգության պահպանման տեսանկյունից, քանի որ ընտանեկան ծեսերն ու ժողովրդական հավատալիքները հասարակության պատմական հիշողության և մշակութային ինքնության կարևոր բաղադրիչներ են։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ազգագրության, բանահյուսության, մշակութային մարդաբանության, կրոնագիտության, ընտանիքի պատմության և ժողովրդական մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

История

Խաղխաղի ճակատամարտը տեղի է ունեցել մ․թ․ա․ 1-ին դարում՝ Հայաստանի և Հռոմեական կայսրության հարաբերությունների համատեքստում։ Այն կապված է հայ-հռոմեական հակամարտությունների այն շրջանի հետ, երբ Հայաստանը գտնվում էր հռոմեական ազդեցության և Պարթևական պետության միջև քաղաքական պայքարի կենտրոնում։ Ճակատամարտը տեղի է ունեցել Խաղխաղ բնակավայրի մոտ և համարվում է այն ռազմական բախումներից մեկը, որտեղ որոշվել է տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցությունը։ Հայկական ուժերը փորձում էին պահպանել իրենց անկախությունն ու դիրքերը, սակայն Հռոմի ընդլայնվող ազդեցությունը մեծ ճնշում էր ստեղծում տարածաշրջանում։ Խաղխաղի ճակատամարտը կարևոր է Հայաստանի հին պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ այն ցույց է տալիս երկրի ռազմաքաղաքական բարդ իրավիճակը և մեծ տերությունների միջև պայքարը։