Մեկնաբանության մեթոդը և նրա փիլիսոփայական նշանակությունը

Биология

Այս գիտաբժշկական և կենսատեխնոլոգիական հետազոտությունը նվիրված է ոսկու նանոմասնիկների կիրառման վրա հիմնված հոմոգեն իմունաանալիզի նոր մոտեցումների մշակմանը և դրանց վերլուծական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են իմունաքիմիական ռեակցիաների ժամանակակից սկզբունքները և նանոկառուցվածքային համակարգերի դերը բարձր զգայուն և արագ ախտորոշիչ մեթոդների ստեղծման գործում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ոսկու նանոմասնիկների օպտիկական, մակերեսային և կոլոիդային հատկությունները, որոնք պայմանավորում են դրանց կիրառելիությունը կենսամարկերների հայտնաբերման և քանակական գնահատման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հոմոգեն իմունաանալիզի մեթոդներին, որոնք չեն պահանջում փուլային բաժանումներ և թույլ են տալիս իրականացնել արագ, ճշգրիտ և բարձր ընտրողական չափումներ կենսաբանական նմուշներում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև նանոմասնիկ-հակամարմին կոնյուգատների ձևավորման մեխանիզմները, ազդանշանի ուժեղացման ռազմավարությունները և վերլուծական համակարգերի օպտիմալացման ուղիները։ Հետազոտության արդյունքները կարևոր են կլինիկական լաբորատոր ախտորոշման, կենսաքիմիայի, նանոբիոտեխնոլոգիայի և բժշկական ինժեներիայի ոլորտների համար՝ նպաստելով նոր սերնդի արագ և բարձր զգայուն ախտորոշիչ համակարգերի զարգացմանը։

Лингвистика

Այս աշխատությունը նվիրված է հայերենի, անգլերենի և ռուսերենի արարման իմաստ արտահայտող բայերի համեմատական և իմաստաբանական ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել երեք լեզուներում համապատասխան բայային համակարգերի ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում է արարման, ստեղծման, ձևավորման, առաջացման և գոյության մեջ դնելու իմաստային դաշտը՝ ուշադրություն դարձնելով այն հանգամանքին, թե ինչպես են տարբեր լեզուներում բայերը ներկայացնում գործողության բնույթը, արդյունքը, գործընթացը և դրա մասնակիցներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բայերի բառային իմաստի կառուցվածքին, իմաստային բաղադրիչներին, բազմիմաստությանը և համատեքստային գործածությանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են համադրվել երեք լեզուների համապատասխան բայերը՝ ըստ դրանց արտահայտած գործողության տեսակի, ուղղվածության, արդյունքայնության, տևականության և պատճառականության։ Կարևորվում է նաև բայերի կապակցելիության ուսումնասիրությունը, քանի որ նույն ընդհանուր իմաստը տարբեր լեզուներում կարող է արտահայտվել տարբեր կառուցվածքային և շարահյուսական եղանակներով։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ արարման բայերի հոմանիշային և հականիշային հարաբերություններին, բառային-իմաստային խմբերին, դարձվածային գործածություններին և փոխաբերական իմաստների ձևավորմանը։ Հայերենի, անգլերենի և ռուսերենի համադրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվական տարբեր համակարգերում նույն հասկացության արտահայտման յուրահատկությունները և պարզելու, թե որ իմաստային հատկանիշներն են ընդհանուր, իսկ որոնք՝ լեզվին հատուկ։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել բայերի գործածության հաճախականությանը, ժամանակային և տեսքային բնութագրերին, ինչպես նաև դրանց դերին նախադասության իմաստային կառուցվածքի ձևավորման մեջ։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացում կազմելու լեզուների միջև իմաստային համարժեքության, մասնակի համարժեքության և անհամարժեքության դեպքերի մասին։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ թարգմանության տեսության և պրակտիկայի, բառարանագրության, օտար լեզուների ուսուցման և համակարգչային լեզվաբանության ոլորտներում, քանի որ արարման իմաստային դաշտի ճիշտ նկարագրությունը կարևոր է լեզվական համապատասխանությունների ճշգրիտ որոշման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայերենագիտությամբ, անգլերենագիտությամբ և ռուսագիտությամբ զբաղվող լեզվաբանների, թարգմանիչների, բառարանագիրների, հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է այբուբենի ծագման և դրա հիմքում ընկած լեզվաբանական երևույթների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով հայերենին և հայոց գրային համակարգի ձևավորման հարցերին։ Հետազոտության առանցքում տառերի, հնչյունների և լեզվական կառուցվածքի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն խնդիրը, թե ինչ սկզբունքներով կարող է ձևավորվել լեզվին համապատասխան գրային համակարգ։ Հեղինակը փորձում է լեզվաբանական վերլուծության միջոցով բացատրել այբուբենի առանձին տարրերի ծագումն ու նշանակությունը՝ դրանք կապելով հայերենի հնչյունական առանձնահատկությունների և բառարմատների հետ։ Աշխատության մեջ կարող են քննության առնվել տառերի անվանումները, դրանց հնչյունական արժեքները, հնարավոր պատմական կապերը և գրային նշանների ձևավորման ու զարգացման վերաբերյալ տարբեր տեսակետներ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում համեմատական դիտարկումներին, որոնց միջոցով հայոց այբուբենի առանձնահատկությունները կարող են համադրվել այլ հին գրային համակարգերի և լեզուների հետ։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հայոց գրերի ուսումնասիրությունը դիտարկել ոչ միայն որպես պատմական կամ մշակութային երևույթ, այլև որպես լեզվաբանական խնդիր, որի լուծման համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել հնչյունաբանության, ստուգաբանության, պատմական լեզվաբանության և գրագիտության զարգացման տվյալները։ Աշխատությունը հետաքրքրական է նաև իր ժամանակաշրջանի գիտական մտածողության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է լեզվի և գրի ծագման վերաբերյալ այն մոտեցումները, որոնք կիրառվել են հայերենի ուսումնասիրության մեջ։ Այն կարող է արժեքավոր լինել հայոց լեզվի և գրի պատմությամբ, հայագիտությամբ, պատմահամեմատական լեզվաբանությամբ և հին գրային համակարգերով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Միաժամանակ նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել հայոց այբուբենի վերաբերյալ վաղ շրջանի գիտական ուսումնասիրությունների բնույթի, կիրառված մեթոդների և լեզվաբանական բացատրությունների փորձերի մասին։

Другие предметы

Պատմակրթական և փաստագրական բնույթի այս աշխատանքը վերաբերում է Լազարյան արևելյան լեզուների ինստիտուտի հատուկ դասարանների վերակազմավորման և դրանց հիման վրա ազգաբանական-պատմաբանասիրական ուղղվածությամբ նոր ֆակուլտետի ձևավորման նախագծին։ Քննության են առնվում կրթական հաստատության կառուցվածքային փոփոխության անհրաժեշտությունը, ուսումնական գործընթացի կազմակերպման սկզբունքները և մասնագիտական կրթության զարգացման հետ կապված խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արևելագիտության, ազգաբանության, պատմության և բանասիրության փոխկապակցված ուսուցման հնարավորություններին, ինչպես նաև համապատասխան մասնագետների պատրաստման նպատակներին։ Ներկայացվում են կրթական ստորաբաժանումների վերափոխման կազմակերպական հիմքերը, ուսումնական ուղղությունների ընդլայնման մոտեցումները և գիտական գործունեության զարգացման հեռանկարները։ Փաստաթուղթը կարևոր նյութ է կրթական քաղաքականության, հաստատության կառավարման և արևելագիտական կրթության կազմակերպման պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Լազարյան ինստիտուտի զարգացման վերաբերյալ ձևավորված ծրագրերի և գիտակրթական առաջնահերթությունների մասին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայագիտության, արևելագիտության, կրթության պատմության և գիտական հաստատությունների պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Культура

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Նոր Ջուղայի ապարանքների ճարտարապետությանը՝ XVII–XIX դարերի ընթացքում դրանց ձևավորման, զարգացման, հատակագծային և ծավալատարածական առանձնահատկությունների, հարդարանքի ու գեղարվեստական արժեքի համակողմանի քննությանը։ Նոր Ջուղան՝ Սպահանի հարավային հատվածում ձևավորված հայկական թաղամասը, ստեղծվել է Շահ Աբբաս I-ի օրոք 17-րդ դարի սկզբին՝ 1604 թվականի բռնագաղթերի հետևանքով այնտեղ տեղափոխված հայերի բնակեցմամբ։ Հայկական համայնքի տնտեսական հզորացումը հետագայում արտահայտվեց նաև բնակելի և հասարակական ճարտարապետության զարգացման մեջ՝ ձևավորելով առանձնահատուկ քաղաքային միջավայր։ Նոր Ջուղայի առանձնատներն ու ապարանքները ոչ միայն բնակության վայրեր էին, այլև հարուստ վաճառականական ընտանիքների սոցիալական դիրքի, տնտեսական կարողության և մշակութային ինքնության արտահայտման միջոց։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է ապարանքների հատակագծային կառուցվածքի բացահայտումը։ Նման կառույցների ձևավորման վրա ազդել են ինչպես հայկական ավանդական բնակելի ճարտարապետության որոշ սկզբունքներ, այնպես էլ Իրանի տեղական ճարտարապետական մշակույթը, կլիմայական պայմանները և քաղաքաշինական միջավայրը։ Փակ կամ կիսափակ բակերը, դրանց շուրջ խմբավորված բնակելի և օժանդակ տարածքները, ստվերոտ անցումները, այգիները և ջրային տարրերը ձևավորում էին բնակության համար հարմարավետ միջավայր՝ համապատասխանելով Սպահանի տաք և չոր կլիմային։ Նոր Ջուղայի հայկական առանձնատների կարևոր առանձնահատկություններից է արտաքին համեմատաբար զուսպ ճարտարապետության և ներսի հարուստ հարդարանքի հակադրությունը։ Շենքերի ներքին տարածքները հաճախ զարդարվել են որմնանկարներով, բուսական ու երկրաչափական զարդանախշերով, հայելային և այլ դեկորատիվ լուծումներով։ Նոր Ջուղայի ճարտարապետության մեջ հատկապես ուշագրավ է եվրոպական, իրանական և հայկական գեղարվեստական ավանդույթների փոխազդեցությունը։ Հայ վաճառականները ակտիվ կապեր ունեին եվրոպական և ասիական տարբեր կենտրոնների հետ, և այդ միջազգային առևտրական ու մշակութային կապերը ներթափանցում էին նաև բնակելի ճարտարապետություն։ Նոր Ջուղայի տների ներքին հարդարանքում հանդիպող եվրոպական թեմաներով որմնանկարները, իրանական դեկորատիվ մոտիվները և հայկական մշակութային խորհրդանիշները ձևավորում են յուրահատուկ սինթեզ, որը առանձնացնում է այդ միջավայրը։ Նոր Ջուղայի ճարտարապետական ժառանգության վերաբերյալ ուսումնասիրություններում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում Վանք թաղամասը, որտեղ պահպանվել են հայկական եկեղեցիներ, բնակելի տներ և պատմական այլ կառույցներ։ Նոր Ջուղայի հայկական եկեղեցիների ճարտարապետությունը նույնպես բնութագրվում է հայկական և իրանական ավանդույթների համադրմամբ, իսկ դրանց ներքին հարդարանքը հաճախ հարուստ է որմնանկարներով։ Ապարանքների ուսումնասիրության համար կարևոր է նաև դրանց սոցիալական գործառույթը։ XVII–XIX դարերում Նոր Ջուղայի հայ վաճառականները ձևավորել էին լայն միջազգային առևտրական ցանցեր, որոնք կապում էին Սպահանը Հնդկաստանի, Ռուսաստանի, Եվրոպայի և Մերձավոր Արևելքի առևտրական կենտրոնների հետ։ Այդ տնտեսական գործունեության արդյունքում ձևավորված հարստությունը հնարավորություն էր տալիս կառուցելու ընդարձակ և ճոխ առանձնատներ, որոնք միաժամանակ ծառայում էին որպես ընտանեկան բնակավայր, ընդունելությունների վայր և հասարակական հեղինակության ցուցիչ։ Այդ պատճառով ապարանքի ճարտարապետությունը պետք է դիտարկել նաև համայնքի սոցիալական պատմության համատեքստում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև տարածական կազմակերպման և կենցաղային կյանքի փոխհարաբերությունը։ Բնակելի համալիրների տարբեր հատվածների՝ ընդունելության սրահների, ընտանեկան տարածքների, օժանդակ շինությունների, բակերի և այգիների դասավորությունը արտացոլում էր ընտանիքի կենցաղը, հասարակական հարաբերությունները և մասնավոր ու հանրային տարածքների տարանջատման սկզբունքները։ Այս առումով ապարանքը պարզապես ճարտարապետական կառույց չէ, այլ պատմական աղբյուր, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել Նոր Ջուղայի հայ համայնքի կենսակերպը և սոցիալական կառուցվածքը։ Ժամանակի ընթացքում այդ կառույցների մի մասը վերափոխվել է, վնասվել կամ կորցրել նախնական տեսքը, ինչն առավել է ընդգծում դրանց փաստագրական և մշակութային արժեքը։ Նոր Ջուղայի պատմական միջավայրի պահպանումը ներկայումս կարևոր խնդիր է, քանի որ այստեղ պահպանված հայկական հուշարձանները ներկայացնում են Իրանի հայկական համայնքի բազմադարյա ներկայության և մշակութային փոխազդեցությունների եզակի վկայություններ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Նոր Ջուղայի XVII–XIX դարերի բնակելի ճարտարապետության առանձնահատկությունները, հայկական վաճառականական վերնախավի կենցաղն ու մշակույթը, ինչպես նաև հայկական, իրանական և եվրոպական ճարտարապետական ու դեկորատիվ ավանդույթների փոխազդեցությունը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել ճարտարապետության պատմությամբ, հայկական սփյուռքի մշակույթով, իրանագիտությամբ, արվեստագիտությամբ, հուշարձանների պահպանությամբ և հայկական ճարտարապետական ժառանգությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Религия

Գիրքը նվիրված է Եվագր Պոնտացու կերպարի, ուսմունքի և գրական ժառանգության արտացոլմանը հայ մատենագրության մեջ։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում է նրա ազդեցությունը հայ քրիստոնեական մտքի, աստվածաբանական ավանդույթի և հոգևոր գրականության զարգացման վրա՝ վերլուծելով հայ հեղինակների կողմից նրա երկերի ընդունումը, մեկնաբանությունը և տարածումը։ Աշխատության մեջ քննվում են հայերեն թարգմանությունների, ձեռագրական ավանդույթի և մատենագրական աղբյուրների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև Եվագր Պոնտացուն վերագրվող գաղափարների տեղը հայկական վանական և հոգևոր մշակույթում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա ուսմունքի ընկալման պատմությանը, հայ եկեղեցական հեղինակների վերաբերմունքին և այն ազդեցությանը, որ նրա գաղափարները թողել են միջնադարյան հայ հոգևոր և մտավոր ժառանգության ձևավորման վրա։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է հայ մատենագրության, եկեղեցու պատմության, աստվածաբանության և քրիստոնեական գրականության ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է հայագետների, պատմաբանների, աստվածաբանների, ձեռագրագետների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայկական հոգևոր-մշակութային ժառանգությամբ և նրա գաղափարական ակունքներով։