Лингвистический аспект обучения лексической сочетаемости в системе преподавания русского языка в Армянской школе

История

Աշխատությունը նվիրված է Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի գործունեության ուսումնասիրությանը Առաջին աշխարհամարտի տարիներին՝ 1914-1918 թվականներին, երբ հայ ժողովուրդը հայտնվել էր պատերազմի, զանգվածային տեղահանությունների, կոտորածների և սոցիալական ծանր ճգնաժամի պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում Մայր Աթոռի գործունեությունն է որպես ոչ միայն հոգևոր, այլև ազգային, հասարակական և բարեգործական կարևոր հաստատության, որն այդ տարիներին նշանակալի դեր է ունեցել հայ բնակչությանն աջակցելու և ազգային կյանքի կազմակերպման գործում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են պատերազմի բռնկումից հետո ստեղծված քաղաքական և հասարակական իրավիճակը, Կովկասում և Օսմանյան կայսրության տարածքներում տեղի ունեցող իրադարձությունների ազդեցությունը հայ համայնքների և հոգևոր կառույցների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի, Մայր Աթոռի հոգևորականության և հարակից կառույցների գործունեությանը՝ գաղթականների, որբերի, վիրավորների և պատերազմի հետևանքով տուժած բնակչության օգնության կազմակերպման ուղղությամբ։ Քննարկվում են նյութական և մարդասիրական օգնության հավաքագրման, բաշխման, ապաստարանների և խնամքի կազմակերպման, ինչպես նաև ազգային ու հոգևոր արժեքների պահպանության հետ կապված աշխատանքները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Մայր Աթոռի և ազգային, հասարակական ու քաղաքական տարբեր կառույցների փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև հայության առջև ծառացած խնդիրների լուծման ուղղությամբ իրականացված նախաձեռնություններին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես պատերազմի և Հայոց ցեղասպանության հետևանքով առաջացած աղետալի պայմաններում հոգևոր կենտրոնը ընդլայնեց իր հասարակական և մարդասիրական դերակատարությունը։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև այդ ժամանակաշրջանի փաստաթղթերի, նամակագրության, վկայությունների և պատմական աղբյուրների հիման վրա Մայր Աթոռի գործունեության տարբեր ուղղությունների վերականգնումը։ Ներկայացվող նյութը արժեքավոր է հայ ժողովրդի նորագույն պատմության, Հայոց եկեղեցու պատմության և Առաջին աշխարհամարտի տարիների հայկական իրականության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, եկեղեցագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, ցեղասպանագիտության հետազոտողներին, ուսանողներին և այն ընթերցողներին, ովքեր հետաքրքրված են պատերազմի տարիներին հայկական հոգևոր և ազգային կառույցների դերակատարությամբ։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Արփիար Արփիարյանի գիտական, գրականագիտական և հասարակական գործունեության ուսումնասիրությանը՝ նրան ներկայացնելով միաժամանակ որպես պատմաբան, գրականության քննադատ և ազգային-հասարակական մտքի կարևոր ներկայացուցիչ։ Գրքում վերլուծվում են նրա պատմագիտական և գրաքննադատական աշխատությունները, դրանց մեթոդաբանական առանձնահատկությունները, թեմատիկ ընդգրկումը և նշանակությունը հայ մշակութային ու մտավոր կյանքի զարգացման համատեքստում։ Հեղինակը անդրադառնում է Արփիարյանի պատմական մտածողության ձևավորմանը, պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման եղանակներին և անցյալի ուսումնասիրության նկատմամբ նրա մոտեցումներին՝ ընդգծելով պատմության և ազգային ինքնագիտակցության փոխկապակցվածությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նրա գրաքննադատական հայացքներին, գրական ստեղծագործությունների գնահատման սկզբունքներին և հայ գրականության զարգացման ընթացքի վերաբերյալ դիտարկումներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում է այն միջավայրը, որտեղ ձևավորվել են նրա գաղափարական և գրականագիտական հայացքները, ինչպես նաև ժամանակի հասարակական, քաղաքական և մշակութային իրադարձությունների ազդեցությունը նրա գործունեության վրա։ Գրքում բացահայտվում են նաև նրա քննադատական ժառանգության այն առանձնահատկությունները, որոնք կապված են գրականության հասարակական դերի, ազգային խնդիրների, գրողի պատասխանատվության և գեղարվեստական արժեքի գնահատման հետ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս Արփիարյանի ժառանգությունը դիտարկել ոչ միայն առանձին պատմագիտական կամ գրականագիտական ուսումնասիրությունների ամբողջություն, այլև որպես ժամանակաշրջանի հայ մտավոր կյանքի կարևոր արտահայտություն։ Հեղինակը համադրում է պատմագիտական և գրականագիտական մոտեցումները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են պատմության ընկալումն ու գրականության քննադատությունը փոխլրացնում միմյանց և արտացոլում տվյալ ժամանակաշրջանի ազգային ու հասարակական մտահոգությունները։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության և պատմագրության մասնագետներին, գրականագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին, ինչպես նաև այն ընթերցողներին, ովքեր հետաքրքրված են հայ մտավորականության պատմությամբ և Արփիարյանի թողած գրականագիտական ու պատմագիտական ժառանգությամբ։

Педагогика

Այս աշխատությունը նվիրված է ընտանեկան դաստիարակության հիմնահարցի ուսումնասիրությանը հայ էթնոմանկավարժական մշակույթի շրջանակում։ Հետազոտության առանցքում հայ ընտանիքի դաստիարակչական ավանդույթներն են, սերունդների միջև արժեքների փոխանցման առանձնահատկությունները և այն մանկավարժական պատկերացումները, որոնք ձևավորվել ու պահպանվել են հայ ժողովրդի պատմամշակութային զարգացման ընթացքում։ Աշխատության մեջ ընտանեկան դաստիարակությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երեխայի վարքի և անձնային հատկանիշների ձևավորման գործընթաց, այլև որպես ազգային ինքնության, բարոյական արժեքների, մշակութային ժառանգության և հասարակական պատասխանատվության փոխանցման կարևոր միջավայր։ Ուսումնասիրվում են հայ ընտանիքում ավանդաբար կարևորված հարգանքը մեծերի նկատմամբ, աշխատասիրությունը, ազնվությունը, փոխօգնությունը, պատասխանատվությունը, հայրենասիրությունը, ընտանիքի և համայնքի նկատմամբ պարտքի գիտակցումը, ինչպես նաև երեխայի սոցիալականացման տարբեր ձևերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժողովրդական բանահյուսության, առածների և ասացվածքների, ավանդույթների, ծեսերի, ընտանեկան սովորույթների և ժողովրդական դաստիարակության այլ միջոցների դաստիարակչական նշանակությանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են ընտանիքը, համայնքը և ազգային մշակույթը փոխկապակցված կերպով մասնակցել երեխայի աշխարհայացքի և բարոյական կերպարի ձևավորմանը։ Քննարկվում են նաև հայ էթնոմանկավարժական ժառանգության մեջ երեխայի նկատմամբ վերաբերմունքի, ծնողական հեղինակության, սերունդների փոխհարաբերությունների և դաստիարակության մեթոդների առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է ավանդական դաստիարակչական փորձի արժեքավոր տարրերի բացահայտումը և դրանց հնարավոր կիրառության դիտարկումը ժամանակակից ընտանիքի ու կրթական միջավայրի պայմաններում։ Աշխատությունը կարող է նպաստել ազգային մանկավարժական ժառանգության պահպանմանն ու ուսումնասիրմանը՝ միաժամանակ ցույց տալով դրա նշանակությունը ժամանակակից դաստիարակության խնդիրների լուծման համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում մանկավարժների, հոգեբանների, էթնոմանկավարժության մասնագետների, ծնողների, ուսուցիչների, ուսանողների և հայ մշակույթի ու ընտանեկան ավանդույթների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Շավարշ Նարդունու գեղարվեստական արձակի բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով հեղինակի ստեղծագործական աշխարհը, գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները և հայ արձակի զարգացման մեջ նրա ունեցած ներդրումը։ Վերլուծվում են արձակ ստեղծագործությունների թեմատիկ շրջանակը, կերպարների համակարգը, սյուժետային կառուցվածքը, պատմողական եղանակները, լեզվաոճական առանձնահատկությունները և հոգեբանական պատկերավորման միջոցները։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է հեղինակի ստեղծագործություններում արտացոլված ազգային, հասարակական և բարոյական խնդիրները, մարդու ներաշխարհի պատկերումը, պատմական ու մշակութային իրողությունների գեղարվեստական մեկնաբանությունը, ինչպես նաև նրա արձակի կապը ժամանակի գրական գործընթացների և հայ գրական ավանդույթի հետ։ Գրքում ներկայացված են գրականագիտական հիմնավորված վերլուծություններ և ընդհանրացումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Շավարշ Նարդունու արձակ ժառանգության գեղարվեստական արժեքի, գաղափարական ուղղվածության և ժանրային առանձնահատկությունների մասին։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրականագետների, հայ բանասիրության մասնագետների, դասախոսների, ուսանողների և հայ դասական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Право

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների սահմանափակման իրավական, սահմանադրական և գործնական հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են այն դեպքերը և պայմանները, որոնց առկայության դեպքում պետությունը կարող է սահմանափակել անձի իրավունքներն ու ազատությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրվում են այդ սահմանափակումների իրավաչափության, անհրաժեշտության, համաչափության և հիմնավորվածության պահանջները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդու իրավունքների պաշտպանության սահմանադրական երաշխիքներին, օրենսդրական կարգավորումներին և պետական մարմինների կողմից սահմանափակումների կիրառման առանձնահատկություններին։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում է այն կարևոր հարցը, թե ինչպես կարելի է հավասարակշռել անհատի հիմնարար իրավունքների պաշտպանությունը և պետության օրինական շահերը, այդ թվում՝ հանրային անվտանգության, հասարակական կարգի, ազգային անվտանգության, առողջության և այլ հանրային արժեքների պաշտպանության անհրաժեշտությունը։ Քննության են առնվում նաև իրավունքների սահմանափակման թույլատրելի սահմանները, դրանց կիրառման հիմքերը, ընթացակարգային պահանջները և հնարավոր իրավական հետևանքները։ Գրքում կարևորվում է այն մոտեցումը, որ մարդու իրավունքների սահմանափակումը չի կարող լինել կամայական և պետք է իրականացվի միայն օրենքով նախատեսված հստակ հիմքերի առկայության դեպքում՝ պահպանելով իրավական պետության և ժողովրդավարական հասարակության սկզբունքները։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել իրավագիտությամբ զբաղվող ուսանողների, դասախոսների, գիտաշխատողների, իրավաբանների, պետական կառավարման ոլորտի մասնագետների և մարդու իրավունքների պաշտպանության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ Հայաստանի իրավական համակարգում մարդու իրավունքների սահմանափակման տեսական և գործնական խնդիրները։

Технология

Սույն ուսումնասիրությունը նվիրված է բարդ լեռնաերկրաբանական պայմաններում ցածր հզորության կտրուկ անկմամբ հանքային մարմինների մշակման արդյունավետության բարձրացման ուղիներին՝ ընդգծելով արդյունահանման տեխնոլոգիաների կատարելագործման, կորուստների նվազեցման և արտադրողականության աճի հիմնախնդիրները։ Աշխատությունը վերլուծում է նման հանքային մարմինների մշակման առանձնահատկությունները՝ կապված դրանց նեղ հզորության, մեծ թեքության անկյան և տեղանքի բարդ կառուցվածքի հետ, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը հանքարդյունաբերական տեխնոլոգիաների ընտրության վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բաց և ստորգետնյա մշակման մեթոդների համակցված կիրառմանը, հորատապայթեցման աշխատանքների օպտիմալացմանը, հանքաքարի ընտրովի արդյունահանման տեխնոլոգիաներին և հանքային զանգվածի տեղափոխման արդյունավետ համակարգերին։ Ուսումնասիրությունը ներառում է նաև ժամանակակից մեքենայացման միջոցների, ավտոմատացված կառավարման համակարգերի և թվային մոդելավորման կիրառման հնարավորությունները՝ նպատակ ունենալով նվազեցնել ծախսերը, բարձրացնել անվտանգությունը և ապահովել ռեսուրսների առավել ամբողջական օգտագործում։ Աշխատանքը կարևոր է հանքարդյունաբերության ոլորտի ինժեներների և նախագծողների համար՝ նպաստելով բարդ երկրաբանական պայմաններում հանքավայրերի մշակման տեխնոլոգիական և տնտեսական արդյունավետության բարձրացմանը։