Контактные задачи для бесконечной пластины усиленной крестообразными накладками / Կոնտակտային խնդիրներ խազաձև վերադիրներով ուժեղացված անվերջ սալի համար

Сельское хозяйство

Հրատարակությունը մեթոդական բնույթի նյութերի ժողովածու է, որը նվիրված է պարենային ծրագրի իրականացման, դրա հասարակական նշանակության և բնակչության լայն շրջանակների մասնակցությանն առնչվող հարցերին։ Նյութերը նախատեսված են գրադարանավարների համար և նպատակ ունեն աջակցելու գրադարաններում թեմատիկ միջոցառումների, ցուցահանդեսների, ընթերցողների հետ զրույցների, տեղեկատվական անկյունների և այլ մշակութալուսավորչական աշխատանքների կազմակերպմանը։ Ժողովածուում պարենային խնդիրը ներկայացվում է որպես հասարակական և տնտեսական կարևորություն ունեցող ուղղություն՝ շեշտադրելով գյուղատնտեսական արտադրության զարգացման, գյուղատնտեսության արդյունավետության բարձրացման, արտադրանքի ավելացման, սննդամթերքի ապահովման և բնակչության պահանջների բավարարման անհրաժեշտությունը։ Մեթոդական նյութերը կարող են ներառել թեմատիկ տեղեկատվություն, քննարկումների և զրույցների կազմակերպման համար նախատեսված ուղղություններ, գրականության հետ աշխատանքի ձևեր, ցուցադրությունների պատրաստման սկզբունքներ և ընթերցողների շրջանում համապատասխան թեմաների վերաբերյալ իրազեկվածության բարձրացմանն ուղղված առաջարկություններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գրադարանի՝ որպես տեղեկատվական և հասարակական-կրթական կառույցի դերակատարությանը, քանի որ գրադարանավարի աշխատանքը դիտարկվում է ոչ միայն գրականության տրամադրման, այլև հանրային նշանակություն ունեցող թեմաների շուրջ ընթերցողների հետ նպատակային աշխատանք իրականացնելու տեսանկյունից։ Նյութերի բովանդակությունը արտացոլում է իր ժամանակաշրջանի սոցիալ-տնտեսական և գաղափարական առաջնահերթությունները, այդ թվում՝ արտադրության կազմակերպման, աշխատանքի խթանման, հասարակական նախաձեռնության և ընդհանուր նպատակի շուրջ մարդկանց համախմբման գաղափարները։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նաև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական մտածողության, գրադարանային մեթոդաբանության և քարոզչական-մշակութային աշխատանքի ուսումնասիրության աղբյուր։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել այն մասին, թե ինչպես էին գրադարաններն ու գրադարանավարները ներգրավվում տնտեսական և հասարակական նշանակություն ունեցող պետական ծրագրերի լուսաբանման և հանրության շրջանում դրանց վերաբերյալ տեղեկատվության տարածման գործընթացում։ Ժողովածուն իր բնույթով գործնական-մեթոդական նշանակություն ունի և ուղղված է գրադարանային աշխատանքի կազմակերպմանն ու կատարելագործմանը՝ միաժամանակ ներկայացնելով պարենային ապահովման և գյուղատնտեսական զարգացման թեմաները որպես հանրային քննարկման ու տեղեկատվական աշխատանքի կարևոր ուղղություններ։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է հայ հոգևոր երաժշտական մշակույթի կարևորագույն տեսական և գործնական համակարգերից մեկի՝ ութձայնի դրսևորումների ուսումնասիրությանը Նոր Ջուղայի և հնդկահայ համայնքների եկեղեցական երգեցողության ավանդույթներում։ Հետազոտության կենտրոնում հայ եկեղեցական երաժշտության ձայնեղանակային կազմակերպման սկզբունքներն են, դրանց տեղային տարբերակները, հոգևոր երգերի մեղեդիական կառուցվածքը, ձայնեղանակների գործառութային առանձնահատկությունները և տարբեր համայնքներում պահպանված երգեցողական ավանդույթների փոխհարաբերությունները։ Ութձայն համակարգը դիտարկվում է ոչ միայն որպես հոգևոր երգերի դասակարգման միջոց, այլև որպես պատմականորեն ձևավորված երաժշտական մտածողության համակարգ, որի միջոցով կազմակերպվում են եկեղեցական երգացանկի մեղեդիական, ծիսական և կատարողական առանձնահատկությունները։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ութ հիմնական ձայնեղանակների և դրանց հետ կապված դարձվածքների, մեղեդիական բանաձևերի, հանգուցային հնչյունների, զարգացման սկզբունքների ու ավարտաձևերի ուսումնասիրության վրա։ Եկեղեցական երգեցողության մեջ յուրաքանչյուր ձայն կարող է ունենալ իրեն բնորոշ մեղեդիական շարժումներ և կայուն դարձվածքներ, որոնց ճանաչումը հնարավորություն է տալիս տարբեր հոգևոր երգերի միջև բացահայտել կառուցվածքային ընդհանրություններ։ Միաժամանակ կենդանի երգեցողական ավանդույթում այդ սկզբունքները կարող են դրսևորվել տարբեր ձևերով՝ պայմանավորված տեղական կատարողական սովորույթներով, բանավոր փոխանցման առանձնահատկություններով և պատմական զարգացման տարբեր փուլերով։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Նոր Ջուղայի հայ համայնքի երաժշտական մշակույթի ձևավորման պայմաններին։ Հայկական համայնքային և եկեղեցական կյանքի շարունակականությունը նպաստել է հոգևոր երգեցողության ավանդույթների պահպանմանը և սերնդեսերունդ փոխանցմանը։ Եկեղեցին այս միջավայրում հանդես է եկել ոչ միայն որպես ծիսական կենտրոն, այլև որպես մշակութային հիշողության պահպանման կարևոր հաստատություն։ Երգեցողության միջոցով փոխանցվել են երաժշտական դարձվածքներ, ձայնեղանակային պատկերացումներ և կատարողական սկզբունքներ, որոնք ժամանակի ընթացքում կարող էին ձեռք բերել տեղային առանձնահատկություններ։ Հետազոտության համար հատկապես կարևոր է պարզել, թե այդ առանձնահատկություններից որոնք են ընդհանուր հայկական երաժշտական ավանդույթի շարունակությունը, իսկ որոնք են ձևավորվել տվյալ համայնքի պատմամշակութային միջավայրում։ Հնդկահայ եկեղեցական երգեցողության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս խնդիրը դիտարկել ավելի լայն սփյուռքյան համատեքստում։ Հայկական համայնքների տեղաշարժերը և նրանց միջև պահպանվող կապերը նպաստել են ոչ միայն ձեռագրերի, գրքերի և ծիսական առարկաների, այլև երաժշտական գիտելիքի տարածմանը։ Երգեցողական ավանդույթը մեծ մասամբ փոխանցվել է անմիջական ուսուցման, հիշողության և կատարողական փորձի միջոցով, ինչի պատճառով տարբեր կենտրոններում նույն սկզբնական երաժշտական նյութը կարող էր ժամանակի ընթացքում ձեռք բերել տարբեր մեկնաբանություններ։ Այդ տարբերակների համեմատական ուսումնասիրությունը կարևոր տեղեկություններ է տալիս հոգևոր երաժշտության բանավոր փոխանցման մեխանիզմների մասին։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է ձայնեղանակային համակարգի տեսական կառուցվածքի և իրական կատարողական նյութի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Երաժշտական տեսության մեջ նկարագրված կանոնները կենդանի երգեցողության ընթացքում միշտ չէ, որ դրսևորվում են բացարձակ նույնությամբ։ Կատարողները կարող են պահպանել հիմնական մեղեդիական հենքը՝ միաժամանակ կիրառելով տեղական զարդարանքներ, հնչյունային անցումներ, ռիթմական փոփոխություններ կամ դարձվածքային տարբերակներ։ Հետևաբար տեսական համակարգը նպատակահարմար է ուսումնասիրել ոչ միայն գրավոր աղբյուրների, այլև պահպանված երաժշտական գրառումների ու կատարողական տարբերակների համեմատության միջոցով։ Առանձին նշանակություն ունի հոգևոր երգերի մեղեդիական վերլուծությունը։ Տարբեր նմուշներում կարող են առանձնացվել սկզբնական դարձվածքները, մեղեդիական զարգացման կենտրոնները, կրկնվող բանաձևերը, բարձրակետերը և ավարտական կառուցվածքները։ Այս տարրերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս որոշել առանձին ձայնեղանակների բնորոշ հատկանիշները և պարզել, թե ինչպես են դրանք դրսևորվում տեղական երգվածքում։ Միաժամանակ հնարավոր է ուսումնասիրել նույն ձայնին պատկանող տարբեր երգերի միջև եղած հարաբերությունները՝ բացահայտելով ընդհանուր կառուցվածքային հիմքը և անհատական մեղեդիական տարբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հիմնական և դարձվածքային ձայների հարաբերակցության խնդիրը։ Հայ հոգևոր երաժշտության ձայնեղանակային համակարգը ներառում է ոչ միայն հիմնական դասակարգային միավորներ, այլև դրանց հետ կապված մեղեդիական տարբերակներ և դարձվածքային ձևեր։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել համակարգի ներքին ճկունության մասին։ Տեղային երգվածքներում այդ հարաբերությունները կարող են ունենալ առանձնահատուկ դրսևորումներ, որոնց բացահայտումը կարևոր է ինչպես տվյալ ավանդույթի բնութագրման, այնպես էլ հայ եկեղեցական երաժշտության ընդհանուր տեսության համար։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ծիսական գործառույթի և երաժշտական կառուցվածքի փոխհարաբերությանը։ Հոգևոր երգերը կատարվում են եկեղեցական տարվա, ժամերգությունների և տարբեր ծիսական արարողությունների որոշակի հատվածներում, ուստի դրանց երաժշտական կազմակերպումը կապված է նաև ծիսակարգային նշանակության հետ։ Ձայնեղանակների հերթագայությունը և համապատասխան երգերի ընտրությունը ձևավորում են եկեղեցական երաժշտական ժամանակի յուրահատուկ համակարգ։ Այս համատեքստում ութձայնը ներկայանում է ոչ միայն որպես երաժշտական կառուցվածք, այլև որպես ծիսական կարգավորման միջոց, որը կապում է երաժշտությունը եկեղեցական օրացույցի և պաշտամունքային կյանքի հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է բանավոր և գրավոր փոխանցման հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Հայ հոգևոր երաժշտությունը պատմականորեն պահպանվել է տարբեր ձևերով՝ ձեռագիր ժողովածուներում, երաժշտատեսական աշխատություններում, հետագայում նաև ձայնագրված կամ նոտագրված տարբերակներում, սակայն կատարողական բազմաթիվ առանձնահատկություններ շարունակել են փոխանցվել ուսուցչից աշակերտին։ Բանավոր փոխանցումը կարող է ապահովել ավանդույթի կենսունակությունը, բայց միաժամանակ նպաստել տարբերակների առաջացմանը։ Տարբեր ժամանակաշրջաններում գրանցված նույն կամ մոտ մեղեդիների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս հետևել երաժշտական նյութի պահպանման և փոփոխման ընթացքին։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում խազային ժառանգության և ավելի ուշ երաժշտական գրառումների հետ հարաբերակցության հարցը։ Հին հայկական երաժշտական նշանագրությունը կարևոր աղբյուր է հոգևոր երաժշտության պատմության ուսումնասիրության համար, սակայն դրա և ավելի ուշ գրանցված կենդանի երգեցողական ավանդույթների միջև կապերի բացահայտումը պահանջում է զգուշավոր համեմատական մոտեցում։ Տարբեր աղբյուրների համադրումը կարող է օգնել առանձնացնել շարունակականության որոշ հատկանիշներ՝ առանց տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական համակարգերը մեխանիկորեն նույնացնելու։ Այս խնդիրը կարևոր է տեղային երգվածքների պատմական շերտերը հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև կատարողական ոճի առանձնահատկությունները։ Երգեցողության տեմպը, ռիթմական ազատությունը, զարդարանքների կիրառումը, շնչառական բաժանումները, հնչյունների երկարաձգումը և երաժշտական արտահայտչականության այլ միջոցները կարող են էական դեր ունենալ տեղային ավանդույթի ինքնատիպության ձևավորման մեջ։ Նույն մեղեդիական հենքը տարբեր կատարողական միջավայրերում կարող է հնչել տարբեր կերպ՝ պահպանելով ձայնեղանակային հիմնական պատկանելությունը։ Այդ պատճառով երաժշտագիտական ուսումնասիրության համար կարևոր է տարբերակել մեղեդու կառուցվածքային և կատարողական շերտերը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հոգևոր երգեցողության և համայնքային ինքնության փոխհարաբերությանը։ Սփյուռքյան միջավայրում եկեղեցական երաժշտությունը կարող է հանդես գալ որպես պատմական հիշողության և մշակութային շարունակականության պահպանման միջոց։ Ծիսական երգացանկի փոխանցումը նոր սերունդներին միաժամանակ փոխանցում է լեզվական, երաժշտական և կրոնամշակութային ժառանգություն։ Այս տեսանկյունից տեղային երգվածքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն երաժշտական առանձնահատկություններ, այլև այն մշակութային մեխանիզմները, որոնց միջոցով համայնքը պահպանել է կապը հայկական ավանդույթի հետ։ Կարևոր ուղղություն է տարբեր հայկական երգեցողական կենտրոնների համեմատությունը։ Նոր Ջուղայում և հնդկահայ միջավայրում պահպանված տարբերակների համադրումը այլ կենտրոնների նյութերի հետ կարող է բացահայտել ինչպես ընդհանուր ձայնեղանակային հիմքը, այնպես էլ տեղային առանձնահատկությունները։ Համեմատության ընթացքում կարող են դիտարկվել մեղեդիական բանաձևերը, ձայնածավալը, հանգուցային հնչյունները, կադանսային կառուցվածքները, ռիթմական կազմակերպումը և զարդարանքները։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս որոշել տեղային տարբերակների դիրքը հայ հոգևոր երաժշտության ավելի լայն համակարգում։ Հետազոտության աղբյուրագիտական հիմքը կարող են կազմել ձեռագիր և տպագիր երաժշտական ժողովածուները, շարականների և այլ հոգևոր երգերի գրառումները, երաժշտատեսական աշխատությունները, արխիվային նյութերը, ինչպես նաև տարբեր ժամանակներում կատարված ձայնագրությունները։ Աղբյուրների համեմատական ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ յուրաքանչյուր աղբյուր կարող է ներկայացնել ավանդույթի միայն որոշակի շերտ։ Գրավոր աղբյուրը կարող է առավել հստակ ներկայացնել մեղեդիական կառուցվածքը, մինչդեռ ձայնագրությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել կատարման այնպիսի նրբություններ, որոնք սովորական նոտագրությամբ ամբողջությամբ չեն արտահայտվում։ Առանձին նշանակություն ունի երաժշտական տեքստի և բանաստեղծական կամ ծիսական տեքստի փոխհարաբերությունը։ Հայ հոգևոր երգարվեստում մեղեդին կառուցվում է բառային նյութի հետ սերտ կապով, և տեքստի շեշտադրությունը, վանկային կառուցվածքը ու իմաստային բաժանումները կարող են ազդել մեղեդիական զարգացման վրա։ Տեղային երգվածքի ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես են կատարողները երաժշտական միջոցներով ընդգծում տեքստի կառուցվածքը և ինչպես են ձայնեղանակային բանաձևերը հարմարեցվում տարբեր ծավալի ու կառուցվածքի տեքստերին։ Այս ուղղությունը միավորում է երաժշտագիտական, լեզվական և ծիսագիտական վերլուծությունը։ Կարևորվում է նաև երաժշտական տարբերակայնության խնդիրը։ Բանավոր ավանդույթում մեղեդու տարբերակների գոյությունը պարտադիր չէ դիտարկել որպես սկզբնական ձևի աղավաղում։ Դրանք կարող են արտահայտել կենդանի ավանդույթի բնական զարգացումը, կատարողների ստեղծագործական մասնակցությունը և տարբեր պատմական շերտերի համադրումը։ Տարբերակների համակարգված համեմատությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել այն տարրերը, որոնք պահպանվում են առավել կայուն կերպով և, հետևաբար, կարող են համարվել տվյալ ձայնեղանակի կամ երգվածքի հիմնական կառուցվածքային հատկանիշներ։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել պատմական երաժշտագիտության, երաժշտական տեքստաբանության, համեմատական վերլուծության, ձայնեղանակային և մեղեդիական վերլուծության, աղբյուրագիտության և երաժշտական ազգագրության մեթոդները։ Մեղեդիների մանրամասն համեմատությունը հնարավորություն է տալիս կազմել բնորոշ դարձվածքների համակարգ, բացահայտել դրանց փոխակերպման ձևերը և որոշել տարբեր երգերի ու երգվածքների միջև առկա կապերը։ Պատմական աղբյուրների ուսումնասիրությունն իր հերթին օգնում է երաժշտական փոփոխությունները կապել համայնքների մշակութային կյանքի և փոխանցման միջավայրի հետ։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ հոգևոր երաժշտության տեղային ավանդույթների ուսումնասիրության միջոցով ընդհանուր ձայնեղանակային համակարգի պատմական զարգացման և բազմազանության բացահայտման հնարավորությամբ։ Նոր Ջուղայի և հնդկահայ երաժշտական ժառանգությունը կարող է պահպանել այնպիսի կատարողական ու մեղեդիական առանձնահատկություններ, որոնք կարևոր են հայ եկեղեցական երգեցողության պատմության տարբեր փուլերը վերականգնելու համար։ Նման նյութերի հավաքագրումը, համակարգումը և երաժշտագիտական վերլուծությունը նպաստում են նաև վտանգված կամ աստիճանաբար մոռացվող կատարողական ավանդույթների գիտական փաստագրմանը։ Գործնական նշանակությունը կապված է հոգևոր երաժշտական ժառանգության պահպանման, ուսումնասիրման և փոխանցման հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել եկեղեցական երգեցողության պատմությանը նվիրված դասընթացներում, երաժշտագիտական ուսումնասիրություններում, երաժշտական նյութերի գիտական հրատարակություններում և ավանդական երգեցողության վերականգնման աշխատանքներում։ Ձայնեղանակների և բնորոշ մեղեդիական բանաձևերի համակարգված նկարագրությունը կարող է օգտակար լինել նաև այն կատարողների համար, որոնք ուսումնասիրում են հայ հոգևոր երաժշտության տարբեր պատմական ու տեղային ավանդույթները։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է հայ եկեղեցական երգեցողության ձայնեղանակային համակարգի և դրա սփյուռքյան տեղային դրսևորումների համալիր երաժշտագիտական ուսումնասիրություն՝ միավորելով պատմական, տեսական, աղբյուրագիտական, կատարողական և համեմատական մոտեցումները։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ երաժշտության պատմությամբ, հոգևոր երաժշտությամբ, միջնադարյան երաժշտական մշակույթով, սփյուռքագիտությամբ, երաժշտական ազգագրությամբ և եկեղեցական երգեցողության տեսությամբ զբաղվող երաժշտագետների, հետազոտողների, դասախոսների, կատարողների և ուսանողների համար։

Экономика

Այս գիտական-կիրառական ուսումնասիրությունը նվիրված է մրցունակ բիզնեսի ձևավորման հիմնական հատկանիշների և զարգացման հիմնախնդիրների վերլուծությանը Հայաստանի Հանրապետությունում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են ձեռնարկատիրական միջավայրի առանձնահատկությունները, փոքր և միջին բիզնեսի զարգացման պայմանները, ինչպես նաև մրցակցային առավելությունների ձևավորման գործոնները ժամանակակից շուկայական տնտեսության պայմաններում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է կառավարման արդյունավետության, նորարարության ներդրման, մարդկային կապիտալի զարգացման և ֆինանսական հասանելիության ազդեցությունը բիզնեսի մրցունակության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ինստիտուցիոնալ և հարկային միջավայրին, պետական աջակցության գործիքներին և շուկաների սահմանափակումների խնդիրներին, որոնք ազդում են ձեռնարկությունների զարգացման վրա։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումներ և գործնական վերլուծություններ՝ առաջարկելով ուղիներ հայկական բիզնես միջավայրի մրցունակության բարձրացման համար։ Այն օգտակար է տնտեսագետների, ձեռնարկատերերի, բիզնես-խորհրդատուների և կառավարման ոլորտի մասնագետների համար։

География

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարածքում բնական աղետների պոտենցիալ վտանգավորության և խոցելիության համալիր գնահատման սկզբունքների ուսումնասիրմանը՝ աղետների ռիսկի առավել հիմնավորված գնահատման և կառավարման նպատակով։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն մոտեցումը, որ բնական աղետի հնարավոր հետևանքները պայմանավորված են ոչ միայն վտանգավոր բնական երևույթի առաջացման հավանականությամբ և ուժգնությամբ, այլև տվյալ տարածքի բնակչության, ենթակառուցվածքների, տնտեսության, շրջակա միջավայրի և սոցիալական համակարգերի խոցելիության մակարդակով։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը դիտարկում է ռիսկը որպես բնական վտանգի և դրա նկատմամբ տարածքի ու հասարակության խոցելիության փոխկապակցված արդյունք՝ անհրաժեշտ համարելով այդ բաղադրիչների միասնական և տարածականորեն տարբերակված ուսումնասիրությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել Հայաստանի տարածքին բնորոշ տարբեր բնական վտանգներ՝ երկրաշարժեր, սողանքներ, սելավներ, ջրհեղեղներ, քարաթափումներ, երաշտներ, ձնաբքեր և այլ վտանգավոր երևույթներ՝ հաշվի առնելով դրանց տարածական բաշխվածությունը, առաջացման պայմանները, կրկնելիությունը, հնարավոր ուժգնությունը և տարածքային առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև բնական վտանգների նկատմամբ խոցելիության գնահատմանը, որը ներառում է բնակավայրերի, բնակչության, շենքերի ու շինությունների, ճանապարհային և էներգետիկ ենթակառուցվածքների, գյուղատնտեսական տարածքների և տնտեսական օբյեկտների հնարավոր վնասների ուսումնասիրությունը։ Համալիր մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համադրել բնական, սոցիալ-տնտեսական և տարածական տվյալները և դրանց հիման վրա առանձնացնել առավել վտանգավոր ու խոցելի գոտիները։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչներից է ռիսկի գնահատման մեթոդաբանության մշակումը կամ կատարելագործումը, որի միջոցով հնարավոր է ոչ միայն արձանագրել արդեն գոյություն ունեցող վտանգները, այլև կանխատեսել դրանց հնարավոր հետևանքները և մշակել կանխարգելիչ միջոցառումների առաջնահերթություններ։ Տարածական վերլուծության և քարտեզագրման մեթոդների կիրառումը կարող է հնարավորություն տալ կազմելու վտանգավորության, խոցելիության և համակցված ռիսկի քարտեզներ, որոնք գործնական նշանակություն ունեն տարածքային պլանավորման, քաղաքաշինության, արտակարգ իրավիճակների կառավարման և բնակչության պաշտպանության գործընթացներում։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև կլիմայական և մարդածին փոփոխությունների պայմաններում, քանի որ որոշ բնական վտանգների հաճախականության կամ ինտենսիվության փոփոխությունը կարող է ազդել ինչպես առանձին համայնքների, այնպես էլ ամբողջ տարածաշրջանների ռիսկային իրավիճակի վրա։ Բնական վտանգների և խոցելիության համատեղ գնահատումը հնարավորություն է տալիս անցում կատարել միայն աղետների հետևանքներին արձագանքելու մոտեցումից դեպի կանխարգելման և ռիսկի նվազեցման ավելի արդյունավետ քաղաքականություն։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառվել արտակարգ իրավիճակների կառավարման համակարգերի կատարելագործման, ենթակառուցվածքների անվտանգության բարձրացման, տարածքային զարգացման ծրագրերի մշակման և աղետների նկատմամբ համայնքների դիմակայունության ամրապնդման նպատակով։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ձևավորում է Հայաստանի տարածքում բնական աղետների ռիսկի գնահատման բազմագործոն մոտեցում՝ միավորելով բնական վտանգների, տարածքային առանձնահատկությունների և հասարակության խոցելիության ուսումնասիրությունը և այդպիսով ստեղծելով գիտական հիմք բնական աղետների հնարավոր վնասների կանխատեսման ու դրանց ռիսկի նվազեցման համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենի բառապաշարում բառային իմաստների փոխաբերական զարգացման օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը՝ բացատրական բառարանի տվյալների համակարգված քննության հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում բառիմաստի փոխաբերացումն է՝ որպես բառի իմաստային կառուցվածքի ընդլայնման, բազմիմաստության ձևավորման և բառապաշարի հարստացման կարևոր միջոց։ Քննվում է այն գործընթացը, որի ընթացքում բառի սկզբնական կամ ուղղակի նշանակությունը առարկաների, երևույթների, գործողությունների և հատկանիշների միջև ընկալվող նմանության հիման վրա տեղափոխվում է մեկ այլ իմաստային ոլորտ՝ առաջացնելով նոր նշանակություն։ Բառարանային նյութի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու փոխաբերական իմաստների հիմնական տեսակները, դրանց առաջացման իմաստաբանական հիմքերը և ժամանակակից հայերենի բառային համակարգում ունեցած գործառույթները։ Ուշադրություն է դարձվում արտաքին ձևի, գույնի, չափի, շարժման, ձայնի, տարածական դիրքի, ֆունկցիայի, մարդու ֆիզիկական ու հոգեբանական հատկանիշների և այլ ընդհանրությունների հիման վրա կատարվող իմաստային փոխանցումներին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բազմիմաստ բառերի ներքին կառուցվածքի ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են հիմնական նշանակությունից ձևավորվում երկրորդային իմաստները և ինչպիսի իմաստային կապեր են պահպանվում դրանց միջև։ Քննվում է նաև փոխաբերական կիրառության աստիճանական բառայնացման գործընթացը, երբ սկզբնապես անհատական կամ պատկերավոր խոսքային կիրառությունը ժամանակի ընթացքում կարող է կայունանալ, լայնորեն տարածվել և բառարանում արձանագրվել որպես ինքնուրույն բառային նշանակություն։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի լեզվական և խոսքային փոխաբերությունների տարբերակումը, քանի որ կայունացած բառային նշանակությունները տարբերվում են գեղարվեստական կամ անհատական ստեղծագործական փոխաբերություններից իրենց գործառույթով և լեզվական ամրագրվածության աստիճանով։ Բառարանագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են փոխաբերական նշանակությունների առանձնացման, սահմանման, նշագրման և բառարանային հոդվածներում դասավորության սկզբունքները։ Նման քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու նաև հայերենում աշխարհի լեզվական պատկերավորման առանձնահատկությունների մասին, քանի որ փոխաբերական անվանումները հաճախ արտացոլում են լեզվակիրների կողմից երևույթների միջև հաստատված պատկերավոր և հասկացական կապերը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է իմաստաբանության, բառագիտության, բառարանագրության և ոճաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով փոխաբերացումը որպես ժամանակակից հայերենի բառային համակարգի զարգացման կարևոր իմաստաստեղծ մեխանիզմ։

Математика

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է օրթոտրոպ շերտերի և թիթեղների սեփական ու հարկադրական տատանումների ասիմպտոտիկ վերլուծությանը։ Աշխատանքի հիմնական խնդիրը անիզոտրոպ մեխանիկական հատկություններ ունեցող բարակ կամ հարթ կառուցվածքային տարրերի դինամիկական վարքի ուսումնասիրությունն է՝ հատկապես այն դեպքերում, երբ համակարգը ենթարկվում է արտաքին պարբերական կամ այլ բնույթի ազդեցության։ Օրթոտրոպ նյութերը բնութագրվում են տարբեր ուղղություններով տարբեր առաձգական հատկություններով, ինչի հետևանքով դրանց մեխանիկական վարքը զգալիորեն ավելի բարդ է, քան իզոտրոպ նյութերից պատրաստված կառուցվածքների դեպքում։ Այս առանձնահատկությունը պահանջում է հատուկ մաթեմատիկական մեթոդների կիրառում՝ տատանումների հաճախականությունների, ձևերի և արտաքին ուժի նկատմամբ արձագանքի գնահատման համար։ Ուսումնասիրության առանցքային հասկացություններից մեկը սեփական տատանումն է։ Կառուցվածքի սեփական տատանումները բնութագրում են այնպիսի դինամիկական ռեժիմներ, որոնց դեպքում համակարգը կարող է տատանվել առանց արտաքին պարբերական ուժի անմիջական ազդեցության՝ որոշակի բնութագրական հաճախականություններով և ձևերով։ Սեփական հաճախականությունների որոշումը կարևոր է ինժեներական հաշվարկներում, քանի որ արտաքին ազդեցության հաճախականության և կառուցվածքի սեփական հաճախականությունների մոտեցումը կարող է հանգեցնել ռեզոնանսային երևույթների։ Հարկադրական տատանումների ուսումնասիրությունն այդ պատճառով լրացնում է սեփական տատանումների վերլուծությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես է կառուցվածքը արձագանքում արտաքին դինամիկական բեռնվածությանը։ Ասիմպտոտիկ մոտեցման կիրառումը հնարավորություն է տալիս բարդ դիֆերենցիալ հավասարումների լուծումները ներկայացնել մոտավոր ձևով՝ առանձնացնելով համակարգի հիմնական պարամետրերի ազդեցությունը։ Նման մեթոդները հատկապես արդյունավետ են այն խնդիրներում, որտեղ կառուցվածքի չափերը, հաստությունը, նյութի անիզոտրոպության աստիճանը կամ այլ բնութագրիչներ թույլ են տալիս ներմուծել փոքր կամ մեծ պարամետր և կառուցել համապատասխան ասիմպտոտիկ շարք։ Այս եղանակով հնարավոր է ստանալ ոչ միայն թվային արդյունքներ, այլև տեսականորեն պարզել, թե ինչ օրինաչափությամբ են փոխվում տատանման հաճախականություններն ու ձևերը տարբեր պայմաններում։ Օրթոտրոպ թիթեղների դեպքում կարևոր նշանակություն ունեն նյութի առաձգական հաստատունները տարբեր հիմնական ուղղություններով։ Այդ հատկությունները կարող են էապես ազդել թիթեղի կոշտության, դեֆորմացիայի և դինամիկական պատասխանների վրա։ Ուստի ուսումնասիրության մեջ նյութի ուղղորդված հատկությունների հաշվառումը թույլ է տալիս ավելի ճշգրիտ նկարագրել իրական կառուցվածքների վարքը, հատկապես այն դեպքերում, երբ օգտագործվում են կոմպոզիտային, շերտավոր կամ այլ անիզոտրոպ նյութեր։ Շերտերի և թիթեղների դինամիկան կարևոր կիրառություններ ունի մեքենաշինության, ավիացիոն և տիեզերական տեխնիկայի, շինարարական կոնստրուկցիաների, նավաշինության և այլ ոլորտներում։ Բարակ կառուցվածքային տարրերը հաճախ ենթարկվում են փոփոխական բեռնվածությունների, թրթռումների և հարվածային կամ պարբերական ազդեցությունների, ուստի դրանց դինամիկական կայունության և ռեզոնանսային հատկությունների ճիշտ կանխատեսումը կարևոր է նախագծման և շահագործման անվտանգության համար։ Աշխատանքի տեսական նշանակությունը կայանում է նաև նրանում, որ ասիմպտոտիկ լուծումները հնարավորություն են տալիս պարզեցված ձևով ուսումնասիրել այնպիսի խնդիրներ, որոնց ճշգրիտ լուծումը կարող է լինել չափազանց բարդ կամ անհնարին։ Ստացված բանաձևերը կարող են ցույց տալ տարբեր երկրաչափական և ֆիզիկական պարամետրերի ազդեցությունը սեփական հաճախականությունների վրա, ինչպես նաև բացահայտել այն պայմանները, որոնց դեպքում արտաքին ուժի ազդեցությունը կարող է առաջացնել ուժեղացված տատանումներ։ Հարկադրական տատանումների դեպքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտաքին ազդեցության հաճախականության և սեփական հաճախականությունների հարաբերակցությանը։ Դրանց մոտ լինելու դեպքում համակարգում կարող են առաջանալ ռեզոնանսային երևույթներ, որոնք որոշ դեպքերում հանգեցնում են տատանումների ամպլիտուդի զգալի աճի։ Այս երևույթների կանխատեսումը կարևոր է կառուցվածքային վնասումների և անցանկալի թրթռումների կանխարգելման համար։ Օրթոտրոպ նյութերի դեպքում ռեզոնանսային վարքը կարող է ավելի բարդ լինել, քանի որ տարբեր ուղղություններով կոշտության տարբերությունները փոխում են տատանողական համակարգի հատկությունները։ Ուսումնասիրության մեթոդաբանական արժեքը պայմանավորված է մաթեմատիկական մոդելավորման և մեխանիկական մեկնաբանության համադրությամբ։ Տեսական արդյունքները կարող են համադրվել սահմանային պայմանների, նյութի հատկությունների և կառուցվածքի երկրաչափական պարամետրերի տարբեր ընտրությունների հետ՝ ստանալու համար ավելի ամբողջական պատկերացում համակարգի դինամիկական վարքի մասին։ Այդպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս գնահատել ոչ միայն առանձին դեպքեր, այլև ձևակերպել ընդհանուր օրինաչափություններ, որոնք կարող են կիրառվել հարակից մեխանիկական խնդիրներում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը վերաբերում է օրթոտրոպ շերտերի և թիթեղների տատանումների մաթեմատիկական տեսության կարևոր խնդիրներին՝ համադրելով առաձգականության տեսությունը, դիֆերենցիալ հավասարումները, ասիմպտոտիկ մեթոդները և կառուցվածքային մեխանիկան։ Այն կարող է հետաքրքրել մեխանիկայի և կիրառական մաթեմատիկայի մասնագետներին, ինժեներներին, կառուցվածքային մեխանիկայի և առաձգականության տեսության հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ասպիրանտներին և ուսանողներին։