Nagorno-Karabakh: at least three Syrian fighters killed. Syrians on the ground are believed to be contractors working for Turkish security companies

Право

Աշխատությունը նվիրված է անկախ պետականության ձևավորման սկզբնական ժամանակաշրջանում Հայաստանի առողջապահության կառավարման մարմինների գործունեության կազմակերպական և իրավական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում առողջապահության պետական կառավարման համակարգի վերակազմավորման գործընթացն է, դրա իրավական կարգավորման առանձնահատկությունները, կառավարման մարմինների կառուցվածքը, լիազորությունների բաշխումը և պետական քաղաքականության իրականացման կազմակերպական մեխանիզմները։ Քննվում է խորհրդային վարչակառավարչական համակարգից նոր պետական և իրավական պայմաններին անցման ազդեցությունը առողջապահության ոլորտի կառավարման վրա, ինչպես նաև այն ինստիտուցիոնալ փոփոխությունները, որոնք անհրաժեշտ էին նոր սոցիալ-տնտեսական միջավայրում համակարգի գործունեությունն ապահովելու համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կենտրոնական և տարածքային կառավարման մարմինների փոխհարաբերություններին, բուժհաստատությունների կառավարման կազմակերպմանը, պետական մարմինների իրավասությունների սահմանմանը և ոլորտի գործունեությունը կարգավորող իրավական ակտերի նշանակությանը։ Ուսումնասիրվում են առողջապահության կառավարման համակարգի առջև ծառացած կազմակերպական խնդիրները, կառավարման տարբեր մակարդակների միջև գործառույթների բաշխման առանձնահատկությունները և նոր իրավական մեխանիզմների ձևավորման անհրաժեշտությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում առողջապահական հաստատությունների կարգավիճակի, ֆինանսավորման և կառավարման սկզբունքների փոփոխության դիտարկումը՝ հասարակական ու տնտեսական վերափոխումների ընդհանուր համատեքստում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև պետական վերահսկողության, բժշկական օգնության կազմակերպման, բնակչության առողջության պահպանման ոլորտում պետական մարմինների պարտականությունների և պատասխանատվության իրավական հիմքերին։ Ժամանակաշրջանի օրենսդրական և վարչական փաստաթղթերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու կառավարման համակարգի զարգացման հիմնական միտումները, իրավական կարգավորման բացերը և կազմակերպական կառուցվածքների աստիճանական վերափոխումը։ Առանձին նշանակություն ունի առողջապահության ոլորտում պետական կառավարման շարունակականության և նոր ինստիտուտների ձևավորման հարաբերակցության վերլուծությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է առողջապահության կառավարման, վարչական իրավունքի և պետական կառավարման պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով անկախության առաջին տարիներին ոլորտի ինստիտուցիոնալ ու իրավական համակարգի ձևավորման առանձնահատկությունները։

Право

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական դատավարությունում ապացուցման միջոցների իրավական կարգավորման, կիրառման և դրանց հետ կապված տեսական ու գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում քաղաքացիական դատավարությունում ապացուցման հասկացությունը, դրա նպատակներն ու սկզբունքները, ապացույցների դերը գործի փաստական հանգամանքների բացահայտման և օրինական ու հիմնավորված դատական ակտերի կայացման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ապացուցման միջոցների տեսակներին, դրանց իրավական բնութագրերին, թույլատրելիության, վերաբերելիության, արժանահավատության և բավարարության գնահատման չափանիշներին։ Վերլուծվում են կողմերի բացատրությունների, վկաների ցուցմունքների, գրավոր և իրեղեն ապացույցների, փորձագետի եզրակացության, ինչպես նաև էլեկտրոնային ապացույցների ներկայացման, հետազոտման և գնահատման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են ապացուցման բեռի բաշխման, ապացույցների ձեռքբերման և ներկայացման, դատավարության մասնակիցների իրավունքների իրականացման ու դատարանի լիազորությունների հետ կապված հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական դատավարության օրենսդրության համապատասխան դրույթները, դատական պրակտիկայում առաջացող մեկնաբանական դժվարությունները և ապացուցման գործընթացի արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում արդար դատաքննության իրավունքի, կողմերի հավասարության և մրցակցության սկզբունքների ապահովման նշանակությանը, ինչպես նաև ապացուցման միջոցների կիրառման իրավական կառուցակարգերի կատարելագործման ուղղություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական դատավարության, դատական իրավունքի, ապացուցողական իրավունքի և Հայաստանի Հանրապետության դատաիրավական համակարգի ուսումնասիրությամբ զբաղվող իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Педагогика

Աշխատությունը նվիրված է պատմագիտական մասնագիտացման շրջանակում գերմաներենի ուսուցման համար անհրաժեշտ նվազագույն քերականական նյութի ընտրության սկզբունքների և դրա արդյունավետ յուրացումն ապահովող ուսուցման ռազմավարության մշակմանը։ Հետազոտության կենտրոնում մասնագիտական օտար լեզվի ուսուցման այն մոտեցումն է, ըստ որի քերականական համակարգը ներկայացվում է ոչ թե ամբողջական տեսական նկարագրությամբ, այլ մասնագիտական տեքստերի ընթերցման, ըմբռնման և մշակման համար առավել անհրաժեշտ կառուցվածքների նպատակային ընտրությամբ։ Պատմագիտական նյութը դիտարկվում է որպես ուսուցման բովանդակային հիմք, որը հնարավորություն է տալիս քերականական երևույթները ներկայացնել մասնագիտական բառապաշարի և իրական գիտական հաղորդակցության համատեքստում։ Քննվում են քերականական նյութի ընտրության չափանիշները՝ գործածության հաճախականությունը, մասնագիտական տեքստերում տվյալ կառուցվածքի նշանակությունը, ընկալման դժվարության աստիճանը և հաղորդակցական արժեքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գերմաներեն գիտական և պատմագիտական խոսքին բնորոշ բայական ձևերին, ժամանակային հարաբերությունների արտահայտմանը, կրավորական կառույցներին, բարդ նախադասություններին, որոշիչ կառուցվածքներին և տրամաբանական կապերն արտահայտող քերականական միջոցներին։ Ուսուցման ռազմավարության շրջանակում կարևորվում է քերականական գիտելիքի և մասնագիտական ընթերցանության հմտությունների փոխկապակցված զարգացումը, որպեսզի սովորողը կարողանա ճանաչել լեզվական կառուցվածքը, հասկանալ դրա գործառույթը տեքստում և ճիշտ մեկնաբանել գիտական տեղեկատվությունը։ Ուսումնասիրվում է նաև վարժությունների համակարգի կառուցման խնդիրը՝ պարզ ճանաչողական առաջադրանքներից դեպի պատմագիտական տեքստերի ինքնուրույն լեզվական և բովանդակային վերլուծություն անցնելու սկզբունքով։ Կարևորվում են մայրենի լեզվի հետ հնարավոր համադրությունները, որոնք կարող են նպաստել բարդ քերականական երևույթների գիտակցված յուրացմանը և կանխել բնորոշ լեզվական սխալները։ Հետազոտությունը մասնագիտական ուղղվածությունը դիտարկում է որպես ուսուցման արդյունավետությունը բարձրացնող գործոն, քանի որ լեզվական նյութը անմիջականորեն կապվում է սովորողի մասնագիտական հետաքրքրությունների և հետագա գիտական աշխատանքի հետ։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գերմաներենի դասավանդման մեթոդիկայի, մասնագիտական օտար լեզվի ուսուցման, քերականության և պատմագիտական տեքստի վերլուծության մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել մասնագիտական գրականության հետ ինքնուրույն աշխատելու համար անհրաժեշտ լեզվական կարողություններ։

Политология

Նյութը նվիրված է Հարավային Կովկասում նոր զինված հակամարտության առաջացման հնարավորությանը՝ տարածաշրջանի քաղաքական, ռազմական և աշխարհաքաղաքական զարգացումների համատեքստում։ Այն ուսումնասիրում է տարածաշրջանի պետությունների միջև առկա հակասությունները, չկարգավորված կամ զգայուն սահմանային ու տարածքային հարցերը և արտաքին ուժերի ազդեցությունը, որոնք կարող են նպաստել լարվածության պահպանմանը կամ նոր ճգնաժամերի ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործոններին, որոնք կարող են վերածել քաղաքական տարաձայնությունները ռազմական առճակատման՝ ներառյալ ռազմականացման գործընթացները, անվտանգության սպառնալիքների ընկալումները, դիվանագիտական հարաբերությունների վատթարացումը և փոխադարձ անվստահությունը։ Նյութը կարող է անդրադառնալ նաև Հարավային Կովկասում Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի, արևմտյան երկրների և այլ դերակատարների շահերի փոխազդեցությանը, քանի որ տարածաշրջանի զարգացումները հաճախ պայմանավորված են ոչ միայն տեղական, այլև ավելի լայն աշխարհաքաղաքական մրցակցությամբ։ Քննարկվող խնդիրների կարևոր բաղադրիչ է հակամարտությունների կանխարգելման և խաղաղ կարգավորման հնարավորությունը՝ դիվանագիտական բանակցությունների, միջազգային միջնորդության, սահմանային կայունության և փոխվստահության ամրապնդման միջոցով։ Նյութը կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների, տարածաշրջանային անվտանգության և հետխորհրդային տարածքի քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին, ինչպես նաև Հարավային Կովկասի արդի քաղաքական զարգացումներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Литература

Այս մատենագիտական ուղեցույցը նվիրված է համաշխարհային գրականության հայերեն թարգմանությունների համակարգված ներկայացմանը՝ ընդգրկելով 1512–1920 թվականների ժամանակահատվածը։ Առաջին պրակը հատուկ անդրադառնում է ռուս և Ռուսաստանի այլ ժողովուրդների գրողների ստեղծագործությունների հայերեն թարգմանություններին՝ 1843–1920 թվականների սահմաններում։ Աշխատությունում ներկայացվում են հայերեն թարգմանությունների աղբյուրագիտական տվյալները, տպագրության վայրերն ու տարիները, թարգմանիչների անունները, ինչպես նաև բնագրերի և թարգմանությունների փոխհարաբերության առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է ռուսական գրականության ազդեցությունը հայ մշակութային և գրական միջավայրի վրա, ինչպես նաև թարգմանական գործընթացների դերը հայ գրական լեզվի զարգացման և ընթերցողական միջավայրի ընդլայնման գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում թարգմանությունների ժանրային բազմազանությանը՝ արձակ, պոեզիա, դրամատուրգիա, ինչպես նաև մանկական և հասարակական-քաղաքական գրականությանը։ Գիրքը նախատեսված է գրականագետների, թարգմանաբանների, հայագետների, մատենագետների և մշակութային պատմության հետազոտողների համար՝ ծառայելով որպես կարևոր տեղեկատու աղբյուր հայ թարգմանական ժառանգության ուսումնասիրության մեջ։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի բանաստեղծական ժառանգության և հայկական վոկալ երաժշտության փոխառնչությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են բանաստեղծի քնարական պատկերները, գաղափարները, լեզվական երաժշտականությունը և հուզական աշխարհը մարմնավորվել տարբեր կոմպոզիտորների ստեղծագործություններում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է գրական սկզբնաղբյուրի և երաժշտական մեկնաբանության հարաբերակցության վրա, երբ բանաստեղծական խոսքը դառնում է երգի, ռոմանսի, խմբերգային կամ վոկալ այլ ստեղծագործության հիմք և երաժշտական արտահայտչամիջոցների շնորհիվ ձեռք է բերում նոր հնչերանգներ։ Իսահակյանի քնարերգությունը դիտարկվում է որպես հայ երաժշտական մշակույթի համար հարուստ գրական նյութ՝ պայմանավորված թեմատիկ բազմազանությամբ, զգացմունքային խորությամբ, պատկերավորությամբ, ժողովրդական մտածողության հետ ունեցած կապերով և խոսքի արտահայտիչ ռիթմով։ Քննության են առնվում սիրո, կարոտի, հայրենիքի, բնության, մարդու ներաշխարհի, կյանքի անցողիկության, մենության և փիլիսոփայական մտորումների մոտիվները, որոնք տարբեր ժամանակաշրջանների կոմպոզիտորների համար ստեղծագործական մեկնաբանության լայն հնարավորություններ են բացել։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բանաստեղծական տեքստի երաժշտականությանը։ Վերլուծվում է, թե խոսքի ռիթմը, հնչերանգը, տողերի կառուցվածքը, կրկնությունները և պատկերային համակարգը ինչպես կարող են պայմանավորել երաժշտական ձևի ընտրությունը, մեղեդու շարժումը, ռիթմական կազմակերպումը և ստեղծագործության ընդհանուր դրամատուրգիան։ Բանաստեղծական տեքստը երաժշտության մեջ դիտարկվում է ոչ թե որպես պարզապես երգվող խոսք, այլ որպես ստեղծագործության կառուցվածքը և արտահայտչական տրամաբանությունը ձևավորող կարևոր գործոն։ Հետազոտության առանցքային խնդիրներից է բառի և մեղեդու փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Քննության է առնվում, թե երաժշտական ինտոնացիան որքանով է համապատասխանում բանաստեղծության իմաստային շեշտադրումներին, ինչպես են մեղեդիական վերելքներն ու վայրէջքները ընդգծում տեքստի հուզական հանգույցները և ինչ միջոցներով է երաժշտությունը խորացնում կամ նորովի մեկնաբանում գրական սկզբնաղբյուրի տրամադրությունը։ Նույն բանաստեղծության տարբեր երաժշտական մեկնաբանությունների առկայության դեպքում հնարավոր է բացահայտել կոմպոզիտորական անհատականությունների տարբերությունը և տեսնել, թե ինչպես կարող է միևնույն գրական նյութը ստանալ քնարական, դրամատիկական, ժողովրդական կամ այլ գեղարվեստական շեշտադրումներ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայկական ռոմանսի և երգարվեստի զարգացման համատեքստին։ Իսահակյանի բանաստեղծությունների հիման վրա ստեղծված վոկալ գործերը դիտարկվում են ազգային երաժշտական մշակույթի այն ուղղությունների շրջանակում, որտեղ գրական բարձրարժեք տեքստը միավորվում է կոմպոզիտորական մտածողության հետ։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են տարբեր հեղինակներ բանաստեղծական նյութը համապատասխանեցրել կամերային վոկալ ստեղծագործության առանձնահատկություններին, ինչ դեր է ստացել դաշնամուրային կամ այլ գործիքային նվագակցությունը և ինչպես է կառուցվել երգչական ձայնի ու նվագակցության փոխհարաբերությունը։ Նվագակցությունը կարող է ոչ միայն ապահովել ներդաշնակային հիմքը, այլև հանդես գալ որպես բանաստեղծական պատկերի ինքնուրույն մեկնաբան՝ արտահայտելով բնության պատկերներ, ներքին անհանգստություն, հիշողություն, կարոտ կամ ստեղծագործության այլ հուզական վիճակներ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ազգային երաժշտական լեզվի առանձնահատկություններին։ Իսահակյանի ստեղծագործական աշխարհում ժողովրդական մշակույթի հետ առկա կապերը հնարավորություն են տվել կոմպոզիտորներին դիմել հայկական ժողովրդական երգարվեստին բնորոշ ինտոնացիաներին, մեղեդիական դարձվածքներին և ռիթմական առանձնահատկություններին։ Միաժամանակ վոկալ ստեղծագործություններում կարող են համադրվել ազգային ավանդույթներն ու եվրոպական պրոֆեսիոնալ երաժշտության ձևերը։ Այս փոխազդեցությունը կարևոր է հայ կոմպոզիտորական դպրոցի զարգացման ընթացքը և ազգային վոկալ երաժշտության ոճական առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ կարող են քննության առնվել տարբեր սերունդների հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունները՝ բացահայտելու համար բանաստեղծական նույն աշխարհի երաժշտական ընկալման փոփոխությունները ժամանակի ընթացքում։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս տեսնել, թե ինչպես են փոխվել մեղեդիական մտածողությունը, հարմոնիկ լեզուն, ձևակառուցման սկզբունքները, դաշնամուրային նվագակցության գործառույթը և բանաստեղծական խոսքի նկատմամբ վերաբերմունքը։ Այս կերպ ձևավորվում է գրական տեքստի երաժշտական մեկնաբանությունների պատմական պատկերը։ Կարևորվում է նաև վոկալ ստեղծագործությունների ժանրային բազմազանությունը։ Բանաստեղծական նյութը կարող է հիմք ծառայել մեներգերի, ռոմանսների, խմբերգերի և վոկալ այլ ձևերի համար, իսկ ժանրի ընտրությունը զգալիորեն փոխում է տեքստի ընկալման եղանակը։ Կամերային երգում առաջնային կարող է լինել անհատական ապրումը և խոսքի նուրբ արտահայտչականությունը, մինչդեռ խմբերգային մարմնավորումը կարող է ընդլայնել ստեղծագործության հուզական և գաղափարական մասշտաբը։ Ժանրային առանձնահատկությունների համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել նույն բանաստեղծական մոտիվների երաժշտական ներկայացման տարբեր հնարավորությունները։ Առանձին տեղ է հատկացվում վոկալ կատարողականությանը։ Բանաստեղծական խոսքի երաժշտական մարմնավորումը պահանջում է ոչ միայն ձայնային տեխնիկա, այլև տեքստի իմաստի, արտասանության, շեշտադրության և հուզական կառուցվածքի խոր ընկալում։ Ուսումնասիրվում է երգչի կողմից խոսքի և երաժշտության միասնական ներկայացման խնդիրը, քանի որ վոկալ կատարումը կարող է էապես ազդել ստեղծագործության գեղարվեստական ազդեցության վրա։ Հայերեն տեքստի հնչյունական առանձնահատկությունները, ձայնավորների և բաղաձայնների հարաբերակցությունը, բառային շեշտերը և խոսքային ինտոնացիան կարևոր գործոններ են երաժշտական ֆրազավորման համար։ Քննության է առնվում նաև բանաստեղծական սկզբնաղբյուրի հնարավոր փոփոխությունը երաժշտական ստեղծագործության մեջ։ Կոմպոզիտորը կարող է ընտրել ամբողջ բանաստեղծությունը կամ դրա առանձին հատվածները, կիրառել տեքստային կրկնություններ և երաժշտական ձևի պահանջներից ելնելով վերակազմակերպել նյութի ընթացքը։ Նման փոփոխությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել կոմպոզիտորի մեկնաբանական մոտեցումը և հասկանալ, թե բանաստեղծության որ գաղափարներն ու պատկերներն են դարձել երաժշտական ստեղծագործության հիմնական հենակետերը։ Կարևոր ուղղություն է երաժշտական ձևի և բանաստեղծական կառուցվածքի փոխհարաբերության վերլուծությունը։ Տաղերի և բանաստեղծությունների տների կառուցվածքը, կրկնվող տողերը և իմաստային հանգույցները կարող են անմիջականորեն անդրադառնալ երաժշտական ձևի վրա։ Որոշ դեպքերում կոմպոզիտորը կարող է պահպանել տեքստի կառուցվածքային համաչափությունը, իսկ այլ դեպքերում՝ երաժշտական զարգացման միջոցով ստեղծել նոր դրամատուրգիական ամբողջություն։ Այդ տարբերությունների բացահայտումը կարևոր է գրական տեքստի երաժշտական վերափոխման մեխանիզմները հասկանալու համար։ Հետազոտության մեջ նշանակալի տեղ կարող է զբաղեցնել երաժշտական արտահայտչամիջոցների վերլուծությունը՝ մեղեդի, հարմոնիա, ռիթմ, տեմպ, դինամիկա, տոնայնություն և ֆակտուրա։ Դրանց համադրությամբ ձևավորվում է բանաստեղծական պատկերի երաժշտական համարժեքը։ Հատկապես կարևոր է պարզել, թե ինչպես են տարբեր կոմպոզիտորներ երաժշտական միջոցներով արտահայտել Իսահակյանի պոեզիային բնորոշ քնարական խորությունը և տրամադրությունների փոփոխությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բնության պատկերների երաժշտական մեկնաբանությանը։ Բանաստեղծական բնապատկերը հաճախ կապված է քնարական հերոսի ներքին վիճակի հետ, և երաժշտության մեջ այն կարող է արտահայտվել մեղեդիական, հարմոնիկ ու ֆակտուրային տարբեր միջոցներով։ Այսպիսով բնությունը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես արտաքին միջավայր, այլև որպես մարդկային զգացմունքների արտացոլման գեղարվեստական տարածք։ Աշխատության մեջ կարևոր է նաև սիրային քնարերգության երաժշտական մարմնավորումը։ Սերը, կարոտը, բաժանումը և հիշողությունը Իսահակյանի ստեղծագործական աշխարհի առանցքային մոտիվներից են, որոնք վոկալ երաժշտության մեջ կարող են ստանալ հատկապես անմիջական արտահայտություն։ Երաժշտությունը հնարավորություն է տալիս ուժեղացնել բանաստեղծական խոսքի հուզական ազդեցությունը՝ պահպանելով դրա նրբությունն ու անհատականությունը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև համապատասխան ստեղծագործությունների նոտային նյութերի, տարբեր խմբագրությունների, կատարողական մեկնաբանությունների և երաժշտագիտական ուսումնասիրությունների համադրություն։ Նոտային տեքստի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել կոմպոզիտորական լուծումները, իսկ կատարողական տարբերակների ուսումնասիրությունը՝ հասկանալ դրանց գործնական հնչեցման առանձնահատկությունները։ Պատմական և երաժշտագիտական մոտեցումների համադրումը թույլ է տալիս ստեղծագործությունները դիտարկել ինչպես իրենց ժամանակաշրջանի, այնպես էլ հայ երաժշտության ընդհանուր զարգացման շրջանակում։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է հայ գրականության և երաժշտության ստեղծագործական կապերի համակարգված ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև Իսահակյանի բանաստեղծական ժառանգության երաժշտական կյանքի բացահայտմամբ։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես է գրական ստեղծագործությունը շարունակում զարգանալ մեկ այլ արվեստի ոլորտում՝ ստանալով նոր արտահայտչական ձև և դառնալով ազգային երաժշտական մշակույթի բաղկացուցիչ մաս։ Նյութը կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, գրականագետների, հայ վոկալ արվեստի պատմությունն ուսումնասիրողների, երգիչների, կոնցերտմայստերների, երաժշտական կրթության մասնագետների, դասախոսների և ուսանողների համար։