Ոչ ֆինանսական նորարարական կառավարչական հաշվապահության գործիքների և Իրանի արժեթղթերի շուկայում ցուցակված կազմակերպությունների ռիսկի ու եկամտաբերության փոխհարաբերությունները

Сельское хозяйство

Աշխատությունը ներառում է հողի կառուցվածքի, կազմի և հատկությունների ուսումնասիրություն, հողի մշակման եղանակների գիտական հիմնավորումներ, ինչպես նաև դրանց կապը համապատասխան մեքենաների և գործիքների ընտրության հետ՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարելի է ճիշտ համադրել տեխնոլոգիան և բնական պայմանները։ Գրքում մանրամասն ներկայացվում են հողի մշակման հիմնական տեսակները, ցանքաշրջանառության կազմակերպումը, պարարտացման համակարգերը և ոռոգման մեթոդները՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով դրանց մեխանիզացված իրականացմանը։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև մշակաբույսերի աճեցման տեխնոլոգիաներին, արտադրական գործընթացների ավտոմատացման և մեքենայացման արդյունավետության բարձրացման ուղիներին՝ ընդգծելով ռեսուրսների խնայողության և աշխատանքի արտադրողականության մեծացման կարևորությունը։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում հողի էրոզիայի կանխարգելման միջոցառումներին և տեխնիկայի ճիշտ կիրառմանը տարբեր ռելիեֆային և կլիմայական պայմաններում, ինչը հատկապես կարևոր է բարդ բնական միջավայրերում աշխատելու համար։ Գիրքը նպատակ ունի ձևավորել մասնագետների, որոնք կարող են ոչ միայն շահագործել գյուղատնտեսական տեխնիկան, այլ նաև հասկանալ երկրագործության կենսաբանական և էկոլոգիական հիմքերը՝ ապահովելով կայուն և արդյունավետ արտադրություն։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է վեստիբուլյար միջուկային համալիրի նեյրոպլաստիկ փոփոխությունների ուսումնասիրությանը տարբեր փորձարարական ազդեցությունների պայմաններում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով թրթռման, վեստիբուլյար ծայրամասային ապարատի ֆունկցիոնալ խանգարման և հիպոթալամուսային ծագման նեյրոպեպտիդի հնարավոր պաշտպանիչ ազդեցության փոխկապակցվածությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է կենտրոնական նյարդային համակարգի այն հարմարվողական մեխանիզմների բացահայտման վրա, որոնք ակտիվանում են վեստիբուլյար տեղեկատվության բնականոն հոսքի փոփոխության կամ խախտման դեպքում։ Վեստիբուլյար միջուկային համալիրը դիտարկվում է որպես հավասարակշռության, տարածական կողմնորոշման, դիրքային վերահսկողության և շարժումների համակարգման գործընթացներում կարևոր դեր ունեցող նյարդային կառույց, որը սերտորեն փոխազդում է ուղեղի այլ բաժինների հետ։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է նեյրոպլաստիկության ուսումնասիրությունը՝ որպես նյարդային համակարգի կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ վերակազմավորման կարողություն։ Վեստիբուլյար համակարգի գործունեության փոփոխության դեպքում կենտրոնական նյարդային կառույցներում կարող են զարգանալ փոխհատուցողական գործընթացներ, որոնց շնորհիվ օրգանիզմը որոշ չափով հարմարվում է փոփոխված զգայական տեղեկատվությանը։ Քննության են առնվում այդ վերակազմավորման ժամանակային առանձնահատկությունները, տարբեր նեյրոնային խմբերի մասնակցությունը և նյարդային կապերի ֆունկցիոնալ փոփոխությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թրթռման ազդեցությանը։ Թրթռումը դիտարկվում է որպես ֆիզիկական գործոն, որը կարող է փոփոխել վեստիբուլյար համակարգի զգայական մուտքերը և համապատասխան նյարդային կենտրոնների ակտիվությունը։ Ուսումնասիրվում է երկարատև կամ կրկնվող թրթռային ազդեցության պայմաններում վեստիբուլյար միջուկների պատասխանների բնույթը և կենտրոնական նյարդային համակարգի հարմարվողական հնարավորությունները։ Այս ուղղությամբ կարևոր է պարզել, թե ինչպես է փոփոխվում նեյրոնների ակտիվությունը և ինչպիսի փոխհատուցողական մեխանիզմներ են ձևավորվում շարունակական զգայական գրգռման պայմաններում։ Հետազոտության մյուս կարևոր փորձարարական ուղղությունը կապված է լաբիրինթոսային ապարատի ֆունկցիայի խախտման հետ։ Նման պայմաններում փոփոխվում կամ նվազում է ծայրամասային վեստիբուլյար ազդակների մուտքը կենտրոնական նյարդային համակարգ, ինչի հետևանքով կարող են առաջանալ հավասարակշռության և շարժումների համակարգման ժամանակավոր խանգարումներ։ Կենտրոնական նյարդային համակարգը, սակայն, ունի որոշակի փոխհատուցողական ներուժ, և ժամանակի ընթացքում կարող են ակտիվանալ այլ զգայական համակարգերի ու նյարդային կենտրոնների մասնակցությամբ հարմարվողական մեխանիզմներ։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են այդ կենտրոնական փոխհատուցման նեյրոֆիզիոլոգիական հիմքերը և վեստիբուլյար միջուկային համալիրում տեղի ունեցող փոփոխությունները։ Կարևորվում է աջ և ձախ կողմերի նեյրոնային ակտիվության հավասարակշռության խնդիրը, քանի որ ծայրամասային վեստիբուլյար ազդակների փոփոխությունը կարող է խախտել երկու կողմերի միջև բնականոն ֆունկցիոնալ հարաբերակցությունը։ Վերականգնման ընթացքում նյարդային համակարգում տեղի ունեցող վերակազմավորումները կարող են նպաստել այդ անհավասարակշռության աստիճանական նվազմանը։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալ կենտրոնական վեստիբուլյար փոխհատուցման մեխանիզմները։ Առանձին նշանակություն է տրվում վեստիբուլյար միջուկների և ուղեղի այլ կառույցների փոխազդեցությանը։ Քննության են առնվում ուղեղիկի, ցանցանման գոյացության, շարժողական կենտրոնների և զգայական այլ համակարգերի հետ ֆունկցիոնալ կապերը։ Տեսողական և սոմատոսենսորային տեղեկատվության դերը հատկապես կարևոր կարող է դառնալ այն պայմաններում, երբ վեստիբուլյար ազդակների բնականոն հոսքը խախտված է։ Նման բազմահամակարգային փոխազդեցությունը դիտարկվում է որպես նյարդային համակարգի հարմարվողականության կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտության առանձնահատուկ ուղղություններից է հիպոթալամուսային նեյրոպեպտիդի ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Նեյրոպեպտիդները կենտրոնական նյարդային համակարգում կարող են հանդես գալ որպես նեյրոնային գործունեությունը կարգավորող կենսաբանական ազդանշանային մոլեկուլներ։ Աշխատությունում գնահատվում է ընտրված նեյրոպեպտիդի հնարավոր պաշտպանիչ ազդեցությունը վեստիբուլյար համակարգի վրա փորձարարական ծանրաբեռնվածության կամ ֆունկցիոնալ խանգարման պայմաններում։ Հիմնական խնդիրը պարզելն է, թե արդյոք դրա ազդեցությունը կարող է նպաստել նեյրոնների ֆունկցիոնալ կայունության պահպանմանը, հարմարվողական գործընթացների ակտիվացմանը կամ վեստիբուլյար ֆունկցիայի վերականգնման ընթացքի բարելավմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում նեյրոպեպտիդի ազդեցության հնարավոր մեխանիզմներին։ Դիտարկվում է դրա մասնակցությունը նեյրոնների գրգռականության, սինապսային հաղորդման և նեյրոնային ցանցերի ֆունկցիոնալ վերակազմավորման կարգավորմանը։ Այս գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել նեյրոպեպտիդային կարգավորման նշանակությունը ոչ միայն վեստիբուլյար համակարգի, այլև ընդհանուր նեյրոպլաստիկության տեսանկյունից։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել փորձարարական նեյրոֆիզիոլոգիական, էլեկտրոֆիզիոլոգիական, հյուսվածաբանական և վիճակագրական մոտեցումները, որոնց միջոցով համեմատվում են տարբեր փորձարարական խմբերում ստացված տվյալները։ Նեյրոնների ակտիվության գրանցումը և պատասխանների բնութագրումը հնարավորություն են տալիս գնահատել վեստիբուլյար միջուկների ֆունկցիոնալ վիճակը, իսկ տարբեր ժամանակահատվածներում կատարված դիտարկումները՝ բացահայտել նեյրոպլաստիկ փոփոխությունների զարգացման դինամիկան։ Կարևորվում է վերահսկիչ և փորձարարական խմբերի համեմատությունը, որի միջոցով հնարավոր է առանձնացնել թրթռման, լաբիրինթոսային ֆունկցիայի խանգարման և նեյրոպեպտիդային ազդեցության հետ կապված փոփոխությունները։ Առանձին տեղ է հատկացվում վերականգնողական գործընթացների գնահատմանը։ Ուսումնասիրվում է, թե որքան արագ և ինչ աստիճանով է կենտրոնական նյարդային համակարգը կարողանում փոխհատուցել վեստիբուլյար տեղեկատվության փոփոխությունը, ինչպես են այդ ընթացքում վերակազմավորվում նեյրոնային պատասխանները և ինչ դեր կարող է ունենալ նեյրոպեպտիդային կարգավորումը։ Այսպիսի ուսումնասիրությունները հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել նյարդային համակարգի հարմարվողական ռեսուրսների մասին։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը պայմանավորված է վեստիբուլյար միջուկային համալիրի պլաստիկության մեխանիզմների, տարբեր ֆիզիկական և ֆունկցիոնալ ազդեցությունների պայմաններում կենտրոնական փոխհատուցման գործընթացների և նեյրոպեպտիդային կարգավորման փոխկապակցվածության համալիր ուսումնասիրությամբ։ Ստացված տվյալները կարող են նպաստել վեստիբուլյար համակարգի նեյրոֆիզիոլոգիայի, զգայական համակարգերի պլաստիկության և կենտրոնական նյարդային համակարգի հարմարվողական մեխանիզմների վերաբերյալ պատկերացումների խորացմանը։ Կիրառական նշանակությունը կապված է վեստիբուլյար ֆունկցիայի խանգարումների ժամանակ վերականգնողական և պաշտպանիչ մեխանիզմների գիտական հիմքերի հետագա ուսումնասիրման հնարավորության հետ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել նեյրոֆիզիոլոգիայի, նյարդաբանության, վեստիբուլոլոգիայի, զգայական համակարգերի ֆիզիոլոգիայի և փորձարարական նյարդագիտության ոլորտների հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

География

Աշխատությունը նվիրված է Մեծամոր և Հրազդան գետերի ջրի որակի համալիր գնահատմանը՝ ինդեքսային մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է գնահատել այս երկու կարևոր գետային համակարգերի ջրերի էկոլոգիական և հիդրոքիմիական վիճակը, բացահայտել ջրի որակի վրա ազդող հիմնական գործոնները և տարբեր ցուցանիշների համադրմամբ ստանալ ջրային միջավայրի ընդհանուր վիճակի առավել ամբողջական գնահատական։ Ուսումնասիրության հիմքում կարող են դրվել գետերի ջրի ֆիզիկաքիմիական, հիդրոքիմիական և, անհրաժեշտության դեպքում, կենսաբանական ցուցանիշների վերաբերյալ տվյալները։ Դրանց թվում կարող են ուսումնասիրվել ջրի ջերմաստիճանը, թթվայնությունը, լուծված թթվածնի պարունակությունը, հանքայնությունը, կախված նյութերը, օրգանական աղտոտվածության ցուցանիշները, սննդանյութերի միացությունները, ինչպես նաև տարբեր մետաղների և այլ աղտոտիչների առկայությունը։ Ինդեքսային մեթոդների կիրառումը հնարավորություն է տալիս բազմաթիվ առանձին ցուցանիշները միավորել միասնական գնահատման համակարգում և ջրի որակը ներկայացնել համեմատաբար պարզ ու համադրելի ձևով։ Աշխատանքում կարող են կիրառվել ջրի որակի տարբեր ինդեքսներ, որոնց միջոցով գնահատվում են առանձին ցուցանիշների շեղումները սահմանված նորմերից և դրանց ընդհանուր ազդեցությունը ջրի որակի վրա։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև նմուշառման տարբեր կետերի և ժամանակաշրջանների տվյալների համեմատությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտել աղտոտվածության տարածական և սեզոնային փոփոխությունները։ Մեծամոր և Հրազդան գետերի ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ դրանք կապված են բնակավայրերի, արդյունաբերական և գյուղատնտեսական գործունեության, ինչպես նաև ջրօգտագործման տարբեր գործընթացների հետ։ Հետազոտության ընթացքում կարող են գնահատվել մարդու տնտեսական գործունեության, կենցաղային և արդյունաբերական արտահոսքերի, գյուղատնտեսական հոսքաջրերի և այլ գործոնների հնարավոր ազդեցությունները ջրի որակի վրա։ Երկու գետերի համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել դրանց ջրաքիմիական առանձնահատկությունները, որոշել առավել խնդրահարույց ցուցանիշները և գնահատել ջրային էկոհամակարգերի վրա հնարավոր ազդեցությունները։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից է նաև ջրի որակի գնահատման արդյունքների համապատասխանեցումը սահմանված չափորոշիչներին և ջրային ռեսուրսների պահպանության պահանջներին։ Ստացված արդյունքները կարող են օգտագործվել գետերի էկոլոգիական վիճակի մշտադիտարկման, աղտոտման աղբյուրների բացահայտման, ջրային ռեսուրսների կառավարման և բնապահպանական միջոցառումների մշակման համար։ Ինդեքսային մոտեցումը գործնական արժեք ունի նաև այն պատճառով, որ հնարավորություն է տալիս տարբեր ժամանակահատվածներում կամ տարբեր գետային հատվածներում ստացված տվյալները համեմատել միասնական չափանիշների միջոցով։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել բնապահպաններին, հիդրոքիմիկոսներին, էկոլոգներին, ջրային ռեսուրսների կառավարման մասնագետներին, աշխարհագրագետներին, կենսաբաններին, գիտաշխատողներին և շրջակա միջավայրի մոնիթորինգով զբաղվող մասնագետներին ու ուսանողներին։

Экономика

Գործազրկության ձևերը ներկայացնում են այն տարբեր տեսակները, որոնց միջոցով մարդիկ կարող են մնալ առանց աշխատանքի՝ տարբեր տնտեսական, կառուցվածքային կամ ժամանակավոր պատճառներով։ Առավել տարածված ձևերից է ֆրիկցիոն գործազրկությունը, որը կապված է աշխատանքի փոփոխման կամ նոր աշխատանք փնտրելու բնական գործընթացի հետ և սովորաբար համարվում է կարճաժամկետ։ Կառուցվածքային գործազրկությունը առաջանում է, երբ աշխատուժի հմտությունները չեն համապատասխանում աշխատաշուկայի պահանջներին կամ տնտեսության կառուցվածքը փոխվում է՝ օրինակ տեխնոլոգիական առաջընթացի հետևանքով։ Ցիկլային գործազրկությունը պայմանավորված է տնտեսական անկումներով, երբ ընդհանուր պահանջարկը նվազում է և ընկերությունները կրճատում են աշխատատեղերը։ Կա նաև սեզոնային գործազրկություն, որը առաջանում է տարվա որոշ ժամանակահատվածներում՝ կապված գյուղատնտեսության, զբոսաշրջության կամ այլ սեզոնային ոլորտների առանձնահատկությունների հետ։ Երբեմն առանձնացվում է նաև թաքնված գործազրկությունը, երբ մարդիկ աշխատում են իրենց կարողություններից ցածր արդյունավետությամբ կամ պաշտոնապես համարվում են զբաղված, բայց իրականում չունեն լիարժեք աշխատանք։ Գործազրկության տարբեր ձևերի ուսումնասիրությունը կարևոր է, քանի որ այն թույլ է տալիս պետություններին մշակել արդյունավետ զբաղվածության քաղաքականություն, նվազեցնել սոցիալական խնդիրները և ապահովել տնտեսական կայունություն։

История

Աշխատությունը նվիրված է Ճապոնիայի զարգացման առանձնահատկություններին և ճապոնական հասարակության այն գործոններին, որոնք նպաստել են երկրի տնտեսական, տեխնոլոգիական և մշակութային վերելքին։ «Ճապոնական հրաշք» հասկացությունը հիմնականում առնչվում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո Ճապոնիայի արագ տնտեսական վերականգնմանն ու արդյունաբերական զարգացմանը, որի արդյունքում երկիրը կարճ ժամանակահատվածում դարձավ համաշխարհային տնտեսության առաջատար կենտրոններից մեկը։ Հրատարակությունը դիտարկում է այդ գործընթացի մարդկային և հասարակական կողմերը՝ ուշադրություն դարձնելով ճապոնացիների ազգային ինքնությանը, պատմական փորձին, արժեքային համակարգին, աշխատանքային մշակույթին և հասարակական վարքագծի առանձնահատկություններին։ Ճապոնիայի զարգացման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու կրթության, գիտության, տեխնոլոգիաների, արտադրության կազմակերպման, կառավարման և սոցիալական համերաշխության նշանակությանը։ Կարևորվում է նաև ավանդույթների և արդիականացման փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև այն, թե ինչպես է ճապոնական հասարակությունը պահպանել մշակութային ինքնատիպությունը՝ միաժամանակ յուրացնելով նորարարական մոտեցումներ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել Ճապոնիայի պատմությամբ, մշակույթով, տնտեսությամբ և հասարակական զարգացմամբ զբաղվող ընթերցողներին, ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Лингвистика

Այս գիրքը նվիրված է Ավետիք Իսահակյանի բանաստեղծական լեզվի ձևավորման, զարգացման և ինքնատիպ առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ քննության են առնվում Իսահակյանի ստեղծագործական տարբեր շրջանները՝ ցույց տալու համար, թե ինչպես է ժամանակի ընթացքում փոփոխվել և հարստացել նրա լեզվական համակարգը՝ պահպանելով միաժամանակ բանաստեղծի անհատական ոճի հիմնական հատկանիշները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի, դարձվածքների, ժողովրդական խոսքի տարրերի, բարբառային ձևերի, հնաբանությունների և գրական լեզվի միջոցների կիրառությանը, ինչպես նաև դրանց գեղարվեստական նշանակությանը։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Իսահակյանի լեզուն սերտորեն կապված է ժողովրդական բանահյուսության, ազգային մտածողության և հայերենի կենդանի խոսքի հետ, ինչի շնորհիվ նրա բանաստեղծությունները ձեռք են բերում բնականություն, հուզական անմիջականություն և ազգային ինքնատիպություն։ Քննարկվում են նաև լեզվի հնչերանգային և շարահյուսական առանձնահատկությունները, նախադասությունների կառուցվածքը, կրկնությունների, զուգահեռ կառույցների, հարցական և բացականչական ձևերի կիրառությունը, որոնք կարևոր դեր են կատարում բանաստեղծական խոսքի երաժշտականության և զգացմունքային ազդեցության ստեղծման գործում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ բանաստեղծի լեզուն կարողանում է միավորել պարզ և հասկանալի արտահայտությունը խորքային փիլիսոփայական ու հոգեբանական բովանդակության հետ։ Աշխատության միջոցով կարելի է հետևել նաև այն փոփոխություններին, որոնք պայմանավորված են հեղինակի ստեղծագործական հասունացմամբ, թեմատիկ հետաքրքրությունների ընդլայնմամբ և հայ գրական լեզվի ընդհանուր զարգացման ընթացքով։ Իսահակյանի բառարվեստը ներկայացվում է որպես ավանդականի և նորի յուրահատուկ համադրություն, որտեղ ժողովրդական լեզվամտածողությունը վերածվում է բարձրարվեստ գրական խոսքի։ Գիրքը արժեքավոր նյութ է հայ բանաստեղծական լեզվի, Իսահակյանի ստեղծագործության, հայ գրական լեզվի պատմական զարգացման և ոճաբանության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, լեզվաբաններին, ուսանողներին, ուսուցիչներին և հայ գրականության ու լեզվի զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողներին։