Լյութերի և Կալվինի աղանդների հերքում և ուղղափառության ամրապնդման զորավոր հրահանգ

Журналистика

Աշխատությունը նվիրված է հայ սփյուռքի մամուլի ուսումնասիրության, համակարգման, պահպանման և հանրայնացման գործում նշանակալի ներդրում ունեցած մտավորականի գիտական, մատենագիտական և մշակութային գործունեության լուսաբանմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է սփյուռքահայ պարբերական մամուլի նկատմամբ նրա հետևողական հետաքրքրության, մամուլի տարբեր կենտրոններում հրատարակված նյութերի հավաքագրման ու ուսումնասիրության, դրանց վերաբերյալ տեղեկությունների տարածման և այդ հարուստ ժառանգությունն ավելի լայն ընթերցողական ու գիտական շրջանակներին հասանելի դարձնելու աշխատանքների վրա։ Սփյուռքահայ մամուլը ներկայացվում է ոչ միայն որպես տեղեկատվության տարածման միջոց, այլև որպես հայկական համայնքների պատմության, հասարակական կյանքի, մշակութային գործունեության, կրթության, գրականության, ազգային ինքնության և հայրենիք–սփյուռք հարաբերությունների ուսումնասիրման կարևոր սկզբնաղբյուր։ Տարբեր երկրներում և քաղաքներում հրատարակված հայերեն պարբերականները տասնամյակների ընթացքում արձանագրել են համայնքների առօրյան, հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը, մշակութային նախաձեռնությունները, քաղաքական ու գաղափարական քննարկումները, գրական շարժումները և ազգային խնդիրների վերաբերյալ ձևավորված դիրքորոշումները։ Այդ պատճառով դրանց հավաքագրումն ու մատենագիտական նկարագրությունը կարևոր նշանակություն ունեն հայագիտության բազմաթիվ ուղղությունների համար։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում մամուլի գիտակի գործունեությանը՝ որպես պարբերականների պատմությունը, խմբագրական ուղղվածությունը, հեղինակային շրջանակները և հրատարակության պայմանները ուսումնասիրող մասնագետի։ Նման աշխատանքը պահանջում է ոչ միայն առանձին համարների կամ հոդվածների ընթերցում, այլև պարբերականի ամբողջական պատմական համատեքստի վերականգնում։ Ուսումնասիրվում են հրատարակության վայրերը, ժամանակաշրջանները, խմբագիրների ու աշխատակիցների գործունեությունը, պարբերականների գաղափարական և մշակութային ուղղությունները, ինչպես նաև դրանց կապերը տվյալ համայնքի հասարակական կյանքի հետ։ Այս մոտեցմամբ մամուլը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված աղբյուրների ամբողջություն, որի միջոցով հնարավոր է վերականգնել սփյուռքահայ համայնքների զարգացման տարբեր փուլերը։ Կարևորվում է մատենագիտական աշխատանքի նշանակությունը։ Տարբեր երկրներում լույս տեսած հայկական պարբերականների հայտնաբերումը, անվանումների և հրատարակության տվյալների ճշգրտումը, ժամանակագրական սահմանների որոշումը և համապատասխան տեղեկությունների համակարգումը հնարավորություն են տալիս ստեղծել հետազոտողների համար անհրաժեշտ տեղեկատվական հիմք։ Հատկապես կարևոր են հազվագյուտ, կարճատև կամ փոքր տպաքանակով հրատարակված պարբերականները, որոնց վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են լինել մասնատված և դժվար հասանելի։ Դրանց արձանագրումն ու գիտական շրջանառության մեջ ներառումը նպաստում են հայ մամուլի պատմության ամբողջական պատկերի ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սփյուռքահայ մամուլի աշխարհագրությանը։ Հայկական պարբերականներ հրատարակվել են տարբեր երկրներում և մշակութային միջավայրերում, և յուրաքանչյուր կենտրոն ունեցել է իր պատմական ու հասարակական առանձնահատկությունները։ Մամուլի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել հայկական համայնքների ձևավորման ու վերափոխման ընթացքին, ներգաղթի և արտագաղթի հետևանքներին, համայնքային հաստատությունների գործունեությանը և տարբեր սերունդների միջև մշակութային կապերի պահպանմանը։ Պարբերականների բովանդակության միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել նաև այն հարցերը, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում առաջնային են եղել տվյալ համայնքի համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մամուլի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությունը։ Սփյուռքի պայմաններում պարբերականները հաճախ հանդես են եկել որպես հայոց լեզվի, մշակույթի, պատմական հիշողության և համայնքային կապերի պահպանման կարևոր հարթակներ։ Դրանք հնարավորություն են տվել տարածել գրական և պատմագիտական նյութեր, ներկայացնել կրթական ու մշակութային նախաձեռնություններ և կապ պահպանել աշխարհագրորեն հեռու գտնվող հայկական համայնքների միջև։ Այս տեսանկյունից մամուլի պատմության ուսումնասիրությունը միաժամանակ դառնում է սփյուռքի մշակութային ինքնակազմակերպման պատմության ուսումնասիրություն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հանրայնացման գործունեությանը։ Գիտական կամ մատենագիտական աշխատանքի արդյունքը արժեքավոր է ոչ միայն մասնագետների սահմանափակ շրջանակում, այլև այն դեպքում, երբ կարողանում է հասանելի դառնալ ավելի լայն հասարակությանը։ Մամուլի վերաբերյալ հրապարակումները, ներկայացումները, տեղեկատու նյութերը և ուսումնասիրությունները կարող են ընթերցողին ծանոթացնել քիչ հայտնի պարբերականների, խմբագիրների, լրագրողների ու մշակութային գործիչների գործունեությանը։ Այս կերպ մամուլի պատմությունը դուրս է գալիս միայն մասնագիտական հետազոտության շրջանակներից և վերածվում մշակութային հիշողության պահպանման ու փոխանցման միջոցի։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պարբերական մամուլի և գրական կյանքի փոխհարաբերությանը։ Սփյուռքահայ բազմաթիվ գրողներ, բանաստեղծներ, քննադատներ և հասարակական գործիչներ իրենց ստեղծագործություններն ու հոդվածներն առաջին անգամ հրապարակել են պարբերականներում։ Հետևաբար մամուլի հավաքածուները կարող են պարունակել կարևոր նյութեր գրողների ստեղծագործական ժառանգության, գրական շարժումների, բանավեճերի և քննադատական մտքի զարգացման վերաբերյալ։ Պարբերականների ուսումնասիրությունը կարող է լրացնել առանձին հեղինակների կենսագրական ու մատենագիտական տվյալները և բացահայտել նրանց գործունեության քիչ հայտնի էջերը։ Քննության է առնվում նաև մամուլը որպես պատմական սկզբնաղբյուր օգտագործելու խնդիրը։ Պարբերականներում ներկայացված տեղեկությունները կարող են արտացոլել տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական տրամադրությունները և խմբագրական դիրքորոշումները, ուստի դրանց հետ աշխատելիս անհրաժեշտ է աղբյուրագիտական քննադատություն։ Տարբեր պարբերականների նյութերի համադրումը, հեղինակային դիրքորոշումների տարբերակումը և այլ աղբյուրների հետ համեմատությունը հնարավորություն են տալիս ավելի ճշգրիտ գնահատել հրապարակված տեղեկությունների պատմագիտական արժեքը։ Այս հանգամանքը մամուլի գիտակին ներկայացնում է նաև որպես աղբյուրագետի, որը ոչ միայն հավաքագրում է նյութերը, այլև գնահատում դրանց ծագումը, բովանդակությունը և հետազոտական նշանակությունը։ Հատուկ կարևորություն ունի մամուլի պահպանության խնդիրը։ Հին պարբերականների ֆիզիկական օրինակները ժամանակի ընթացքում կարող են վնասվել, իսկ ամբողջական հավաքածուները հաճախ պահպանվում են տարբեր գրադարաններում, արխիվներում և մասնավոր հավաքածուներում։ Դրանց հայտնաբերումը, նկարագրումը, պահպանության պայմանների բարելավումը և հնարավոր թվայնացումը նպաստում են նյութերի երկարաժամկետ հասանելիությանը։ Այս գործընթացում մատենագետի և մամուլի պատմության ուսումնասիրողի աշխատանքը կարևոր կապ է ստեղծում սկզբնաղբյուրների պահպանության և հետագա գիտական օգտագործման միջև։ Թվային տեխնոլոգիաների զարգացումը նոր հնարավորություններ է ստեղծում պարբերականների որոնման, թվայնացման, նկարագրման և առցանց տեղեկատվական շտեմարանների ձևավորման համար՝ միաժամանակ նոր պահանջներ առաջադրելով տվյալների համակարգման և մատենագիտական ճշգրտության նկատմամբ։ Առանձին ուղղություն է հայրենիքի և սփյուռքի մշակութային կապերի ուսումնասիրությունը։ Սփյուռքահայ մամուլը հաճախ տեղեկություններ է հաղորդել Հայաստանի հասարակական ու մշակութային կյանքի մասին, իսկ հայրենիքում գործող գիտական և մշակութային հաստատությունները հետաքրքրվել են սփյուռքի հրատարակություններով։ Մամուլի հավաքագրման ու հանրայնացման աշխատանքը նպաստել է այդ տեղեկատվական կապերի ամրապնդմանը և աշխարհագրորեն տարբեր կենտրոններում ստեղծված մշակութային արժեքների միասնական հայկական ժառանգության շրջանակում դիտարկմանը։ Այս առումով մամուլի ուսումնասիրությունը ձեռք է բերում համահայկական մշակութային նշանակություն։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել անձնական գիտական ու մասնագիտական ճանապարհի ներկայացումը։ Մամուլի նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորումը, գրադարանային և մատենագիտական աշխատանքի փորձը, տարբեր հավաքածուների հետ աշխատանքը և տարիների ընթացքում կուտակված մասնագիտական գիտելիքը հնարավորություն են տալիս բացահայտել, թե ինչպես է ձևավորվում տվյալ ոլորտի մասնագետը։ Միաժամանակ անհատական գործունեության ուսումնասիրությունը ներկայացվում է ավելի լայն մշակութային միջավայրի համատեքստում՝ ցույց տալով գիտական հաստատությունների, գրադարանների, մամուլի խմբագրությունների և սփյուռքահայ կազմակերպությունների հետ կապերի նշանակությունը։ Կարևորվում է նաև կենսամատենագիտական մոտեցումը, որի միջոցով հնարավոր է համադրել անձի կենսագրությունը նրա հրապարակումների, ուսումնասիրությունների, կազմած մատենագիտական նյութերի և հանրային գործունեության հետ։ Այդպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս ոչ միայն ներկայացնել կատարված աշխատանքների ցանկը, այլև բացահայտել դրանց փոխկապակցվածությունը և ընդհանուր ուղղվածությունը։ Հրապարակումների ժամանակագրական ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ գիտական հետաքրքրությունների զարգացումը, հետազոտական թեմաների ընդլայնումը և սփյուռքահայ մամուլի վերաբերյալ գիտելիքի համակարգման փուլերը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ անհատական գործունեության ուսումնասիրության միջոցով լուսաբանվում է հայ մամուլի պատմության պահպանման և ուսումնասիրման մի ամբողջ ուղղություն։ Մասնագիտական հետևողական աշխատանքի շնորհիվ տարբեր ժամանակաշրջանների և աշխարհագրական կենտրոնների պարբերականների վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են միավորվել ընդհանուր համակարգում և դառնալ հետագա ուսումնասիրությունների հիմք։ Նման գործունեությունը կարևոր է հատկապես այն դեպքում, երբ որոշ հրատարակությունների մասին պահպանված տվյալները սահմանափակ են կամ տարածված են տարբեր աղբյուրներում։ Հանրայնացման տեսանկյունից աշխատանքը ցույց է տալիս նաև գիտական գիտելիքը հասարակությանը փոխանցելու կարևորությունը։ Մամուլի պատմության վերաբերյալ տեղեկությունների մատչելի ներկայացումը կարող է հետաքրքրություն առաջացնել սփյուռքի մշակութային ժառանգության նկատմամբ, նպաստել ընտանեկան և համայնքային արխիվների պահպանմանը և նոր հետազոտությունների իրականացմանը։ Այս կերպ մասնագետի գործունեությունը միավորում է գիտական ուսումնասիրությունը, մատենագիտական աշխատանքը, մշակութային ժառանգության պահպանումը և հանրային կրթությունը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է հայ սփյուռքի պարբերական մամուլի գիտակ և հանրայնացնող մտավորականի գործունեությունը՝ այն դիտարկելով հայ մամուլի պատմության, մատենագիտության, սփյուռքագիտության և մշակութային հիշողության պահպանման համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ մամուլի պատմությամբ, սփյուռքագիտությամբ, հայագիտությամբ, մատենագիտությամբ, գրադարանագիտությամբ և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, գրադարանավարների, մատենագետների, լրագրողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

История

Պատմագիտական և երկրագիտական բնույթի այս ժողովածուն նվիրված է Երևանի և նրա շրջակա տարածքների պատմության, հասարակական կյանքի, աշխարհագրության ու մշակույթի վերաբերյալ բազմաբնույթ նյութերի ներկայացմանը։ Ժողովածուում ընդգրկված հրապարակումները կարող են լուսաբանել տարածաշրջանի վարչական կառուցվածքը, բնակչության կազմը, բնակավայրերը, տնտեսական գործունեությունը, կենցաղը և հասարակական հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղական պատմությանը, պատմական աշխարհագրությանը, վիճակագրական տվյալներին և տարածաշրջանի զարգացման տարբեր կողմերը ներկայացնող փաստագրական տեղեկություններին։ Նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու Երևանի և հարակից տարածքների սոցիալ-տնտեսական ու մշակութային միջավայրը համապատասխան պատմական ժամանակաշրջանի համատեքստում։ Ժողովածուում ներկայացված տեղեկությունները կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ նաև բնակավայրերի պատմության, ժողովրդագրական գործընթացների, վարչատարածքային փոփոխությունների և տեղական կառավարման առանձնահատկությունների ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարող է ծառայել որպես սկզբնաղբյուրային և տեղեկատու նյութ՝ տարածաշրջանի անցյալի տարբեր հարցերի հետազոտման ընթացքում։ Այն օգտակար է հայոց պատմության, կովկասագիտության, պատմական աշխարհագրության, ազգագրության և երկրագիտության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Литература

«Թափառական հրեա» անվանումը կապված է եվրոպական քրիստոնեական մշակույթում տարածված ավանդության հետ, որի կենտրոնական կերպարը դատապարտված է անվերջ թափառելու և չի կարողանում հանգիստ գտնել։ Դարերի ընթացքում այս կերպարը դարձել է գրականության, բանահյուսության և կրոնական պատկերացումների կարևոր խորհրդանիշ՝ արտահայտելով մարդկային ճակատագրի, պատժի, ապաշխարության, ժամանակի անընդհատ ընթացքի և փրկության հնարավորության վերաբերյալ տարբեր գաղափարներ։ Թափառականության մոտիվը ստեղծագործության մեկնաբանության մեջ կարող է կապվել նաև օտարության, մենության, պատմական հիշողության և մարդու՝ սեփական անցյալի հետ ունեցած բարդ հարաբերությունների հետ։ Եվրոպական գրականության մեջ այս ավանդությունը բազմիցս վերամշակվել է՝ ձեռք բերելով տարբեր իմաստային շերտեր և ծառայելով որպես բարոյական, կրոնական ու հասարակական հարցադրումների գեղարվեստական արտահայտման միջոց։ Կերպարի երկարատև գոյությունը հնարավորություն է տալիս գրական պատումում համադրելու տարբեր ժամանակաշրջաններ, հասարակություններ և մարդկային ճակատագրեր՝ ընդգծելով պատմական փոփոխությունների ու անհատի փորձառության կապը։ Այս թեմայով ստեղծագործությունները հաճախ անդրադառնում են մարդկային պատասխանատվությանը, մեղքի ու ներման փոխհարաբերությանը, հավատքի նշանակությանը և հոգևոր հանգստության որոնմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել եվրոպական գրական ավանդությունների, քրիստոնեական մշակույթի, կրոնական սիմվոլիկայի և պատմական գեղարվեստական արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև հնարավորություն է տալիս դիտարկելու, թե ինչպես են կրոնական ավանդությունները փոխանցվել տարբեր լեզուներով և ներգրավվել հայ ընթերցողական միջավայրի գրական մշակույթում։

История

Աշխատությունը նվիրված է Մակեդոնիայի արքա Ալեքսանդր Մակեդոնացու կյանքին, ռազմական արշավանքներին, նվաճումներին և պատմական գործունեությանը՝ ներկայացնելով անտիկ աշխարհի ամենահայտնի զորավարներից ու պետական գործիչներից մեկի կերպարը։ Ալեքսանդրը, որը պատմության մեջ հայտնի է որպես Մեծն Ալեքսանդր, իր կարճատև գահակալության ընթացքում ստեղծել է ընդարձակ կայսրություն՝ Մակեդոնիայից և Հունաստանից հասնելով մինչև Եգիպտոս, Պարսկաստան և Հնդկաստանի սահմաններ։ Պատմական պատումի կարևոր առանցքներից են նրա գահ բարձրանալը, Հունաստանի քաղաք-պետությունների հետ հարաբերությունները, պարսկական Աքեմենյան տերության դեմ մղած պատերազմները, նշանավոր ճակատամարտերը և նվաճված տարածքներում նոր քաղաքական ու մշակութային կապերի ձևավորումը։ Ալեքսանդրի կերպարը ներկայացվում է որպես ռազմական տաղանդի, ռազմավարական մտածողության, իշխանական հավակնությունների և մեծածավալ նպատակների մարմնավորում։ Նրա արշավանքները ոչ միայն փոխեցին Մերձավոր Արևելքի և Միջերկրական աշխարհի քաղաքական քարտեզը, այլև նպաստեցին հունական լեզվի, մշակույթի և գիտելիքի տարածմանը, հիմք դնելով հելլենիստական դարաշրջանի ձևավորմանը։ Միաժամանակ ստեղծագործությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու պատմական հերոսի շուրջ ձևավորված ավանդություններին, նրա անձնական հատկանիշներին, փառասիրությանը և իշխանության սահմաններին։ Այն կարևոր է անտիկ պատմության, ռազմական պատմագրության և Ալեքսանդրի մասին հայերեն պատմողական ավանդության ուսումնասիրության համար։

Математика

Մաթեմատիկայի կարևոր բաժիններից մեկին նվիրված ուսումնական ձեռնարկ է, որտեղ համադրված կերպով ներկայացվում են անալիտիկ երկրաչափության և գծային հանրահաշվի հիմնական գաղափարները, օրենքներն ու կիրառությունները։ Գրքում բացատրվում են կոորդինատային համակարգերը, ուղիղի և հարթության հավասարումները, երկրորդ կարգի կորերը, ինչպես նաև տարածական երկրաչափության հիմնական խնդիրները։ Միաժամանակ ներկայացվում են գծային հանրահաշվի հիմնարար հասկացությունները՝ մատրիցներ, որոշիչներ, վեկտորային տարածություններ, գծային հավասարումների համակարգեր և դրանց լուծման մեթոդներ։ Հեղինակը ցույց է տալիս այս երկու բաժինների սերտ կապը՝ ընդգծելով, որ վեկտորային և մատրիցային մեթոդները լայն կիրառություն ունեն երկրաչափական խնդիրների լուծման մեջ։ Աշխատության մեջ տեղ են գտել տեսական բացատրություններ, ապացույցներ և բազմաթիվ օրինակներ, որոնք նպաստում են նյութի խորքային ըմբռնմանը և կիրառական հմտությունների զարգացմանը։ Գիրքը կառուցված է համակարգված և մատչելի ձևով՝ հնարավորություն տալով ուսանողներին աստիճանաբար անցնել պարզ գաղափարներից դեպի ավելի բարդ վերլուծական խնդիրներ։ Այն կարևոր ուսումնական աղբյուր է բարձրագույն կրթության ուսանողների և մաթեմատիկայով հետաքրքրվողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության ժամանակաշրջանում Բրիտանական կայսրության քաղաքականության, դիվանագիտական գործունեության և հայկական հարցի նկատմամբ վերաբերմունքի պատմական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին Մեծ Բրիտանիայի ռազմաքաղաքական շահերը Մերձավոր Արևելքում, Օսմանյան կայսրության նկատմամբ իրականացվող քաղաքականությունը և հայ բնակչության զանգվածային տեղահանությունների ու կոտորածների վերաբերյալ բրիտանական պետական ու դիվանագիտական շրջանակներում ձևավորված տեղեկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դիվանագիտական հաղորդագրություններին, պաշտոնական փաստաթղթերին, հյուպատոսական զեկույցներին, մամուլի հրապարակումներին, մարդասիրական կազմակերպությունների նյութերին և ժամանակակիցների վկայություններին՝ որպես իրադարձությունների ուսումնասիրման սկզբնաղբյուրների։ Վերլուծվում է, թե ինչպես էր հայկական բնակչության վիճակի վերաբերյալ տեղեկատվությունը հասնում բրիտանական հասարակությանը և քաղաքական շրջանակներին, ինչպես էր այն ներկայացվում պատերազմի ժամանակաշրջանի հանրային հաղորդակցության մեջ և ինչ տեղ էր զբաղեցնում դաշնակից պետությունների քաղաքական օրակարգում։ Կարևորվում է մարդասիրական արձագանքի և աշխարհաքաղաքական շահերի փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը՝ տարբերակելով հասարակական նախաձեռնությունները, դիվանագիտական հայտարարությունները և պետական քաղաքականության գործնական նպատակները։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև պատերազմի ավարտից հետո հայկական հարցի քննարկումներին, Օսմանյան կայսրության նախկին տարածքների ապագայի վերաբերյալ միջազգային բանակցություններին և տարածաշրջանում բրիտանական ռազմավարության փոփոխություններին։ Առանձին նշանակություն ունի բրիտանական արխիվային նյութերի աղբյուրագիտական քննությունը, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ինչպես իրադարձությունների մասին ժամանակակից տեղեկացվածության մակարդակը, այնպես էլ որոշումների ընդունման քաղաքական ու դիվանագիտական միջավայրը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում պաշտոնական փաստաթղթերի և հանրային խոսույթի միջև հնարավոր տարբերություններին՝ պատմական իրադարձությունների ներկայացման և քաղաքական նպատակների փոխկապակցվածությունը հասկանալու համար։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը Հայոց ցեղասպանության պատմությունը դիտարկում է միջազգային հարաբերությունների և բրիտանական արտաքին քաղաքականության ավելի լայն համատեքստում՝ նպաստելով Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին հայկական հարցի միջազգային ընկալման, մարդասիրական արձագանքի և մեծ տերությունների քաղաքականության փոխհարաբերությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։