Модернизация системы прямого налогообложения и оценка be последствий (на примере РА)

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տարածքում գտնվող ամրոց-բնակատեղիների ճարտարապետական ժառանգության պահպանման, վերականգնման և ժամանակակից օգտագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ամրոց-բնակատեղիների պատմաճարտարապետական առանձնահատկությունները, տարածական կառուցվածքը, պաշտպանական համակարգերը, կառուցապատման սկզբունքները և դրանց դերը հայկական ճարտարապետական ու մշակութային ժառանգության համակարգում։ Վերլուծվում են հուշարձանների պահպանվածության աստիճանը, բնական և մարդածին գործոնների ազդեցությունը, կառույցների վնասման ու քայքայման պատճառները և պատմական միջավայրի ամբողջականության պահպանման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հուշարձանների ուսումնասիրության, փաստագրման, պահպանության, ամրակայման և վերականգնման մեթոդական մոտեցումներին՝ հաշվի առնելով դրանց պատմական արժեքն ու ճարտարապետական ինքնատիպությունը։ Դիտարկվում են նաև տարածքների նպատակահարմար օգտագործման հնարավորությունները՝ մշակութային, կրթական, գիտահետազոտական և զբոսաշրջային գործունեության շրջանակներում։ Քննարկվում է նոր գործառույթների ներդրման և պատմական միջավայրի պահպանման միջև հավասարակշռության ապահովման անհրաժեշտությունը, որպեսզի հուշարձանների օգտագործումը չվնասի դրանց արժեքավոր հատկանիշներին։ Կարևորվում են պահպանական գոտիների սահմանումը, տարածքային պլանավորումը, հնագիտական և ճարտարապետական ուսումնասիրությունների համադրումը, ինչպես նաև պետական և տեղական կառավարման մարմինների մասնակցությունը ժառանգության պահպանության գործընթացին։ Անդրադարձ է կատարվում պատմամշակութային հուշարձանների հանրայնացման և կայուն օգտագործման հնարավորություններին։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել ամրոց-բնակատեղիների պահպանության և վերականգնման գիտականորեն հիմնավորված մոտեցումների զարգացմանը և դրանց՝ ժամանակակից մշակութային կյանքում արդյունավետ ներառմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել ճարտարապետների, վերականգնողների, հնագետների, քաղաքաշինության և մշակութային ժառանգության պահպանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Литература

Գիրքը վերնագրով ներկայացնում է երկու տարբեր կերպարների՝ գառնուկի և լուսատտնիկի համադրություն, որը կարող է մատնանշել կենդանական աշխարհի ու բնության փոքրիկ արարածների միջոցով կառուցված գեղարվեստական պատում։ Գառնուկը մանկական գրականության մեջ հաճախ մարմնավորում է անմեղությունը, նրբությունը, խոցելիությունը և խաղաղ բնավորությունը, իսկ լուսատտնիկը՝ իր լույսով, կարող է խորհրդանշել հույսը, ներքին պայծառությունը, փոքր թվացող երևույթների կարևորությունը և մթության մեջ ճանապարհ գտնելու հնարավորությունը։ Այս պատկերների համադրությունը վերնագրին հաղորդում է պատկերավոր ու խորհրդանշական բնույթ և կարող է ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրել բնության բազմազանության, կենդանի էակների առանձնահատկությունների և դրանց միջոցով արտահայտվող մարդկային արժեքների վրա։ Նման բնույթի ստեղծագործությունները կարող են ծառայել երեխաների ընթերցանության զարգացմանը, երևակայության խթանմանը և բնության նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորմանը։ Կենդանիների ու փոքրիկ կենդանի արարածների կերպարներով գրված պատմությունները հաճախ հնարավորություն են տալիս մատչելի ու հիշվող ձևով ներկայացնելու բարության, հոգատարության, խիզախության և փոխօգնության գաղափարները։ Դրանք կարող են նաև նպաստել երեխաների բարոյական պատկերացումների ձևավորմանը՝ խրախուսելով ուշադրությունը շրջապատի, կենդանի աշխարհի և այլոց նկատմամբ։ Վերնագրի հիման վրա ստեղծագործության ճշգրիտ սյուժեն կամ ժանրը որոշել հնարավոր չէ, սակայն այն հետաքրքրություն է ներկայացնում մանկական ընթերցանության և պատկերավոր գրականության պատմության տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել հայ մանկական գրականության, առակային ու հեքիաթային պատումների, ինչպես նաև բնության պատկերների կիրառության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների և հետազոտողների համար։ Այն նաև նյութ է հայ տպագիր մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես երեխաներին ուղղված գրականության նմուշ, որի վերնագիրը միավորում է կենդանական աշխարհի և լուսավորության պատկերները։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1909–1918 թվականներին Օսմանյան կայսրության Ադանայի նահանգում հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված բռնությունների, տեղահանությունների, զանգվածային հետապնդումների և սեփականազրկման քաղաքականության պատմական ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է 1909 թվականի Ադանայի դեպքերի նախադրյալների և հետևանքների, ինչպես նաև հետագա տարիներին տարածաշրջանի հայ համայնքների սոցիալական, տնտեսական և ժողովրդագրական վիճակի փոփոխությունների վրա։ Քննության են առնվում Օսմանյան կայսրության ներքաղաքական զարգացումները, երիտթուրքական իշխանության քաղաքականությունը, ազգային և կրոնական հարաբերությունների սրացումը, ինչպես նաև այն վարչական ու քաղաքական մեխանիզմները, որոնք ազդել են հայ բնակչության անվտանգության և սեփականության իրավունքների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիներին իրականացված տեղահանությունների և Հայոց ցեղասպանության քաղաքականության ազդեցությանը Ադանայի նահանգի հայ համայնքների վրա։ Ուսումնասիրվում են բնակչության տեղահանման, համայնքների կազմալուծման, գույքի բռնագրավման, անշարժ և շարժական ունեցվածքի փոխանցման ու յուրացման գործընթացները՝ դրանք դիտարկելով պետական քաղաքականության և տեղական վարչական գործելակերպի համատեքստում։ Կարևորվում է հայերին պատկանող տների, հողերի, ձեռնարկությունների, արհեստանոցների, առևտրական հաստատությունների, կրթական և կրոնական կառույցների ճակատագրի ուսումնասիրությունը, քանի որ տնտեսական ունեզրկումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես նյութական կորուստ, այլև որպես համայնքային կյանքի շարունակականությունը խաթարող գործոն։ Հետազոտության շրջանակում կարող են օգտագործվել օսմանյան պաշտոնական փաստաթղթեր, դիվանագիտական զեկուցագրեր, ժամանակակից մամուլի հրապարակումներ, հուշագրություններ, վկայություններ և վիճակագրական տվյալներ՝ իրադարձությունների ընթացքն ու հետևանքները համադրելու նպատակով։ Առանձին նշանակություն ունի ժողովրդագրական փոփոխությունների ուսումնասիրությունը, որը հնարավորություն է տալիս գնահատել հայ բնակչության թվաքանակի, բնակավայրերի կառուցվածքի և տարածաշրջանի էթնիկական պատկերի փոփոխությունները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև միջազգային արձագանքներին, օտարերկրյա դիվանագիտական ներկայացուցիչների և մարդասիրական կազմակերպությունների հաղորդած տեղեկություններին։ 1909 թվականի իրադարձությունների և 1915 թվականից սկսված համատարած հալածանքների միջև կապերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել բռնության քաղաքականության զարգացման փուլերը և հասկանալ, թե ինչպես փոխվեցին հայ համայնքների գոյության պայմանները մեկ տասնամյակի ընթացքում։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է Կիլիկիայի հայության պատմության, Հայոց ցեղասպանության, սեփականազրկման քաղաքականության և Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի սոցիալ-քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության մեջ և կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, ցեղասպանագիտության մասնագետների, հայագետների, ուսանողների և նորագույն շրջանի հայոց պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Литература

Բազմահատոր այս հրատարակության չորրորդ հատորը նվիրված է Փարիզի պատմությանն առնչվող աղետալի, ցնցող և հասարակական մեծ ազդեցություն ունեցած իրադարձություններին։ Վերնագրում գործածված «աղետներ» հասկացությունը կարող է ընդգրկել քաղաքի պատմական կյանքում տեղի ունեցած ծանր դեպքերն ու ճգնաժամերը, իսկ «ազդեցություն թողած իրադարձություններ» ձևակերպումն ընդգծում է դրանց նշանակությունը քաղաքի հասարակական և պատմական զարգացման համար։ Փարիզը դարեր շարունակ եղել է Ֆրանսիայի քաղաքական, մշակութային և հասարակական կյանքի կենտրոններից մեկը, որտեղ տեղի ունեցած իրադարձությունները հաճախ ունեցել են նաև համաեվրոպական նշանակություն։ Նման պատմական նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու քաղաքի անցյալի տարբեր դրվագները, հասարակական կյանքի փոփոխությունները, ճգնաժամերի հետևանքները և պատմական իրադարձությունների ազդեցությունը բնակչության ու քաղաքային միջավայրի վրա։ Չորրորդ հատորը շարունակում է բազմահատոր աշխատության ընդհանուր թեմատիկ ուղղվածությունը և հանդիսանում է դրա առանձին բաղադրիչը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում Ֆրանսիայի և Փարիզի պատմության, 19-րդ դարի հայ ընթերցողական միջավայրում եվրոպական պատմական թեմաների տարածման, ինչպես նաև հայերեն տպագիր ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է հատիկային հումքից սպիրտի արտադրության ընթացքում առաջացող կողմնակի նյութի արդյունավետ օգտահանման և դրա վերամշակման տեխնոլոգիական մոտեցումների մշակմանը։ Հետազոտության կենտրոնում արտադրական մնացորդի բաղադրության, ֆիզիկաքիմիական հատկությունների և հետագա օգտագործման հնարավորությունների գնահատումն է՝ այն դիտարկելով ոչ միայն որպես հեռացման ենթակա թափոն, այլև որպես երկրորդային հումքային ռեսուրս։ Քննության են առնվում վերամշակման տեխնոլոգիական գործընթացների ընտրության և կատարելագործման սկզբունքները, նյութի արժեքավոր բաղադրիչների առավել ամբողջական օգտագործման հնարավորությունները և ստացվող արտադրանքի որակական հատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արտադրության նյութական հոսքերի արդյունավետ կառավարմանը, երկրորդային ռեսուրսների շրջանառության մեջ ներգրավմանը և հիմնական արտադրական գործընթացի հետ օգտահանման տեխնոլոգիայի փոխկապակցմանը։ Հետազոտությունը կարող է ներառել հումքի և վերամշակման արդյունքների բաղադրության համեմատական գնահատում, տեխնոլոգիական տարբերակների արդյունավետության ուսումնասիրություն և ստացվող երկրորդային արտադրանքի հնարավոր կիրառության ուղղությունների վերլուծություն։ Կարևորվում են նաև գործընթացի էներգատարությունը, ռեսուրսների օգտագործման արդյունավետությունը, արտադրական կորուստների նվազեցումը և վերամշակման տնտեսական նպատակահարմարությունը։ Բնապահպանական տեսանկյունից նման տեխնոլոգիայի զարգացումը հնարավորություն է տալիս նվազեցնելու օրգանական արտադրական մնացորդների կուտակման և հեռացման հետ կապված խնդիրները՝ միաժամանակ նպաստելով արտադրության ավելի փակ և ռեսուրսախնայող համակարգի ձևավորմանը։ Երկրորդային հումքի հատկություններից կախված՝ դրա վերամշակման արդյունքները կարող են գնահատվել տարբեր արդյունաբերական կամ գյուղատնտեսական կիրառությունների տեսանկյունից՝ առաջնահերթ համարելով համապատասխան որակի և անվտանգության պահանջների պահպանումը։ Տեխնոլոգիական լուծումների գնահատման ընթացքում կարևոր է նաև դրանց ինտեգրման հնարավորությունը գործող արտադրական համակարգերում՝ առանց հիմնական գործընթացի արդյունավետության նվազեցման։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է սննդարդյունաբերական տեխնոլոգիայի, երկրորդային հումքի վերամշակման, ռեսուրսախնայողության և բնապահպանական կառավարման մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել հատիկային հումքի համալիր օգտագործման արդյունավետությունը և նվազեցնել արտադրության մնացորդային հոսքերը։

Педагогика

Այս գիտամեթոդական աշխատությունը նվիրված է հայկական դպրոցներում ռուսաց լեզվի ուսուցման գործընթացում բառային համատեղելիության ձևավորման լեզվաբանական և մեթոդական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում քննարկվում են բառերի իմաստային և քերականական համատեղելիության սկզբունքները, խոսքի մշակույթի ձևավորման գործում դրանց նշանակությունը, ինչպես նաև սովորողների բառապաշարի զարգացման և հաղորդակցական կարողությունների կատարելագործման արդյունավետ ուղիները։ Հեղինակը ներկայացնում է բառային համատեղելիության ուսուցման տեսական հիմքերը, դասավանդման ժամանակակից մեթոդները, ուսումնական վարժությունների համակարգը և գործնական մոտեցումները՝ հաշվի առնելով հայախոս սովորողների լեզվական առանձնահատկությունները և ռուսերենի յուրացման ընթացքում առաջացող բնորոշ դժվարությունները։ Աշխատությունը ներառում է լեզվաբանական վերլուծություններ, մանկավարժական առաջարկություններ և դասավանդման փորձից բխող մեթոդական լուծումներ, որոնք նպաստում են ռուսաց լեզվի արդյունավետ ուսուցմանը և սովորողների խոսքային հմտությունների զարգացմանը։ Գիրքը նախատեսված է ռուսաց լեզվի ուսուցիչների, լեզվաբանների, մանկավարժների, գիտաշխատողների, ուսանողների և օտար լեզուների դասավանդման մեթոդաբանությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։