Նոր Հայաստան

Технология

Ջրային տնտեսության, քաղաքաշինության և ինժեներական ենթակառուցվածքների բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Երևանի ջրամատակարարման և ջրահեռացման համակարգերի զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ քաղաքային ենթակառուցվածքների արդյունավետության, հուսալիության և կայուն կառավարման ապահովման համատեքստում։ Քննության են առնվում մայրաքաղաքի ջրամատակարարման և կոյուղու համակարգերի ձևավորման ու զարգացման առանձնահատկությունները, դրանց տեխնիկական կառուցվածքը, շահագործման պայմանները և քաղաքային բնակչության ու տնտեսության ջրային պահանջների բավարարման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրային պաշարների օգտագործմանը, ջրամատակարարման ցանցերի տեխնիկական վիճակին, ջրի կորուստներին, մատակարարման անխափանությանը և խմելու ջրի որակի ապահովման պահանջներին։ Վերլուծվում են ջրահեռացման համակարգերի թողունակության, կեղտաջրերի հավաքման ու հեռացման, ցանցերի մաշվածության և քաղաքային տարածքների զարգացման հետևանքով առաջացող ինժեներական դժվարությունները։ Քննարկվում են ջրամատակարարման և ջրահեռացման ենթակառուցվածքների վերակառուցման, տեխնիկական արդիականացման, ավտոմատացված վերահսկման և կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ջրային ցանցերի հիդրավլիկական հաշվարկների, տեխնիկական վիճակի գնահատման, ներդրումային ծրագրերի հիմնավորման և ենթակառուցվածքների զարգացման երկարաժամկետ պլանավորման մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում ջրային ռեսուրսների խնայողությանը, շրջակա միջավայրի պահպանությանը, սանիտարահիգիենիկ անվտանգության ապահովմանը և քաղաքային ջրային համակարգերի կայուն զարգացման սկզբունքներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ջրամատակարարման և ջրահեռացման ճարտարագիտության, քաղաքաշինության, կոմունալ տնտեսության, բնապահպանության և Երևանի քաղաքային ենթակառուցվածքների զարգացման ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Финансы

Նյութը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ֆինանսական կայունության ապահովման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը դրամավարկային քաղաքականության շրջանակներում՝ ուշադրություն դարձնելով մակրոտնտեսական և ֆինանսական ռիսկերի կանխարգելմանը, դրանց ազդեցության մեղմացմանը և ֆինանսական համակարգի դիմադրողականության բարձրացմանը։ Ֆինանսական կայունությունը ենթադրում է այնպիսի պայմանների ձևավորում, որոնց դեպքում ֆինանսական համակարգը կարողանում է արդյունավետորեն իրականացնել խնայողությունների ներգրավման, վարկավորման, վճարումների և ռիսկերի վերաբաշխման գործառույթները՝ միաժամանակ պահպանելով կայունությունը ներքին և արտաքին տնտեսական ցնցումների պայմաններում։ Ուսումնասիրության առանցքում կարող է գտնվել դրամավարկային քաղաքականության հիմնական գործիքների՝ քաղաքականության տոկոսադրույքի, բաց շուկայի գործառնությունների, պարտադիր պահուստավորման և իրացվելիության կառավարման միջոցով ֆինանսական պայմանների վրա ազդեցության գնահատումը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի գնաճի և ֆինանսական կայունության փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը, քանի որ գների կայունության ապահովմանն ուղղված քաղաքական որոշումները կարող են ազդել վարկավորման ծավալների, ակտիվների գների, փոխարժեքի, տոկոսադրույքների և ֆինանսական միջնորդության ընդհանուր մակարդակի վրա։ Հայաստանի նման փոքր և բաց տնտեսության պայմաններում ֆինանսական կայունության վրա էական ազդեցություն կարող են ունենալ նաև արտաքին գործոնները՝ միջազգային տոկոսադրույքների փոփոխությունները, կապիտալի հոսքերը, փոխարժեքային տատանումները, արտաքին առևտրի պայմանները և համաշխարհային ֆինանսական շուկաների զարգացումները։ Նյութը կարող է ուսումնասիրել նաև ֆինանսական համակարգի հիմնական ռիսկերը՝ վարկային, շուկայական, իրացվելիության և արժութային ռիսկերը, ինչպես նաև դրանց հնարավոր ազդեցությունը բանկային համակարգի և տնտեսության վրա։ Կարևոր ուղղություն է մակրոպրուդենցիալ քաղաքականության և դրամավարկային քաղաքականության փոխլրացման հարցը, քանի որ ֆինանսական կայունության ապահովումը հաճախ պահանջում է ոչ միայն տոկոսադրույքային գործիքների կիրառում, այլև ֆինանսական համակարգում կուտակվող համակարգային ռիսկերի նպատակային սահմանափակում։ Վերլուծության շրջանակում կարող են դիտարկվել բանկերի կապիտալի և իրացվելիության մակարդակները, վարկային պորտֆելի որակը, ֆինանսական միջնորդության խորությունը և ֆինանսական շուկաների նկատմամբ վստահությունը։ Ֆինանսական կայունության համար կարևոր է նաև դրամավարկային քաղաքականության կանխատեսելիությունն ու հաղորդակցության արդյունավետությունը, քանի որ շուկայի մասնակիցների սպասումները կարող են էապես ազդել տոկոսադրույքների, փոխարժեքի և ներդրումային որոշումների վրա։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև սթրես-թեստավորման և ֆինանսական ռիսկերի վաղ հայտնաբերման մեխանիզմներին, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատել համակարգի դիմադրողականությունը տարբեր բացասական սցենարների նկատմամբ։ Հայաստանի պայմաններում կարևոր խնդիր է դրամավարկային և ֆինանսական քաղաքականության գործիքների այնպիսի համադրման ձևավորումը, որը թույլ կտա միաժամանակ պահպանել գների և ֆինանսական համակարգի կայունությունը՝ առանց տնտեսական ակտիվության վրա անհամաչափ բացասական ազդեցության։ Ընդհանուր առմամբ, թեման հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու դրամավարկային քաղաքականության դերը ՀՀ ֆինանսական կայունության պահպանման գործում, բացահայտելու ֆինանսական համակարգի նկատմամբ առկա ներքին և արտաքին ռիսկերը և գնահատելու այն քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ մեխանիզմները, որոնք կարող են նպաստել Հայաստանի ֆինանսական համակարգի կայունությանը, ճկունությանը և երկարաժամկետ զարգացմանը։

Литература

Այս ուսումնասիրությունը անդրադառնում է 16-րդ դարի օսմանյան պոեզիայի զարգացման հիմնական միտումներին՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով Բաքիի ստեղծագործական ժառանգությանը և նրա դիվանի գեղարվեստական առանձնահատկություններին։ Նյութում վերլուծվում է այն մշակութային և պատմական միջավայրը, որտեղ ձևավորվել է օսմանյան դասական պոեզիայի բարձրագույն փուլը՝ ընդգծելով պալատական հովանավորչության, պարսկական գրական ավանդույթի ազդեցության և լեզվական կատարելագործման դերը։ Բաքիի դիվանը դիտարկվում է որպես այդ շրջանի գեղագիտական իդեալների արտահայտություն, որտեղ հստակ երևում է ձևի կատարելության, չափական համակարգի խստության և պատկերավորման նրբության համադրությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում քասիդայի և գազելի կառուցվածքային առանձնահատկություններին, ինչպես նաև սիրային, փիլիսոփայական և պանեգիրիկ թեմաների մշակմանը, որոնք բնորոշ էին օսմանյան պոեզիայի բարձր դասական փուլին։ Միաժամանակ ընդգծվում է Բաքիի լեզվական վարպետությունը, որի միջոցով նա կարողացել է ստեղծել հավասարակշռված և արտահայտիչ բանաստեղծական աշխարհ՝ միավորելով ավանդական ձևերը և անհատական գեղարվեստական ձայնը, ինչը նրան դարձրել է իր դարի ամենանշանավոր պոետներից մեկը։

Литература

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ամերիկյան ռոմանտիկական վեպի գաղափարագեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ապագաղութացման գործընթացների համատեքստում։ Քննության են առնվում Ֆենիմոր Կուպերի, Հերման Մելվիլի և Հարիեթ Բիչեր Սթոուի ստեղծագործություններում ազգային ինքնության, ազատության, մշակութային ինքնուրույնության և հասարակական հակասությունների արտացոլման ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գաղութային անցյալի վերաիմաստավորմանը, նոր ազգային գիտակցության ձևավորմանը և եվրոպական մշակութային ու գրական ավանդույթների նկատմամբ ամերիկյան գրականության ինքնուրույն դիրքի հաստատմանը։ Վերլուծվում են բնության, անհատի, հասարակության, քաղաքակրթության և մշակութային ինքնության թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությունները, ինչպես նաև կերպարային ու խորհրդանշական համակարգերի առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են ռոմանտիկական գեղագիտության և պատմական ու հասարակական փոփոխությունների փոխազդեցությունները՝ գրական ստեղծագործությունը դիտարկելով որպես մշակութային ինքնության ձևավորման և վերաիմաստավորման տարածք։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ամերիկյան ռոմանտիզմի և ապագաղութացման գաղափարական գործընթացների միջև առկա բազմաշերտ կապերը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ամերիկյան գրականության, գրականագիտության, համեմատական գրականության և մշակութաբանական ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Химия

Այս աշխատությունը նվիրված է ցինկի օքսիդի և ցինկի սուլֆիդի՝ ջրածնի պերօքսիդի կիրառմամբ քիմիական փոխադրման գործընթացների օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է նյութերի փոխազդեցության մեխանիզմները, քիմիական փոխակերպումների առանձնահատկությունները և այն գործոնները, որոնք ազդում են փոխադրման գործընթացների արդյունավետության վրա։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում են օքսիդային և սուլֆիդային միացությունների վարքագիծը տարբեր պայմաններում, ռեակցիաների ընթացքի առանձնահատկությունները, միջավայրի ազդեցությունը և ստացված արդյունքների կիրառական նշանակությունը։ Հեղինակը վերլուծում է ջրածնի պերօքսիդի դերը որպես ակտիվ քիմիական գործոն՝ բացահայտելով դրա հնարավորությունները նյութերի վերափոխման, տարանջատման և տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործման մեջ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է անօրգանական քիմիայի, նյութերի ստացման տեխնոլոգիայի և քիմիական գործընթացների կառավարման ոլորտների համար, քանի որ այն նպաստում է քիմիական փոխադրման մեխանիզմների ավելի խոր ըմբռնմանը և նոր տեխնոլոգիական լուծումների մշակմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և մասնագետների համար, ովքեր զբաղվում են քիմիական նյութերի հատկությունների, փոխազդեցությունների և կիրառական գործընթացների ուսումնասիրմամբ։

Литература

Այս գրականագիտական աշխատանքը նվիրված է Արշակ Չոպանյանի քննադատական և գրականագիտական հայացքների ուսումնասիրությանը, նրա մտավոր ժառանգության մեջ գրականության, արվեստի, ազգային մշակույթի և գրական քննադատության վերաբերյալ ձևավորված պատկերացումների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է Չոպանյանի գործունեությունը ոչ միայն որպես գրողի և հրապարակախոսի, այլև որպես գրական քննադատի ու հետազոտողի, որի աշխատություններում կարևոր տեղ են զբաղեցնում հայ գրականության զարգացման օրինաչափությունների, ազգային գրական ժառանգության գնահատման և առանձին հեղինակների ստեղծագործության արժևորման հարցերը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու այն չափանիշներն ու սկզբունքները, որոնցով Չոպանյանը մոտեցել է գրական ստեղծագործությանը՝ ուշադրություն դարձնելով գեղարվեստական արժեքին, լեզվական ինքնատիպությանը, գաղափարական բովանդակությանը, ազգային մտածողությանը և պատմամշակութային նշանակությանը։ Նրա քննադատական հայացքներում կարևոր է գրականության և ազգային կյանքի կապի ըմբռնումը․ գրականությունը դիտարկվում է որպես ժողովրդի հոգևոր ու մշակութային կյանքի արտահայտման և ազգային ինքնագիտակցության պահպանման կարևոր միջոց։ Հետազոտության ընթացքում կարող են վերլուծվել Չոպանյանի վերաբերմունքը դասական և ժամանակակից հայ գրականության տարբեր ներկայացուցիչների նկատմամբ, ինչպես նաև նրա գնահատականները գրական ուղղությունների, ժանրերի և գեղարվեստական երևույթների վերաբերյալ։ Առանձին ուշադրության է արժանի նրա գործունեությունը հայ գրականությունը միջազգային մշակութային միջավայրում ներկայացնելու ուղղությամբ, քանի որ այդ աշխատանքը սերտորեն կապված էր հայ գրականության արժեքների բացահայտման և տարածման նրա ընդհանուր մշակութային ծրագրի հետ։ Նրա գրականագիտական մոտեցումների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու նաև ժամանակաշրջանի հայ մտավոր կյանքի կարևոր խնդիրները՝ ազգային ինքնության, մշակութային ժառանգության, եվրոպական գրական մտքի հետ փոխհարաբերության և գրական նորարարության հարցերը։ Չոպանյանի քննադատական մտածողությունը միաժամանակ հետաքրքիր է նրանով, որ այն միավորում է գրականագիտական վերլուծությունը, պատմամշակութային դիտարկումը և գեղագիտական գնահատականը՝ գրական ստեղծագործությունը դիտարկելով ավելի լայն հասարակական ու մշակութային համատեքստում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրական քննադատության պատմությունն ուսումնասիրողների համար, քանի որ Չոպանյանի հայացքները ներկայացնում են հայ գրականագիտական մտքի զարգացման կարևոր փուլերից մեկը և հնարավորություն են տալիս հետևելու գրական արժեքների գնահատման չափանիշների ձևավորմանն ու փոփոխությանը։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը բացահայտում է Չոպանյանի՝ որպես քննադատի և գրականագետի դերը հայ մշակութային մտքի զարգացման մեջ՝ ընդգծելով նրա ներդրումը հայ գրականության ուսումնասիրության, արժևորման, պահպանման և միջազգային մշակութային շրջանառության գործում։