Կուպրին. Ընտիր երկեր

Право

Աշխատությունը նվիրված է հասարակական հարաբերությունների իրավական կարգավորման էության, կառուցվածքի, գործառույթների և զարգացման հիմնական ուղղությունների տեսական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում իրավական կարգավորումը դիտարկվում է որպես իրավունքի միջոցով հասարակական հարաբերությունների կազմակերպման, ուղղորդման և պաշտպանության համակարգված գործընթաց։ Քննության են առնվում իրավական նորմերի ստեղծման, դրանց իրականացման և կիրառման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև իրավունքի ազդեցությունը անհատների, կազմակերպությունների և պետական մարմինների վարքագծի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավական կարգավորման կառուցակարգի հիմնական տարրերին՝ իրավական նորմերին, իրավաբանական փաստերին, իրավահարաբերություններին, սուբյեկտիվ իրավունքներին ու իրավական պարտականություններին, իրավակիրառ ակտերին և պատասխանատվության միջոցներին։ Վերլուծվում է այդ տարրերի փոխկապակցվածությունը և դրանց դերը իրավական կարգավորման միասնական գործընթացում։ Կարևորվում են իրավական կարգավորման նպատակները՝ հասարակական հարաբերությունների կայունության ապահովումը, անձանց իրավունքների և օրինական շահերի պաշտպանությունը, իրավակարգի պահպանումը, հասարակական հակասությունների կարգավորումը և իրավաչափ վարքագծի համար անհրաժեշտ պայմանների ձևավորումը։ Ուսումնասիրվում են կարգավորման տարբեր մեթոդներն ու եղանակները, թույլատվությունների, պարտավորությունների և արգելքների նշանակությունը, ինչպես նաև դրանց արդյունավետ կիրառման պայմանները։ Անդրադարձ է կատարվում իրավաստեղծ և իրավակիրառ գործունեության փոխհարաբերությանը, օրենսդրության որակին, իրավական նորմերի հստակությանն ու կանխատեսելիությանը և դրանց գործնական իրականացման ընթացքում առաջացող խնդիրներին։ Քննության են առնվում նաև հասարակական, տնտեսական և տեխնոլոգիական փոփոխությունների ազդեցությամբ իրավական կարգավորման համակարգի վերափոխման անհրաժեշտությունը և նոր հարաբերությունների իրավական կարգավորման հետ կապված մարտահրավերները։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում թվայնացման, նոր տեխնոլոգիաների և հասարակական հարաբերությունների արագ փոփոխության պայմաններում իրավական մեխանիզմների արդիականացման հարցերին։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմել իրավական կարգավորման կառուցակարգի գործունեության մասին և բացահայտել դրա կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները՝ ուղղված իրավունքի արդյունավետության բարձրացմանը, օրենսդրության զարգացմանը և հասարակության փոփոխվող պահանջներին համապատասխանող կայուն ու գործուն իրավական համակարգի ձևավորմանը։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործական աշխարհում արևելյան մշակութային, փիլիսոփայական և գեղարվեստական ազդեցությունների բացահայտմանը՝ ներկայացնելով դրանց դերը նրա աշխարհայացքի ձևավորման և գրական մտածողության զարգացման գործընթացում։ Վերլուծվում են արևելյան ժողովրդական ավանդույթների, առասպելաբանության, հեքիաթային համակարգերի և բարոյափիլիսոփայական պատկերացումների արտացոլումները նրա պոեզիայում և արձակում՝ դրանք դիտարկելով համաշխարհային մշակութային երկխոսության համատեքստում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արևելյան և հայկական մշակութային շերտերի փոխհարաբերությանը, Թումանյանի ստեղծագործություններում համամարդկային արժեքների ընդգծմանը, ինչպես նաև նրա գեղարվեստական մտածողության մեջ ժողովրդական աղբյուրների վերաիմաստավորմանը։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է նաև արևելյան մոտիվների ազդեցությունը նրա պատկերային համակարգի, սյուժետային կառուցվածքների և բարոյական գաղափարների ձևավորման վրա՝ ցույց տալով, թե ինչպես է ստեղծագործական այդ սինթեզը նպաստել հայ դասական գրականության զարգացմանը և Թումանյանի արվեստի համամարդկային նշանակության ձևավորմանը։

История

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հուղարկավորության և հիշատակի ծեսերի ավանդական ու ժամանակակից դրսևորումների վերլուծությանը Տավուշի մարզ-ում՝ առանձնացնելով տեղական համայնքներում ձևավորված սովորույթների շարունակականությունն ու փոփոխությունները արդի սոցիալական և մշակութային պայմաններում։ Նյութում նկարագրվում են մահվան հետ կապված ավանդական ծիսակարգերը՝ սկսած հոգեհանգստի կազմակերպումից մինչև հուղարկավորության արարողությունը և հետհուղարկավորական հիշատակի օրերը, ինչպես նաև դրանցում առկա խորհրդանշական գործողությունները, որոնք արտահայտում են համայնքային համախմբվածություն, հարգանք հանգուցյալի հիշատակի նկատմամբ և հոգևոր ընկալումներ մահվան մասին։ Միաժամանակ վերլուծվում են վերջին տասնամյակներում նկատվող փոփոխությունները, որոնք պայմանավորված են ուրբանիզացիայով, սոցիալական արժեքների փոփոխությամբ, եկեղեցական արարողակարգերի ստանդարտացմամբ և ժամանակակից կյանքի արագ տեմպերով, ինչը որոշ դեպքերում հանգեցրել է ծեսերի պարզեցման կամ նոր ձևերի առաջացման։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև ավանդական և նորարարական տարրերի համադրմանը, օրինակ՝ հիշատակի միջոցառումների կազմակերպման ձևերի փոփոխությանը, գերեզմանատների խնամքի նոր մոտեցումներին և համայնքային հիշողության պահպանման տարբեր մեխանիզմներին։ Աշխատությունը դիտարկում է նաև ընտանիքի, համայնքի և եկեղեցու դերակատարությունը այս գործընթացներում՝ ցույց տալով, թե ինչպես են ավանդույթները հարմարվում ժամանակակից հասարակության պահանջներին՝ պահպանելով իրենց մշակութային և հոգևոր հիմքերը։

Педагогика

Բնապահպանական կրթության կազմակերպումը Հայաստանի Հանրապետությունում նպատակ ունի ձևավորել հասարակության էկոլոգիական գիտակցություն, պատասխանատու վերաբերմունք շրջակա միջավայրի նկատմամբ և կայուն զարգացման սկզբունքների ըմբռնում։ Այն կարևոր ուղղություն է կրթական համակարգում, քանի որ բնապահպանական խնդիրները՝ օդի և ջրի աղտոտումը, անտառահատումները, կենսաբազմազանության կորուստը և կլիմայական փոփոխությունները, անմիջական ազդեցություն ունեն մարդու կյանքի որակի վրա։ ՀՀ-ում բնապահպանական կրթությունը իրականացվում է ինչպես դպրոցական, այնպես էլ բարձրագույն և ոչ ֆորմալ կրթական մակարդակներում։ Դպրոցներում այն ներառված է տարբեր առարկաների շրջանակում, հատկապես «Բնագիտություն», «Կենսաբանություն» և «Աշխարհագրություն» առարկաներում, որտեղ աշակերտները ծանոթանում են բնության պահպանության հիմնական սկզբունքներին և էկոլոգիական խնդիրներին։ Բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում բնապահպանական կրթությունը խորացվում է մասնագիտական ծրագրերի միջոցով՝ պատրաստելով էկոլոգներ, բնապահպաններ և հարակից ոլորտների մասնագետներ։ Բացի պաշտոնական կրթությունից, կարևոր դեր ունեն նաև հասարակական կազմակերպությունները, որոնք իրականացնում են տարբեր ծրագրեր, սեմինարներ և արշավներ՝ ուղղված բնապահպանական իրազեկության բարձրացմանը։ Մեծ նշանակություն ունեն նաև բնապահպանական արշավները, ծառատունկի ծրագրերը և դպրոցական էկոակումբները, որոնք նպաստում են գործնական հմտությունների ձևավորմանը։ ՀՀ-ում բնապահպանական կրթության զարգացման գործում ներգրավված են նաև պետական կառույցներ, մասնավորապես շրջակա միջավայրի պահպանության ոլորտում գործող նախարարությունները, որոնք մշակում են քաղաքականություն և ծրագրեր էկոլոգիական կրթության խթանման համար։ Միջազգային համագործակցությունը նույնպես կարևոր դեր ունի, քանի որ տարբեր ծրագրերի միջոցով Հայաստան են ներմուծվում ժամանակակից փորձ և կրթական մեթոդներ։ Այսպիսով, բնապահպանական կրթության կազմակերպումը ՀՀ-ում ուղղված է հասարակության էկոլոգիական մտածողության զարգացմանը, շրջակա միջավայրի պահպանությանը և կայուն զարգացման ապահովմանը։

Культура

Գիրքը՝ «Մշակութաբանություն», հեղինակը Մելքումյան Գ., հանդիսանում է ուսումնական ձեռնարկ, որը նվիրված է մշակութաբանության որպես գիտական ոլորտի հիմնական հասկացությունների, տեսությունների և ուսումնասիրության մեթոդների ներկայացմանը։ Այն ընդգրկում է մշակույթի էությունը, կառուցվածքը և գործառույթները հասարակության զարգացման մեջ, ինչպես նաև մշակութային արժեքների ձևավորման, փոխանցման և պահպանման գործընթացները։ Գրքում մանրամասն քննարկվում են համաշխարհային և ազգային մշակույթների զարգացման հիմնական փուլերը, մշակութային համակարգերի բազմազանությունը և դրանց փոխազդեցությունները պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձված մշակույթի և քաղաքակրթության փոխհարաբերություններին, մշակութային ինքնության ձևավորմանը, ավանդույթների և նորարարությունների դերին հասարակական կյանքում։ Ներառված են նաև մշակութային քաղաքականության, զանգվածային մշակույթի և գլոբալացման ազդեցության վերաբերյալ հիմնախնդիրներ։ Այս աշխատությունը նախատեսված է ուսանողների, դասախոսների և մշակութաբանությամբ հետաքրքրված ընթերցողների համար՝ նպաստելով մշակույթի երևույթների համակարգված և խորքային ընկալմանը։

Педагогика

Այս գիտամեթոդական աշխատությունը նվիրված է խորացված ուսուցմամբ դպրոցների 10–11-րդ դասարանների աշակերտների մոտ անգլալեզու պարբերական մամուլի տեքստերում հեղինակի մտքի արտահայտչական միջոցների ընկալման և մեկնաբանման հմտությունների ձևավորմանը։ Աշխատությունում ներկայացվում են ընթերցանության ուսուցման ժամանակակից մեթոդական մոտեցումները, վերլուծվում են լեզվական և ոճական արտահայտչամիջոցների դերը հաղորդակցական իմաստի փոխանցման գործում, ինչպես նաև առաջարկվում են արդյունավետ ուսուցման ռազմավարություններ՝ ուղղված քննադատական մտածողության, վերլուծական կարողությունների և տեքստի խորքային ընկալման զարգացմանը։ Հեղինակը քննարկում է հրապարակախոսական տեքստերի լեզվաոճական առանձնահատկությունները, փոխաբերությունների, համեմատությունների, հռետորական հնարքների, գնահատողական բառապաշարի և այլ արտահայտչամիջոցների կիրառությունը՝ ներկայացնելով գործնական վարժություններ, առաջադրանքներ և գնահատման մեթոդներ։ Գիրքը նախատեսված է անգլերեն լեզվի ուսուցիչների, մեթոդիստների, մանկավարժական բուհերի դասախոսների և ուսանողների, ինչպես նաև լեզվի դասավանդման նորարարական մեթոդներով հետաքրքրվող մասնագետների համար։