Միջազգային վարկերի ներգրավման հիմնախնդիրները ՀՀ- ում

Химия

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ոչ սիմետրիկ օքսիդների հիման վրա իրականացվող սինթեզների ուսումնասիրմանը և դրանց կիրառմամբ նոր քիմիական միացությունների ստացման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է այնպիսի օքսիդային միացությունների քիմիական հատկությունների ուսումնասիրության հետ, որոնք ունեն կառուցվածքային անհամաչափություն և այդ պատճառով կարող են դրսևորել յուրահատուկ ռեակցիոնունակություն։ Աշխատանքում դիտարկվում են ոչ սիմետրիկ օքսիդների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դրանց փոխազդեցությունը տարբեր ռեագենտների հետ և սինթեզի ընթացքում ընթացող քիմիական փոխակերպումների օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռեակցիաների պայմանների ընտրությանը՝ ջերմաստիճանի, լուծիչի, կատալիզատորի, ռեագենտների հարաբերակցության և ռեակցիայի տևողության ազդեցությանը վերջնական արտադրանքի ելքի և մաքրության վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել ինչպես արդեն հայտնի սինթեզների կատարելագործում, այնպես էլ նոր մեթոդների մշակման փորձեր՝ նպատակ ունենալով ստանալ կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ առումով արժեքավոր միացություններ։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև ստացված նյութերի կառուցվածքի հաստատումը ժամանակակից ֆիզիկաքիմիական մեթոդներով, որոնց միջոցով հնարավոր է որոշել դրանց բաղադրությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և մաքրության աստիճանը։ Ոչ սիմետրիկ օքսիդների հիման վրա իրականացվող սինթեզների ուսումնասիրությունը կարող է ընդլայնել տարբեր օրգանական և անօրգանական միացությունների ստացման սինթետիկ հնարավորությունները և նպաստել նոր նյութերի ստացման արդյունավետ մեթոդների ձևավորմանը։ Աշխատանքը հետաքրքրություն է ներկայացնում ինչպես հիմնարար քիմիայի, այնպես էլ կիրառական սինթեզի տեսանկյունից, քանի որ ռեակցիոնունակ օքսիդային համակարգերի նպատակային օգտագործումը կարող է հնարավորություն տալ վերահսկելի եղանակով ստանալ տարբեր կառուցվածքով նյութեր։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը նպատակ ունի բացահայտել ոչ սիմետրիկ օքսիդների քիմիական փոխակերպումների առանձնահատկությունները, գնահատել դրանց սինթետիկ ներուժը և մշակել արդյունավետ պայմաններ նոր քիմիական միացությունների ստացման համար։

История

Գիրքը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղից բռնի տեղահանված փախստականների փորձառությանը և նրանց կողմից սրբազան քաղաքում ապաստան գտնելու գործընթացին՝ միավորելով պատմական, սոցիալական, մարդասիրական և կրոնական դիտանկյուններ։ Ուսումնասիրության կենտրոնում այն մարդկանց ճակատագրերն են, որոնք ստիպված են եղել լքել իրենց բնակավայրերը և նոր միջավայրում վերակառուցել իրենց առօրյան, սոցիալական կապերն ու ինքնության զգացումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ տեղահանության պատճառներին, փախստականների ճանապարհին հանդիպած դժվարություններին, ընդունող միջավայրում նրանց դիմավորման առանձնահատկություններին և նոր համայնքում ինտեգրվելու կամ սեփական մշակութային ու ազգային ինքնությունը պահպանելու գործընթացներին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սրբազան քաղաքի նշանակությանը՝ որպես ոչ միայն ֆիզիկական ապաստանի, այլև հոգևոր, մշակութային և սոցիալական հենարանի։ Կրոնական միջավայրը, սրբավայրերը, համայնքային կառույցները և հավատքի հետ կապված ավանդույթները դիտարկվում են որպես այն գործոններ, որոնք կարող են աջակցել տեղահանված մարդկանց հոգեբանական կայունությանը, փոխադարձ համերաշխությանը և նոր պայմաններում կյանքի կազմակերպմանը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են փախստականների առօրյա խնդիրները՝ բնակության, աշխատանքի, կրթության, սոցիալական աջակցության, համայնքային կապերի և մշակութային ինքնության պահպանման հետ կապված հարցերը։ Գրքում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել անհատական պատմությունները և վկայությունները, որոնց միջոցով ավելի անմիջականորեն են ներկայացվում տեղահանության մարդկային հետևանքները և նոր միջավայրում ապաստան գտած մարդկանց ապրումները։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս պատմական իրադարձությունները դիտարկել ոչ միայն քաղաքական կամ աշխարհաքաղաքական մակարդակում, այլև առանձին մարդկանց և ընտանիքների կյանքի փոփոխությունների տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել Լեռնային Ղարաբաղի պատմությամբ, տարածաշրջանային գործընթացներով, փախստականների և բռնի տեղահանության հիմնախնդիրներով, կրոնի սոցիալական դերով և մշակութային ինքնության պահպանման հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է նաև որպես մարդկային փորձառությունների և հիշողության պահպանման աղբյուր՝ ցույց տալով, թե ինչպես են տեղահանված համայնքները հաղթահարում կորստի հետևանքները, ձևավորում նոր սոցիալական կապեր և փորձում շարունակել իրենց մշակութային ու հոգևոր կյանքը նոր միջավայրում։

География

Անիզոտրոպ միջավայրում հրահրված բևեռացման (induced polarization, IP) մեթոդով հետազոտությունների մեթոդիկայի մշակումը ուղղված է ապարների և նստվածքային գոյացությունների էլեկտրաքիմիական հատկությունների ավելի ճշգրիտ մեկնաբանմանը՝ հաշվի առնելով միջավայրի ուղղային կախված ֆիզիկական պարամետրերը։ Հրահրված բևեռացումը հիմնված է այն երևույթի վրա, որ որոշ երկրաբանական միջավայրերում էլեկտրական հոսանքի ազդեցությամբ առաջանում է ժամանակավոր էներգիայի կուտակում և հետաձգված լիցքաթափում, ինչը պայմանավորված է իոնային փոխազդեցություններով, մակերեսային բևեռացմամբ և էլեկտրաքիմիական գործընթացներով։ Անիզոտրոպ միջավայրերում այս երևույթը դառնում է ավելի բարդ, քանի որ էլեկտրական դիմադրությունը և բևեռացման բնութագրերը կախված են ուղղությունից՝ պայմանավորված շերտավորված կառուցվածքով, հանքային բաղադրությամբ և ճեղքավորվածությամբ։ Մեթոդիկայի մշակումը ենթադրում է ինչպես դաշտային չափումների սխեմաների օպտիմալացում, այնպես էլ տվյալների մաթեմատիկական մեկնաբանության կատարելագործում։ Դաշտային փուլում կարևոր է էլեկտրոդների ճիշտ դասավորությունը՝ բազմուղղային չափումներ իրականացնելու համար, որոնք թույլ են տալիս գնահատել դիմադրության և բևեռացման տենսորային հատկությունները։ Սա ներառում է տարբեր ուղղություններով ընթացիկ ներարկում և պոտենցիալների չափում՝ ապահովելու անիզոտրոպության քանակական բնութագրում։

Литература

Հայաստանի ազգային գրադարանի 1998 թվականի աշխատանքային ծրագիրը ձևավորվել է հետխորհրդային շրջանում՝ երբ գրադարանը արդեն գործում էր որպես անկախ Հայաստանի Հանրապետության ազգային գրադարան և վերակազմավորվում էր նոր քաղաքական, տնտեսական և տեղեկատվական պայմաններին համապատասխան։ Այդ տարվա ծրագրի հիմնական նպատակն էր ապահովել գրադարանի կայուն գործունեությունը որպես ազգային մատենագիտական կենտրոն և միաժամանակ սկսել անցում ժամանակակից տեղեկատվական համակարգերի կողմը։ Ծրագրում առանձնահատուկ տեղ էր զբաղեցնում գրքային ֆոնդերի համալրումը՝ ներառյալ պարտադիր օրինակների ընդունումը, հայերեն և օտարալեզու նոր հրատարակությունների ձեռքբերումը, ինչպես նաև գիտական և կրթական գրականության ընտրողական համալրումը՝ հաշվի առնելով գիտական հաստատությունների և համալսարանների պահանջները։ Կարևոր ուղղություն էր նաև ազգային մատենագիտության շարունակական զարգացումը՝ տարեկան մատենագիտական ցուցակների պատրաստումը, հրատարակչական վիճակագրության վարումը և գրադարանային տեղեկատվության համակարգման բարելավումը։ 1998 թվականի ծրագրում մեծ ուշադրություն էր դարձվում գրադարանային սպասարկման որակի բարձրացմանը՝ ընթերցասրահների աշխատանքի կազմակերպման կատարելագործում, օգտվողների սպասարկման արագացում, տեղեկատու ծառայությունների ընդլայնում և գիտական խորհրդատվության զարգացում։ Այդ շրջանում արդեն առանձնահատուկ նշանակություն էր ստանում տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ներդրումը՝ կատալոգների մեքենայացում, էլեկտրոնային տվյալների բազաների ստեղծման նախնական փուլեր և միջազգային գրադարանային ստանդարտների կիրառման փորձեր, որոնք պետք է նպաստեին գրադարանի ինտեգրմանը համաշխարհային տեղեկատվական համակարգերին։ Ծրագրում ներառված էին նաև գիտամշակութային միջոցառումներ՝ գրքային ցուցահանդեսներ, հիշատակի երեկոներ, գիտաժողովներ և համագործակցություն այլ գրադարանների ու մշակութային հաստատությունների հետ, ինչպես Հայաստանում, այնպես էլ արտերկրում։ Բացի այդ, կարևորվում էր գրքային ժառանգության պահպանությունը՝ հազվագյուտ և հին գրքերի վերականգնում, պահոցային պայմանների բարելավում և երկարաժամկետ պահպանման միջոցառումների իրականացում։ Ընդհանուր առմամբ, 1998 թվականի աշխատանքային ծրագիրը արտացոլում էր գրադարանի անցումը ավանդական վարչական-գրքային համակարգից դեպի տեղեկատվական, թվայնացման և միջազգային համագործակցության վրա հիմնված ժամանակակից ազգային գրադարանային մոդել։

Философия

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում քաղաքացիական հասարակության ձևավորման և զարգացման սոցիոմշակութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հասարակական հարաբերությունների, արժեքային համակարգերի և սոցիալական ինստիտուտների փոխազդեցության համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն պատմական, մշակութային և սոցիալական գործոնների վրա, որոնք ազդում են քաղաքացիների հասարակական մասնակցության, ինքնակազմակերպման, փոխադարձ վստահության և հանրային գործընթացներում ներգրավվածության ձևերի վրա։ Քննության են առնվում քաղաքացիական հասարակության վերաբերյալ տեսական մոտեցումները, դրա հիմնական ինստիտուտների և գործառույթների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև պետություն–հասարակություն հարաբերությունների զարգացման օրինաչափությունները։ Կարևորվում է Հայաստանի պատմական և հասարակական զարգացման փորձի ազդեցությունը ժամանակակից քաղաքացիական մշակույթի ձևավորման վրա՝ հաշվի առնելով ավանդական արժեքների, ընտանեկան և համայնքային կապերի, սոցիալական նորմերի ու հասարակական վարքի առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հասարակական կազմակերպությունների, նախաձեռնությունների, մասնագիտական և մշակութային միավորումների, զանգվածային հաղորդակցության միջոցների և այլ ոչ պետական կառույցների դերին հասարակական շահերի արտահայտման ու քաղաքացիների մասնակցության խթանման գործում։ Ուսումնասիրվում են նաև քաղաքացիական ակտիվության, սոցիալական պատասխանատվության, իրավական և քաղաքական մշակույթի, հասարակական վստահության ու համերաշխության հետ կապված խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում անկախությունից հետո տեղի ունեցած քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական վերափոխումների ազդեցությանը, որոնց պայմաններում ձևավորվել են հասարակական գործունեության նոր ձևեր և փոխվել են քաղաքացիների ու պետական հաստատությունների միջև հարաբերությունները։ Կարևորվում է քաղաքացիական ինքնագիտակցության զարգացումը, իրավունքների և պարտականությունների ընկալումը, հանրային խնդիրների նկատմամբ պատասխանատվության ձևավորումը և որոշումների կայացման գործընթացներում մասնակցության հնարավորությունների ընդլայնումը։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև սոցիալական կապիտալի, վստահության, համագործակցության և հասարակական երկխոսության նշանակությունը կայուն քաղաքացիական ինստիտուտների զարգացման համար։ Սոցիոմշակութային մոտեցումը հնարավորություն է տալիս քաղաքացիական հասարակության ձևավորումը դիտարկել ոչ միայն քաղաքական կամ իրավական ինստիտուտների ստեղծման, այլև հասարակության արժեքների, վարքային նորմերի, պատմական փորձի և մշակութային առանձնահատկությունների փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը նպաստում է Հայաստանում քաղաքացիական հասարակության զարգացման պայմանների, առկա դժվարությունների և հասարակական ինքնակազմակերպման ներուժի առավել ամբողջական ըմբռնմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սոցիոլոգիայի, քաղաքագիտության, հասարակագիտության, պետական կառավարման և քաղաքացիական հասարակության ուսումնասիրություններով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

История

Այս աշխատանքը նվիրված է Երվանդյան-Արտաշեսյան ժամանակաշրջանում Երևանի հյուսիս-արևելյան հատվածի պատմաաշխարհագրական և հնագիտական ուսումնասիրությանը։ Նյութում վերլուծվում են տարածաշրջանի բնակեցման առանձնահատկությունները, բնակավայրերի հնարավոր տեղակայումը, տնտեսական գործունեության ձևերը և ռազմավարական նշանակությունը Արտաշեսյան թագավորության ընդհանուր տարածքային համակարգում։ Աշխատությունը ներկայացնում է նաև տարածաշրջանի կապերը հարակից վարչական միավորների և առևտրային ուղիների հետ՝ ընդգծելով դրա դերը որպես հաղորդակցական և տնտեսական միջանցք։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հնագիտական գտածոների և տեղագրական տվյալների մեկնաբանությանը, որոնք թույլ են տալիս վերականգնել բնակչության սոցիալական կառուցվածքի և նյութական մշակույթի որոշ առանձնահատկություններ։ Նյութը կարևոր է հնագետների, պատմաբանների և հին Հայաստանի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար՝ նպաստելով Արտաշեսյան ժամանակաշրջանի տարածքային պատկերների ավելի ամբողջական վերակառուցմանը։