Մոլեկուլային ֆլուորեսցենցիայի հիմունքները

Биология

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է անթրոպոգեն, այսինքն՝ մարդու գործունեությամբ պայմանավորված գործոնների ազդեցության ուսումնասիրությանը Փամբակ և Տանձուտ գետերի ֆիտոպլանկտոնային համակեցությունների վրա։ Հետազոտության կենտրոնում գետային էկոհամակարգերի կենսաբանական վիճակի գնահատումն է՝ ֆիտոպլանկտոնի տեսակային կազմի, քանակական ցուցանիշների, տարածական և սեզոնային փոփոխությունների միջոցով։ Ֆիտոպլանկտոնը ջրային էկոհամակարգերի կարևոր բաղադրիչ է և զգայուն է ջրի ֆիզիկաքիմիական պայմանների փոփոխությունների նկատմամբ, ուստի դրա կազմի և կառուցվածքի ուսումնասիրությունը կարող է կարևոր տեղեկություններ տալ ջրային միջավայրի էկոլոգիական վիճակի վերաբերյալ։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել երկու գետերի տարբեր հատվածներում ֆիտոպլանկտոնային համակեցությունների տեսակային բազմազանությունը, գերակշռող խմբերը, տեսակների առատությունը և կենսազանգվածը՝ դրանք համադրելով ջրի հիմնական ֆիզիկաքիմիական ցուցանիշների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդու տնտեսական գործունեության հետևանքով առաջացող ազդեցություններին, որոնք կարող են կապված լինել արդյունաբերական և կենցաղային կեղտաջրերի, գյուղատնտեսական արտահոսքերի, հանքարդյունաբերության, բնակավայրերի ընդլայնման, ջրային ռեսուրսների օգտագործման և գետերի հունի փոփոխությունների հետ։ Այս գործոնները կարող են փոխել ջրի քիմիական կազմը, սննդանյութերի հարաբերակցությունը, թթվածնային ռեժիմը, պղտորությունը և այլ էկոլոգիական պայմաններ, ինչն իր հերթին կարող է ազդել ֆիտոպլանկտոնի տեսակային և քանակական կառուցվածքի վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բնական և անթրոպոգեն ազդեցությունների պայմաններում ֆիտոպլանկտոնային համակեցությունների փոփոխությունների բացահայտումը։ Տարբեր հատվածների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե որտեղ և ինչ աստիճանի են դրսևորվում մարդու գործունեության հետևանքները և ինչպես են դրանք արտացոլվում ջրային օրգանիզմների համայնքային կառուցվածքում։ Սեզոնային դիտարկումները կարող են լրացուցիչ պատկերացում տալ ֆիտոպլանկտոնի դինամիկայի մասին, քանի որ ջերմաստիճանի, լուսավորության, ջրի հոսքի և սննդանյութերի փոփոխությունները բնականորեն ազդում են դրա զարգացման վրա և պետք է տարբերակվեն մարդու գործունեության ազդեցությունից։ Աշխատությունը կարող է ներառել ջրի և ֆիտոպլանկտոնի նմուշառման, տեսակների նույնականացման, քանակական հաշվարկների և էկոլոգիական ցուցանիշների վերլուծության մեթոդներ։ Ստացված տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատել գետերի էկոլոգիական վիճակը և բացահայտել առավել զգայուն կամ, հակառակը, աղտոտված պայմաններին դիմակայող ֆիտոպլանկտոնային խմբերը։ Նման ուսումնասիրությունները կարևոր են նաև ջրային էկոհամակարգերի կենսաբանական մոնիթորինգի համար, քանի որ ֆիտոպլանկտոնի փոփոխությունները կարող են ծառայել որպես ջրի որակի և էկոհամակարգի խախտումների կենսաբանական ցուցիչներ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառական նշանակություն ունենալ գետերի էկոլոգիական վիճակի գնահատման, աղտոտման աղբյուրների ազդեցության ուսումնասիրման, ջրային ռեսուրսների պահպանության և բնապահպանական կառավարման միջոցառումների մշակման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել էկոլոգներին, ջրաբաններին, բուսաբաններին, հիդրոկենսաբաններին, բնապահպանական մասնագետներին և ջրային էկոհամակարգերի ուսումնասիրմամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է հատկապես Հայաստանի գետային էկոհամակարգերի վրա մարդու գործունեության ազդեցությունը կենսաբանական ցուցանիշների միջոցով գնահատելու և Փամբակ ու Տանձուտ գետերի ֆիտոպլանկտոնային համայնքների վիճակի վերաբերյալ գիտական տվյալներ ստանալու տեսանկյունից։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում փախստականների սահմանադրաիրավական կարգավիճակի ձևավորման, իրավական բովանդակության և պաշտպանության հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում փախստականի իրավական կարգավիճակը դիտարկվում է որպես սահմանադրական, միջազգային և ներպետական իրավական նորմերով կարգավորվող հարաբերությունների համալիր, որը ներառում է անձի իրավունքները, ազատությունները, պարտականությունները, իրավական պաշտպանության երաշխիքները և պետական մարմինների համապատասխան լիազորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մարդու հիմնական իրավունքների և ազատությունների՝ փախստականների նկատմամբ կիրառման առանձնահատկություններին, իրավահավասարության սկզբունքին, անձնական անվտանգության, սոցիալական պաշտպանության, կրթության, աշխատանքի, առողջության պահպանման և իրավական պաշտպանության հետ կապված հարցերին։ Քննվում են փախստական ճանաչելու և ապաստան տրամադրելու իրավական հիմքերը, համապատասխան վարչական ընթացակարգերը, ինչպես նաև կարգավիճակ հայցող անձանց իրավունքների ապահովման երաշխիքները։ Հայաստանի գործող օրենսդրությունը կարգավորում է փախստականի ճանաչման և ապաստանի տրամադրման հարաբերությունները և նախատեսում է 1951 թվականի Փախստականների կարգավիճակի մասին կոնվենցիայի ու դրա 1967 թվականի Արձանագրության կիրառումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային իրավական պարտավորությունների և ներպետական օրենսդրության փոխհարաբերության վերլուծությունը՝ պարզելու համար դրանց դերը փախստականների պաշտպանության իրավական համակարգում։ Ուսումնասիրվում են նաև փախստականի կարգավիճակի տրամադրման, դադարեցման և բացառման հիմքերի, անձը հաստատող ու ճամփորդական փաստաթղթերի, բնակության և տեղաշարժի, պետական մարմինների հետ հարաբերությունների ու իրավական պաշտպանության հետ կապված հարցերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պետական մարմինների գործունեությանը և նրանց իրավասությունների սահմանազատմանը՝ փախստականների ընդունման, կարգավիճակի որոշման, սոցիալական պաշտպանության և ինտեգրման գործընթացներում։ Կարևորվում է նաև դատական և վարչական պաշտպանության արդյունավետությունը, քանի որ անձի կարգավիճակի վերաբերյալ պետական որոշումները կարող են անմիջական ազդեցություն ունենալ նրա հիմնարար իրավունքների իրականացման վրա։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել օրենսդրական կարգավորումների զարգացման պատմությունը և դրանց կատարելագործման ուղղությունները՝ հաշվի առնելով միջազգային չափանիշների ու Հայաստանի իրավական համակարգի փոխազդեցությունը։ Սահմանադրաիրավական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու փախստականների իրավական պաշտպանության կառուցակարգը և բացահայտելու իրավական կարգավիճակի իրականացման ընթացքում առաջացող տեսական ու գործնական խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների, միգրացիոն իրավունքի և միջազգային իրավունքի ոլորտներում աշխատող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Литература

Ալեքսանդր Շիրվանզադե-ի «Նամուս» վեպը սոցիալ-հոգեբանական ստեղծագործություն է, որտեղ հեղինակը պատկերում է ավանդական հասարակության մեջ մարդու կյանքի, սիրո և պատվի հարաբերությունների բարդ ու հաճախ ողբերգական բախումը։ Վեպի հիմքում ընկած է «նամուս»՝ պատվի և հասարակական կարծիքի կոշտ կանոնի գաղափարը, որը որոշիչ դեր է խաղում հերոսների ճակատագրերում և հաճախ դառնում նրանց անձնական երջանկության կործանման պատճառ։ Շիրվանզադեն ցույց է տալիս, թե ինչպես են ավանդույթները, շրջապատի կարծիքը և սոցիալական ճնշումները սահմանափակում անհատի ազատությունը՝ ստիպելով մարդկանց զոհել իրենց զգացմունքները և իրական սերը հասարակական «պարտադրանքին» հնազանդվելու համար։ Ստեղծագործությունում ընդգծվում է նաև այն ողբերգական հետևանքը, երբ մարդը ապրում է ոչ թե իր ցանկություններով, այլ արտաքին կանոններով, ինչը բերում է հոգեբանական կործանման և մարդկային հարաբերությունների խեղաթյուրման։

Литература

Սեզամ բացվիր գրքում Համո Սահյան ընթերցողին տանում է մարդկային հոգու խորքերը՝ միահյուսելով բնության գեղեցկությունը, հայրենի հողի նկատմամբ անսահման սերը, մարդկային ապրումների նրբությունը և կյանքի փիլիսոփայական ընկալումները։ Այս ստեղծագործությունը առանձնանում է իր մեղմ, բայց խոր ազդեցություն ունեցող լեզվով, որտեղ յուրաքանչյուր միտք և պատկեր կարծես բացում է մի նոր աշխարհ՝ լի զգացմունքներով, հիշողություններով և ներքին լույսով։ Գրքում մեծ տեղ է զբաղեցնում մարդու և բնության ներդաշնակ կապը, իսկ հեղինակի խոսքը հաճախ հնչում է ինչպես զրույց ընթերցողի հոգու հետ՝ ստիպելով խորհել կյանքի արժեքների, ժամանակի անցողիկության, սիրո, կարոտի և հայրենիքի կարևորության մասին։ «Սեզամ բացվիր»-ը միայն գիրք չէ, այլ նաև հոգևոր ճանապարհորդություն, որտեղ բառերը դառնում են դռներ դեպի հուշեր, զգացումներ և ներքին ինքնաճանաչում։ Համո Սահյանի յուրահատուկ ոճը ստեղծագործությանը տալիս է խոր քնարականություն և ջերմություն, ինչի շնորհիվ այն կարողանում է դիպչել տարբեր սերունդների ընթերցողների սրտերին։ Գիրքը հատկապես գրավիչ է նրանց համար, ովքեր սիրում են մտածող, հուզական և գեղեցիկ լեզվով գրված գրականություն, որտեղ ամեն նախադասություն իր մեջ կրում է և՛ պարզություն, և՛ խոր իմաստ։

Право

Իրավագիտական և պատմաիրավական բնույթի գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում դատախազության մարմինների ձևավորման, ինստիտուցիոնալ զարգացման, կազմակերպական կառուցվածքի և գործունեության իրավական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով 1922–1998 թվականների պատմական ժամանակահատվածը։ Հետազոտության հիմնական ուղղությունը կապված է դատախազության՝ որպես պետական իրավապահ և վերահսկողական համակարգի կարևոր ինստիտուտի զարգացման օրինաչափությունների, իրավասությունների փոփոխությունների, պետական կառավարման համակարգում ունեցած դիրքի և գործունեության կազմակերպման սկզբունքների բացահայտման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է Հայաստանում խորհրդային իշխանության հաստատմանը հաջորդած պետական և իրավական վերափոխումները, դատախազական համակարգի ստեղծման պատմական նախադրյալները, խորհրդային իրավակարգի պայմաններում դրա գործունեության առանձնահատկությունները և Հայաստանի Հանրապետության անկախության վերականգնումից հետո իրականացված իրավական ու կազմակերպական փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի 1920-ական թվականների սկզբի իրավական բարեփոխումները, երբ ձևավորվում էին խորհրդային պետական կառավարման, արդարադատության և իրավապահ մարմինների կազմակերպման նոր սկզբունքները։ Դատախազության համակարգի զարգացման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են տարբեր ժամանակաշրջաններում սահմանվել դատախազական մարմինների իրավասությունները, վերահսկողական գործառույթները, ենթակայության հարաբերությունները և փոխգործակցությունը պետական այլ հաստատությունների հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է խորհրդային Հայաստանի դատախազության կազմակերպական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով Խորհրդային Միության միասնական իրավական համակարգի ազդեցությունը հանրապետական իրավապահ մարմինների գործունեության վրա։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունեն կենտրոնացված կառավարման, դատախազական հսկողության, ծառայողական ենթակայության և օրինականության ապահովման վերաբերյալ խորհրդային իրավական պատկերացումները։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել դատախազության գործունեությունը կարգավորող սահմանադրական դրույթները, օրենսդրական ակտերը, ենթաօրենսդրական կարգավորումները և կազմակերպական որոշումները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում սահմանել են համապատասխան մարմինների լիազորություններն ու պարտականությունները։ Առանձին հետաքրքրություն են ներկայացնում դատախազական հսկողության պատմական ձևերը, քրեական հետապնդման կազմակերպումը, նախաքննության նկատմամբ վերահսկողությունը, դատարաններում մեղադրանքի պաշտպանությունը և պետական մարմինների գործունեության օրինականության ապահովման հետ կապված գործառույթները։ Նման իրավասությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է դատախազության դերի և իրավական կարգավիճակի պատմական փոփոխությունները հասկանալու համար։ Հետազոտության թեմատիկան ընդգրկում է նաև դատախազության և դատարանների, քննչական մարմինների, ներքին գործերի համակարգի ու պետական կառավարման այլ հաստատությունների փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի իրավապահ մարմինների միջև լիազորությունների սահմանազատման, գործառնական համագործակցության և իրավական պատասխանատվության մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է խորհրդային իրավական համակարգի զարգացման տարբեր փուլերում դատախազության գործունեության փոփոխությունների վերլուծությունը։ Այդ գործընթացները պայմանավորված էին պետական կառավարման համակարգի վերակազմակերպումներով, օրենսդրության փոփոխություններով, իրավապահ քաղաքականության առաջնահերթություններով և դատախազական հսկողության վերաբերյալ իրավական մոտեցումների զարգացմամբ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև դատախազական կադրերի պատրաստման, նշանակման, ծառայողական կարգապահության, մասնագիտական պատասխանատվության և կազմակերպական կառավարման առանձնահատկությունները։ Պատմաիրավական տեսանկյունից կարևոր է ուսումնասիրել, թե ինչպես են դատախազության կազմակերպական սկզբունքները և իրավական գործառույթները փոխվել պետական համակարգի զարգացման տարբեր փուլերում։ Առանձին նշանակություն ունի Հայաստանի անկախության վերականգնմանը հաջորդած ժամանակաշրջանը, երբ անհրաժեշտություն առաջացավ վերանայելու պետական մարմինների գործունեության իրավական հիմքերը և դրանք համապատասխանեցնելու ինքնիշխան պետության սահմանադրական ու օրենսդրական համակարգին։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի 1990-ական թվականների իրավական բարեփոխումները, պետական իշխանության մարմինների վերակազմակերպումը և դատախազության տեղը նոր ձևավորվող սահմանադրական կարգում։ Հայաստանի Հանրապետության 1995 թվականի Սահմանադրության ընդունումը կարևոր հանգրվան էր պետական իշխանության կազմակերպման և դատախազության սահմանադրական կարգավիճակի զարգացման տեսանկյունից։ Հետազոտության թեմատիկան կարող է ընդգրկել սահմանադրական դրույթների և դատախազության գործունեությունը կարգավորող օրենսդրության փոխհարաբերությունը, իրավասությունների իրավական ամրագրումը և կազմակերպական ինքնուրույնության ու հաշվետվողականության հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում 1998 թվականի դրությամբ դատախազական համակարգի կազմակերպաիրավական վիճակի գնահատումը՝ նախորդ պատմական փուլերի հետ համեմատության միջոցով։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է դատախազության գործունեության իրավական սկզբունքների ուսումնասիրությունը, մասնավորապես՝ օրինականության, կենտրոնացվածության, իրավասությունների հստակ սահմանման, ծառայողական պատասխանատվության և պետական իշխանության մարմինների հետ փոխհարաբերությունների հարցերը։ Միաժամանակ դատախազության պատմական գործունեության գնահատման համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել տարբեր ժամանակաշրջանների քաղաքական և իրավական միջավայրերի առանձնահատկությունները, քանի որ խորհրդային և անկախ պետականության պայմաններում դատախազական մարմինների կարգավիճակն ու գործառույթները ձևավորվել են տարբեր ինստիտուցիոնալ համակարգերում։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են կիրառվել պատմաիրավական, համեմատաիրավական, համակարգային, իրավանորմատիվ և ինստիտուցիոնալ վերլուծության մեթոդներ։ Նման մոտեցումները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու օրենսդրական փոփոխությունների հաջորդականությունը, համեմատելու դատախազության կազմակերպական կառուցվածքի տարբեր մոդելները և բացահայտելու իրավական կարգավորման զարգացման հիմնական միտումները։ Կարևոր նշանակություն ունեն պատմական իրավական ակտերի, սահմանադրական փաստաթղթերի, դատախազական համակարգի գործունեությանը վերաբերող պաշտոնական նյութերի և իրավագիտական գրականության ուսումնասիրությունները։ Դրանց համադրումը կարող է նպաստել դատախազության զարգացման պատմության առավել ամբողջական ներկայացմանը և իրավական ինստիտուտների շարունակականության ու փոփոխությունների բացահայտմանը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է Հայաստանի պետական և իրավական համակարգի զարգացման կարևորագույն ուղղություններից մեկի պատմական ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև դատախազության կազմակերպաիրավական հիմքերի ձևավորման և փոփոխության օրինաչափությունների բացահայտմամբ։ Հետազոտության կիրառական արժեքը կապված է դատախազական համակարգի պատմական փորձի գնահատման, իրավապահ մարմինների գործունեության իրավական կարգավորման ուսումնասիրության և պետական ինստիտուտների զարգացման վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնման հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբաններին, իրավունքի պատմաբաններին, դատախազության և այլ իրավապահ մարմինների մասնագետներին, պետական կառավարման հետազոտողներին, սահմանադրական և քրեական դատավարության իրավունքի մասնագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և ուսանողներին։ Աշխատությունն ունի իրավագիտական, պատմական, ինստիտուցիոնալ և աղբյուրագիտական նշանակություն՝ նպաստելով Հայաստանում դատախազության մարմինների ձևավորման, կազմակերպական զարգացման, իրավական կարգավիճակի, վերահսկողական և դատավարական գործառույթների, ինչպես նաև խորհրդային և անկախ պետականության պայմաններում դրանց գործունեության առանձնահատկությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Другие предметы

Գիրքը նվիրված է Կիլիկիայի և Իսավրիայի վաղ բյուզանդական եկեղեցիների ճարտարապետական, պատմական և մշակութային ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են այդ տարածաշրջանների եկեղեցական կառույցների ձևավորման առանձնահատկությունները, շինարարական ավանդույթները, ճարտարապետական լուծումները և դրանց կապը վաղ բյուզանդական արվեստի զարգացման հետ։ Հեղինակը ուսումնասիրում է եկեղեցիների հատակագծերը, կառուցվածքային տարրերը, դեկորատիվ ձևավորումները և դրանց նշանակությունը քրիստոնեական համայնքների կյանքում։ Ներկայացվում են նաև պատմական պայմանները, որոնցում ձևավորվել են այդ հուշարձանները, ինչպես նաև դրանց դերը տարածաշրջանի մշակութային ժառանգության պահպանման և ուսումնասիրության գործում։ Աշխատությունը արժեքավոր աղբյուր է ճարտարապետների, արվեստաբանների, պատմաբանների, հնագետների, բյուզանդագիտության մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար՝ որպես ուսումնասիրություն վաղ միջնադարյան եկեղեցական ճարտարապետության առանձնահատկությունների վերաբերյալ։