Оценка стоматологической заболеваемости населения Республики Армения с учетом медико-социальных аспектов и эффективности программы первичной профилактики

Экономика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է արտադրանքի ինքնարժեքի ձևավորման փոփոխուն ծախսումների հաշվառման հիմնախնդիրների վերլուծությանը ՀՀ կարի արտադրական կազմակերպությունների օրինակով՝ ընդգծելով ծախսերի դասակարգման, հաշվառման և կառավարման առանձնահատկությունները արտադրական միջավայրում։ Դիտարկվում է ինքնարժեքի կառուցվածքը, որտեղ փոփոխուն ծախսումները՝ հումքի և նյութերի արժեքը, աշխատավարձը՝ կախված արտադրության ծավալից, էներգիայի և արտադրական այլ ծախսեր, կազմում են արտադրանքի վերջնական արժեքի ձևավորման հիմնական բաղադրիչը։ Աշխատանքում վերլուծվում են հաշվառման մեթոդաբանական խնդիրները՝ կապված ծախսերի ճիշտ բաշխման, արտադրական պատվերների կամ փուլային հաշվառման համակարգերի ընտրության, ինչպես նաև ընդհանուր և վարչական ծախսերի տարանջատման հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն դժվարություններին, որոնք առաջանում են փոքր և միջին կարի արտադրություններում՝ կապված հաշվառման համակարգերի ոչ բավարար ավտոմատացման, տվյալների անճշտությունների և ինքնարժեքի հաշվարկման ոչ միասնական մոտեցումների հետ։ Քննարկվում են նաև փոփոխուն ծախսումների վերահսկման մեխանիզմները, որոնք հնարավորություն են տալիս օպտիմալացնել արտադրական գործընթացները, նվազեցնել կորուստները և բարձրացնել մրցունակությունը շուկայում։ Աշխատանքում ընդգծվում է ժամանակակից հաշվապահական և կառավարչական հաշվառման համակարգերի ներդրման կարևորությունը՝ ներառյալ ERP լուծումները և ծախսերի վերլուծության թվային գործիքները, որոնք նպաստում են ավելի ճշգրիտ ինքնարժեքի հաշվարկմանը և արդյունավետ կառավարչական որոշումների ընդունմանը։

Другие предметы

Ուսումնասիրությունը նվիրված է մանկատներում և խնամքի կենտրոններում գրադարանավարի գործունեության կազմակերպման առանձնահատկություններին՝ կրթության առանձնահատուկ պայմանների կարիք ունեցող անձանց հետ աշխատանքի համատեքստում։ Աշխատության կենտրոնում գրադարանի և գրադարանավարի դերն է կրթական, մշակութային և սոցիալական միջավայրի ձևավորման գործում, որտեղ յուրաքանչյուր ընթերցողի համար անհրաժեշտ է ապահովել տեղեկատվության, գրականության և մշակութային ռեսուրսների հասանելիություն։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հատուկ կարիքներ ունեցող երեխաների և այլ շահառուների հետ հաղորդակցման, ընթերցանության խթանման, գրական նյութերի ընտրության և գրադարանային ծառայությունների հարմարեցման մեթոդները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մատչելի և ներառական գրադարանային միջավայրի ստեղծմանը, ընթերցողի անհատական հնարավորությունների ու հետաքրքրությունների հաշվառմանը և համապատասխան տեղեկատվական ռեսուրսների ընտրությանը։ Աշխատության մեջ գրադարանավարի գործունեությունը դիտարկվում է նաև որպես սոցիալականացմանը, ինքնարտահայտմանը, հաղորդակցական կարողությունների զարգացմանը և մշակութային մասնակցությանը նպաստող գործընթաց։ Կարևորվում են մանկատների և խնամքի կենտրոնների մասնագետների, մանկավարժների, հոգեբանների և գրադարանավարների համագործակցության հնարավորությունները, քանի որ բազմամասնագիտական մոտեցումը կարող է նպաստել ծառայությունների առավել արդյունավետ կազմակերպմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև գրքի և ընթերցանության միջոցով ճանաչողական, ստեղծագործական և սոցիալ-հուզական հմտությունների զարգացմանն ուղղված միջոցառումների կազմակերպման սկզբունքներ։ Ներկայացված մոտեցումները կարևոր են գրադարանային ծառայությունների ներառականության բարձրացման և ԿԱՊԿՈՒ անձանց համար հավասար մշակութային ու տեղեկատվական հնարավորությունների ապահովման տեսանկյունից։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել գրադարանավարներին, հատուկ մանկավարժներին, սոցիալական աշխատողներին, մանկատների և խնամքի կենտրոնների մասնագետներին, ուսուցիչներին, հոգեբաններին, ինչպես նաև գրադարանագիտության և հատուկ կրթության ոլորտների ուսանողներին ու հետազոտողներին։

История

Հայ ռազմական արվեստի պատմություն գիրքը կարևոր և արժեքավոր ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է հայ ժողովրդի ռազմական մտածողության, բանակաշինության և մարտարվեստի ձևավորման ու զարգացման պատմական ուղին։ Հեղինակը՝ Սարգիս Սարգսյան, մանրամասն անդրադառնում է հայկական ռազմական ավանդույթներին՝ սկսած հնագույն ժամանակներից մինչև ավելի ուշ պատմական շրջաններ, ներկայացնելով թե՛ հայկական բանակների կազմակերպվածությունը, թե՛ մարտավարական առանձնահատկությունները և հայտնի զորավարների գործունեությունը։ Գրքում մեծ ուշադրություն է դարձվում հայկական պետականությունների ռազմական համակարգերին, ռազմարվեստի զարգացման փուլերին, ինչպես նաև այն մարտերին ու պատերազմներին, որոնց ընթացքում հայ ժողովուրդը պայքարել է իր անկախության, գոյության և հայրենի հողի պաշտպանության համար։ Ստեղծագործությունը ոչ միայն փաստերի և ռազմական իրադարձությունների հավաքածու է, այլ նաև ազգային դիմադրության, խիզախության և ռազմավարական մտածողության պատմություն, որտեղ ընթերցողը կարող է տեսնել, թե ինչպես է ձևավորվել հայ մարտիկի կերպարը տարբեր դարաշրջաններում։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև ռազմական տեխնիկայի, զենքերի, ամրաշինության և մարտական կազմակերպման առանձնահատկությունները՝ համադրելով պատմական աղբյուրները և գիտական վերլուծությունը։ Գիրքը հետաքրքիր է ինչպես պատմությամբ և ռազմական արվեստով զբաղվող մասնագետների, այնպես էլ սովորական ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են ավելի խորությամբ ճանաչել հայ ժողովրդի հերոսական անցյալը և ռազմական մշակույթը։ «Հայ ռազմական արվեստի պատմություն»-ը կարևոր դեր ունի ազգային պատմական հիշողության պահպանման և հայ ռազմարվեստի հարուստ ժառանգության արժևորման գործում՝ ներկայացնելով այն որպես համաշխարհային ռազմական պատմության կարևոր մաս։

История

Աշխատությունը նվիրված է Մեծ Արարատ լեռան ուսումնասիրությանը և նրա գագաթը նվաճելու տարբեր ժամանակաշրջանների փորձերի պատմությանը։ Հեղինակն է ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանի կովկասագետ, աշխարհագրագետ և հետազոտող Եվգենի Վեյդենբաումը։ Աշխատության առանձին հրատարակությունը լույս է տեսել Թիֆլիսում 1901 թվականին՝ 68 էջ ծավալով, իսկ ավելի վաղ նույն ուսումնասիրությունը հրապարակվել էր 1884 թվականին Կովկասյան բաժնի կայսերական ռուսական աշխարհագրական ընկերության «Записки»-ում։ Ուսումնասիրության առանցքում Արարատի ֆիզիկական և աշխարհագրական նկարագրությունն է, լեռան առանձնահատկությունները, նրա գագաթ հասնելու բարդությունները և տարբեր ժամանակներում իրականացված արշավների ու վերելքների պատմությունը։ Հեղինակը հավաքագրում և վերլուծում է Արարատի գագաթը բարձրանալու բազմաթիվ փորձերի վերաբերյալ տեղեկությունները՝ ուշադրություն դարձնելով ճանապարհներին, բնական պայմաններին, եղանակային դժվարություններին, բարձրության ազդեցությանը, տեղանքի առանձնահատկություններին և արշավախմբերի կազմակերպմանը։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև որպես պատմական աղբյուր, քանի որ այն փաստագրում է 19-րդ դարի ընթացքում Արարատի նկատմամբ եվրոպացի և ռուս ճանապարհորդների, գիտնականների ու լեռնագնացների հետաքրքրությունը և ներկայացնում է այն ժամանակվա գիտական պատկերացումները լեռան վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ տեղ ունի Ֆրիդրիխ Պարրոտի 1829 թվականի վերելքը, որը համարվում է Մեծ Արարատի առաջին փաստագրված հաջող գագաթ բարձրացումը, ինչպես նաև դրան նախորդած և հաջորդած բազմաթիվ անհաջող ու հաջող փորձերը։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ լեռնագնացության պատմությունը ներկայացվում է ոչ միայն որպես արկածների և վտանգների շարք, այլև որպես գիտական հետազոտությունների բաղկացուցիչ մաս։ Արարատի ուսումնասիրությունը կապվում է աշխարհագրության, երկրագիտության, տեղագրության, բնագիտության և տարածաշրջանի պատմության հետ, ինչի շնորհիվ գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև Կովկասի և Հայկական լեռնաշխարհի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Վեյդենբաումի այս նյութը հետագայում ընդգրկվել է նրա «Կովկասյան էտյուդներ» ժողովածուի մեջ, որը ներառում է Կովկասի պատմությանը, ազգագրությանը, ճանապարհորդություններին և գրականությանը վերաբերող մի շարք ուսումնասիրություններ։ Աշխատությունը հատկապես արժեքավոր է Արարատի պատմական ընկալման, 19-րդ դարի ճանապարհորդական ու գիտական գրականության և վաղ շրջանի լեռնագնացության պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, լեռնագնացության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագիտության և կովկասագիտության մասնագետներին, ինչպես նաև Արարատի մասին պատմական աղբյուրներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1918-1930 թվականներին Հայաստանում Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույց կոմիտեի գործունեության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո հայ ժողովրդի ծանր սոցիալ-տնտեսական և ժողովրդագրական իրավիճակի, փախստականների ու որբերի խնդիրների, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության գոյության առաջին տարիների պատմական համատեքստում։ Կազմակերպությունը սկզբնավորվել էր 1915 թվականին՝ Օսմանյան կայսրությունում հայերի զանգվածային տեղահանությունների և կոտորածների հետևանքով առաջացած մարդասիրական աղետին արձագանքելու նպատակով, իսկ 1918 թվականին գործունեության ընդլայնմանը զուգահեռ ստացավ Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույց կոմիտե անվանումը։ 1919 թվականի օգոստոսին այն ԱՄՆ Կոնգրեսի հատուկ ակտով վերակազմավորվեց որպես Near East Relief՝ պահպանելով լայնածավալ մարդասիրական առաքելությունը։ Աշխատության առանցքային թեմաներից է Հայաստանի տարածքում բնակչությանը ցուցաբերված օգնությունը, որը ներառում էր սննդամթերքի, հագուստի, կենցաղային անհրաժեշտ պարագաների և այլ նյութական միջոցների տրամադրում։ Հատկապես ծանր էր որբերի, անապահով ընտանիքների, գաղթականների և պատերազմի ու ցեղասպանության հետևանքով տեղահանված մարդկանց վիճակը, ուստի նպաստամատույց գործունեության կարևոր ուղղություն դարձավ նրանց ֆիզիկական գոյության ապահովումը և հետագա սոցիալական վերականգնումը։ Կազմակերպության գործունեությունը Հայաստանում սերտորեն առնչվում էր նաև որբանոցների, հիվանդանոցների, դպրոցների և այլ բարեգործական հաստատությունների ստեղծման ու պահպանման աշխատանքներին։ ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի պատմական փաստաթղթերը ցույց են տալիս, որ 1920 թվականին Հայաստանի Հանրապետությունում և Անդրկովկասում գործող որբանոցներն ու հիվանդանոցները փոխանցվել էին Near East Relief-ի կառավարմանը, ինչը վկայում է կազմակերպության՝ շտապ օգնությունից դեպի ավելի երկարաժամկետ սոցիալական և վերականգնողական աշխատանքի անցնելու մասին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել կազմակերպության և Հայաստանի Հանրապետության պետական կառույցների, ինչպես նաև այլ միջազգային ու բարեգործական կազմակերպությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում օգնության արդյունավետ կազմակերպումը պահանջում էր սննդի և այլ բեռների տեղափոխում, դրանց բաշխման համակարգի ստեղծում, տեղական մասնագետների և աշխատակիցների ներգրավում, ինչպես նաև տարբեր հաստատությունների գործունեության համակարգում։ Միաժամանակ կազմակերպության գործունեությունը երբեմն ուղեկցվում էր քաղաքական կասկածներով և դրա իրական նպատակների վերաբերյալ քննարկումներով, թեև իր պաշտոնական դիրքորոշմամբ այն ընդգծում էր մարդասիրական և ոչ քաղաքական առաքելությունը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ամերիկյան հասարակության կողմից կազմակերպված դրամահավաքների ուսումնասիրությունը։ Ամերիկյան քաղաքացիների անհատական նվիրատվությունները կազմակերպության գործունեության հիմնական ֆինանսական աղբյուրներից էին, իսկ մարդասիրական քարոզարշավները լայն արձագանք էին ստանում եկեղեցական, հասարակական և բարեգործական շրջանակներում։ 1915-1930 թվականների ընթացքում կազմակերպությունը հավաքագրել և տնօրինել է հսկայական միջոցներ՝ օգնություն հասցնելով տարածաշրջանի տարբեր ժողովուրդների և համայնքների ներկայացուցիչներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի որբախնամության խնդիրը։ Հայոց ցեղասպանությունից հետո հազարավոր երեխաներ հայտնվել էին առանց ընտանիքի և սոցիալական պաշտպանության, և նրանց համար ստեղծվեցին բազմաթիվ որբանոցներ ու խնամքի կենտրոններ։ Կազմակերպության պատմական գործունեության վերաբերյալ աղբյուրները նշում են, որ մինչև 1930 թվականը այն խնամք է տրամադրել ավելի քան 132,000 որբերի, որոնց մեծ մասը հայեր էին։ Որբանոցների գործունեությունը չէր սահմանափակվում միայն սննդով և կացարանով․ երկարաժամկետ ծրագրերում կարևոր էին նաև կրթությունը, մասնագիտական պատրաստությունը, առողջապահական սպասարկումը և երեխաներին ինքնուրույն կյանքի նախապատրաստելը։ Այս առումով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու կազմակերպության դերը ոչ միայն որպես արտակարգ իրավիճակներում օգնություն տրամադրող կառույցի, այլև որպես սոցիալական վերականգնման և մարդկային կապիտալի պահպանման գործոն։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև բժշկական օգնության կազմակերպումը։ Հիվանդանոցների, բուժկետերի և առողջապահական ծառայությունների գործունեությունը հատկապես կարևոր էր այն պայմաններում, երբ պատերազմը, սովը, համաճարակները և բնակչության տեղաշարժերը զգալիորեն վատթարացրել էին հանրային առողջության վիճակը։ Նպաստամատույց ծրագրերի միջոցով իրականացվող առողջապահական աշխատանքը լրացնում էր սննդի և կացարանի ապահովման ծրագրերը՝ ձևավորելով օգնության համալիր համակարգ։ Մեկ այլ կարևոր ուղղություն է կրթական և մասնագիտական վերականգնումը։ Կազմակերպության երկարաժամկետ ծրագրերում դպրոցների և մասնագիտական ուսուցման կենտրոնների ստեղծումը նպատակ ուներ ոչ միայն պահպանել երեխաների և երիտասարդների ֆիզիկական գոյությունը, այլև նրանց տալ կրթություն և մասնագիտություն՝ հետագայում ինքնուրույն կյանք վարելու հնարավորությամբ։ Այս մոտեցումը ցույց է տալիս, որ մարդասիրական օգնությունը աստիճանաբար վերածվում էր սոցիալական վերակառուցման ծրագրի։ Հայաստանի համար կազմակերպության գործունեության առանձնահատկությունն այն էր, որ այն իրականացվում էր նորանկախ պետականության ձևավորման, տնտեսական դժվարությունների, բնակչության տեղաշարժերի և տարածաշրջանային քաղաքական անկայունության պայմաններում։ Այդ հանգամանքները մեծացնում էին արտաքին մարդասիրական օգնության նշանակությունը և միաժամանակ բարդացնում դրա կազմակերպումն ու բաշխումը։ ԱՄՆ-ի կողմից տրամադրվող պետական և մասնավոր օգնության ընդհանուր ծավալները նույնպես զգալի էին. 1920 թվականի ամերիկյան պաշտոնական փաստաթղթերում Հայաստանի և Անդրկովկասի օգնության համար արձանագրված են մի քանի աղբյուրներից ձևավորված միլիոնավոր դոլարների հատկացումներ, որոնց թվում՝ Near East Relief-ի նվիրատվությունները։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս գնահատելու Ամերկոմի գործունեության երկարաժամկետ հետևանքները Հայաստանի հասարակական կյանքում։ Կազմակերպության գործունեությունը նպաստեց հազարավոր մարդկանց փրկությանը, որբերի խնամքին, առողջապահական ու կրթական հաստատությունների պահպանմանը և պատերազմի ու ցեղասպանության հետևանքներից տուժած բնակչության վերականգնմանը։ Միևնույն ժամանակ դրա պատմությունը կարելի է դիտարկել հայ-ամերիկյան հարաբերությունների և միջազգային մարդասիրական համագործակցության զարգացման ավելի լայն համատեքստում։ 1930 թվականին Near East Relief-ի գործունեությունը վերափոխվեց Near East Foundation-ի ստեղծմամբ, ինչը խորհրդանշում էր արտակարգ օգնության փուլից դեպի ավելի երկարաժամկետ զարգացման ծրագրերի անցումը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, ցեղասպանագետներին, մարդասիրական կազմակերպությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, սփյուռքագետներին և հայ-ամերիկյան հարաբերությունների ուսումնասիրողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու 1918-1930 թվականներին Հայաստանում իրականացված ամերիկյան մարդասիրական լայնածավալ գործունեության հիմնական ուղղությունները, դրա կազմակերպական մեխանիզմները և ազդեցությունը հայ բնակչության սոցիալական ու ժողովրդագրական վերականգնման վրա՝ ընդգծելով այն կարևոր դերը, որն ունեցել է միջազգային օգնությունը հետցեղասպանական և հետպատերազմյան Հայաստանի ամենածանր տարիներին։

Экономика

Այս աշխատությունը նվիրված է մրցակցության արդյունավետության և ձեռնարկությունների գնային ռազմավարությունների փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը ժամանակակից շուկայական տնտեսության պայմաններում։ Գրքում ներկայացվում է, թե ինչպես է մրցակցային միջավայրը ձևավորում գնային քաղաքականությունը և ինչպես են ձեռնարկությունները կիրառում տարբեր ռազմավարություններ՝ շահութաբերությունը պահպանելու և շուկայում դիրքերը ամրապնդելու նպատակով։ Հեղինակը անդրադառնում է գնագոյացման հիմնական մոտեցումներին՝ ծախսերի վրա հիմնված, պահանջարկի վրա հիմնված և մրցակցության վրա հիմնված մեթոդներ՝ բացատրելով դրանց կիրառման առավելություններն ու սահմանափակումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մրցակցության արդյունավետության գնահատման չափանիշներին, շուկայի կառուցվածքների առանձնահատկություններին և գնային պատերազմների ազդեցությանը ձեռնարկությունների վարքագծի վրա։ Գրքում քննարկվում են նաև բրենդի արժեքի, սպառողական ընկալման և շուկայի հատվածավորման դերը գնային ռազմավարության ձևավորման գործընթացում։ Վերլուծվում է, թե ինչպես կարող է ճիշտ մշակված գնային քաղաքականությունը նպաստել մրցակցային առավելության ձեռքբերմանը և երկարաժամկետ կայուն զարգացմանը։ Աշխատությունը համադրում է տեսական մոտեցումները և գործնական օրինակները՝ օգտակար լինելով տնտեսագետների, մարքեթինգի մասնագետների, ձեռնարկատերերի և կառավարման ոլորտի ուսանողների համար։