Նանոկառուցվածքներում քվազիմասնիկային վիճակների վրա արտաքին դաշտերի ազդեցության ուսումնասիրում՝ ֆոնոնային համակարգի հետ փոխազդեցության հաշվառմամբ

Педагогика

Գիրքը նվիրված է 19-րդ դարի հայ պարբերական մամուլում մաթեմատիկայի ուսուցման հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով տվյալ ժամանակաշրջանի կրթական մտքի, մանկավարժական հայացքների և դասավանդման մեթոդների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատանքում վերլուծվում են հայ մամուլում հրապարակված հոդվածները, քննարկումները և կրթական նյութերը, որոնք վերաբերում են մաթեմատիկական կրթության նպատակներին, բովանդակությանը, դասավանդման մեթոդներին և դպրոցական կրթության բարեփոխումներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մաթեմատիկայի ուսուցման դերին ազգային կրթական համակարգի ձևավորման գործում, ուսուցիչների մասնագիտական պատրաստվածության, դասագրքերի նշանակության և ժամանակի առաջադեմ մանկավարժական գաղափարների տարածմանը։ Գիրքը բացահայտում է 19-րդ դարի հայ պարբերական մամուլի կարևոր դերը մաթեմատիկական կրթության զարգացման, գիտելիքի հանրայնացման և կրթական բարեփոխումների խթանման գործում՝ հիմնվելով պատմամանկավարժական աղբյուրների համակողմանի ուսումնասիրության վրա։ Աշխատանքը նախատեսված է կրթության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, մանկավարժների, մաթեմատիկայի դասավանդման մեթոդիկայի մասնագետների, դասախոսների, ուսանողների և հայ կրթական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Психология

Այս ուսումնասիրությունը ներկայացնում է ինքնության (իդենտիտետի) երևույթի կոնցեպտուալ վերլուծությունը՝ ընդգծելով դրա ձևավորման, զարգացման և դրսևորման հիմնական հոգեբանական մեխանիզմները։ Նշվում է, որ ինքնությունը բազմաշերտ կառուցվածք է, որը ներառում է անձի ինքնընկալումը, սոցիալական պատկանելության զգացումը, արժեքային կողմնորոշումները և կյանքի նպատակների համակարգը։ Վերլուծվում է, որ ինքնության ձևավորումը սկսվում է վաղ սոցիալականացման փուլերից և շարունակվում է ողջ կյանքի ընթացքում՝ ենթարկվելով ինչպես ներքին հոգեբանական փոփոխություններին, այնպես էլ սոցիալական միջավայրի ազդեցությանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գործընթացներին, որոնց միջոցով անհատը ինտեգրում է իր անձնական փորձառությունները սոցիալական դերերի և մշակութային նորմերի հետ՝ ձևավորելով կայուն կամ փոփոխվող ինքնության պատկեր։ Քննարկվում է նաև ինքնության ճգնաժամի երևույթը, որը կարող է առաջանալ կյանքի անցումային փուլերում կամ սոցիալական ճնշումների պայմաններում՝ ազդելով անձի ինքնահաստատման և որոշումների կայացման վրա։ Նշվում է, որ ինքնության զարգացման կարևոր գործոններ են ինքնագիտակցությունը, ռեֆլեքսիան, սոցիալական համեմատությունը և նշանակալի հարաբերությունները, որոնք միասին նպաստում են անձի ամբողջական ինքնընկալման ձևավորմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ ինքնությունը դինամիկ և շարունակական գործընթաց է, որը ձևավորվում է անհատի ներքին աշխարհի և սոցիալական իրականության փոխազդեցության արդյունքում։

Политология

Այս գիրքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պետական կառավարման համակարգի կատարելագործման գործընթացում տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառման ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով ժամանակակից կառավարման արդյունավետության բարձրացման կարևոր ուղղություններից մեկը։ Աշխատանքում վերլուծվում են թվային լուծումների ներդրման հնարավորությունները պետական կառավարման ոլորտում, էլեկտրոնային կառավարման համակարգերի զարգացման առանձնահատկությունները, կառավարման գործընթացների ավտոմատացման և տեղեկատվական հոսքերի արդյունավետ կազմակերպման մեխանիզմները։ Գրքում քննարկվում են պետական ծառայությունների որակի բարելավման, կառավարման թափանցիկության բարձրացման, որոշումների ընդունման արդյունավետության և քաղաքացիների հետ փոխգործակցության կատարելագործման ուղիները՝ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառմամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել պետական կառավարման մասնագետների, ՏՏ ոլորտի փորձագետների, տնտեսագետների, հետազոտողների, ուսանողների և թվային կառավարման զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Право

Աշխատությունը նվիրված է հանցանք կատարած անձանց հանձնելու՝ էքստրադիցիայի, քրեաիրավական կարգավորման տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն իրավական հարաբերություններն են, որոնք առաջանում են, երբ մեկ պետության տարածքում գտնվող անձը ենթադրվում է, որ հանցագործություն է կատարել մեկ այլ պետության տարածքում, և այդ պետությունը պահանջում է նրա հանձնումը քրեական հետապնդում իրականացնելու կամ արդեն նշանակված պատիժը կատարելու նպատակով։ Աշխատանքում վերլուծվում են հանձնումը որպես միջազգային քրեական համագործակցության կարևորագույն ձևերից մեկը կարգավորող իրավական սկզբունքները, դրա կիրառման պայմանները և պետությունների միջև համապատասխան իրավական փոխգործակցության մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հանձնելու իրավական հիմքերին՝ միջազգային պայմանագրերին, ազգային օրենսդրությանը և փոխադարձության սկզբունքին, ինչպես նաև այն չափանիշներին, որոնց առկայության դեպքում հնարավոր է բավարարել օտարերկրյա պետության կողմից ներկայացված պահանջը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է հանցակազմերի երկակի քրեականության սկզբունքը, ըստ որի՝ հանձնումը, որպես կանոն, կապվում է այն պահանջի հետ, որ համապատասխան արարքը քրեորեն պատժելի լինի երկու պետությունների իրավական համակարգերում։ Քննության են առնվում նաև այն հիմքերը, որոնց դեպքում անձի հանձնումը կարող է մերժվել՝ հաշվի առնելով հանցանքի քաղաքական բնույթը, անձի նկատմամբ հետապնդման հնարավոր խտրական կամ անարդար նպատակները, վաղեմության ժամկետները, նույն արարքի վերաբերյալ արդեն կայացված դատական որոշումները և մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանության անհրաժեշտությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի անձի կյանքի, ազատության, արժանապատվության և արդար դատաքննության իրավունքի ապահովման խնդիրը, քանի որ միջազգային քրեական համագործակցության արդյունավետությունը պետք է համատեղվի մարդու իրավունքների միջազգային չափանիշների պահպանման հետ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հանձնելու ընթացակարգին, իրավասու պետական մարմինների լիազորություններին, ձերբակալման և ժամանակավոր կալանքի հարցերին, պահանջվող փաստաթղթերին և հանձնելու մասին վերջնական որոշման իրավական հետևանքներին։ Կարևորվում է նաև հանձնումը քրեական իրավական այլ մեխանիզմներից տարբերակելու խնդիրը, մասնավորապես՝ դատապարտված անձանց փոխանցումից, քրեական վարույթի փոխանցումից և իրավական փոխօգնության այլ ձևերից։ Ուսումնասիրության գործնական նշանակությունն այն է, որ հանցանք կատարած անձանց հանձնելու արդյունավետ և օրինական համակարգը նպաստում է հանցագործության դեմ պետությունների համատեղ պայքարին, թույլ չի տալիս, որ անձը միայն այլ պետության տարածքում գտնվելու հանգամանքով խուսափի քրեական պատասխանատվությունից, և միաժամանակ ստեղծում է անհրաժեշտ իրավական երաշխիքներ անհիմն հետապնդումներից պաշտպանվելու համար։ Թեման կարող է հետաքրքրել քրեական իրավունքի և միջազգային իրավունքի մասնագետներին, դատավորներին, դատախազներին, քննիչներին, փաստաբաններին, իրավապահ մարմինների աշխատակիցներին, իրավագիտության ուսանողներին և միջազգային քրեական համագործակցության հարցերով զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս համակողմանիորեն գնահատելու հանցանք կատարած անձանց հանձնելու քրեաիրավական հիմքերը, կիրառման սահմանները և ընթացակարգային առանձնահատկությունները՝ միաժամանակ դիտարկելով հանցավորության դեմ միջազգային պայքարի արդյունավետության և մարդու իրավունքների պաշտպանության միջև անհրաժեշտ հավասարակշռությունը։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1894–1914 թվականներին վերաբերող եկեղեցական վարչական կառույցների արխիվային վավերագրերի աղբյուրագիտական ուսումնասիրությանը և դրանց նշանակության գնահատմանը Հայկական հարցի պատմության հետազոտության համար։ Հետազոտության կենտրոնում պաշտոնական գրագրությունները, զեկուցագրերը, հաղորդումները, դիմումները, արձանագրությունները, շրջաբերականները և այլ բնույթի փաստաթղթերն են, որոնք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի քաղաքական, հասարակական, եկեղեցական և ազգային գործընթացները սկզբնաղբյուրների հիման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում փաստաթղթերի ծագմանը, հեղինակությանը, կազմման հանգամանքներին, տեղեկատվական բովանդակությանը և պատմական հավաստիության գնահատման սկզբունքներին։ Արխիվային նյութերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես առանձին իրադարձությունների մասին տեղեկություններ հաղորդող վկայություններ, այլև որպես փոխկապակցված փաստաթղթային ամբողջություն, որի միջոցով հնարավոր է վերականգնել տարբեր հաստատությունների միջև հաղորդակցությունը և ժամանակաշրջանի խնդիրների վերաբերյալ պաշտոնական ու եկեղեցական շրջանակների արձագանքները։ Քննվում է Ամենայն հայոց կաթողիկոսության և եկեղեցական կառավարման մարմինների գործունեությունը հայ բնակչությանը վերաբերող հարցերի փաստագրման, տեղեկությունների հավաքման և համապատասխան կառույցներին փոխանցման համատեքստում։ Ժամանակագրական ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս դիտարկել XIX դարի վերջից մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմին նախորդող տարիները՝ հետևելով Հայկական հարցի շուրջ տեղի ունեցող զարգացումների արտացոլմանը փաստաթղթային նյութերում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր տեսակի վավերագրերի համադրումը, քանի որ նույն իրադարձության կամ խնդրի վերաբերյալ տարբեր աղբյուրները կարող են ներկայացնել լրացնող կամ տարբերվող տեղեկություններ։ Աղբյուրագիտական քննությունը ներառում է նաև փաստաթղթերի ստեղծման նպատակի, հասցեատերերի, վարչական գործառույթի և լեզվական առանձնահատկությունների հաշվառումը, ինչը կարևոր է դրանց բովանդակությունը պատմական համատեքստում մեկնաբանելու համար։ Հավաքածուի ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել նաև հայկական եկեղեցական արխիվների՝ որպես նոր և նորագույն շրջանի պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրային շտեմարանների դերի բացահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է աղբյուրագիտության, արխիվագիտության, Հայոց պատմության և Հայկական հարցի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով արխիվային վավերագրերի տեղեկատվական և գիտական արժեքը տվյալ ժամանակաշրջանի պատմական գործընթացների ուսումնասիրման համար։

Педагогика

Այս աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական դաստիարակության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը դպրոցականի անձի զարգացման գործընթացում՝ ժամանակակից կրթության արժեքային, սոցիալական և մանկավարժական պահանջների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում դպրոցականի՝ որպես հասարակության լիարժեք անդամի ձևավորման գործընթացն է, որի ընթացքում զարգանում են քաղաքացիական գիտակցությունը, պատասխանատվության զգացումը, սոցիալական ակտիվությունը, սեփական իրավունքների և պարտականությունների ըմբռնումը, այլ մարդկանց նկատմամբ հարգալից վերաբերմունքը և հասարակական կյանքին մասնակցելու պատրաստակամությունը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է քաղաքացիական դաստիարակության էությունը, նպատակները, սկզբունքներն ու հիմնական ուղղությունները, ինչպես նաև դրա կապը բարոյական, հայրենասիրական, իրավական և սոցիալական դաստիարակության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դպրոցական տարիքի առանձնահատկություններին, քանի որ հենց այս շրջանում են ձևավորվում անձի արժեքային կողմնորոշումները, հասարակական վարքի նորմերը և սեփական դիրքորոշումը սոցիալական միջավայրի նկատմամբ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է դպրոցի դերի բացահայտումը քաղաքացիական արժեքների ձևավորման գործում։ Քննարկվում են ուսուցչի անձնական օրինակի, դասավանդվող առարկաների բովանդակության, դպրոցական ինքնակառավարման, արտադասարանական գործունեության, խմբային աշխատանքի և հասարակական նախաձեռնությունների նշանակությունը։ Կարևորվում է նաև ընտանիքի, դպրոցի և հասարակության փոխգործակցությունը, քանի որ քաղաքացիական դաստիարակության արդյունավետությունը մեծապես կախված է երեխայի տարբեր սոցիալական միջավայրերում ստացած փորձի հետևողականությունից։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ այնպիսի խնդիրների, ինչպիսիք են աշակերտների պասիվությունը, հասարակական գործընթացների նկատմամբ անտարբերությունը, քաղաքացիական գիտելիքների սահմանափակ մակարդակը, արժեքային հակասությունները և սոցիալական պատասխանատվության ոչ բավարար ձևավորվածությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում դպրոցականների իրավունքների և պարտականությունների գիտակցմանը, ժողովրդավարական արժեքների ընկալմանը, հանդուրժողականության, փոխադարձ հարգանքի, համագործակցության և կառուցողական երկխոսության կարողությունների զարգացմանը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ներկայացվել քաղաքացիական դաստիարակության կազմակերպման արդյունավետ մանկավարժական մեթոդներ և ձևեր՝ քննարկումներ, բանավեճեր, նախագծային աշխատանքներ, սոցիալական նախաձեռնություններ, ուսանողական կամ աշակերտական ինքնակառավարում և համայնքային գործունեություն։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու քաղաքացիական դաստիարակության ազդեցությունը դպրոցականի անձի սոցիալականացման, ինքնուրույնության, պատասխանատվության և հասարակական ակտիվության զարգացման վրա։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել դպրոցում այնպիսի կրթական միջավայրի ձևավորմանը, որտեղ սովորողը ոչ միայն ձեռք է բերում գիտելիքներ, այլև զարգացնում է հասարակական կյանքին գիտակցված մասնակցության համար անհրաժեշտ արժեքներ, հմտություններ և վարքային դիրքորոշումներ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, ուսուցիչների, դպրոցների ղեկավարների, կրթության կազմակերպիչների, հոգեբանների, սոցիալական մանկավարժների, հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։