Նոր գրքեր: Տեխնիկա: Ինֆորմացիոն ցանկ =Новые книги: Техника (1986, Июль, №7)

Культура

Աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան պատկերազարդ ձեռագրերից մեկի ուսումնասիրությանը, որը ձևավորվել է քաղկեդոնական միջավայրում և կարևոր նյութ է հայ-բյուզանդական ու հայ-վրացական մշակութային փոխազդեցությունների հետազոտման համար։ Հեղինակը՝ Նիկողայոս Մառը, ձեռագրական հուշարձանը դիտարկում է ոչ միայն որպես մանրանկարչական արվեստի նմուշ, այլև որպես որոշակի էթնոդավանական միջավայրի պատմության և մշակույթի վկայություն։ Հետազոտության առանցքում հայ քաղկեդոնական համայնքների մշակութային առանձնահատկությունների բացահայտումն է, մասնավորապես՝ այն հարցը, թե ինչպես կարող էին հայկական լեզվական և ձեռագրական ավանդույթները համադրվել բյուզանդական ու վրացական եկեղեցական-գեղարվեստական ազդեցությունների հետ։ Հեղինակի ուշադրությունը գրավում է այն հանգամանքը, որ նման միջավայրերում հայերենը կարող էր պահպանել իր նշանակությունը եկեղեցական և մշակութային կյանքում՝ միաժամանակ փոխազդելով հարևան քրիստոնեական ավանդույթների հետ։ Պատկերազարդման համակարգը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու մանրանկարների պատկերագրությունը, սրբերի ներկայացման ձևերը, գրությունների լեզուն և գեղարվեստական կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Նման տարրերի համադրությունը կարևոր է ձեռագրի ստեղծման միջավայրի և մշակութային պատկանելության վերաբերյալ գիտական ենթադրությունների հիմնավորման համար։ Հետագա ուսումնասիրություններում այս նյութը կապվել է նաև 1313 թվականի հայկական Ավետարանի հետ, որտեղ հայկական տեքստը զուգակցվում է վրացերեն գրություններով ուղեկցվող պատկերների հետ, ինչը հետազոտողները դիտարկել են հայ քաղկեդոնական մշակութային միջավայրի բնորոշ դրսևորումներից մեկը։ Հուշարձանի քննությունը միաժամանակ նպաստում է միջնադարյան Հայաստանի կրոնական բազմազանության և տարբեր քրիստոնեական ավանդույթների միջև մշակութային հաղորդակցության ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև մանրանկարչության և եկեղեցական որմնանկարչության պատկերագրական ընդհանրությունների հարցը, քանի որ նման համեմատությունները կարող են ցույց տալ գեղարվեստական պատկերների տարածման և վերարտադրման ճանապարհները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է հայ ձեռագրագիտության, արվեստաբանության, եկեղեցական պատմության և հայ-վրացական ու հայ-բյուզանդական մշակութային կապերի ուսումնասիրության մոտեցումները՝ ներկայացնելով պատկերազարդ ձեռագիրը որպես միջնադարյան բազմաշերտ մշակութային փոխազդեցությունների արժեքավոր սկզբնաղբյուր։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է ռուբիդիումի ատոմային գոլորշիներում առաջացող կոհերենտ քվանտային երևույթների ուսումնասիրությանը՝ երկգույն լազերային ճառագայթման ազդեցության պայմաններում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է ատոմների և տարբեր հաճախականություններ ունեցող լազերային դաշտերի փոխազդեցությունը, որի արդյունքում հնարավոր է ձևավորել և կառավարել ատոմային էներգիական մակարդակների միջև քվանտային կոհերենտությունը։ Ուսումնասիրվում են ռուբիդիումի ատոմների էներգիական կառուցվածքի առանձնահատկությունները, օպտիկական անցումները, լազերային ճառագայթման կլանման և տարածման բնույթը, ինչպես նաև արտաքին էլեկտրամագնիսական դաշտերի ազդեցությամբ առաջացող սպեկտրային փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն երևույթներին, որոնց դեպքում երկու օպտիկական դաշտերի միաժամանակյա ազդեցությունը կարող է էականորեն փոփոխել միջավայրի կլանման և դիսպերսիոն հատկությունները։ Քննության են առնվում կոհերենտ բնակեցման երևույթները, քվանտային ինտերֆերենցիան, ռեզոնանսային փոխազդեցությունները և էլեկտրամագնիսորեն հարուցված թափանցիկության հետ կապված գործընթացները։ Վերլուծվում է լազերային դաշտերի հաճախականությունների, ինտենսիվությունների, բևեռացման և փոխադարձ հաճախականային տարբերության ազդեցությունը դիտարկվող ռեզոնանսների ձևի, լայնության և արտահայտվածության վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև ատոմային գոլորշու ջերմաստիճանի, մասնիկների շարժման և Դոպլերյան լայնացման ազդեցության գնահատմանը։ Հետազոտության ընթացքում տեսական մոդելավորումը կարող է համադրվել սպեկտրադիտական փորձարարական տվյալների հետ՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու դիտվող երևույթների ֆիզիկական մեխանիզմները և որոշելու համակարգի հիմնական պարամետրերի միջև փոխկապակցվածությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև կոհերենտ վիճակների կայունությունը և դրանց պահպանման վրա ազդող թուլացման ու ապակոհերենտացման գործընթացները։ Երկգույն լազերային ճառագայթման կիրառումը հնարավորություն է տալիս ընտրողաբար ազդել տարբեր ատոմային անցումների վրա և ուսումնասիրել լույսի ու նյութի փոխազդեցության նուրբ քվանտային առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը տեսական և կիրառական նշանակություն ունի ժամանակակից քվանտային օպտիկայի, բարձր ճշգրտության սպեկտրադիտության և ատոմային ֆիզիկայի զարգացման համար, իսկ ուսումնասիրվող երևույթները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել օպտիկական հաճախականությունների չափման, զգայուն քվանտային սենսորների, լույսի տարածման կառավարման և քվանտային տեղեկատվական տեխնոլոգիաների հետագա զարգացման տեսանկյունից։

Педагогика

Լեզվաբանական և մանկավարժական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է բանավոր թարգմանության ուսուցման լեզվամեթոդական համակարգի մշակման և կատարելագործման հիմնախնդիրներին՝ կարողունակությունների վրա հիմնված կրթական մոտեցման համատեքստում։ Քննության են առնվում բանավոր թարգմանության տեսական հիմունքները, թարգմանչական գործունեության լեզվական, հաղորդակցական, ճանաչողական և մասնագիտական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև թարգմանիչների պատրաստման ժամանակակից մեթոդաբանական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսանողների թարգմանչական կարողունակությունների ձևավորմանը, օտար լեզվով հաղորդակցման հմտությունների զարգացմանը, լսողական ընկալման, տեղեկատվության մշակման և բանավոր խոսքի վերարտադրման գործընթացներին։ Վերլուծվում են հաջորդական և համաժամանակյա թարգմանության ուսուցման առանձնահատկությունները, թարգմանական ռազմավարությունների ընտրությունը, մասնագիտական բառապաշարի յուրացումը և տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում լեզվական որոշումների ընդունման մեխանիզմները։ Քննարկվում են ուսուցման նպատակների սահմանման, կրթական բովանդակության կառուցման, գործնական առաջադրանքների մշակման և թարգմանչական կարողունակությունների գնահատման չափանիշների ձևավորման հարցերը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ինտերակտիվ ուսուցման մեթոդների, իրավիճակային վարժությունների, դերային առաջադրանքների, ձայնագրությունների և թվային կրթական գործիքների կիրառման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում տեսական գիտելիքների և գործնական հմտությունների համադրման, մասնագիտական ինքնուրույնության զարգացման և բանավոր թարգմանիչների պատրաստման արդյունավետության բարձրացման ուղիներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել թարգմանաբանության, կիրառական լեզվաբանության, օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի և թարգմանիչների մասնագիտական կրթության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

История

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքաշինության ոլորտում թվային տեխնոլոգիաների կիրառման արդի հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով քաղաքային պլանավորման, նախագծման, վերահսկողության և կառավարման գործընթացների թվայնացման ուղղությունները։ Հեղինակը վերլուծում է քաղաքաշինական համակարգերի արդիականացման տեսական հիմքերը և միջազգային փորձը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով GIS տեխնոլոգիաների, BIM համակարգերի, 3D մոդելավորման և թվային քարտեզագրման կիրառությանը։ Գրքում դիտարկվում են քաղաքաշինական գործընթացների արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները՝ պայմանավորված տվյալների ինտեգրված կառավարմամբ, ավտոմատացված որոշումների աջակցման համակարգերով և քաղաքային ենթակառուցվածքների թվային մոնիթորինգով։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ՀՀ քաղաքաշինական համակարգում առկա խնդիրներին՝ ներառյալ ինստիտուցիոնալ սահմանափակումները, տեխնոլոգիական անհավասար զարգացումը, կադրային պատրաստվածության մակարդակը և տվյալների միասնական բազաների բացակայությունը։ Հեղինակը քննարկում է նաև թվային փոխակերպման ազդեցությունը քաղաքային զարգացման ռազմավարությունների, տարածքային պլանավորման և հանրային մասնակցության ընդլայնման վրա։ Աշխատությունը ներկայացնում է բարելավման հնարավոր ուղիներ՝ ուղղված քաղաքաշինական գործընթացների թվայնացման խորացմանը, կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը և կայուն քաղաքային զարգացման ապահովմանը։ Այն օգտակար է քաղաքաշինարարների, ճարտարապետների, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մասնագետների և պետական կառավարման ոլորտի հետազոտողների համար։

Экономика

Տնտեսագիտական և կառավարչական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հարկային ծառայողների գործունեության գնահատման համակարգի կառավարման տեսական, մեթոդաբանական և կիրառական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում աշխատակիցների մասնագիտական գործունեության գնահատման նպատակները, սկզբունքները, չափանիշները և կառավարման համակարգում դրանց կիրառման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում աշխատանքի արդյունավետությունը բնութագրող ցուցանիշների ընտրությանը, գնահատման ընթացակարգերի կազմակերպմանը, արդյունքների օբյեկտիվության ապահովմանը և վերահսկողության մեխանիզմների կատարելագործմանը։ Վերլուծվում են գործունեության գնահատման և աշխատակիցների մասնագիտական զարգացման, մոտիվացիայի, պատասխանատվության ու աշխատանքի արտադրողականության միջև առկա փոխկապակցվածությունները։ Քննարկվում են նաև գնահատման արդյունքների օգտագործման հնարավորությունները կադրային որոշումների ընդունման, վերապատրաստման կարիքների բացահայտման և մարդկային ռեսուրսների կառավարման արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու պետական հարկային կառավարման համակարգում գործունեության գնահատման կազմակերպական և մեթոդական խնդիրները և նախանշելու դրանց կատարելագործման ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հարկային վարչարարության, հանրային կառավարման և մարդկային ռեսուրսների կառավարման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։