Ոչ ստանդարտ խնդիրների և մեթոդների կիրառությունը մաթեմատիկայի դպրոցական դասընթացի ուսուցման գործընթացում

История

Այս աշխատությունը նվիրված է 1683 թվականին հայերեն գրառմամբ պահպանված Վերսալի նկարագրության ուսումնասիրությանը և ներկայացնում է բացառիկ արժեք ունեցող պատմամշակութային աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել XVII դարի վերջին Ֆրանսիայի արքունական միջավայրի, Վերսալի պալատական համալիրի և այնտեղ այցելած հայերի դիտարկումների մասին։ Աշխատության հիմքում ընկած նյութը հատկապես կարևոր է այն պատճառով, որ այն ստեղծվել է ժամանակակից հայի կողմից և հայերենով՝ այն ժամանակաշրջանում, երբ Վերսալը դեռևս գտնվում էր իր ընդարձակման և արքունական կենտրոնի վերածվելու գործընթացում։ Հետազոտության առարկան հրապարակվել է Հովսեփ Օրբելու կողմից 1921 թվականին և ներառվել է «Известия Российской академии истории материальной культуры» պարբերականի առաջին հատորում, որտեղ այն զբաղեցնում է 391–399-րդ էջերը։ Աղբյուրը հատկապես հետաքրքիր է Ֆրանսիայի և հայերի պատմական կապերի տեսանկյունից։ 1683 թվականի փետրվարի 2-ին հայկական պատվիրակություն է ընդունվել Վերսալի և Սեն-Կլու պալատներում, ինչը ցույց է տալիս, որ այդ ժամանակաշրջանում հայ գործիչներն արդեն կարող էին անմիջականորեն առնչվել Ֆրանսիայի արքունական միջավայրին։ Հայերեն գրառման առանձնահատկությունն այն է, որ այն պարզապես ճարտարապետական օբյեկտի չոր նկարագրություն չէ․ այն դիտողի հայացքով ներկայացված վկայություն է, որտեղ եվրոպական արքունական մշակույթը ընկալվում և նկարագրվում է հայերեն լեզվամշակութային միջավայրի շրջանակում։ Այդ պատճառով նյութը արժեքավոր է միաժամանակ մի քանի գիտակարգերի համար։ Պատմաբանի համար այն տեղեկություն է XVII դարի Ֆրանսիայի, Լյուդովիկոս XIV-ի ժամանակաշրջանի արքունական կյանքի և Վերսալի զարգացման վերաբերյալ, իսկ լեզվաբանի համար՝ վաղ աշխարհաբարին ու ժամանակի հայերեն գրավոր լեզվին առնչվող նյութ, որը կարող է ցույց տալ օտար իրականության, տեղանունների և մշակութային հասկացությունների հայերեն փոխանցման եղանակները։ Հովսեփ Օրբելու հրապարակումը հետագայում հենց այդ պատճառով գնահատվել է որպես կարևոր պատմական և լեզվաբանական նյութ պարունակող ուսումնասիրություն։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նկարագրության կառուցվածքի և բովանդակության վերլուծությունը։ Վերսալի պալատական միջավայրը XVII դարում եվրոպական միապետական մշակույթի ամենանշանավոր կենտրոններից էր, և դրա մասին հայերեն ժամանակակից վկայության առկայությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն պալատի ֆիզիկական տեսքը, այլև այն տպավորությունը, որ այն թողնում էր օտարազգի այցելուների վրա։ Նկարագրության մեջ արտացոլված մանրամասները կարող են վերաբերել շինությունների ճոխությանը, ներքին հարդարմանը, արքունական կենցաղին, պարտեզներին, հանդիսավոր միջավայրին և պալատական տարածքի կազմակերպմանը։ Այսպիսի տեղեկությունները հատկապես արժեքավոր են, քանի որ դրանք լրացնում են պաշտոնական ֆրանսիական աղբյուրների շրջանակը՝ ներկայացնելով նույն երևույթը հայկական դիտորդի տեսանկյունից։ Լեզվաբանական առումով աղբյուրը հետաքրքիր է նաև օտար անունների ու հասկացությունների հայերենացման պատճառով։ XVII դարի հայերեն գրավոր լեզուն իր մեջ համադրում էր գրաբարյան ավանդույթը, միջին հայերենից ժառանգված տարրերը և կենդանի խոսակցական լեզվի ազդեցությունը։ Ֆրանսիական տեղանունների, անձնանունների և մշակութային հասկացությունների փոխանցումը կարող է ցույց տալ, թե հայ հեղինակներն ինչպիսի լեզվական միջոցներով էին նկարագրում եվրոպական իրականությունը։ Այդ պատճառով նյութը կարող է օգտագործվել հայերենի պատմական բառապաշարի, օտար բառերի փոխառության, տառադարձության և թարգմանական գործելակերպի ուսումնասիրության համար։ Աղբյուրագիտական տեսանկյունից առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ նյութը պահպանվել և ուսումնասիրվել է մի քանի ձեռագրային կամ գրավոր օրինակների համադրման միջոցով։ Հրատարակության հիմքում ընկած հետազոտական աշխատանքը նախատեսում էր տարբեր օրինակների համեմատություն, լեզվական անկանոնությունների և աղավաղումների ուղղում, ինչպես նաև տարբեր ընթերցումների ներկայացում, ինչը թույլ է տալիս վերականգնել առավել վստահելի քննադատական բնագիր։ Այս մոտեցումը կարևոր է, քանի որ պատմական ձեռագրային աղբյուրներում հնարավոր են արտագրական սխալներ, լեզվական փոփոխություններ և հետագա միջամտություններ, իսկ դրանց համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս առավել ճշգրիտ վերականգնել սկզբնական տեքստը։ Աշխատության արժեքը մեծ է նաև հայկական սփյուռքի և եվրոպական մշակութային միջավայրի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար։ XVII դարում հայ վաճառականները, հոգևորականները և մտավորականները ակտիվորեն ներգրավված էին եվրոպական տարբեր քաղաքների առևտրական և մշակութային կյանքում։ Ֆրանսիայի հետ հայկական կապերի մասին տեղեկությունները ցույց են տալիս, որ հայերի ներկայությունը այնտեղ միայն տնտեսական գործունեությամբ չէր սահմանափակվում, այլ կարող էր ներառել դիվանագիտական, մշակութային և հասարակական շփումներ։ Այս համատեքստում 1683 թվականի գրառումը կարող է դիտարկվել որպես հայ-ֆրանսիական վաղ հարաբերությունների անմիջական վկայություն։ Աշխատության գիտական նշանակությունն այն է, որ այն միավորում է պատմական աղբյուրագիտությունը, հայագիտությունը, լեզվաբանությունը և եվրոպական մշակույթի ուսումնասիրությունը։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էր XVII դարի հայ ընթերցողին կամ դիտորդին ներկայացվում Ֆրանսիայի արքունական աշխարհը, ինչպես էին հայերենում արտահայտվում նոր մշակութային երևույթները և ինչպիսի պատկերացում էր ձևավորվում եվրոպական քաղաքական ու մշակութային կենտրոնների մասին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XVII դարի հայ-եվրոպական մշակութային շփումների, հայերեն պատմագրական և ուղեգրական գրության, Վերսալի վաղ շրջանի պատմության և ժամանակի հայերեն լեզվի զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրման համար։ Այն արժեքավոր է հատկապես այն պատճառով, որ եվրոպական արքունական իրականությունը ներկայացնում է ոչ թե միայն պաշտոնական ֆրանսիական աղբյուրների, այլ հայկական գրավոր վկայության միջոցով։

История

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Սևանա լճի հարավային ափին գտնվող Կելանկրանի ժայռափոր ուրարտական սեպագիր արձանագրության մանրամասն վերլուծությանը, որը վերագրվում է Ուրարտուի արքա Ռուսա Ա-ին։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են արձանագրության տեքստի ընթերցումը, տառադարձությունը, լեզվաբանական և պատմական մեկնաբանությունները, ինչպես նաև քննարկվում են դրա հայտնաբերման, պահպանման և ուսումնասիրության պատմությունը։ Հեղինակը հատուկ ուշադրություն է դարձնում արձանագրությունում հիշատակվող երկրանուններին, տեղանուններին, ռազմական արշավանքներին և շինարարական գործունեությանը՝ փորձելով վերականգնել տարածաշրջանի քաղաքական ու աշխարհագրական պատկերը մ.թ.ա. VIII դարում։ Գիրքը կարևոր սկզբնաղբյուր է ուրարտական պատմության, հին Հայաստանի պատմական աշխարհագրության և սեպագիր արձանագրությունների ուսումնասիրության համար, քանի որ համադրում է տեքստաբանական, պատմագիտական և լեզվաբանական մոտեցումները՝ նպաստելով Ուրարտուի պետական կառուցվածքի, նվաճողական քաղաքականության և մշակութային ժառանգության առավել ամբողջական ընկալմանը։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է խառատային հաստոցների տեխնիկական վիճակի ախտորոշման մեթոդի մշակմանը՝ մշակված մակերևույթի անհարթությունների մեջ պարունակվող տեղեկատվական հատկանիշների վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական գաղափարն այն է, որ դետալի մեխանիկական մշակման արդյունքում ձևավորվող մակերևույթի երկրաչափական և միկրոերկրաչափական առանձնահատկությունները կարող են տեղեկատվություն պարունակել ոչ միայն ընտրված կտրման ռեժիմների, գործիքի և մշակվող նյութի, այլև հաստոցի առանձին հանգույցների տեխնիկական վիճակի մասին։ Քննվում են մակերևույթի անհարթության պարամետրերի ձևավորման օրինաչափությունները և դրանց կապը խառատային մշակման ընթացքում առաջացող թրթռումների, առանցքակալային հանգույցների վիճակի, շարժական միացությունների ճշգրտության, իլիկի աշխատանքի, գործիքի ամրացման և հաստոցի կառուցվածքային համակարգի այլ բնութագրերի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն տեղեկատվական հատկանիշների ընտրությանը, որոնք առավել զգայուն են տեխնիկական վիճակի փոփոխությունների նկատմամբ և կարող են կիրառվել հնարավոր անսարքությունների կամ կարգավորման խախտումների հայտնաբերման համար։ Մշակված մակերևույթի պրոֆիլի ուսումնասիրությունը կարող է ներառել անհարթությունների բարձրության, քայլի, պարբերականության և այլ բնութագրերի գնահատում, ինչպես նաև չափման արդյունքում ստացված ազդանշանների մաթեմատիկական ու վիճակագրական մշակում։ Կարևորվում է մակերևույթի վրա տեխնոլոգիական բնականոն գործընթացով պայմանավորված հետքերի և հաստոցի տեխնիկական վիճակի վատթարացման հետևանքով առաջացող փոփոխությունների տարբերակումը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր աշխատանքային ռեժիմներում ստացված մակերևույթները՝ բացահայտելու համար կտրման արագության, մատուցման, մշակման խորության և գործիքի վիճակի ազդեցությունը ախտորոշիչ հատկանիշների վրա։ Առանձին ուղղությամբ դիտարկվում է փորձարարական տվյալների հիման վրա տեխնիկական վիճակի գնահատման չափանիշների և ախտորոշիչ ալգորիթմների ձևավորումը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հաստոցի վիճակի մասին տեղեկատվություն ստանալ անմիջապես արտադրական գործընթացի արդյունքից՝ մշակված դետալի մակերևույթից, ինչը կարող է լրացնել թրթռումների, աղմուկի, ջերմաստիճանի կամ այլ ֆիզիկական պարամետրերի վրա հիմնված ավանդական ախտորոշման մեթոդները։ Մեթոդի արդյունավետության գնահատման համար կարող է իրականացվել մակերևույթի չափված հատկանիշների և հաստոցի հայտնի տեխնիկական վիճակների համեմատություն՝ որոշելով ընտրված ցուցանիշների զգայունությունն ու ախտորոշիչ նշանակությունը։ Աշխատությունը կարող է նպաստել հաստոցների տեխնիկական սպասարկման արդյունավետության բարձրացմանը, անսարքությունների վաղ հայտնաբերմանը, արտադրանքի որակի կայունացմանը և սարքավորումների չնախատեսված կանգառների նվազեցմանը։ Այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել մեքենաշինության, մետաղների կտրմամբ մշակման, հաստոցաշինության, տեխնիկական ախտորոշման և արտադրական գործընթացների ավտոմատացման ոլորտներում աշխատող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Педагогика

Ստեղծագործությունը մանկավարժահոգեբանական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է տարրական դպրոցում մաթեմատիկայի ուսուցման գործընթացում կիրառվող իմացական ոճերի և դրանց ազդեցությանն աշակերտների մտավոր զարգացման վրա։ Աշխատությունում քննարկվում են այն տարբեր եղանակները, որոնց միջոցով կրտսեր դպրոցականները ընկալում, մշակում և յուրացնում են մաթեմատիկական գիտելիքները՝ հաշվի առնելով նրանց անհատական մտածողության առանձնահատկությունները, ճանաչողական ռազմավարությունները և ուսուցման նախընտրելի ձևերը։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես կարող են տարբեր իմացական ոճերին համապատասխանեցված ուսուցման մեթոդները նպաստել տրամաբանական մտածողության, ուշադրության, հիշողության, վերլուծական ունակությունների և խնդիրների լուծման հմտությունների զարգացմանը։ Ուսումնասիրության մեջ նաև ընդգծվում է ուսուցչի դերը՝ որպես կրթական միջավայրի կազմակերպիչ, որը պետք է կարողանա բացահայտել յուրաքանչյուր աշակերտի ուսուցման առանձնահատկությունները և ապահովել անհատականացված մոտեցում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է մաթեմատիկայի ուսուցումը որպես կրտսեր դպրոցականի ճանաչողական և անձնային զարգացման կարևոր գործոն՝ նպաստելով նրա մտավոր կարողությունների բազմակողմանի ձևավորմանը։

Культура

Հրատարակությունը ներկայացնում է ՀՍՍՀ-ի մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր գրականության մասին մատենագիտական տեղեկատվություն և նախատեսված է ընթերցողներին, հետազոտողներին ու ոլորտի մասնագետներին ընթացիկ հրատարակությունների վերաբերյալ համակարգված տեղեկություն տրամադրելու համար։ Այն ընդգրկում է մշակույթի և արվեստի տարբեր բնագավառներին վերաբերող գրքեր, հոդվածներ, ժողովածուներ և այլ տպագիր նյութեր՝ հնարավորություն տալով արագ կողմնորոշվել տվյալ ժամանակաշրջանում լույս տեսած համապատասխան գրականության մեջ։ Նյութը կազմված է որպես ընթացիկ մատենագիտական տեղեկատու, որի հիմնական նպատակն է գրանցել և դասակարգել նոր հրատարակությունները, ապահովել դրանց վերաբերյալ անհրաժեշտ մատենագիտական տվյալները և հեշտացնել թեմատիկ որոնումը։ Տեղեկատուի միջոցով կարելի է հետևել ՀՍՍՀ-ում մշակութային և գեղարվեստական կյանքի ուսումնասիրությանը վերաբերող գրականության զարգացմանը, բացահայտել առանձին արվեստի ճյուղերին ու մշակույթի ոլորտներին նվիրված աշխատանքները և ձևավորել անհրաժեշտ գրականության ընտրանի։ Հրատարակությունը հատկապես օգտակար է գրադարանների, մատենագիտական ծառայությունների և գիտական հաստատությունների համար, քանի որ այն կարող է ծառայել որպես համալրման, տեղեկատու-մատենագիտական սպասարկման և հետազոտական աշխատանքի օժանդակ աղբյուր։ Այն արժեքավոր նյութ է նաև մշակույթի պատմությամբ, արվեստագիտությամբ, գրականագիտությամբ և Հայաստանի մշակութային ժառանգությամբ զբաղվող մասնագետների համար՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել ոչ միայն առանձին հրատարակություններ, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային գիտելիքի և մասնագիտական գրականության ձևավորման ընդհանուր պատկերը։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն կատարում է տեղեկատվական միջնորդի դեր՝ մեծածավալ և բազմազան գրական հոսքից առանձնացնելով ոլորտին վերաբերող նոր նյութերը և ներկայացնելով դրանք համակարգված մատենագիտական ձևով։ Այդ պատճառով այն կարող է օգտագործվել ինչպես ընթացիկ տեղեկացման, այնպես էլ հետագա գիտական ուսումնասիրությունների, գրականության ցանկերի կազմման և թեմատիկ հետազոտությունների նախնական աղբյուրների որոնման նպատակով։

Технология

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ոռոգման ջրամատակարարման կառավարման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով երկրի գյուղատնտեսական զարգացման, ջրային ռեսուրսների սահմանափակության և ջրային համակարգերի արդյունավետ օգտագործման անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրության կենտրոնում ոռոգման ջրի ձևավորման, բաշխման, մատակարարման և օգտագործման ամբողջ գործընթացն է, ինչպես նաև այդ գործընթացների կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել Հայաստանի ջրային ռեսուրսների տարածքային և սեզոնային բաշխվածությունը, ոռոգման պահանջարկի առանձնահատկությունները և գյուղատնտեսական արտադրության կախվածությունը կայուն ջրամատակարարումից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ոռոգման համակարգերի տեխնիկական վիճակին, ջրանցքների և խողովակաշարերի մաշվածությանը, ջրի կորուստներին, պոմպակայանների արդյունավետությանը և ջրամատակարարման ենթակառուցվածքների շահագործման խնդիրներին։ Կարևոր ուղղություն է ջրային ռեսուրսների կառավարման կազմակերպական և տնտեսական մեխանիզմների ուսումնասիրությունը, այդ թվում՝ ջրի բաշխման պլանավորումը, ջրօգտագործողների մասնակցությունը, վճարային համակարգերը և ջրօգտագործման վերահսկողությունը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ոռոգման ջրի արդյունավետ օգտագործման ժամանակակից մոտեցումներին՝ ջրախնայող տեխնոլոգիաների, կաթիլային և անձրևացման ոռոգման համակարգերի, ջրաչափման և թվային վերահսկողության գործիքների կիրառմանը։ Առանձին կարևորություն ունի կլիմայի փոփոխության ազդեցության գնահատումը, քանի որ ջրային ռեսուրսների հասանելիության փոփոխությունները կարող են մեծացնել գյուղատնտեսության ջրամատակարարման ռիսկերը և պահանջել կառավարման նոր մեխանիզմների ներդրում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև ոռոգման համակարգերի ֆինանսավորման, սպասարկման և վերականգնման խնդիրները, ինչպես նաև պետական կառավարման և ջրօգտագործողների միջև պատասխանատվության ու համագործակցության արդյունավետությունը։ Աշխատանքի նպատակներից է բացահայտել ոռոգման ջրամատակարարման համակարգի հիմնական խոչընդոտները և առաջարկել դրանց հաղթահարման գործնական ուղիներ՝ ուղղված ջրի կորուստների նվազեցմանը, ենթակառուցվածքների արդիականացմանը, կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը և գյուղատնտեսության ջրային ապահովության ամրապնդմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի գյուղատնտեսության կայուն զարգացման, ջրային ռեսուրսների պահպանության և սահմանափակ ջրային պաշարների առավել արդյունավետ ու խնայող օգտագործման տեսանկյունից։