Откройте для себя другие интересные и полезные материалы
Вот коллекция других файлов, которые могут вас заинтересовать и помочь в учебе или творческой работе. Чтобы увидеть больше, вы можете перейти в раздел материаловИстория
Армянский вопрос в России
Այս գիրքը նվիրված է Ռուսական կայսրության շրջանակներում Հայկական հարցի ձևավորմանը, զարգացմանը և քաղաքական նշանակությանը։ Աշխատության կենտրոնում այն պատմական գործընթացներն են, որոնց ընթացքում հայ ժողովրդի քաղաքական, ազգային, հասարակական և մշակութային խնդիրները աստիճանաբար վերածվեցին ոչ միայն ներքին, այլև միջազգային քաղաքականության կարևոր թեմայի։ Գրքում ներկայացվում է Ռուսաստանի վերաբերմունքը հայկական բնակչության և հայկական տարածքների նկատմամբ, ինչպես նաև կայսերական իշխանությունների քաղաքականությունը Արևելյան Հայաստանի և Օսմանյան կայսրության հայաբնակ շրջանների նկատմամբ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում 19-րդ դարի ընթացքում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխություններին, ռուս-թուրքական պատերազմներին, տարածաշրջանում Ռուսաստանի ազդեցության ընդլայնմանը և դրանց հետևանքով հայկական հարցի նոր դրսևորումներին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էին հայկական ազգային ձգտումները, Ռուսաստանի կայսերական շահերը և եվրոպական տերությունների մրցակցությունը փոխկապակցվում միմյանց հետ։ Քննարկվում են նաև հայ հասարակական և քաղաքական շրջանակների ակնկալիքները Ռուսաստանից, հայկական ինքնության պահպանման ու ազգային իրավունքների պաշտպանության խնդիրները, ինչպես նաև այն հակասությունները, որոնք առաջանում էին հայկական շահերի և ռուսական պետական քաղաքականության միջև։ Գիրքը արժեքավոր է հատկապես նրանով, որ Հայկական հարցը դիտարկում է ռուսական քաղաքական միջավայրի և կայսերական ռազմավարության համատեքստում՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել 19-րդ և 20-րդ դարերի սկզբի հայ-ռուսական հարաբերությունների մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել ինչպես մասնագետներին և պատմաբաններին, այնպես էլ ընթերցողներին, ովքեր ցանկանում են խորությամբ ուսումնասիրել Հայկական հարցի պատմական նախադրյալները, Ռուսաստանի դերը տարածաշրջանում և այդ ժամանակաշրջանի հայ քաղաքական մտքի զարգացումը։
Обновлено. 2026-09-19
Психология
Исследование динамики объектной дегуманизации на примере карабахского конфликта
Աշխատությունը նվիրված է միջխմբային հակամարտությունների պայմաններում օբյեկտային ապամարդկայնացման ձևավորման և փոփոխության սոցիալ-հոգեբանական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ Ղարաբաղյան հակամարտության օրինակով։ Քննության է առնվում ապամարդկայնացումը որպես այնպիսի ընկալման գործընթաց, որի դեպքում հակադիր խմբի ներկայացուցիչներին վերագրվող մարդկային անհատականությունն ու հատկանիշները նվազեցվում կամ անտեսվում են, և նրանք կարող են ընկալվել առավելապես որպես որոշակի խմբի կամ հակամարտող կողմի ներկայացուցիչներ։ Վերլուծվում են այդ երևույթի դրսևորման առանձնահատկությունները, ժամանակային փոփոխությունները և հնարավոր կապը խմբային ինքնության, սոցիալական հեռավորության, կարծրատիպերի, բացասական հուզական վերաբերմունքի և հակամարտության վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, թե ինչպես կարող են երկարատև հակամարտությունը, հասարակական հաղորդակցությունը, տեղեկատվական միջավայրը և խմբային հիշողությունը կապված լինել հակադիր կողմի ընկալման փոփոխությունների հետ։ Քննարկվում են ապամարդկայնացման մակարդակի ուսումնասիրման հոգեբանական և սոցիալ-հոգեբանական մեթոդները, տարբեր ժամանակահատվածներում ստացված տվյալների համեմատության հնարավորությունները և դրանց մեկնաբանման սահմանափակումները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև միջխմբային վերաբերմունքների ձևավորման, թշնամական պատկերացումների պահպանման կամ փոփոխման և սոցիալական ընկալումների դինամիկայի խնդիրներին։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ դիտարկել հակամարտության ոչ միայն քաղաքական և պատմական, այլև սոցիալ-հոգեբանական կողմերը՝ առանց հակամարտող խմբերի վերաբերյալ ընդհանրացնող գնահատականների։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել սոցիալական և քաղաքական հոգեբանության, հակամարտությունների ուսումնասիրության, սոցիոլոգիայի և հաղորդակցության ոլորտների հետազոտողների ու ուսանողների համար։
Обновлено. 2026-10-01
Политология
Эволюция Евразийских интеграционных процессов на постсоветском пространстве
Աշխատությունը նվիրված է Խորհրդային Միության փլուզումից հետո հետխորհրդային տարածքում ձևավորված եվրասիական ինտեգրացիոն գործընթացների առաջացման, զարգացման և ինստիտուցիոնալ վերափոխումների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում նորանկախ պետությունների միջև տնտեսական համագործակցության խորացման նախադրյալները, ինտեգրացիոն նախաձեռնությունների հիմնական փուլերը և դրանց շրջանակում ստեղծված կազմակերպական ու իրավական մեխանիզմները։ Ուշադրություն է դարձվում 1990-ական թվականներից ձևավորված մաքսային և տնտեսական համագործակցության նախագծերին, 2000 թվականին Եվրասիական տնտեսական ընկերակցության ստեղծմանը, հետագայում Մաքսային միության և Միասնական տնտեսական տարածքի ձևավորմանը, ինչպես նաև Եվրասիական տնտեսական միության ստեղծմամբ ինտեգրման նոր փուլի սկզբնավորմանը։ Եվրասիական տնտեսական միության մասին պայմանագիրը ստորագրվել է 2014 թվականի մայիսի 29-ին և ուժի մեջ է մտել 2015 թվականի հունվարի 1-ին։ Վերլուծվում են ապրանքների, ծառայությունների, կապիտալի և աշխատուժի տեղաշարժի պայմանների բարելավմանը, տնտեսական քաղաքականությունների համաձայնեցմանը և ընդհանուր շուկաների ձևավորմանն ուղղված գործընթացները։ Քննարկվում են անդամ պետությունների ազգային տնտեսական շահերի, ինքնիշխան որոշումների և ընդհանուր ինտեգրացիոն նպատակների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև համագործակցության խորացման ընթացքում ի հայտ եկող տնտեսական, իրավական և ինստիտուցիոնալ խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի և Ղրղզստանի միացման արդյունքում ինտեգրացիոն միավորման ընդլայնմանը. Հայաստանը միությանը միացել է 2015 թվականի հունվարի 2-ին, իսկ Ղրղզստանը՝ 2015 թվականի օգոստոսի 12-ին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու եվրասիական ինտեգրման հիմնական փուլերը, տարբեր ձևաչափերի միջև շարունակականությունն ու փոփոխությունները և հետխորհրդային տարածաշրջանում տնտեսական համագործակցության ինստիտուցիոնալ զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքագիտության, տարածաշրջանագիտության և միջազգային տնտեսագիտության մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։
Обновлено. 2026-10-01
Культура
Древнейшие прототипы Богоматери в изобразительном искусстве
Աշխատությունը նվիրված է Աստվածամոր կերպարի պատկերագրական նախադրյալների և վաղագույն նախատիպերի ուսումնասիրությանը՝ կերպարվեստի պատմության, քրիստոնեական պատկերագրության և հնագույն մշակույթների գեղարվեստական ավանդույթների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն պատկերային և խորհրդանշական համակարգերի բացահայտումն է, որոնք նախորդել են քրիստոնեական արվեստում Մարիամի կայուն պատկերագրական տիպերի ձևավորմանը կամ կարող էին որոշակի ազդեցություն ունենալ դրանց զարգացման վրա։ Քննության են առնվում մայրության, պտղաբերության, պաշտպանության, սրբության և մոր ու մանկան փոխհարաբերության գաղափարները մարմնավորող հնագույն պատկերները՝ նպատակ ունենալով հասկանալ, թե տարբեր դարաշրջաններում ձևավորված գեղարվեստական մոտիվները ինչպես են վերաիմաստավորվել նոր կրոնական ու մշակութային միջավայրում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում նախաքրիստոնեական քաղաքակրթությունների արվեստում հանդիպող մոր և մանկան պատկերային սխեմաներին։ Հին աշխարհի արվեստում մայրության գաղափարը հաճախ արտահայտվել է աստվածուհիների, պաշտպանող մայրական կերպարների և երեխային գրկած կամ կերակրող կանանց պատկերների միջոցով։ Նման ստեղծագործությունները դիտարկվում են ոչ թե որպես քրիստոնեական պատկերագրության ուղղակի նույնական օրինակներ, այլ որպես համեմատական նյութ, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել որոշ կոմպոզիցիոն ձևերի երկարատև գոյությունը և տարբեր մշակութային միջավայրերում դրանց իմաստային վերափոխումները։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է ձևական նմանությունը պատմական շարունակականությունից տարբերակելը։ Երկու պատկերների արտաքին նմանությունը ինքնին բավարար չէ դրանց միջև անմիջական ազդեցություն հաստատելու համար, ուստի յուրաքանչյուր հնարավոր կապ դիտարկվում է տվյալ ստեղծագործության ժամանակագրության, տարածման աշխարհագրության, կրոնական նշանակության և մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Հին Մերձավոր Արևելքի, Եգիպտոսի, հունահռոմեական աշխարհի և ուշ անտիկ շրջանի գեղարվեստական ավանդույթները կարող են ներկայացվել որպես այն լայն տեսողական միջավայրը, որի շրջանակում հետագայում զարգացավ քրիստոնեական արվեստը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նստած կամ կանգնած կանացի կերպարին, երեխային գրկած մոր պատկերին, գահակալ կերպարի գաղափարին և մայրական պաշտպանության խորհրդանշական արտահայտություններին։ Այդ մոտիվների համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոչ միայն արտաքին նմանությունները, այլև տարբեր կրոնական համակարգերում դրանց բովանդակային տարբերությունները։ Նախաքրիստոնեական միջավայրում որոշ պատկերներ կարող էին կապված լինել պտղաբերության, արքայական իշխանության, աստվածային պաշտպանության կամ բնության վերարտադրողական ուժերի հետ, մինչդեռ քրիստոնեական արվեստում նմանատիպ կոմպոզիցիոն կառուցվածքները ստացան նոր աստվածաբանական նշանակություն։ Այս վերաիմաստավորումը կարևոր է պատկերագրական զարգացման գործընթացը հասկանալու համար, քանի որ քրիստոնեական արվեստը ձևավորվել է գոյություն ունեցող գեղարվեստական լեզվի պայմաններում, սակայն այդ լեզվի տարրերը հարմարեցրել է սեփական հավատաբանական պատկերացումներին։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում վաղ քրիստոնեական արվեստը, երբ նոր կրոնական գաղափարների համար աստիճանաբար ստեղծվում էր համապատասխան պատկերային լեզու։ Վաղ շրջանի պատկերներում Մարիամի կերպարը դեռևս կարող էր չունենալ հետագա դարերում հաստատված բոլոր պատկերագրական հատկանիշները։ Այդ պատճառով վաղ հուշարձանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել կերպարի աստիճանական առանձնացմանը, նրա դերի հստակեցմանը և որոշ կոմպոզիցիոն սխեմաների կայունացմանը։ Քննության առարկա կարող են լինել որմնանկարները, սարկոֆագների պատկերաքանդակները, մանրարվեստի նմուշները, ձեռագրային պատկերները և այլ հուշարձաններ, որոնցում ներկայացված են Մարիամը, մանկան հետ կանացի կերպարը կամ քրիստոնեական պատմությունների համապատասխան տեսարանները։ Կարևոր ուղղություն է վաղ պատկերների նույնականացման խնդիրը։ Հնագույն արվեստում կանացի կերպարի առկայությունը միշտ չէ, որ հնարավորություն է տալիս այն անվերապահորեն նույնացնել Աստվածամոր հետ։ Պատկերի մեկնաբանության համար անհրաժեշտ է հաշվի առնել դրա ընդհանուր կոմպոզիցիան, հարակից կերպարները, խորհրդանշանները, ստեղծման վայրը և տվյալ հուշարձանի կրոնական նշանակությունը։ Այս հանգամանքը հատկապես կարևոր է վաղ քրիստոնեական արվեստի դեպքում, երբ պատկերագրական կանոնները դեռևս ամբողջությամբ չէին հաստատվել։ Աղբյուրագիտական և պատկերագրական զգուշավորությունը հնարավորություն է տալիս տարբերակել հիմնավորված նույնականացումները հետագա ենթադրություններից և խուսափել հնագույն պատկերներին ավելի ուշ ձևավորված իմաստների մեխանիկական վերագրումից։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մոր և մանկան կոմպոզիցիոն սխեմային։ Այս կառուցվածքը մարդկության արվեստում ունի հնագույն պատմություն և հանդիպում է տարբեր մշակույթներում։ Քրիստոնեական միջավայրում այն աստիճանաբար վերածվում է Մարիամի և Քրիստոսի փոխհարաբերությունը ներկայացնող կարևոր պատկերագրական ձևերից մեկի։ Հետազոտության ընթացքում կարող է ուսումնասիրվել կերպարների դիրքը, նրանց հայացքների ուղղությունը, երեխայի տեղադրությունը մոր նկատմամբ, ձեռքի շարժումները, գահի կամ նստարանի առկայությունը և այլ կոմպոզիցիոն հատկանիշներ։ Այս տարրերի փոփոխությունների հետևումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես է պարզ մայրական պատկերից աստիճանաբար ձևավորվում աստվածաբանական բարդ բովանդակություն ունեցող սրբապատկերային համակարգ։ Հատուկ նշանակություն ունի գահակալ կանացի կերպարի ուսումնասիրությունը։ Գահը հին արվեստում կարող էր արտահայտել իշխանություն, բարձր կարգավիճակ և սրբազան հեղինակություն։ Քրիստոնեական պատկերագրության մեջ գահակալ Մարիամի կերպարը ստացավ նոր իմաստային բովանդակություն՝ կապված նրա առանձնահատուկ դերի և մանկան աստվածային բնույթի ընդգծման հետ։ Գահի, ճարտարապետական միջավայրի, ուղեկցող կերպարների և հանդիսավոր դիրքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել պատկերագրական լեզվի այն փոփոխություններին, որոնց արդյունքում մայրական կերպարը ձեռք է բերում հանդիսավոր և աստվածաբանական ընդգծված բնույթ։ Հետազոտության մեկ այլ ուղղություն է կերակրող մոր պատկերային մոտիվի քննությունը։ Մոր և մանկան ֆիզիկական ու զգացմունքային կապը ներկայացնող այս տեսակը հայտնի էր տարբեր մշակութային ավանդույթներում և հետագայում իր առանձնահատուկ արտահայտությունն ունեցավ քրիստոնեական արվեստում։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես է բնական մայրության գաղափարը տարբեր կրոնական համակարգերում ստանում խորհրդանշական նշանակություն։ Միաժամանակ կարևորվում է տարբեր ժամանակաշրջանների պատկերների միջև ուղղակի ժառանգական կապեր հաստատելիս պատմական ապացույցների անհրաժեշտությունը։ Արտաքին նմանությունը դիտարկվում է որպես հետազոտության մեկնակետ, այլ ոչ թե ինքնուրույն ապացույց։ Առանձին տեղ է հատկացվում խորհրդանշական լեզվի զարգացմանը։ Վաղ քրիստոնեական արվեստը հաճախ օգտագործում էր նշաններ, ժեստեր և պայմանական պատկերներ, որոնց իմաստը հասկանալի էր համապատասխան կրոնական համայնքին։ Մարիամի կերպարի զարգացման հետ աստիճանաբար ձևավորվում էին նրան տարբերակող պատկերային առանձնահատկություններ։ Հագուստը, մարմնի դիրքը, ձեռքի շարժումները, մանկան հետ հարաբերությունը, ուղեկցող կերպարները և կոմպոզիցիայի կառուցվածքը դառնում էին իմաստակիր տարրեր։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերագրությունը դիտարկել որպես տեսողական լեզու, որտեղ յուրաքանչյուր տարր մասնակցում է ստեղծագործության գաղափարական բովանդակության ձևավորմանը։ Կարևոր է նաև կանոնական տեքստերի և պատկերային ավանդույթի հարաբերության ուսումնասիրությունը։ Քրիստոնեական արվեստի ձևավորումը կապված էր կրոնական պատմությունների, աստվածաբանական մեկնաբանությունների և եկեղեցական ավանդության զարգացման հետ։ Սակայն պատկերագրությունը միշտ չէ, որ կարելի է բացատրել միայն գրավոր աղբյուրների անմիջական վերարտադրությամբ։ Գեղարվեստական ստեղծագործությունը ձևավորվում էր նաև տվյալ ժամանակաշրջանի տեսողական մշակույթի, պատվիրատուի պահանջների, արվեստագետի մասնագիտական ավանդույթների և հասարակության ընկալումների ազդեցությամբ։ Հետևաբար տեքստային ու պատկերային աղբյուրների համադրումը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջականորեն հասկանալ Մարիամի կերպարի զարգացման ընթացքը։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևոր տեղ զբաղեցնել ուշ անտիկ աշխարհի մշակութային փոխազդեցությունների ուսումնասիրությունը։ Քրիստոնեության տարածման ժամանակ Միջերկրածովյան աշխարհում գոյություն ունեին բազմազան գեղարվեստական դպրոցներ և կրոնական ավանդույթներ։ Արվեստագետները հաճախ օգտագործում էին իրենց ժամանակի ծանոթ տեխնիկաները, կոմպոզիցիոն կառուցվածքները և պատկերային ձևերը՝ դրանք հարմարեցնելով նոր թեմաներին։ Այս գործընթացը հնարավորություն է տալիս բացատրել, թե ինչու քրիստոնեական արվեստի որոշ վաղ ձևեր արտաքին հատկանիշներով կարող են հիշեցնել ավելի հին պատկերներ, մինչդեռ դրանց բովանդակությունը և գործառույթը էապես տարբեր են։ Նման փոխակերպումները դիտարկվում են որպես մշակութային շարունակականության և նորարարության համատեղ դրսևորումներ։ Առանձին ուշադրության է արժանի Մարիամի կերպարի աստիճանական անհատականացումը։ Վաղ պատկերներում նա կարող էր հանդես գալ գլխավորապես ավետարանական պատմության որևէ դրվագի մասնակից, իսկ հետագա արվեստում նրա կերպարը ձեռք բերեց ինքնուրույն պատկերագրական նշանակություն։ Այս փոփոխությունը կապված էր քրիստոնեական աստվածաբանության, պաշտամունքային կյանքի և եկեղեցական արվեստի զարգացման հետ։ Կերպարի ինքնուրույնացման ընթացքի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես են աստվածաբանական գաղափարները փոխազդել գեղարվեստական ձևերի հետ և նպաստել նոր պատկերագրական տիպերի առաջացմանը։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի պատկերագրական տիպաբանությունը։ Տարբեր հուշարձանների դասակարգումը ըստ կերպարների դիրքի, փոխհարաբերության, ժեստերի և կոմպոզիցիոն կառուցվածքի հնարավորություն է տալիս բացահայտել կրկնվող սխեմաները և դրանց զարգացման հաջորդականությունը։ Տիպաբանական վերլուծության միջոցով կարելի է ուսումնասիրել, թե որ պատկերային լուծումներն են պահպանվել երկար ժամանակ, որոնք են փոփոխվել, և ինչպես են որոշ ձևեր տարածվել տարբեր մշակութային կենտրոններում։ Միաժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել, որ նմանատիպ պատկերագրական ձևերը տարբեր տարածաշրջաններում կարող էին զարգանալ տարբեր պատմական պայմաններում և ունենալ տեղական առանձնահատկություններ։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել պատկերագրական, պատկերաբանական, պատմահամեմատական և ոճաբանական վերլուծության մեթոդները։ Պատկերագրական մեթոդը հնարավորություն է տալիս նույնականացնել կերպարները, խորհրդանշաններն ու կոմպոզիցիոն տիպերը, իսկ պատկերաբանական մոտեցումը՝ բացահայտել դրանց գաղափարական և մշակութային բովանդակությունը։ Պատմահամեմատական ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս տարբեր ժամանակաշրջանների և մշակույթների հուշարձանները դիտարկել փոխադարձ կապերի ու տարբերությունների տեսանկյունից։ Ոճաբանական վերլուծությունը կարող է օգտագործվել պատկերների ձևային առանձնահատկությունները, կատարողական տեխնիկան և գեղարվեստական դպրոցների ազդեցությունները հասկանալու համար։ Կարևորվում է նաև հնագիտական համատեքստը, քանի որ հուշարձանի գտնվելու վայրը և թվագրությունը հաճախ որոշիչ նշանակություն ունեն դրա պատկերագրական մեկնաբանության համար։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է քրիստոնեական արվեստի կարևորագույն կերպարներից մեկի ձևավորման նախապատմությունը տարբեր մշակութային ավանդույթների համեմատական ուսումնասիրության միջոցով բացահայտելու հնարավորությամբ։ Այն նպաստում է հասկանալու, որ պատկերագրական համակարգերը ձևավորվում են երկարատև պատմական գործընթացների ընթացքում՝ ներառելով ինչպես ժառանգված գեղարվեստական ձևեր, այնպես էլ դրանց նոր գաղափարական մեկնաբանություններ։ Հետազոտությունը միաժամանակ ընդգծում է պատմական զգուշավորության անհրաժեշտությունը՝ հնագույն մայրական պատկերները քրիստոնեական պատկերագրության հետ համեմատելիս, քանի որ ձևական նմանությունը պարտադիր չէ, որ նշանակի նույնական բովանդակություն կամ անմիջական ժառանգական կապ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մայրության հնագույն պատկերային ավանդույթների, վաղ քրիստոնեական հուշարձանների և հետագայում հաստատված մարիամյան պատկերագրության միջև առկա ձևաբանական ու գաղափարական հարաբերությունների արվեստաբանական ուսումնասիրություն։ Այն կարող է օգտակար լինել արվեստի պատմության, քրիստոնեական պատկերագրության, վաղ քրիստոնեական և բյուզանդական արվեստի, կրոնագիտության, հնագիտության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, արվեստաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։
Обновлено. 2026-09-17
История
Հայաստանի հարակից երկրների պատմություն․ միջնադար (հատոր 2)
Գիտական և պատմագիտական այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի հարակից երկրների միջնադարյան պատմության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով տարածաշրջանի քաղաքական, ռազմական, տնտեսական, հասարակական, կրոնական և մշակութային զարգացումները պատմական լայն համատեքստում։ Աշխատության հիմքում ընկած է Հայաստանի պատմության ուսումնասիրությունը նրա հարևան պետությունների և ժողովուրդների պատմական ընթացքի հետ փոխկապակցված դիտարկելու սկզբունքը, քանի որ միջնադարում Հարավային Կովկասը, Մերձավոր Արևելքը և Առաջավոր Ասիան եղել են քաղաքական ու մշակութային բարդ փոխազդեցությունների, տարածքային վերափոխումների, ռազմական բախումների, դիվանագիտական հարաբերությունների և առևտրատնտեսական կապերի կարևոր կենտրոններ։ Նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տարածաշրջանի պատմական զարգացումները ոչ թե մեկ երկրի սահմաններում, այլ փոխկապակցված պատմական տարածքի ամբողջական շրջանակում՝ բացահայտելով հարևան ժողովուրդների պետական կազմավորումների, իշխանական համակարգերի, քաղաքական միավորումների և միջպետական հարաբերությունների ձևավորման ու փոփոխության օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի միջնադարյան պետությունների և տիրապետությունների առաջացման, ամրապնդման, ընդարձակման ու անկման գործընթացների ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև տարածաշրջանի քաղաքական քարտեզի շարունակական փոփոխությունների բացահայտումը։ Աշխատության թեմատիկ ընդգրկումը ներառում է Հայաստանի հարևան երկրների պատմական զարգացման տարբեր փուլերը՝ անդրադառնալով իշխանական և արքայական տոհմերի գործունեությանը, կենտրոնացված ու մասնատված պետական կառավարման համակարգերին, ռազմական արշավանքներին, նվաճումներին, քաղաքական դաշինքներին, դիվանագիտական հարաբերություններին և արտաքին ուժերի ազդեցությանը։ Կարևորվում են նաև տարածաշրջանում ձևավորված խոշոր պետությունների ու կայսրությունների դերը, նրանց վարչաքաղաքական կառուցվածքը, տարածքային հավակնությունները և հարևան ժողովուրդների պատմական ճակատագրի վրա ունեցած ազդեցությունը։ Միջնադարյան պատմության ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից են կրոնական համակարգերի տարածումը, իսլամի և քրիստոնեության պատմական դերակատարությունը, կրոնական հաստատությունների ու հոգևոր կենտրոնների ազդեցությունը հասարակական կյանքի վրա, ինչպես նաև տարբեր ժողովուրդների միջև մշակութային շփումների, փոխառությունների և գաղափարական փոխազդեցությունների զարգացումը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու նաև տնտեսական կյանքի հիմնական առանձնահատկությունները՝ գյուղատնտեսության, արհեստների, քաղաքային կենտրոնների, առևտրային ճանապարհների և միջազգային տնտեսական կապերի զարգացման տեսանկյունից։ Տարածաշրջանի պատմական ընթացքը ներկայացվում է նաև հասարակական հարաբերությունների, բնակչության կազմի, ժողովրդագրական փոփոխությունների, քաղաքային ու գյուղական կյանքի, մշակութային ժառանգության և գիտակրթական ավանդույթների համատեքստում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Հայաստանի և հարևան ժողովուրդների միջև ձևավորված բազմաշերտ հարաբերություններին՝ ընդգծելով ինչպես քաղաքական հակասություններն ու ռազմական առճակատումները, այնպես էլ տնտեսական համագործակցությունը, դիվանագիտական շփումները և մշակութային փոխազդեցությունները։ Այսպիսի մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առավել խորությամբ հասկանալու Հայաստանի պատմական դիրքը տարածաշրջանում, հարևան պետությունների քաղաքականության ազդեցությունը հայկական պետականության և հասարակական կյանքի վրա, ինչպես նաև պատմական իրադարձությունների փոխադարձ պայմանավորվածությունը։ Աշխատության գիտական արժեքը պայմանավորված է պատմական գործընթացները համադրական և տարածաշրջանային սկզբունքով ներկայացնելու մոտեցմամբ, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր ժողովուրդների պատմության ընդհանրություններն ու առանձնահատկությունները, պատմական իրադարձությունների պատճառահետևանքային կապերը և միջնադարյան հասարակությունների զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Այն կարևոր նշանակություն ունի ոչ միայն առանձին երկրների պատմության, այլև Հարավային Կովկասի և Մերձավոր Արևելքի միջնադարյան պատմական ամբողջության ընկալման համար։ Նյութի պատմագիտական և տարածաշրջանային ընդգրկումը նպաստում է պատմական աշխարհագրության, քաղաքական պատմության, միջպետական հարաբերությունների և մշակութային կապերի ավելի ամբողջական ըմբռնմանը։ Աշխատությունը արժեքավոր է պատմաբանների, արևելագետների, քաղաքագետների, տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների մասնագետների, բուհերի դասախոսների, ուսանողների և միջնադարյան պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Այն կարող է ծառայել որպես գիտահետազոտական և ուսումնական կարևոր աղբյուր՝ նպաստելով Հայաստանի հարակից երկրների պատմության խորքային ուսումնասիրությանը, տարածաշրջանային պատմական հիշողության պահպանմանը և հայ ընթերցողի՝ հարևան ժողովուրդների պատմական անցյալի վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։
Обновлено. 2026-11-18
Педагогика
Մրցանակների բաշխումը Առաքել Նուպարյան և Շահնազարյան ժառանգավորաց գիշերօթիկ վարժարանի աշակերտներին
Հրատարակությունը վերաբերում է Առաքել Նուպարյան և Շահնազարյան ժառանգավորաց գիշերօթիկ վարժարանի աշակերտներին մրցանակների բաշխման իրադարձությանը՝ ներկայացնելով XIX դարի հայ կրթական կյանքի և դպրոցական ավանդույթների մի կարևոր դրվագ։ Մրցանակների շնորհումը կրթական հաստատություններում սովորաբար ծառայում էր աշակերտների առաջադիմությունը, գիտելիքների ձեռքբերումը, աշխատասիրությունը և կարգապահությունը խրախուսելուն։ Այն նաև հնարավորություն էր տալիս ընդգծելու կրթության հասարակական նշանակությունը և սովորողների հաջողությունների հանդեպ դպրոցի, ուսուցիչների ու կրթական գործին աջակցող անձանց ուշադրությունը։ Ժառանգավորաց վարժարանների գործունեությունը կապված էր երիտասարդ սերնդի կրթության, մտավոր պատրաստության և ապագա հասարակական ու հոգևոր ծառայության համար անհրաժեշտ գիտելիքների ու կարողությունների ձևավորման հետ։ Գիշերօթիկ կրթության պայմաններում ուսումնական գործընթացը ներառում էր ոչ միայն դասավանդումը, այլև առօրյա կարգապահության, համատեղ կյանքի և անձնական պատասխանատվության զարգացումը։ Մրցանակաբաշխության վերաբերյալ նման հրատարակությունը կարող էր արձանագրել դպրոցական միջոցառման ընթացքը, դրա մասնակիցներին կամ կրթական հաստատության գործունեությանն առնչվող տեղեկություններ։ Այդպիսի նյութերը կարևոր են դպրոցների պատմության, կրթական նախաձեռնությունների, հայ համայնքային կյանքի և կրթությանն ուղղված բարեգործական աջակցության ուսումնասիրության համար։ Դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու այն միջոցների մասին, որոնցով խրախուսվում էին աշակերտների ջանքերն ու ձեռքբերումները, ինչպես նաև այն արժեքների մասին, որոնք կրթական հաստատությունները ձգտում էին փոխանցել իրենց սաներին։ Հրատարակությունը պատմական աղբյուրի նշանակություն ունի XIX դարի հայ կրթական միջավայրի և դպրոցական միջոցառումների կազմակերպման ավանդույթների ուսումնասիրման համար։
Обновлено. 2026-10-29