Նոր գրքեր: Գյուղատնտեսություն: Ինֆորմացիոն ցանկ (1979, Июнь, №6)

Лингвистика

Այս հրատարակությունը հայոց լեզվի ուսումնասիրությանն ու ուսուցմանը նվիրված քերականական դասագիրք է, որի վերնագիրը հստակորեն ընդգծում է հայերենի երկու կարևոր լեզվական ձևերի՝ գրաբարի և աշխարհաբարի համատեղ ներկայացումը։ Այն պատկանում է հայերեն լեզվաբանական և ուսումնական գրականության այն շրջանակին, որը նպատակ է ունեցել սովորողներին ծանոթացնել լեզվի կառուցվածքին, քերականական կանոններին և գրավոր խոսքի կազմակերպման սկզբունքներին։ Գրաբարը հայերենի պատմական գրական լեզուն է, որի հիման վրա ստեղծվել է հայ մատենագրության մեծ մասը։ Այն երկար ժամանակ օգտագործվել է կրոնական, պատմագիտական, փիլիսոփայական, իրավական և այլ բնույթի գրավոր աշխատություններում՝ պահպանելով իր նշանակությունը նաև այն ժամանակաշրջաններում, երբ կենդանի խոսքում զարգանում էին հայերենի նոր ձևերը։ Գրաբարի ուսումնասիրությունը կարևոր է հայ հին գրականությունը, պատմական աղբյուրները և եկեղեցական տեքստերը հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու հայերենի պատմական քերականական համակարգին, հոլովման ու խոնարհման ձևերին, բառապաշարին և գրավոր խոսքի ավանդական կանոններին։ Աշխարհաբարը, իր հերթին, հայերենի նոր գրական ձևերի ընդհանուր անվանումն է, որոնք զարգացել են կենդանի խոսակցական լեզվի հիմքի վրա և ժամանակի ընթացքում դարձել կրթության, գրականության, մամուլի ու հասարակական հաղորդակցության կարևոր միջոցներ։ Տասնիններորդ դարում աշխարհաբարի զարգացումն ու տարածումը հայ կրթական և գրական կյանքի կարևոր գործընթացներից էին։ Այդ ժամանակաշրջանում մեծացել էր մայրենի լեզվով կրթություն ստանալու, լեզուն ավելի համակարգված ուսումնասիրելու և քերականական գիտելիքները սովորողների համար հասանելի դարձնելու անհրաժեշտությունը։ Գրաբարի և աշխարհաբարի համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն էր տալիս համեմատելու հայերենի պատմական և ժամանակակից ձևերը՝ հասկանալու դրանց ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Նման համեմատությունը կարող էր օգնել սովորողներին տարբերակելու լեզվական հին և նոր ձևերը, ճանաչելու գրաբարյան տեքստերի առանձնահատկությունները և զարգացնելու աշխարհաբարով ճիշտ գրելու ու արտահայտվելու հմտությունները։ Վերնագրում «նոր դասագիրք» բնորոշման առկայությունը ցույց է տալիս, որ աշխատությունը նախատեսված է ուսումնական նպատակների համար և ներկայացվել է որպես քերականության ուսումնասիրման դասագիրք։ Այդպիսի գրքերը սովորաբար ձգտում են լեզվական նյութը կազմակերպել որոշակի հաջորդականությամբ՝ կանոնների, բացատրությունների և հնարավոր վարժությունների միջոցով։ Քերականական դասագրքերում կարող են քննարկվել խոսքի մասերը, գոյականի և դերանվան ձևերը, բայի խոնարհումը, հոլովական հարաբերությունները, նախադասության կառուցվածքը, բառերի կապակցման եղանակները և ուղղագրական կանոնները։ Գրաբարի և աշխարհաբարի համատեղ ընդգրկումը կարող էր նաև ենթադրել լեզվական ձևերի համեմատություն՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես են պատմականորեն փոխվել բառաձևերը և քերականական կառուցվածքները։ Այնուամենայնիվ, նշված թեմաները բնորոշ են նման դասագրքերի ընդհանուր ուղղվածությանը և չեն կարող համարվել այս կոնկրետ հրատարակության հաստատված բովանդակությունը՝ առանց գրքի տեքստը ուսումնասիրելու։ Միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ որոշել, թե դասագիրքը որքան մանրամասն է ներկայացնում յուրաքանչյուր լեզվական ձևը, արդյոք պարունակում է համեմատական աղյուսակներ, օրինակներ կամ վարժություններ, և ինչ ուսումնական մեթոդ է կիրառվում։ Այս հրատարակության նշանակությունը կարելի է դիտարկել նաև հայերենի դասավանդման պատմության համատեքստում։ Տասնիններորդ դարի հայ կրթական միջավայրում դասագրքերի ստեղծումն ու հրատարակումը նպաստել են լեզվական գիտելիքների համակարգմանը, գրագիտության տարածմանը և ուսուցման համար անհրաժեշտ նյութերի հասանելիությանը։ Քերականական աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել լեզվի կանոնների բացատրման և գրավոր խոսքի մշակույթի զարգացման գործում։ Գրաբարի ուսուցումը պահպանում էր կապը հայ հին գրական և հոգևոր ժառանգության հետ, իսկ աշխարհաբարի ուսուցումը նպաստում էր ժամանակակից հաղորդակցության և կրթության պահանջներին համապատասխան լեզվական հմտությունների ձևավորմանը։ Այս երկու ուղղությունների համադրությունը հատկապես նշանակալի էր այն ժամանակաշրջանում, երբ հայերեն գրական լեզվի զարգացումը, կրթական բարեփոխումները և տպագրության ընդլայնումը սերտորեն կապված էին ազգային մշակութային կյանքի վերելքի հետ։ Կոստանդնուպոլիսը հայ գրքի հրատարակության և կրթական մտքի կարևոր կենտրոններից էր։ Այստեղ տպագրված դասագրքերն ու լեզվաբանական աշխատությունները տարածվում էին հայ կրթական միջավայրում և նպաստում մայրենի լեզվի ուսումնասիրության զարգացմանը։ Հետևաբար, այս գիրքը կարող է հետաքրքրել հայոց լեզվի պատմությամբ, հայերենի քերականության զարգացման ընթացքով, գրաբարի և աշխարհաբարի հարաբերություններով, ինչպես նաև տասնիններորդ դարի հայ կրթական գրականությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն կարող է օգտագործվել նաև պատմական քերականական դասագրքերի համեմատական ուսումնասիրության, լեզվական տերմինաբանության զարգացման և հայերեն ուսումնական գրականության պատմության հետազոտության համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարելի է բնութագրել որպես հայերենի գրաբարի և աշխարհաբարի քերականության ուսուցմանն ուղղված դասագիրք, որն արտացոլում է լեզվական գիտելիքը համակարգելու և տարբեր լեզվական ձևերի ուսումնասիրությունը կրթական գործընթացում միավորելու ձգտումը։ Դրա իրական կառուցվածքը, կիրառված քերականական մոտեցումները, օրինակների բնույթը և լեզվական կանոնների ներկայացման եղանակները հստակեցնելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել հրատարակության բնագիրը։

Другие предметы

Վերաբերում է կարտոֆիլի մշակության ընթացքում կիրառվող պաշտպանիչ և խթանիչ միջոցների ազդեցության ուսումնասիրմանը տեղական՝ Ստեփանավանի կլիմայական ու հողային պայմաններում։ Պրեստիժ (Prestige)-ը սերմակարտոֆիլի մշակման համար օգտագործվող համակարգային պատրաստուկ է, որը համակցված ձևով պայքարում է ինչպես սնկային հիվանդությունների, այնպես էլ որոշ վնասատուների, հատկապես կոլորադյան բզեզի և հողի վնասատուների դեմ՝ պաշտպանելով բույսը զարգացման սկզբնական փուլերում և ապահովելով ավելի առողջ ծիլերի առաջացում։ Իսկ «կենսահեղուկ» անվանումը սովորաբար վերաբերում է կենսաբանական ծագման հեղուկ պարարտանյութերին կամ բիոստիմուլյատորներին, որոնք նպաստում են բույսի աճին, արմատային համակարգի զարգացումին, սննդանյութերի ավելի լավ յուրացմանը և ընդհանուր դիմադրողականության բարձրացմանը։ Ստեփանավանի նման լեռնային և համեմատաբար խոնավ կլիմա ունեցող տարածաշրջանում կարտոֆիլի աճը կարող է ենթարկվել տարբեր սնկային հիվանդությունների՝ ինչպես ուշացած մրիկ (ֆիտոֆտորա), այնպես էլ հողի միջոցով փոխանցվող վարակների, ինչպես նաև վնասատուների ազդեցության, ուստի նման պատրաստուկների համակցված կիրառությունը հաճախ դիտարկվում է որպես ինտեգրված պաշտպանության մոտեցում։ Պրեստիժը հիմնականում պաշտպանում է բույսը վաղ փուլում՝ նվազեցնելով վնասատուների և որոշ հիվանդությունների ճնշումը, իսկ կենսահեղուկները կարող են ուժեղացնել բույսի կենսաբանական ակտիվությունը՝ բարձրացնելով աճի արագությունը, բերքատվությունը և դիմադրողականությունը շրջակա միջավայրի սթրեսների նկատմամբ։ Այս երկու միջոցների համատեղ ազդեցությունը սովորաբար ուսումնասիրվում է փորձարարական դաշտային պայմաններում՝ գնահատելով բույսերի բարձրությունը, տերևային մակերեսը, պալարների քանակը և զանգվածը, ինչպես նաև հիվանդությունների և վնասատուների վնասի աստիճանը՝ նպատակ ունենալով գտնել առավել արդյունավետ ագրոտեխնիկական լուծումներ տվյալ տարածաշրջանի համար։

Другие предметы

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում տարածված բալենու և կեռասենու տեսակների կենսաբանական, ագրոնոմիական և տնտեսական հատկանիշների ուսումնասիրմանը՝ դրանք բարձրարժեք պտղատու սորտերի համար որպես պատվաստակալ օգտագործելու նպատակահարմարության գնահատման տեսանկյունից։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է տեղական պայմաններին հարմարված բուսական ձևերի առանձնացման և դրանց այն հատկությունների բացահայտման վրա, որոնք կարող են ազդեցություն ունենալ պատվաստված ծառերի աճի, զարգացման, բերքատվության, երկարակեցության և շրջակա միջավայրի անբարենպաստ գործոնների նկատմամբ դիմադրողականության վրա։ Քննության են առնվում տարբեր տեսակների ձևաբանական և կենսաբանական առանձնահատկությունները, արմատային համակարգի զարգացումը, աճի ուժգնությունը, հողային ու կլիմայական պայմանների նկատմամբ պահանջները և Հայաստանի տարբեր բնական գոտիներում դրանց հարմարվողականությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պատվաստակալի և պատվաստվող սորտի համատեղելիությանը, քանի որ դրանց կենսաբանական համապատասխանությունը կարևոր նշանակություն ունի ծառի հետագա բնականոն զարգացման և կայուն պտղաբերության համար։ Ուսումնասիրվում է տարբեր պատվաստակալների ազդեցությունը ծառերի աճման ուժի, պսակի ձևավորման, պտղաբերության սկզբի, բերքի քանակական ու որակական ցուցանիշների և արտադրական տնկարկների արդյունավետության վրա։ Կարևորվում է նաև ձմեռային ցրտերի, երաշտի, հողի առանձնահատկությունների և այլ միջավայրային գործոնների նկատմամբ դիմադրողականության գնահատումը՝ Հայաստանի տարբեր այգեգործական շրջանների համար առավել հարմար տարբերակների առանձնացման նպատակով։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել տեղական և մշակության մեջ կիրառվող տարբեր բուսական ձևեր՝ գնահատելով դրանց բազմացման կարողությունը, տնկանյութի ստացման արդյունավետությունը և արտադրական այգիներում կիրառման հեռանկարները։ Տեղական գենետիկական ռեսուրսների ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև կենսաբազմազանության պահպանության տեսանկյունից, քանի որ բնական և վաղուց մշակվող ձևերը կարող են կրել արժեքավոր հատկանիշներ, որոնք անհրաժեշտ են ժամանակակից պտղաբուծության զարգացման համար։ Պատվաստակալների ճիշտ ընտրությունը դիտարկվում է որպես ինտենսիվ և արդյունավետ այգիների ստեղծման կարևոր պայման, քանի որ այն կարող է նպաստել ծառերի աճի կարգավորմանը, շրջակա միջավայրին հարմարվողականության բարձրացմանը և սորտային արժեքավոր հատկանիշների առավել արդյունավետ դրսևորմանը։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը կապված է Հայաստանի պայմաններին համապատասխան տնկանյութի արտադրության գիտական հիմքերի կատարելագործման, բարձրարժեք սորտերի մշակության արդյունավետության բարձրացման և պտղաբուծական տնտեսությունների համար առավել հեռանկարային պատվաստակալների ընտրության հետ։ Ստացված արդյունքները կարող են նպաստել նաև նոր այգիների հիմնման ժամանակ տեղական հողակլիմայական պայմաններին համապատասխան սորտ–պատվաստակալ զուգակցումների ընտրությանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել պտղաբույծների, այգեգործների, բույսերի սելեկցիայի և գենետիկական ռեսուրսների մասնագետների, գյուղատնտեսների, գիտաշխատողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Политология

Այս գիրքը ուսումնասիրում է քաղաքական մշակույթի ձևավորումն ու զարգացումը՝ բացատրելով, թե ինչպես են հասարակության արժեքները, համոզմունքները, վարքագծային նորմերը և պատմական փորձը ազդում քաղաքական համակարգերի և քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության վրա։ Գրքում վերլուծվում են քաղաքական գիտակցության մակարդակները, իշխանության ընկալման ձևերը, քաղաքական սոցիալականացման գործընթացները և պետական ինստիտուտների հետ հասարակության փոխհարաբերությունները։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև տարբեր քաղաքական մշակույթների տիպաբանությանը՝ ավանդական, ենթարկվող և մասնակցային մոդելներին, ինչպես նաև դրանց համադրություններին ժամանակակից պետություններում։ Նյութում քննարկվում են ժողովրդավարական արժեքների ձևավորումը, քաղաքական հանդուրժողականությունը, քաղաքացիական ակտիվությունը և քաղաքական հաղորդակցության դերակատարությունը հասարակական կյանքում։ Գիրքը համադրում է տեսական մոտեցումները և իրական քաղաքական օրինակները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ, թե ինչպես է քաղաքական մշակույթը ազդում պետության կայունության և զարգացման վրա։

История

Գիրքը ներկայացնում է Հայաստան-ի հելլենիստական շրջանի քաղաքական ու ռազմական վերելքը՝ Տիգրան Մեծի օրոք, երբ Հայաստանը դարձավ տարածաշրջանային հզոր պետություն։ Հիմնական բովանդակությունը․ Տիգրան Մեծի իշխանության ձևավորումը Գահակալումը և երկրի ներքին ուժեղացումը։ Հայկական կայսրության ընդլայնումը Տարածքների նվաճումներ և Հայաստանի տարածքային առավելագույն ընդարձակումը։ Մայրաքաղաք Տիգրանակերտ Նոր մայրաքաղաքի հիմնադրում և մշակութային զարգացում։ Հռոմի և Պարթևաստանի հետ հարաբերություններ Ռազմական և դիվանագիտական հակամարտություններ տարածաշրջանի մեծ տերությունների հետ։ Հայաստանի քաղաքական ու մշակութային վերելք Պետական կառավարման ամրապնդում և մշակութային ծաղկում։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության զինված ուժերում վարակիչ հիվանդությունների համաճարակաբանական առանձնահատկությունների և կանխարգելման միջոցառումների կազմակերպման ուսումնասիրությանը՝ զորակոչիկների, նորակոչիկների և ծառայության առաջին ամիսները անցնող զինծառայողների շրջանում։ Վերլուծվում են զինվորական կոլեկտիվներում վարակիչ հիվանդությունների տարածման վրա ազդող գործոնները, զորակոչված անձնակազմի առողջական վիճակի գնահատման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հիվանդությունների վաղ հայտնաբերման և կանխարգելման մեխանիզմները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են բժշկական զննությունների, պատվաստումների, սանիտարահիգիենիկ միջոցառումների, համաճարակաբանական հսկողության և բուժկանխարգելիչ ծրագրերի կազմակերպման սկզբունքները։ Քննարկվում են զինվորական միջավայրում վարակների տարածման ռիսկերի նվազեցման, բժշկական ծառայության արդյունավետության բարձրացման և անձնակազմի առողջության պահպանման ուղղությունները։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի ռազմական բժշկության, համաճարակաբանության և հանրային առողջապահության ոլորտներում՝ նպաստելով զինված ուժերում վարակիչ հիվանդությունների կանխարգելման և վերահսկման համակարգերի կատարելագործմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել ռազմական բժիշկների, համաճարակաբանների, բուժծառայության մասնագետների և առողջապահության ոլորտի հետազոտողների համար։