Организация и управление маркетинговой деятельностью на предприятиях НКР

Право

Այս աշխատությունը նվիրված է Եվրոպական միության ինստիտուցիոնալ համակարգում Եվրոպական հանձնաժողովի իրավական դիրքի, լիազորությունների, գործառույթների և գործունեության իրավական հիմքերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության շրջանակում ներկայացվում են հանձնաժողովի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, դրա տեղը Միության ինստիտուցիոնալ կառուցվածքում, ինչպես նաև Եվրոպական միության հիմնադիր պայմանագրերով սահմանված իրավասությունների շրջանակը։ Ուսումնասիրության առանցքում հանձնաժողովի բազմաբնույթ դերակատարությունն է, քանի որ այն միաժամանակ իրականացնում է գործադիր, վարչական, օրենսդրական նախաձեռնության և եվրոպական իրավունքի պահպանման վերահսկողության գործառույթներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օրենսդրական գործընթացում հանձնաժողովի ունեցած դերին, մասնավորապես՝ օրենսդրական առաջարկների մշակմանը և ներկայացմանը, ինչպես նաև ընդունված իրավական ակտերի կատարման ապահովմանը։ Քննարկվում է նաև հանձնաժողովի՝ որպես Եվրոպական միության պայմանագրերի պահպանման երաշխավորի նշանակությունը, որի շրջանակում այն վերահսկում է անդամ պետությունների կողմից ԵՄ իրավական պարտավորությունների կատարումը և անհրաժեշտության դեպքում կարող է նախաձեռնել համապատասխան իրավական ընթացակարգեր։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են հանձնաժողովի իրավասությունների իրականացման հիմնարար սկզբունքները, այդ թվում՝ լիազորությունների վերապահման, սուբսիդիարության և համաչափության սկզբունքները, որոնք սահմանում են Միության և անդամ պետությունների իրավասությունների սահմանները։ Ուսումնասիրվում են նաև հանձնաժողովի կազմակերպական կառուցվածքը, նախագահի և հանձնակատարների իրավական կարգավիճակը, կոլեգիալ որոշումների կայացման առանձնահատկությունները և հանձնաժողովի վարչական ապարատի գործունեությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Եվրոպական հանձնաժողովի և Եվրոպական խորհրդարանի, Եվրոպական միության խորհրդի, Եվրոպական միության դատարանի ու անդամ պետությունների միջև իրավական և գործառութային փոխհարաբերություններին, քանի որ այդ հարաբերությունների միջոցով է ապահովվում ԵՄ ինստիտուցիոնալ հավասարակշռությունը և լիազորությունների փոխադարձ վերահսկողությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հանձնաժողովի մասնակցությանը Եվրոպական միության բյուջեի մշակման և իրականացման, ֆինանսական ծրագրերի կառավարման, միջազգային համաձայնագրերի բանակցման և Միության արտաքին հարաբերությունների իրականացման գործընթացներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հանձնաժողովի իրավական կարգավիճակի առանձնահատկությունները և հասկանալու դրա նշանակությունը Եվրոպական միության իրավակարգի արդյունավետ գործունեության, ընդհանուր շահերի պաշտպանության և միասնական քաղաքականությունների իրականացման գործում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, եվրոպական և միջազգային իրավունքի մասնագետների, քաղաքագետների, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Технология

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ալկալային կապակցանյութերի հիմքով բետոնների գելիոթերմային, այսինքն՝ արևային ջերմային էներգիայի կիրառմամբ մշակման տեսական և տեխնոլոգիական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել, թե արևային ճառագայթման և դրա առաջացրած ջերմային ազդեցության պայմաններում ինչպես են ընթանում բետոնի կառուցվածքագոյացման, ամրացման և կարծրացման գործընթացները, և ինչպիսի տեխնոլոգիական պայմաններ են անհրաժեշտ ստացված նյութի ֆիզիկամեխանիկական հատկությունները բարելավելու համար։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է այն գաղափարը, որ ջերմամշակումը կարող է արագացնել կապակցանյութի և լցանյութերի միջև ընթացող ֆիզիկաքիմիական գործընթացները՝ հնարավորություն տալով ավելի կարճ ժամանակում ստանալ անհրաժեշտ ամրությամբ շինարարական արտադրանք։ Գելիոթերմային մշակման առանձնահատկությունն այն է, որ ավանդական ջերմային աղբյուրների փոխարեն կամ դրանց մասնակի փոխարինմամբ օգտագործվում է արևային էներգիան։ Այդ պատճառով աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել արևային ճառագայթման ինտենսիվության, շրջակա միջավայրի ջերմաստիճանի, խոնավության, մշակման տևողության և բետոնե տարրերի տաքացման արագության ուսումնասիրությունը։ Արևային էներգիայի օգտագործումը հատկապես հետաքրքիր է էներգատար շինարարական տեխնոլոգիաների համար, քանի որ կարող է նվազեցնել վառելիքի կամ էլեկտրական էներգիայի ծախսը և հնարավորություն տալ ջերմամշակման գործընթացը հարմարեցնել տվյալ տարածաշրջանի կլիմայական պայմաններին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է ալկալային բետոնի կառուցվածքագոյացման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը։ Ալկալային կապակցանյութերի դեպքում կարծրացման ընթացքում ձևավորվում են նոր հանքային և կապակցող ֆազեր, որոնց առաջացման արագությունն ու կառուցվածքը կախված են ջերմաստիճանից, խոնավությունից, սկզբնական բաղադրությունից և մշակման ռեժիմից։ Ջերմային ազդեցությունը կարող է արագացնել այդ գործընթացները, սակայն չափազանց ինտենսիվ կամ անհավասար տաքացումը կարող է առաջացնել ներքին լարումներ, խոնավության արագ կորուստ և կառուցվածքի անցանկալի փոփոխություններ։ Հետևաբար գելիոթերմային մշակման օպտիմալ ռեժիմի ընտրությունը տեխնոլոգիական հիմնական խնդիրներից է։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բետոնի բաղադրության տարբեր տարբերակներ՝ փոխելով կապակցանյութի, ակտիվացնող բաղադրիչների, ջրի և լցանյութերի հարաբերակցությունները։ Դրանցից յուրաքանչյուրի համար հնարավոր է գնահատել ջերմամշակման ազդեցությունը սեղմման ամրության, խտության, ծակոտկենության, ջրակլանման, ցրտադիմացկունության և այլ ֆիզիկամեխանիկական ցուցանիշների վրա։ Այսպիսի փորձարարական համեմատությունը թույլ է տալիս որոշել այն բաղադրությունը և մշակման պայմանները, որոնց դեպքում արևային ջերմային ազդեցությունը առավել արդյունավետ է։ Առանձին նշանակություն ունի ջերմաստիճանային ռեժիմի վերահսկումը։ Գելիոթերմային մշակման ընթացքում բետոնե տարրի տարբեր հատվածներ կարող են տաքանալ տարբեր արագությամբ, ուստի անհրաժեշտ է ուսումնասիրել ջերմաստիճանի տարածական բաշխումը և դրա ազդեցությունը նյութի կարծրացման միատեսակության վրա։ Կարող են կիրառվել ջերմաստիճանի չափման, ժամանակային մոնիթորինգի և կառուցվածքային վերլուծության մեթոդներ՝ պարզելու համար մշակման առավել նպատակահարմար պայմանները։ Աշխատանքի կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է շինարարական նյութերի արտադրության էներգատարության նվազեցման հնարավորությամբ։ Եթե արևային էներգիան կարող է ապահովել անհրաժեշտ ջերմային ռեժիմը, ապա որոշակի կլիմայական պայմաններում հնարավոր է կրճատել ավանդական ջերմամշակման էներգետիկ ծախսերը։ Սա հատկապես հետաքրքիր է արևային բարձր ակտիվություն ունեցող տարածաշրջանների համար, որտեղ հնարավոր է նախագծել հատուկ արևային ջերմամշակման կայանքներ կամ խցիկներ։ Միաժամանակ նման տեխնոլոգիան կարող է նպաստել արտադրության բնապահպանական ազդեցության նվազեցմանը՝ նվազեցնելով հանածո վառելիքի օգտագործումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև գելիոթերմային մշակման տեխնիկական կազմակերպմանը։ Անհրաժեշտ է գնահատել արևային էներգիայի հավաքման և կենտրոնացման հնարավոր եղանակները, ջերմամեկուսացման արդյունավետությունը, ջերմության փոխանցումը բետոնե արտադրանքին և մշակման ռեժիմի ավտոմատ կամ կիսաավտոմատ վերահսկման հնարավորությունները։ Այս խնդիրների լուծումը կարևոր է լաբորատոր փորձերից արդյունաբերական կիրառության անցնելու համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է բետոնի տեխնոլոգիան, նյութագիտությունը և արևային էներգիայի կիրառական հնարավորությունները՝ նպատակ ունենալով մշակել ալկալային բետոնների գելիոթերմային մշակման գիտական և տեխնոլոգիական հիմքերը։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտագործվել էներգախնայող շինարարական տեխնոլոգիաների զարգացման, բետոնի ջերմամշակման գործընթացների կատարելագործման և արևային էներգիայի արդյունավետ օգտագործման համար՝ հատկապես այն պայմաններում, որտեղ արևային ռեսուրսը բավարար է տեխնոլոգիական անհրաժեշտ ջերմային ռեժիմ ապահովելու համար։

Экономика

Базовый курс по рынку ценных бумаг աշխատությունը ֆինանսների և ներդրումային տնտեսագիտության ոլորտի ուսումնական ձեռնարկ է, որը ներկայացնում է արժեթղթերի շուկայի կառուցվածքը և գործունեության հիմնական սկզբունքները, այն բացատրում է բաժնետոմսերի, պարտատոմսերի և այլ ֆինանսական գործիքների տեսակները, դրանց թողարկման և շրջանառության մեխանիզմները, գիրքը անդրադառնում է ֆոնդային շուկաների գործառույթներին, բորսաների աշխատանքին, ներդրումային ռազմավարություններին և պորտֆելի ձևավորման հիմունքներին, միաժամանակ ընդգրկելով արժեթղթերի գնահատման, ռիսկի և եկամտաբերության վերլուծության հիմնական մեթոդները, ինչը այն դարձնում է կարևոր աղբյուր ֆինանսների, ներդրումների և բանկային գործի ուսանողների ու մասնագետների համար։

География

Աշխատությունը նվիրված է Armenia գետային համակարգերի ջրային ռեժիմի փուլերի համակողմանի ուսումնասիրությանը և դրանց կանխատեսման գիտական մեթոդների մշակմանը։ Գրքում վերլուծվում են գետերի հոսքի սեզոնային և երկարաժամկետ փոփոխությունները, դրանց վրա ազդող կլիմայական, օրգանոգեն և անտրոպոգեն գործոնները, ինչպես նաև հիդրոլոգիական ցիկլի առանձնահատկությունները տարբեր տարածաշրջաններում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ջրային ռեժիմի փուլերի դասակարգման սկզբունքները՝ ներառյալ բարձր ջրատվության, ցածր ջրատվության և սելային գործընթացների դինամիկան՝ ընդգծելով դրանց փոխկապակցվածությունը տեղումների, ձնհալքի և գոլորշացման գործընթացների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մաթեմատիկական մոդելավորման և վիճակագրական վերլուծության մեթոդներին, որոնք կիրառվում են ջրային հոսքերի կանխատեսման և ռիսկերի գնահատման համար։ Քննարկվում են նաև ջրային ռեսուրսների կառավարման, ջրօգտագործման արդյունավետության և ջրային անվտանգության ապահովման խնդիրները՝ կայուն զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունը նախատեսված է հիդրոլոգների, բնապահպանների, ջրային ռեսուրսների մասնագետների և շրջակա միջավայրի հետազոտողների համար։

Другие предметы

Գրքում ներկայացվում են պրոյեկտիվ երկրաչափության հիմնական հասկացություններն ու օրինաչափությունները, կետի, գծի և հարթության հարաբերությունները, համաչափությունները, ինչպես նաև պրոյեկտիվ տեղափոխումների և տեսությունների կիրառությունը տարբեր երկրաչափական խնդիրներում։ Անդրադառնում է նաև պրոյեկտիվ սկզբունքների օգտագործմանը գիտության և տեխնիկայի տարբեր ոլորտներում, ներառյալ ինժեներական և արվեստագիտական կիրառություններ։ Աշխատությունը նախատեսված է մաթեմատիկոսների, ուսանողների և երկրաչափությամբ հետաքրքրված ընթերցողների համար՝ տրամադրելով համապարփակ գիտելիքներ պրոյեկտիվ երկրաչափության տեսության և պրակտիկ խնդիրների վերաբերյալ։

Педагогика

Աշխատանքը նվիրված է 1800-1920 թվականների ընթացքում հայ մանկավարժության մեջ բուսաբանության առարկայի բովանդակության ձևավորման և դրա դասավանդման մեթոդիկայի հիմնախնդիրների պատմական ու մանկավարժական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է, թե ինչպես է տվյալ ժամանակաշրջանում հայ կրթական միջավայրում ձևավորվել բնագիտական գիտելիքների, մասնավորապես բուսաբանական գիտելիքների ուսուցման անհրաժեշտությունը, ինչ բովանդակություն է ներառվել ուսումնական ծրագրերում և ինչ մեթոդներով է իրականացվել դրա փոխանցումը սովորողներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու հայ մանկավարժական մտքի զարգացմանը՝ սկսած XIX դարի սկզբի կրթական գործընթացներից մինչև XX դարի առաջին տասնամյակները, երբ բնագիտական կրթությունը աստիճանաբար ձեռք էր բերում ավելի համակարգված բնույթ։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել հայ մանկավարժների և կրթական գործիչների հայացքները բնության ուսումնասիրման, բուսաբանության ուսուցման նպատակների և երեխաների գիտական աշխարհայացքի ձևավորման վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բուսաբանական նյութի ընտրության և դասակարգման սկզբունքներին, ուսուցման հաջորդականությանը, տեսական գիտելիքների և գործնական գործունեության հարաբերակցությանը։ Կարևորվում են դիտարկումը, փորձը, բնության անմիջական ուսումնասիրությունը, հերբարիումների օգտագործումը, բույսերի ճանաչումը և այլ տեսակի գործնական աշխատանքները, որոնք կարող էին նպաստել սովորողների հետաքրքրության և ինքնուրույն ճանաչողական գործունեության զարգացմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև ուսուցման մեթոդների կապը տվյալ ժամանակաշրջանի մանկավարժական առաջադեմ գաղափարների հետ՝ հաշվի առնելով աշակերտակենտրոնության, տեսանելիության, մատչելիության և գիտականության սկզբունքների զարգացումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայալեզու դասագրքերի, ուսումնական ձեռնարկների և մեթոդական գրականության ձևավորմանը, դրանց բովանդակությանը և բուսաբանության դասավանդման գործընթացում ունեցած դերին։ Միաժամանակ դիտարկվում է այն խնդիրը, թե ինչպես են ազգային կրթական պահանջները, բնաշխարհի առանձնահատկությունները և հայերեն մասնագիտական բառապաշարի ձևավորումը ազդել բուսաբանական կրթության զարգացման վրա։ Ժամանակաշրջանի կրթական գործընթացի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես ձեռքբերումները, այնպես էլ առկա դժվարությունները՝ ուսումնական նյութի մատչելիության, ուսուցիչների պատրաստվածության, դասագրքային ապահովվածության և գործնական ուսուցման կազմակերպման ոլորտներում։ Արդյունքում աշխատանքը ներկայացնում է բուսաբանության դասավանդման մեթոդիկայի պատմական զարգացման ամբողջական պատկերը և ցույց է տալիս դրա տեղը հայ մանկավարժական մտքի ընդհանուր զարգացման համատեքստում։ Հետազոտությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ մանկավարժության պատմությամբ, բնագիտական կրթության զարգացմամբ, կենսաբանության դասավանդման մեթոդիկայով և XIX-XX դարերի հայկական կրթական ժառանգությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, ուսուցիչների և ուսանողների համար։