Նոր գրքեր : Հայաստան : Ինֆորմացիոն ցանկ (1980, Փետրվար, թիվ 2)

Право

Աշխատությունը նվիրված է պետական կարիքների համար ապրանքների, աշխատանքների և ծառայությունների ձեռքբերման գործընթացում ձևավորվող իրավահարաբերությունների, դրանց կարգավորման սկզբունքների և իրավական մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գնումների կազմակերպման իրավական հիմքերը, մասնակիցների իրավունքներն ու պարտականությունները, մրցակցային միջավայրի ապահովումը, հանրային միջոցների արդյունավետ օգտագործումը և գործընթացների թափանցիկության իրավական երաշխիքներն են։ Քննվում են պետական գնումների համակարգի ձևավորման և գործունեության ընդհանուր սկզբունքները, գնումների պլանավորման, ընթացակարգերի կազմակերպման, առաջարկների ներկայացման ու գնահատման, պայմանագրերի կնքման և դրանց կատարման ընթացքում առաջացող իրավական հարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատվիրատու մարմինների և տնտեսական գործունեություն իրականացնող մասնակիցների իրավական կարգավիճակին, նրանց փոխհարաբերություններին և հավասար մրցակցային հնարավորությունների ապահովման նշանակությանը։ Ուսումնասիրվում են գնումների գործընթացում հրապարակայնության, հաշվետվողականության, արդյունավետության, խտրականության բացառման և մրցակցության պաշտպանության սկզբունքները՝ որպես հանրային ֆինանսների կառավարման կարևոր բաղադրիչներ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում մասնակիցների իրավունքների պաշտպանության և գնումների ընթացքում ընդունված որոշումների բողոքարկման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև իրավական վերահսկողության նշանակությունը հնարավոր խախտումների կանխարգելման համար։ Դիտարկվում են պայմանագրային հարաբերությունների առանձնահատկությունները, կողմերի պատասխանատվության հիմքերը և պետական միջոցների նպատակային օգտագործման իրավական երաշխիքները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև էլեկտրոնային գնումների համակարգերի զարգացմանը և դրանց նշանակությանը ընթացակարգերի պարզեցման, տեղեկատվության հասանելիության ու գործընթացների վերահսկելիության բարձրացման տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել իրավակարգավորման գործնական կիրառման ընթացքում առաջացող խնդիրները և օրենսդրական ու ինստիտուցիոնալ մեխանիզմների կատարելագործման ընդհանուր ուղղությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է վարչական, ֆինանսական և պայմանագրային իրավունքի մոտեցումները՝ պետական գնումների համակարգում հանրային և մասնավոր շահերի հավասարակշռման, իրավական որոշակիության և պետական միջոցների արդյունավետ կառավարման հիմնախնդիրները համակարգված ներկայացնելու նպատակով։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է «Աստված» և «Սատանա» բաղադրիչներն ընդգրկող դարձվածքների իմաստակառուցվածքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը իսպաներենում՝ դրանք համադրելով հայերենի համապատասխան դարձվածաբանական միավորների հետ։ Հետազոտության հիմքում դարձվածքների միջոցով լեզվում արտահայտվող մշակութային, աշխարհայացքային և արժեքային պատկերացումների բացահայտումն է։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են քննության առնվել Աստծո և Սատանայի կերպարների լեզվական արտացոլումները, դրանց հետ կապված դրական և բացասական իմաստային դաշտերը, ինչպես նաև այն տարբեր իրավիճակները, որոնց նկարագրման համար օգտագործվում են համապատասխան դարձվածքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դարձվածքների կառուցվածքին, բաղադրիչների փոխհարաբերությանը, ամբողջական իմաստի ձևավորմանը և այն հանգամանքին, թե ինչպես է դարձվածքի ընդհանուր նշանակությունը տարբերվում կամ ընդլայնվում դրա առանձին բառային բաղադրիչների ուղղակի իմաստներից։ Իսպաներենի և հայերենի զուգադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել երկու լեզուներում առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները, համարժեք և մասնակի համարժեք դարձվածքները, ինչպես նաև այն դեպքերը, երբ նույն գաղափարը տարբեր լեզուներում արտահայտվում է տարբեր պատկերային միջոցներով։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել նաև դարձվածքների փոխաբերականությանը, հուզական-գնահատողական նշանակությանը և դրանց գործածության համատեքստերին։ Աստված և Սատանա հասկացությունները երկու մշակույթներում կարող են հանդես գալ ոչ միայն որպես կրոնական պատկերացումների արտահայտություններ, այլև որպես բարու և չարի, պաշտպանության և վտանգի, երջանկության և դժբախտության, բարոյականության և մեղքի խորհրդանշական կերպարներ։ Այս տեսանկյունից դարձվածաբանական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել լեզվի և մշակույթի փոխկապակցվածությունը և հասկանալ, թե ինչպես են պատմական, կրոնական ու ազգային պատկերացումները պահպանվում կայուն լեզվական արտահայտություններում։ Աշխատությունը կարող է ներառել նաև դարձվածքների դասակարգում ըստ իմաստային խմբերի, կառուցվածքային մոդելների և արտահայտած գնահատողական նշանակության՝ ստեղծելով երկու լեզուների համադրական պատկերը։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել իսպաներենի և հայերենի դասավանդման, թարգմանության, դարձվածաբանության, համեմատական լեզվաբանության և միջմշակութային հաղորդակցության ոլորտներում՝ հատկապես այն մասնագետների համար, ովքեր ուսումնասիրում են լեզվական միավորների ազգային-մշակութային առանձնահատկությունները։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է գեղարվեստական խոսքի թարգմանության ընթացքում լեզվաճանաչողական կաղապարների պահպանման, վերակառուցման և համարժեք փոխանցման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ անգլալեզու արձակի փաստական նյութի վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում լեզվի, մտածողության և գեղարվեստական աշխարհի փոխհարաբերությունն է, ինչպես նաև այն հարցը, թե ինչպես են բնագրում լեզվական միջոցներով կառուցված հասկացական պատկերները, կերպարային համակարգերը, գնահատողական նշանակությունները և մշակութային իմաստները վերարտադրվում մեկ այլ լեզվով։ Թարգմանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես բառային և քերականական միավորների փոխարինման գործընթաց, այլև որպես բնագրի ճանաչողական կառուցվածքի մեկնաբանում և նպատակային լեզվում դրա հնարավորինս համարժեք վերակազմավորում։ Այս մոտեցման շրջանակում կարևոր նշանակություն է ստանում գեղարվեստական տեքստի՝ որպես փոխկապակցված իմաստային համակարգի ուսումնասիրությունը, որտեղ յուրաքանչյուր բառ, արտահայտություն, փոխաբերություն, շարահյուսական կառուցվածք կամ ոճական հնար կարող է մասնակցել հեղինակի ստեղծած աշխարհի ընդհանուր ընկալմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվաճանաչողական կաղապար հասկացությանը։ Այն կարող է ընդգրկել մարդու գիտակցության մեջ ձևավորված այն կառուցվածքները, որոնց միջոցով ընկալվում, կազմակերպվում և լեզվականորեն ներկայացվում է փորձը։ Գեղարվեստական տեքստում նման կառուցվածքները դրսևորվում են կերպարների բնութագրման, իրադարձությունների մեկնաբանման, տարածության և ժամանակի կազմակերպման, հուզական վիճակների ներկայացման, պատճառահետևանքային հարաբերությունների և հեղինակային գնահատականների միջոցով։ Թարգմանչի խնդիրն այս դեպքում սահմանափակված չէ առանձին լեզվական միավորների իմաստը փոխանցելով․ անհրաժեշտ է հասկանալ դրանց հիմքում ընկած հասկացական հարաբերությունները և ընտրել այնպիսի միջոցներ, որոնք նպատակային լեզվի ընթերցողի համար կվերականգնեն համադրելի իմաստային կառուցվածք։ Հետազոտության առանցքային հասկացություններից է համարժեքությունը։ Այն դիտարկվում է բազմամակարդակ երևույթ՝ ներառելով իմաստային, գործառական, ոճական, հաղորդակցական և ճանաչողական համապատասխանությունը։ Բառային մակարդակում ձևական նմանությունը դեռևս չի երաշխավորում ամբողջական համարժեքություն, քանի որ նույն բառը տարբեր լեզուներում կարող է ունենալ տարբեր զուգորդություններ, մշակութային ենթատեքստ և գնահատողական երանգներ։ Հետևաբար թարգմանական համարժեքությունը գնահատելիս կարևորվում է ոչ միայն բառերի համապատասխանությունը, այլև այն ազդեցությունը և հասկացական պատկերը, որը տվյալ արտահայտությունը ստեղծում է տեքստում։ Որոշ դեպքերում բառացի փոխանցումը կարող է պահպանել ձևը, բայց խաթարել իմաստային կամ ոճական կառուցվածքը, մինչդեռ ձևականորեն ավելի ազատ տարբերակը կարող է ավելի ամբողջական վերարտադրել բնագրի գործառույթը։ Առանձին ուղղություն է հայեցակարգերի և հասկացական դաշտերի ուսումնասիրությունը։ Գրական ստեղծագործության մեջ կրկնվող բառերը, պատկերները և թեմատիկ միավորները կարող են միավորվել որոշակի հասկացական համակարգերի շուրջ՝ ձևավորելով հեղինակի աշխարհընկալման առանձնահատկությունները։ Մարդու վարքագիծը, բարոյական ընտրությունը, հասարակական հարաբերությունները, անհատական ազատությունը, սերը, արվեստը, հաջողությունը, հիասթափությունը, սոցիալական դիրքը կամ մարդկային բնավորության հակասությունները կարող են արտահայտվել բազմազան լեզվական միջոցներով։ Թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պահպանել ոչ միայն առանձին դրվագի բովանդակությունը, այլև այդ կրկնվող հասկացությունների միջև ձևավորված կապերը։ Եթե բնագրում որոշակի պատկեր կամ բառային դաշտ հետևողականորեն կապված է որևէ կերպարի կամ գաղափարի հետ, դրա անհամակարգ փոխանցումը կարող է թուլացնել ստեղծագործության ներքին իմաստային միասնականությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում շրջանակների և սցենարների ճանաչողական վերլուծությունը։ Ընթերցողը տեքստային տեղեկությունը մեկնաբանում է իր նախնական գիտելիքների և մշակութային փորձի հիման վրա։ Կենցաղային իրավիճակը, ճանապարհորդությունը, հանդիպումը, ընտանեկան հարաբերությունը, մասնագիտական գործունեությունը կամ հասարակական միջավայրը կարող են ակտիվացնել որոշակի ճանաչողական շրջանակներ, որոնք օգնում են հասկանալ չարտահայտված տեղեկատվությունը։ Տարբեր լեզվամշակույթների ընթերցողների գիտելիքային համակարգերը, սակայն, ամբողջությամբ նույնական չեն։ Այդ պատճառով թարգմանիչը երբեմն բախվում է այն խնդրին, որ բնագրում ակնարկով հասկանալի տեղեկատվությունը նպատակային մշակույթում կարող է չակտիվացնել նույն ճանաչողական կապերը։ Այսպիսի դեպքերում անհրաժեշտ է ընտրել այնպիսի թարգմանական ռազմավարություն, որը հնարավորինս պահպանում է բնագրի ենթատեքստը՝ առանց գեղարվեստական խոսքը ավելորդ բացատրություններով ծանրաբեռնելու։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում փոխաբերությանը՝ որպես ոչ միայն ոճական, այլև ճանաչողական երևույթի։ Փոխաբերական արտահայտությունները կարող են արտացոլել իրականության ընկալման համակարգված եղանակներ, երբ մի հասկացական ոլորտ ներկայացվում է մյուսի միջոցով։ Թարգմանության ժամանակ անհրաժեշտ է պարզել՝ արդյոք նպատակային լեզվում գոյություն ունի համադրելի փոխաբերական մոդել, թե պահանջվում է այլ պատկերային լուծում։ Բառացի թարգմանությունը որոշ դեպքերում կարող է բնական և հասկանալի լինել, իսկ մյուսներում՝ օտար կամ նույնիսկ իմաստային առումով անհասկանալի։ Հետևաբար ուսումնասիրվում են փոխաբերության պահպանման, համապատասխան փոխաբերությամբ փոխարինման, իմաստային վերաձևակերպման և այլ հնարավոր ռազմավարությունները՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը տեքստի պատկերավորության վրա։ Կարևորվում է նաև փոխանունության, համեմատության, խորհրդանիշների և կրկնվող պատկերային միավորների փոխանցումը։ Գեղարվեստական տեքստում դրանք հաճախ կապված են կերպարների հոգեբանական բնութագրերի և հեղինակային գնահատման հետ։ Նույն պատկերային տարրի կրկնությունը տարբեր հատվածներում կարող է աստիճանաբար նոր նշանակություններ ձեռք բերել, ուստի թարգմանիչը պետք է նկատի ամբողջ ստեղծագործության մակարդակում գործող իմաստային կապերը։ Առանձին հատվածների մեկուսացված թարգմանությունը կարող է հանգեցնել այդ հարաբերությունների կորստի, եթե նույն պատկերային համակարգը տարբեր տեղերում փոխանցվում է անհամապատասխան միջոցներով։ Հետազոտության մեջ առանձնահատուկ նշանակություն ունի կերպարների խոսքային դիմանկարի ուսումնասիրությունը։ Գեղարվեստական կերպարի սոցիալական դիրքը, կրթությունը, բնավորությունը, հուզական վիճակը և վերաբերմունքը մյուսների նկատմամբ հաճախ բացահայտվում են նրա խոսքի միջոցով։ Բառապաշարի ընտրությունը, նախադասությունների կառուցվածքը, խոսակցական տարրերը, կրկնությունները, կիսատ արտահայտությունները և այլ առանձնահատկություններ միասին ձևավորում են անհատական խոսքային կերպարը։ Թարգմանության ժամանակ դրանց չեզոքացումը կարող է հանգեցնել կերպարների լեզվական տարբերությունների նվազմանը։ Հետևաբար համարժեքությունը ենթադրում է ոչ միայն ասվածի բովանդակության, այլև խոսողի անհատական լեզվական առանձնահատկությունների հնարավորինս հետևողական վերարտադրում։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում երկխոսությունների թարգմանությունը։ Երկխոսության իմաստը հաճախ չի սահմանափակվում արտահայտությունների բառային նշանակությամբ։ Հեգնանքը, ակնարկը, լռությունը, անուղղակի գնահատականը, խոսակցի նկատմամբ վերաբերմունքը և հաղորդակցական նպատակները կարող են ձևավորվել համատեքստի միջոցով։ Նպատակային լեզվում քերականական կամ բառապաշարային համապատասխանության առկայությունը դեռևս բավարար չէ, եթե փոխվում է արտահայտության գործաբանական ուժը։ Այդ պատճառով երկխոսությունները կարող են ուսումնասիրվել խոսքային ակտերի, հաղորդակցական ռազմավարությունների և կերպարների փոխհարաբերությունների տեսանկյունից։ Կարևոր ուղղություն է հեգնանքի և ենթատեքստի փոխանցումը։ Գեղարվեստական արձակում հեղինակային վերաբերմունքը հաճախ արտահայտվում է ոչ թե ուղղակի գնահատականներով, այլ բառերի ընտրությամբ, հակադրություններով և ասվածի ու ենթադրվողի տարբերությամբ։ Հեգնանքի բառացի վերարտադրումը կարող է նպատակային լեզվում կորցնել իր ազդեցությունը, եթե համապատասխան մշակութային կամ լեզվական պայմանները տարբեր են։ Թարգմանչից պահանջվում է ճանաչել արտահայտության իրական հաղորդակցական նպատակը և պահպանել այնպիսի լեզվական ազդակներ, որոնք ընթերցողին հնարավորություն կտան ընկալել երկիմաստությունը կամ հեղինակային հեռավորությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մշակութային նշույթավորված միավորներին։ Անձնանունները, տեղանունները, կենցաղային իրողությունները, հասարակական հաստատությունների անվանումները, չափման համակարգերը, դիմելաձևերը և պատմամշակութային ակնարկները կարող են բնագրի ընթերցողի համար պարունակել լրացուցիչ տեղեկատվություն։ Նպատակային լեզվի ընթերցողի համար այդ կապերը միշտ չէ, որ նույնքան հասանելի են։ Ուսումնասիրվում են մշակութային միավորների պահպանման, հարմարեցման, նկարագրական փոխանցման և համատեքստային պարզաբանման հնարավորությունները՝ գնահատելով յուրաքանչյուր ընտրության ազդեցությունը ստեղծագործության մշակութային ինքնության վրա։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է նաև ժամանակի և տարածության լեզվական հայեցակարգումը։ Գրական տեքստի աշխարհը կառուցվում է ոչ միայն գործողությունների հաջորդականությամբ, այլև տարածական հարաբերությունների, դիտակետի և ժամանակային հեռանկարի միջոցով։ Հեղինակը կարող է արագացնել կամ դանդաղեցնել պատմողական ժամանակը, տեղափոխվել հիշողությունների ոլորտ, փոխել դիտարկման դիրքը կամ որոշակի տարածք ներկայացնել կերպարի սուբյեկտիվ ընկալմամբ։ Թարգմանության ժամանակ ժամանակաձևերի, ցուցիչների, տարածական բառապաշարի և շարահյուսական կառուցվածքների ընտրությունը կարող է ազդել այդ հարաբերությունների ընկալման վրա։ Հետևաբար անհրաժեշտ է պահպանել պատմողական հեռանկարի և ժամանակատարածական կազմակերպման ընդհանուր տրամաբանությունը։ Առանձին տեղ է զբաղեցնում պատմողի ձայնի և հեղինակային ոճի խնդիրը։ Գրական ստեղծագործության յուրահատկությունը պայմանավորված է ոչ միայն պատմվող իրադարձություններով, այլև դրանց ներկայացման եղանակով։ Նախադասությունների երկարությունը, ռիթմը, բառապաշարի ընտրությունը, կրկնությունները, հակադրությունները, նկարագրությունների և երկխոսությունների հարաբերակցությունը ձևավորում են անհատական ոճ։ Եթե թարգմանությունը փոխանցում է միայն փաստական բովանդակությունը և համակարգված կերպով փոխում այս առանձնահատկությունները, կարող է պահպանվել պատմությունը, բայց փոխվել դրա գեղարվեստական ինքնությունը։ Այդ պատճառով ճանաչողական համարժեքությունը սերտորեն կապվում է ոճական համարժեքության հետ։ Կարևորվում է շարահյուսական կառուցվածքների դերը։ Շարահյուսությունը կարող է արտահայտել ուշադրության կենտրոնացում, տեղեկատվական առաջնահերթություն, գործողությունների արագություն կամ հոգեբանական լարվածություն։ Կարճ նախադասությունների հաջորդականությունը և երկար բազմաբաղադրիչ կառուցվածքը տարբեր ազդեցություն են ունենում ընթերցողի վրա։ Թարգմանիչը ստիպված է հաշվի առնել նպատակային լեզվի շարահյուսական բնականությունը, սակայն միաժամանակ պետք է խուսափի այնպիսի համակարգված վերաձևումներից, որոնք ամբողջությամբ փոխում են բնագրի ռիթմն ու տեղեկատվական կառուցվածքը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում բառային ընտրության ճանաչողական հիմքերին։ Հոմանիշները հաճախ նույն առարկայական նշանակության կողքին կրում են տարբեր գնահատողական, հուզական կամ ոճական երանգներ։ Գեղարվեստական թարգմանության մեջ համապատասխան բառի ընտրությունը պահանջում է հաշվի առնել տվյալ հատվածի, կերպարի և ամբողջ ստեղծագործության համատեքստը։ Բառային համարժեքությունը, հետևաբար, որոշվում է ոչ միայն բառարանային նշանակությամբ, այլև զուգորդելիությամբ, գործածության հաճախականությամբ, ոճական մակարդակով և տեքստում տվյալ միավորի կատարած գործառույթով։ Հետազոտության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև դարձվածային միավորների փոխանցումը։ Դարձվածքները հատկապես սերտորեն կապված են լեզվամշակութային փորձի հետ և հաճախ բառացիորեն չեն կարող տեղափոխվել մեկ լեզվից մյուսը։ Համարժեք դարձվածքի ընտրությունը կարող է պահպանել հաղորդակցական և պատկերային ազդեցությունը, սակայն անհրաժեշտ է գնահատել դրա ոճական համապատասխանությունը։ Եթե ուղղակի համարժեք չկա, հնարավոր է կիրառել նկարագրական կամ համատեքստային լուծումներ՝ փորձելով նվազագույնի հասցնել պատկերային և գնահատողական տեղեկատվության կորուստը։ Կարևոր ուղղություն է թարգմանական փոխակերպումների համակարգումը։ Լեզուների կառուցվածքային և մշակութային տարբերությունները հաճախ անհրաժեշտ են դարձնում տեղափոխումը, փոխարինումը, ընդլայնումը, սեղմումը, կոնկրետացումը, ընդհանրացումը կամ իմաստային վերակազմավորումը։ Այս գործողությունները դիտարկվում են ոչ թե որպես բնագրից կամայական հեռացում, այլ որպես համարժեքության հասնելու հնարավոր միջոցներ։ Յուրաքանչյուր փոխակերպման հիմնավորվածությունը գնահատվում է այն տեսանկյունից, թե այն որքանով է պահպանում սկզբնական հատվածի ճանաչողական, հաղորդակցական և գեղարվեստական գործառույթը։ Առանձին նշանակություն ունի կորուստների և փոխհատուցման խնդիրը։ Լեզվական համակարգերի տարբերությունների պատճառով բնագրի բոլոր առանձնահատկությունների միաժամանակյա և ամբողջական վերարտադրումը միշտ չէ, որ հնարավոր է։ Որոշակի բառախաղ, հնչյունական ազդեցություն կամ բազմիմաստություն կարող է ուղղակի համարժեք չունենալ։ Այդպիսի դեպքերում թարգմանիչը կարող է փորձել տվյալ ազդեցությունը փոխհատուցել տեքստի մեկ այլ հատվածում կամ այլ լեզվական մակարդակում։ Փոխհատուցման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համարժեքությունը դիտարկել ամբողջական տեքստի մակարդակում, այլ ոչ միայն նախադասություն առ նախադասություն համապատասխանության տեսանկյունից։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում բնագրի և թարգմանական տարբերակների համադրական վերլուծությունը։ Ընտրված հատվածները կարող են դասակարգվել ըստ լեզվաճանաչողական երևույթների՝ փոխաբերություններ, հասկացական կաղապարներ, մշակութային միավորներ, գնահատողական բառապաշար, երկխոսություններ, դարձվածքներ և պատմողական կառուցվածքներ։ Յուրաքանչյուր դեպքում ուսումնասիրվում է սկզբնական միավորի գործառույթը, թարգմանչի ընտրած միջոցը և այդ ընտրության հետևանքով առաջացած իմաստային կամ ոճական փոփոխությունը։ Նման համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն արձանագրել տարբերությունները, այլև բացահայտել դրանց պատճառները և գնահատել կիրառված ռազմավարությունների արդյունավետությունը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանչի մեկնաբանական գործունեությանը։ Թարգմանիչը հանդես է գալիս որպես բնագրի առաջին խորքային ընթերցողներից մեկը, քանի որ յուրաքանչյուր լեզվական ընտրություն պահանջում է որոշել, թե տվյալ հատվածում որ իմաստն է առաջնային։ Բազմիմաստ կամ ենթատեքստային հատվածներում հնարավոր են տարբեր մեկնաբանություններ, և դրանցից յուրաքանչյուրն առաջացնում է տարբեր թարգմանական լուծումներ։ Այս տեսանկյունից թարգմանությունը ճանաչողական ընտրությունների հաջորդականություն է, որտեղ թարգմանչի լեզվական գիտելիքը, մշակութային իրազեկությունը և տեքստի ամբողջական ընկալումը անմիջականորեն ազդում են արդյունքի վրա։ Կարևորվում է նաև ընթերցողի գործոնը։ Թարգմանված ստեղծագործությունը գործում է նոր լեզվամշակութային միջավայրում, և դրա ընկալումը կախված է նպատակային ընթերցողի գիտելիքներից ու սպասումներից։ Թարգմանության չափազանց օտարացնող բնույթը կարող է դժվարացնել ընկալումը, իսկ չափազանց մեծ հարմարեցումը կարող է վերացնել սկզբնաղբյուր մշակույթի առանձնահատկությունները։ Հետևաբար թարգմանական ռազմավարությունը հաճախ ձևավորվում է այս երկու միտումների միջև հավասարակշռության որոնման միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարող է գնահատվել, թե տարբեր լուծումներ ինչպես են փոխում տեքստի ճանաչողական մատչելիությունը և մշակութային ինքնությունը։ Աշխատության մեթոդաբանական հիմքում կարող են համադրվել ճանաչողական լեզվաբանության, թարգմանագիտության, տեքստի լեզվաբանության, ոճագիտության, իմաստաբանության, գործաբանության և համեմատական վերլուծության մեթոդները։ Հատուկ նշանակություն ունի բնագրային և թարգմանական հատվածների մանրամասն լեզվական համադրումը, որը հնարավորություն է տալիս տեսական հասկացությունները կապել կոնկրետ օրինակների հետ։ Որակական վերլուծությունը կարող է լրացվել որոշ երևույթների քանակական հաշվառմամբ՝ պարզելու կրկնվող թարգմանական ռազմավարությունները և դրանց գործածության օրինաչափությունները։ Գիտական նշանակությունը պայմանավորված է գեղարվեստական թարգմանության և ճանաչողական լեզվաբանության սկզբունքների համադրմամբ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս թարգմանական համարժեքությունը դիտարկել ավելի լայն տեսանկյունից՝ ուսումնասիրելով ոչ միայն լեզվական ձևերի համապատասխանությունը, այլև այն մտավոր մոդելների և իմաստային հարաբերությունների վերարտադրումը, որոնց միջոցով կառուցվում է գրական աշխարհը։ Գործնական առումով ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառվել գեղարվեստական թարգմանության վերլուծության, թարգմանիչների պատրաստման, թարգմանության որակի գնահատման և համապատասխան ուսումնական դասընթացների մշակման ժամանակ։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է գեղարվեստական տեքստի թարգմանության բազմամակարդակ ուսումնասիրություն՝ միավորելով լեզվական ձևի, հասկացական կառուցվածքի, մշակութային գիտելիքի, հեղինակային ոճի և ընթերցողական ընկալման խնդիրները։ Այն ցույց է տալիս, որ հաջող թարգմանությունը ենթադրում է ոչ միայն բնագրի հաղորդած տեղեկատվության փոխանցում, այլև նրա ճանաչողական և գեղարվեստական կազմակերպման վերակառուցում մեկ այլ լեզվամշակութային համակարգում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել թարգմանագիտության, ճանաչողական լեզվաբանության, անգլերենի և հայերենի զուգադրական ուսումնասիրության, գրականագիտության և գեղարվեստական տեքստի լեզվաբանության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, թարգմանիչների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Литература

Աշխատության վերնագիրը օսմանյան թուրքերենից կարելի է փոխանցել որպես «Աշխարհի գաղտնիքները» կամ «Աշխարհի առեղծվածները»՝ մատնանշելով մարդկային կյանքի, հասարակության և շրջապատող աշխարհի թաքնված կողմերի բացահայտման թեման։ Վերնագրի իմաստային շրջանակը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկել որպես ընթերցողին անհայտի, անսովորի և բացահայտման արժանի երևույթների շուրջ խորհելու հրավիրող գրական ստեղծագործություն։ Նմանատիպ վերնագրերը տարածված էին XIX դարի գրական միջավայրում, որտեղ ընթերցողական հետաքրքրություն էին առաջացնում առեղծվածային իրադարձությունները, մարդկային ճակատագրերը, հասարակական հարաբերությունները և կյանքի անսպասելի հանգամանքները։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում օսմանյան շրջանի հայալեզու և բազմալեզու ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ հատկապես այն առումով, թե ինչպես էին տարբեր լեզուներով ստեղծված կամ շրջանառվող գրական նյութերը հասանելի դառնում Կոստանդնուպոլսի ընթերցողներին։ Այն կարող է ծառայել որպես նյութ այդ ժամանակաշրջանի գրական հետաքրքրությունների, թարգմանական գործունեության և տպագիր մամուլի ու գրքի փոխկապակցվածության ուսումնասիրության համար։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև հայ գրքի պատմության տեսանկյունից՝ որպես XIX դարի վերջի տպագրական միջավայրում շրջանառված գրական երկի օրինակ, որն արտացոլում է ընթերցանության մշակույթի զարգացումն ու բազմազան գրական բովանդակության նկատմամբ հետաքրքրությունը։

История

Այս տեղեկատու հրատարակությունը ներկայացնում է 1971 թվականի հուլիս, օգոստոս և սեպտեմբեր ամիսների նշանավոր և հիշարժան տարեթվերի օրացույցը՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին տրամադրել համակարգված տեղեկատվություն պատմական, մշակութային, գիտական և հասարակական կարևոր իրադարձությունների մասին։ Աշխատությունը ընդգրկում է տարբեր երկրների և ժողովուրդների պատմության մեջ նշանակալի իրադարձություններ, գիտական հայտնագործություններ, մշակութային հիշարժան օրեր, ինչպես նաև հայտնի անձանց ծննդյան և մահվան տարելիցներ։ Տեղեկատուի կառուցվածքը թույլ է տալիս հեշտությամբ կողմնորոշվել ժամանակագրական նյութում և օգտագործել այն որպես ուսումնական, տեղեկատվական և հետազոտական աղբյուր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն իրադարձություններին, որոնք կարևոր նշանակություն ունեն հասարակական մտքի զարգացման, գիտության առաջընթացի և մշակութային կյանքի համար։ Հրատարակությունը օգտակար է ուսուցիչների, ուսանողների, գրադարանային աշխատողների, պատմաբանների և լայն ընթերցողական հանրության համար՝ որպես վստահելի ուղեցույց նշանավոր տարեթվերի և պատմական հիշարժան իրադարձությունների վերաբերյալ։

История

Իսրայել պետությունը գտնվում է Մերձավոր Արևելքում՝ Միջերկրական ծովի արևելյան ափին և հանդիսանում է պատմական, քաղաքական և մշակութային մեծ նշանակություն ունեցող երկիր, որի ձևավորումը ժամանակակից փուլում տեղի է ունեցել 1948 թվականին։ Իսրայելի տարածքը բնութագրվում է բազմազան բնական պայմաններով՝ ներառելով ափամերձ հարթավայրերը, կենտրոնական լեռնային շրջանները, Նեգևի անապատը և Հորդանանի հովիտը, ինչը ստեղծում է կլիմայական և լանդշաֆտային մեծ տարբերություններ երկրի ներսում՝ մերձարևադարձային միջերկրածովյան կլիմայից մինչև չոր անապատային պայմաններ։ Պետության տնտեսությունը բարձր զարգացած է և հիմնված է արդյունաբերության, բարձր տեխնոլոգիաների, գյուղատնտեսության և գիտական հետազոտությունների վրա, որտեղ հատկապես զարգացած են տեղեկատվական տեխնոլոգիաները, բժշկական տեխնիկան և ռազմական արդյունաբերությունը։ Գյուղատնտեսությունը աչքի է ընկնում նորարարական մեթոդներով՝ կաթիլային ոռոգման համակարգերի լայն կիրառմամբ, ինչը թույլ է տալիս արդյունավետ օգտագործել ջրային սահմանափակ ռեսուրսները։ Իսրայելը ունի նաև բարդ ժողովրդագրական և քաղաքական կառուցվածք՝ բազմազգ և բազմակրոն բնակչությամբ, որտեղ կարևոր դեր են խաղում հրեական և արաբական համայնքները, իսկ մայրաքաղաքը Երուսաղեմն է, որը նաև ունի միջազգային վիճելի կարգավիճակ։ Երկիրը գտնվում է ռազմավարական կարևոր տարածաշրջանում, ինչը պայմանավորում է նրա ակտիվ ներգրավվածությունը միջազգային հարաբերություններում և տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացներում, ինչպես նաև անվտանգային բարդ միջավայրում։