Իսրայելի պետություն

Law

Գիրքը նվիրված է սեփականության իրավունքի սահմանադրաիրավական հիմքերի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով սեփականության ինստիտուտի նշանակությունը իրավական համակարգում և դրա պաշտպանության հիմնական սկզբունքները։ Աշխատանքում վերլուծվում են սեփականության իրավունքի ձևավորման տեսական մոտեցումները, սահմանադրական կարգավորման առանձնահատկությունները, սեփականության պաշտպանության իրավական երաշխիքները և պետության դերը սեփականատիրական հարաբերությունների կարգավորման գործընթացում։ Հեղինակը անդրադառնում է սեփականության իրավունքի բովանդակությանը, դրա ձեռքբերման, օգտագործման և տնօրինման հնարավորություններին, ինչպես նաև սեփականության սահմանափակման իրավաչափ պայմաններին։ Ուսումնասիրվում են սեփականության տարբեր ձևերի իրավական կարգավիճակը, անձի և պետության փոխհարաբերությունները գույքային հարաբերությունների ոլորտում, ինչպես նաև միջազգային իրավական չափանիշների ազդեցությունը սեփականության պաշտպանության համակարգի զարգացման վրա։ Գրքում ներկայացվում են սահմանադրական նորմերի մեկնաբանման հարցեր, դատական պաշտպանության մեխանիզմներ և այն իրավական սկզբունքները, որոնք ապահովում են սեփականության իրավունքի կայունությունն ու պաշտպանվածությունը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի սեփականության իրավունքի տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրման համար և կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, սահմանադրագետների, դատավորների, իրավաբանական ֆակուլտետների ուսանողների և սեփականության իրավական կարգավորման հարցերով հետաքրքրվող մասնագետների համար։

Literature

«Նահանջը առանց երգի»-ն անդրադառնում է 20-րդ դարի հայ ժողովրդի ճակատագրին, սոցիալական և ազգային խնդիրներին, ինչպես նաև անհատի ներքին պայքարներին։ Վեպը բնութագրվում է սուր սոցիալական վերլուծությամբ, հոգեբանական խորությամբ և մարդասիրական մոտեցմամբ։ Շահան Շահնուրը ներկայացնում է անձնական ու ազգային փորձառությունների սիմբիոզը՝ զուգորդելով դրամատիզմն ու հուզականությունը։ Հիմնական թեմաները․ Ազգային ճակատագիր և հայ ժողովրդի պատմական փորձառություններ Սոցիալական անհավասարություն և արդարության որոնումներ Մարդկային հոգեբանություն, ներքին պայքար և ինքնազգացողություն Սեր, կորուստ և անձնական ինքնահաստատում Պատմական ու քաղաքական իրողությունների անդրադարձ Գրքի առանձնահատկությունները․ Խորքային հոգեբանական վերլուծություն և սոցիալական ընկալում Հստակ ներկայացված ազգային և պատմական թեմաներ Հարմար է գրականագիտության ուսանողների, հետազոտողների և հայ ժամանակակից գրականության սիրահարների համար Միավորում է վեպի, հոգեբանական և սոցիալական մոտեցումները

Psychology

Ուսումնասիրությունը նվիրված է ուսուցման տարբեր ոճերի ազդեցությանը առաջին դասարանցիների ուսումնական առաջադիմության և ինքնագնահատականի ձևավորման վրա։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են կրտսեր դպրոցական տարիքի երեխաների ուսումնառության առանձնահատկությունները, նրանց անհատական տարբերությունները և այն մեթոդների նշանակությունը, որոնք կարող են նպաստել նոր ուսումնական միջավայրին հաջող հարմարմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցման կազմակերպման տարբեր մոտեցումներին և դրանց հնարավոր ազդեցությանը երեխայի գիտելիքների յուրացման, ակտիվության, հետաքրքրվածության, ինքնուրույնության և դասապրոցեսում ներգրավվածության վրա։ Ուսումնասիրվում է նաև ուսումնական հաջողությունների և ինքնագնահատականի փոխկապակցվածությունը, քանի որ առաջին դասարանում երեխայի ունեցած փորձը կարող է կարևոր դեր ունենալ սեփական կարողությունների, ուժեղ և թույլ կողմերի ընկալման ու հետագա ուսումնառության նկատմամբ վերաբերմունքի ձևավորման գործում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ այն հարցին, թե ինչպես կարելի է հաշվի առնել երեխաների անհատական առանձնահատկությունները և ստեղծել աջակցող ուսումնական միջավայր, որտեղ յուրաքանչյուր աշակերտ հնարավորություն կունենա դրսևորելու իր կարողությունները և ստանալու դրական հետադարձ կապ։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտակար լինել տարրական դասարանների ուսուցիչներին, մանկավարժներին, դպրոցական հոգեբաններին, կրթության ոլորտի մասնագետներին, ծնողներին և մանկավարժական մասնագիտություններ ուսումնասիրող ուսանողներին՝ առաջին դասարանցիների ուսումնառության արդյունավետության և հոգեբանական բարեկեցությանն աջակցող մոտեցումներ ընտրելու համար։

Other Subjects

Այս ժողովածուն ներկայացնում է խորհրդային շրջանում Հայաստանի գրադարանային համակարգի աշխատանքի փորձի ընդհանրացված և վերլուծական նյութեր՝ ընդգծելով գրադարանների դերը որպես կրթական, մշակութային և գաղափարական կենտրոններ։ Այն ներառում է տարբեր հոդվածներ, որտեղ քննարկվում են գրադարանների կազմակերպչական կառուցվածքը, գրքային ֆոնդերի համալրման և դասակարգման մեթոդները, ընթերցողների սպասարկման ձևերը, ինչպես նաև գրադարանային աշխատանքի արդյունավետության բարձրացման ուղիները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հանրապետության գրադարանների միջև համագործակցությանը և մեթոդական ղեկավարման համակարգի ձևավորմանը, որը նպատակ ուներ ապահովել միասնական մոտեցումներ գրադարանային գործի զարգացման մեջ։ Ժողովածուում արտացոլվում են նաև այն ժամանակի սոցիալ-մշակութային խնդիրները, որոնց լուծման մեջ գրադարանները դիտարկվում էին որպես հասարակական կրթության կարևոր օղակներ՝ նպաստելով գրագիտության բարձրացմանը, գիտելիքի տարածմանը և ընթերցողական մշակույթի ձևավորմանը։ Տեքստերում զգալի է նաև փորձի փոխանակման գաղափարը, որտեղ տարբեր գրադարանների աշխատակիցների դիտարկումներն ու գործնական օրինակները ծառայում են որպես ուղեցույց այլ հաստատությունների համար՝ բարելավելու իրենց աշխատանքը և հարմարեցնելու այն ժամանակի պահանջներին։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ մանկական բանաստեղծության զարգացման հիմնական օրինաչափությունների, թեմատիկ ուղղությունների, ժանրային փոփոխությունների և գեղարվեստական որոնումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում մանկական պոեզիայի վերափոխումն է մի քանի տասնամյակների ընթացքում՝ հաշվի առնելով ինչպես գրական գործընթացի ներքին զարգացումները, այնպես էլ հասարակական ու մշակութային միջավայրի փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երեխայի կերպարի, նրա ներաշխարհի, երևակայության, բնության ընկալման, ընտանիքի, ընկերության, դպրոցի և բարոյական արժեքների գեղարվեստական ներկայացմանը։ Քննվում է, թե ինչպես է ժամանակի ընթացքում փոխվում երեխային ուղղված հեղինակային խոսքը՝ առավել խրատական և ուսուցողական մոտեցումներից շարժվելով դեպի մանկական հոգեբանության, անհատականության, հումորի, խաղային մտածողության և ինքնուրույն աշխարհընկալման ավելի բազմակողմ արտահայտություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բանաստեղծական լեզվի ուսումնասիրությունը՝ բառապաշարի, պատկերավորման միջոցների, ռիթմի, հանգավորման, հնչյունական կազմակերպման և կրկնությունների տեսանկյունից։ Մանկական բանաստեղծության երաժշտականությունն ու լեզվական խաղը դիտարկվում են որպես փոքր տարիքի ընթերցողի ընկալման հետ սերտորեն կապված գեղարվեստական հատկանիշներ։ Ուսումնասիրվում են նաև քնարական, պատմողական, հումորային, բնապատկերային և խաղային ստեղծագործությունների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև ժողովրդական բանահյուսության ազդեցությունը՝ հաշվելուկների, հանելուկների, խաղիկների և այլ ձևերի ստեղծագործական վերաիմաստավորման միջոցով։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում տարբեր սերունդների հեղինակների գեղարվեստական մոտեցումների համեմատությանը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտել շարունակականությունն ու նորարարությունը մանկական գրականության մեջ։ Առանձին նշանակություն ունի 1980–1990-ական թվականների հասարակական և մշակութային փոփոխությունների ազդեցության դիտարկումը, երբ գրականության մեջ վերանայվում էին թեմատիկ ու արժեքային մի շարք շեշտադրումներ։ Քննվում է նաև մանկական պոեզիայի երկակի գործառույթը՝ միաժամանակ գեղարվեստական հաճույք հաղորդելու և երեխայի լեզվական, հուզական ու արժեքային զարգացմանը նպաստելու տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է հայ մանկական բանաստեղծությունը որպես ինքնուրույն և զարգացող գրական համակարգ՝ բացահայտելով դրա թեմատիկ ընդլայնումը, գեղարվեստական լեզվի փոփոխությունները և երեխայի աշխարհի ներկայացման նոր ձևերի ձևավորումը։

Psychology

Աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ուսանողների վրա ապատեղեկատվության սոցիալ-հոգեբանական բացասական ազդեցության ուսումնասիրությանը և դրա կանխարգելման արդյունավետ մեխանիզմների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմքում այն խնդիրն է, որ թվային հաղորդակցության և սոցիալական ցանցերի լայն տարածման պայմաններում երիտասարդները մեծ ծավալի տեղեկատվություն են ստանում տարբեր և հաճախ ոչ վերահսկվող աղբյուրներից, ինչի հետևանքով կեղծ, մոլորեցնող կամ դիտավորյալ խեղաթյուրված տեղեկատվությունը կարող է ներգործել նրանց ընկալումների, համոզմունքների, հուզական վիճակի, վարքագծային դիրքորոշումների և սոցիալական հարաբերությունների վրա։ Ապատեղեկատվության ազդեցությունը հատկապես կարևոր է ուսումնասիրել ուսանողների շրջանում, քանի որ նրանք ակտիվորեն օգտվում են թվային հարթակներից, միաժամանակ գտնվում են աշխարհայացքի, մասնագիտական ինքնության և սոցիալական դիրքորոշումների ձևավորման փուլում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ապատեղեկատվության նկատմամբ ուսանողների ընկալունակության վրա ազդող սոցիալ-հոգեբանական գործոնները, այդ թվում՝ տեղեկատվության աղբյուրի նկատմամբ վստահությունը, նախնական համոզմունքները, քննադատական մտածողության մակարդակը, խմբային պատկանելությունը, սոցիալական ազդեցությունը և հուզական արձագանքները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով կեղծ կամ խեղաթյուրված տեղեկատվությունը տարածվում է և ձեռք բերում հավաստիության տեսք՝ կրկնվող հաղորդագրությունների, հեղինակավոր անձանց անունների օգտագործման, վախի կամ զայրույթի առաջացման, սենսացիոն վերնագրերի և խմբային կարծիքի ազդեցության միջոցով։ Ապատեղեկատվության սոցիալ-հոգեբանական դեստրուկտիվ ազդեցությունը կարող է դրսևորվել իրականության սխալ ընկալմամբ, անհիմն վախերի և տագնապի առաջացմամբ, հասարակական բևեռացման խորացմամբ, անվստահության տարածմամբ, ագրեսիվ կամ հակասոցիալական վարքագծի խթանմամբ և սոցիալական կապերի թուլացմամբ։ Հայաստանի պայմաններում խնդիրը կարող է ունենալ նաև առանձնահատուկ նշանակություն՝ կապված հասարակական և քաղաքական զգայուն թեմաների շուրջ տեղեկատվական հոսքերի ինտենսիվության, ճգնաժամային իրավիճակների և սոցիալական ցանցերում արագ տարածվող բովանդակության հետ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ուսանողների տեղեկատվական վարքագծի ուսումնասիրությունը՝ պարզելու, թե ինչ աղբյուրներից են նրանք ստանում տեղեկությունները, որքան հաճախ են ստուգում դրանց հավաստիությունը, ինչ չափանիշներով են տարբերակում վստահելի և անվստահելի հաղորդագրությունները և ինչ դեր են տալիս իրենց սոցիալական շրջապատի կարծիքին։ Կարող են կիրառվել հարցաթերթային, սոցիալ-հոգեբանական, համեմատական և վիճակագրական մեթոդներ՝ տարբեր խմբերի տեղեկատվական վարքագիծը և ապատեղեկատվության նկատմամբ դիմադրողականությունը գնահատելու համար։ Կանխարգելման տեսանկյունից աշխատանքը կարևորում է մեդիագրագիտության և տեղեկատվական գրագիտության զարգացումը, քանի որ ուսանողների՝ աղբյուրները քննադատաբար գնահատելու, փաստերը ստուգելու և մանիպուլյատիվ բովանդակությունը ճանաչելու կարողությունները կարող են նվազեցնել ապատեղեկատվության ազդեցությունը։ Կրթական միջավայրում արդյունավետ կանխարգելումը կարող է ներառել փաստերի ստուգման հմտությունների ուսուցում, աղբյուրների համեմատական վերլուծություն, թվային անվտանգության վերաբերյալ իրազեկում, տրամաբանական սխալների և մանիպուլյացիոն տեխնիկաների ճանաչում, ինչպես նաև պատասխանատու տեղեկատվական վարքագծի ձևավորում։ Կարևոր է նաև հոգեբանական բաղադրիչը․ անհրաժեշտ է զարգացնել ոչ միայն տեղեկատվությունը ստուգելու տեխնիկական կարողությունները, այլև սեփական հուզական արձագանքները վերահսկելու և ուժեղ հույզեր առաջացնող տեղեկատվությանը քննադատաբար մոտենալու հմտությունները։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ դրա արդյունքները կարող են օգտագործվել բուհերում մեդիագրագիտության և կանխարգելիչ կրթական ծրագրերի մշակման, ուսանողների տեղեկատվական դիմակայունության բարձրացման և ապատեղեկատվության տարածման սոցիալական հետևանքների նվազեցման համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը խնդիրը դիտարկում է ոչ միայն որպես տեղեկատվական կամ տեխնոլոգիական, այլև որպես սոցիալ-հոգեբանական և կրթական հիմնախնդիր՝ կարևորելով ուսանողների քննադատական մտածողության, մեդիագրագիտության, տեղեկատվական ինքնապաշտպանության և հոգեբանական դիմակայունության զարգացումը՝ ապատեղեկատվության վնասակար ազդեցությունը կանխելու նպատակով։