Проблемы рационализации использования энергетических ресурсов в Республике Армения

Лингвистика

Այս գիրքը ուսումնասիրում է փոխաբերացման գործընթացը հոգելեզվաբանական տեսանկյունից՝ բացահայտելով, թե ինչպես է մարդկային միտքը լեզվի միջոցով ձևավորում փոխաբերական իմաստներ։ Գրքում վերլուծվում են փոխաբերության ընկալման և արտադրության ճանաչողական մեխանիզմները, դրանց կապը մտածողության, հիշողության և ընկալման գործընթացների հետ։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև տարբեր լեզվական համակարգերում փոխաբերությունների կառուցվածքային առանձնահատկություններին և դրանց մշակութային պայմանավորվածությանը։ Նյութում քննարկվում են փոխաբերության դերը խոսքի իմաստավորման, հաղորդակցության արդյունավետության և լեզվական ստեղծագործականության մեջ։ Գիրքը համադրում է հոգեբանության, լեզվաբանության և ճանաչողական գիտությունների մոտեցումները՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով հասկանալ փոխաբերական մտածողության խորքային մեխանիզմները։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է ձիուն վերաբերող բառապաշարի և անվանումների համեմատական ուսումնասիրությանը պարսկերենում և հայերենում՝ բացահայտելով երկու լեզուների բառային, իմաստաբանական և մշակութային ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Ներկայացվում են ձիու անվանումների ծագումնաբանական առանձնահատկությունները, դրանց ձևավորման ուղիները, կիրառության ոլորտները և լեզվամշակութային նշանակությունը։ Աշխատությունում վերլուծվում են բառերի ստուգաբանությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բարբառային դրսևորումները, ինչպես նաև այն պատմամշակութային գործոնները, որոնք ազդել են տվյալ բառապաշարի ձևավորման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ-պարսկական լեզվական և մշակութային փոխազդեցություններին, փոխառություններին, իմաստային փոփոխություններին և կենդանանունների միջոցով արտահայտվող հասարակական ու կենցաղային պատկերացումներին։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի ոչ միայն լեզվաբանության, այլև ազգագրության, պատմության և մշակութային կապերի հետազոտության համար։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բանասերների, իրանագետների, հայագետների, գիտաշխատողների, ուսանողների, ինչպես նաև հայերեն և պարսկերեն լեզուների փոխհարաբերություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհի՝ Մերձավոր Արևելքի հնագույն քաղաքակրթությունների և մշակութային գործընթացների համակարգում ունեցած դերի ու նշանակության ուսումնասիրությանը՝ մ.թ.ա. III հազարամյակների ընթացքում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում տարածաշրջանի և հարակից տարածքների միջև ձևավորված քաղաքական, տնտեսական, առևտրական և մշակութային փոխառնչություններն են, որոնց միջոցով տեղի են ունեցել գաղափարների, տեխնոլոգիաների, նյութական մշակույթի տարրերի, արհեստագործական ավանդույթների և հասարակական կազմակերպման տարբեր ձևերի տարածում ու փոխազդեցություն։ Աշխատանքը կարևորում է Հայկական լեռնաշխարհի աշխարհագրական դիրքը՝ որպես Մերձավոր Արևելքի տարբեր մշակութային կենտրոնները միմյանց կապող կարևոր տարածք, որի միջով անցել են առևտրական և հաղորդակցության ուղիներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հնագիտական նյութերին, բնակավայրերի զարգացմանը, վաղ քաղաքային և հասարակական կառույցների ձևավորմանը, մետաղագործության ու այլ արհեստների զարգացմանը, ինչպես նաև խեցեղենի, զարդերի, զենքերի, գործիքների և այլ նյութական մշակույթի առարկաների տարածմանն ու փոխակերպմանը։ Համեմատական ուսումնասիրության միջոցով փորձ է արվում բացահայտել տարբեր տարածաշրջանների մշակութային ընդհանրությունները և տարբերությունները՝ պարզելու համար, թե որ երևույթներն են առաջացել տեղական պայմանների ազդեցությամբ, իսկ որոնք կարող էին ձևավորվել միջտարածաշրջանային կապերի ու փոխանակումների արդյունքում։ Քննարկվում են նաև տնտեսական հարաբերությունները, բնական պաշարների օգտագործումը և հատկապես մետաղական հումքի ու արտադրանքի շրջանառությունը, որոնք կարևոր նշանակություն են ունեցել հնագույն հասարակությունների միջև կապերի ամրապնդման գործում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս Հայկական լեռնաշխարհը դիտարկել ոչ թե որպես մեկուսացված աշխարհագրական տարածք, այլ որպես հին Մերձավոր Արևելքի ակտիվ պատմա-մշակութային միջավայրի կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատանքի արժեքը հատկապես ընդգծվում է այն առումով, որ այն համադրում է հնագիտական, պատմական և մշակութաբանական տվյալները՝ փորձելով վերականգնել տարածաշրջանի բնակչության և հարակից քաղաքակրթությունների միջև բազմակողմանի կապերի բնույթը, ուղղությունները և զարգացման փուլերը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հնագիտությամբ, հին պատմությամբ, Հայկական լեռնաշխարհի մշակույթով և Մերձավոր Արևելքի վաղ քաղաքակրթությունների փոխհարաբերություններով հետաքրքրվող ուսանողների, հետազոտողների, պատմաբանների և մշակութաբանների համար։

Религия

Այս աշխատությունը հայ եկեղեցու դավանանքի համառոտ և համակարգված ներկայացումն է, որի նպատակն է ընթերցողին ծանոթացնել Հայ Առաքելական Եկեղեցու հավատքի հիմնական դրույթներին, պատմական ձևավորմանը, եկեղեցական կարգին, ծեսերին և հոգևոր ավանդույթներին։ Գիրքը կազմել է քահանա Սարգիս Մաքսիմաջյանը և առաջին անգամ հրատարակվել է 1899 թվականին Ռոստովում, իսկ երկրորդ հրատարակությունը լույս է տեսել 1909 թվականին։ Աշխատությունը կազմված է մի քանի հիմնական բաժիններից, որոնցում անդրադարձ է կատարվում Հայ եկեղեցու պատմությանը, դավանությանը, Սուրբ Երրորդության խորհրդին, եկեղեցու խորհրդանիշներին, ծագմանը, նվիրապետական կարգին, տոներին և պահքերին։ Աշխատության հիմնական նպատակը ոչ միայն եկեղեցական ուսմունքի դրույթների շարադրումն է, այլև Հայ Եկեղեցու վերաբերյալ տարածված սխալ պատկերացումների պարզաբանումը։ Հեղինակը հատկապես կարևորում է այն հանգամանքը, որ հայ եկեղեցական ավանդության մասին ոչ բավարար գիտելիքները կարող են հանգեցնել սխալ կամ թյուր մեկնաբանությունների։ Այդ պատճառով գիրքը կառուցված է բացատրական սկզբունքով՝ փորձելով մատչելի ձևով ներկայացնել եկեղեցու հավատքի հիմքերը և դրանց պատմական ու աստվածաբանական հիմնավորումները։ Դավանաբանական հատվածներում ուշադրություն է դարձվում քրիստոնեական հիմնական հավատալիքներին՝ Սուրբ Երրորդությանը, Քրիստոսի անձին և փրկագործությանը, Եկեղեցու նշանակությանը, խորհուրդներին և քրիստոնեական պաշտամունքին։ Հայ Եկեղեցու դավանանքի ներկայացումը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ դրա պատմական առանձնահատկությունները ձևավորվել են հին արևելյան քրիստոնեական ավանդույթի շրջանակում։ Հայ Առաքելական Եկեղեցին պատկանում է Հին Արևելյան ուղղափառ եկեղեցիների ընտանիքին և չի ընդունում Քաղկեդոնի ժողովի որոշումները, իսկ նրա դավանաբանական ավանդության աղբյուրների շարքում կարևոր դեր ունեն Հավատո հանգանակները, եկեղեցական ժողովների որոշումները և հեղինակավոր հայրերի ու աստվածաբանների երկերը։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է եկեղեցու պատմական զարգացման և նրա դավանանքի փոխկապակցվածության ներկայացումը։ Հայոց քրիստոնեական ինքնությունը ձևավորվել է վաղ քրիստոնեական դարաշրջանից սկսած, իսկ Հայ Եկեղեցին դարերի ընթացքում ոչ միայն պահպանել է կրոնական ավանդույթը, այլև դարձել է հայ ժողովրդի ազգային և մշակութային կյանքի կարևորագույն հաստատություններից մեկը։ Այս տեսանկյունից աշխատությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես հայ ժողովրդի հոգևոր պատմության վերաբերյալ աղբյուր։ Գիրքը արժեքավոր է հատկապես 19-րդ դարի վերջի հայ հասարակության կրոնական և մշակութային միջավայրն ուսումնասիրելու համար։ Այդ ժամանակաշրջանում Հայ Եկեղեցու դավանանքի վերաբերյալ ռուսերեն լեզվով մատչելի և պարզաբանումներ պարունակող աշխատությունների անհրաժեշտությունը կապված էր նաև Ռուսական կայսրության բազմադավան միջավայրում հայերի և այլ քրիստոնեական համայնքների փոխհարաբերությունների հետ։ Ավելի վաղ՝ 1799 թվականին, ռուսերեն էր հրատարակվել Հայ Եկեղեցու քրիստոնեական հավատքի վերաբերյալ կարևոր մի աշխատություն, իսկ 19-րդ դարում ռուսերենով ստեղծվել և տարածվել են Հայ Եկեղեցու դավանանքին ու պատմությանը նվիրված մի շարք ուսումնասիրություններ։ Այս շարքում Մաքսիմաջյանի աշխատությունը առանձնանում է իր ավելի հանրամատչելի և բացատրական բնույթով։ Այն նախատեսված էր ոչ միայն մասնագետների, այլև այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում էին ընդհանուր պատկերացում կազմել Հայ Եկեղեցու հավատքի և եկեղեցական կյանքի մասին։ Այդ պատճառով նյութը կարևոր է նաև որպես հայ կրոնական ինքնության ներկայացման պատմական օրինակ։ Աշխատության մեջ եկեղեցական կազմակերպության վերաբերյալ տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս հասկանալու Հայ Եկեղեցու նվիրապետական կառուցվածքը, հոգևոր աստիճանները և եկեղեցական իշխանության համակարգը։ Տոների և պահքերի վերաբերյալ բաժինները, իրենց հերթին, ներկայացնում են հայկական եկեղեցական օրացույցի և ծիսական կյանքի առանձնահատկությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես է դավանանքը արտահայտվում ոչ միայն տեսական ուսմունքի, այլև հավատացյալի առօրյա հոգևոր կյանքի մեջ։ Հայ Եկեղեցու հավատքի վերաբերյալ նման աշխատությունների կարևորությունը մեծ էր նաև այն պատճառով, որ 19-րդ դարում ռուսական հասարակության մեջ երբեմն տարածվում էին Հայ Եկեղեցու դավանանքի մասին սխալ պատկերացումներ։ 19-րդ դարի ռուս-հայ եկեղեցական հարաբերությունների պատմությանը վերաբերող աղբյուրները ցույց են տալիս, որ Հայ Եկեղեցու դավանանքը տարբեր ժամանակներում դարձել էր նաև աստվածաբանական և հասարակական քննարկումների առարկա։ Այդ համատեքստում գիրքը կարելի է դիտարկել որպես Հայ Եկեղեցու ինքնաներկայացման և սեփական դավանաբանական դիրքորոշումների պարզաբանման փորձ։ Աշխատության պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև նրա մատենագիտական հազվադեպությամբ։ Առաջին հրատարակությունը՝ 1899 թվականի, ունեցել է 61 էջ, իսկ երկրորդ հրատարակությունը՝ 1909 թվականի, նույնպես 61 էջ ծավալով է ներկայացվում մատենագիտական աղբյուրներում։ Այսպիսով, այն ոչ միայն կրոնագիտական ուսումնասիրություն է, այլև 19-րդ դարի վերջի հայ եկեղեցական մտքի և հայ համայնքային կյանքի պատմական վկայություն։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը կարևոր է Հայ Եկեղեցու դավանանքի հիմնական դրույթները, նրա պատմական ինքնագիտակցությունը, եկեղեցական կառուցվածքը և ծիսական ավանդույթները հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցու պատմությամբ, հայագիտությամբ, աստվածաբանությամբ, կրոնագիտությամբ, հայ-ռուսական եկեղեցական հարաբերություններով և 19-րդ դարի հայկական համայնքների մշակութային կյանքով զբաղվող հետազոտողներին, պատմաբաններին, աստվածաբաններին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Финансы

Աշխատությունը նվիրված է արտադրական կազմակերպությունների ֆինանսական կայունության ձևավորման, գնահատման և ամրապնդման տնտեսական ու կառավարչական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության պայմաններում։ Հետազոտության կենտրոնում կազմակերպությունների ֆինանսական վիճակի վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնների բացահայտումն է, դրանց փոխազդեցության վերլուծությունը և ֆինանսական հավասարակշռության պահպանման հնարավոր մոտեցումների հիմնավորումը։ Քննվում են սեփական և փոխառու կապիտալի կառուցվածքը, վճարունակությունը, իրացվելիությունը, շահութաբերությունը, գործարար ակտիվությունը, դրամական հոսքերը և ֆինանսական անկախության աստիճանը՝ որպես կազմակերպության տնտեսական կայունությունը բնութագրող հիմնական ցուցանիշներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արտադրական ոլորտի առանձնահատկություններին, որտեղ ֆինանսական արդյունքների վրա էական ազդեցություն կարող են ունենալ արտադրության ծավալները, հիմնական միջոցների օգտագործման արդյունավետությունը, նյութական և աշխատանքային ռեսուրսների ծախսերը, ինքնարժեքը, իրացման պայմանները և շրջանառու միջոցների կառավարման որակը։ Դիտարկվում են ֆինանսական դժվարությունների առաջացման պատճառները, կազմակերպությունների պարտքային բեռի և կարճաժամկետ պարտավորությունների ազդեցությունը, ինչպես նաև ֆինանսավորման տարբեր աղբյուրների ընտրության նշանակությունը։ Կարևորվում է ֆինանսական վերլուծության մեթոդների կիրառումը՝ կազմակերպությունների փաստացի վիճակը գնահատելու, բացասական միտումները ժամանակին հայտնաբերելու և ֆինանսական ռիսկերի հնարավոր աղբյուրները որոշելու նպատակով։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել հաշվապահական հաշվետվությունների հիման վրա հաշվարկվող հարաբերական ցուցանիշների, ֆինանսական գործակիցների և համեմատական վերլուծության կիրառություն՝ արտադրական կազմակերպությունների ֆինանսական վիճակի փոփոխությունների ընդհանուր օրինաչափությունները բացահայտելու համար։ Ուշադրություն է դարձվում նաև շահույթի արդյունավետ օգտագործմանը, ծախսերի կառավարմանը, շրջանառու կապիտալի օպտիմալացմանը, ներդրումային գործունեությանը և կազմակերպության ֆինանսական ռազմավարության ձևավորմանը։ Ֆինանսական կայունացումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կարճաժամկետ վճարունակության վերականգնում, այլև որպես երկարաժամկետ տնտեսական զարգացման համար անհրաժեշտ պայման, որը պահանջում է ռեսուրսների արդյունավետ բաշխում, ռիսկերի կառավարում և կառավարչական որոշումների հիմնավորվածություն։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ֆինանսական վերլուծության, կորպորատիվ ֆինանսների և կազմակերպությունների տնտեսագիտության մոտեցումները՝ արտադրական կազմակերպությունների ֆինանսական վիճակի գնահատման և դրա կայունացման տնտեսական մեխանիզմների ուսումնասիրման նպատակով։

Экономика

Մարքեթինգը տնտեսական և կառավարչական գործունեության համակարգ է, որը ուղղված է սպառողների կարիքների և պահանջմունքների բացահայտմանը, դրանց բավարարման համար համապատասխան ապրանքների և ծառայությունների ստեղծմանը, առաջմղմանը և արդյունավետ վաճառքին։ Մարքեթինգի էությունը կայանում է շուկայի ուսումնասիրության, սպառողի վարքագծի վերլուծության և այնպիսի առաջարկի ձևավորման մեջ, որը առավելագույնս համապատասխանում է պահանջարկին։ Այն ոչ միայն վաճառքի գործընթաց է, այլև երկարաժամկետ հարաբերությունների կառուցում սպառողների հետ՝ նպատակ ունենալով ապահովել կազմակերպության կայուն զարգացումը և մրցունակությունը։ Մարքեթինգի հիմնական գործառույթներն են շուկայի ուսումնասիրությունը, ապրանքի մշակումը, գնագոյացումը, բաշխումը և առաջմղումը։ Մարքեթինգի սկզբնավորումը կապված է XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի արդյունաբերական զարգացման հետ, երբ արտադրության ծավալների աճի պայմաններում սկսվեց ձևավորվել մրցակցային շուկա և անհրաժեշտություն առաջացավ ուսումնասիրել սպառողների պահանջները։ Սկզբնական շրջանում մարքեթինգը դիտարկվում էր որպես պարզապես վաճառքի և գովազդի գործունեություն, սակայն ժամանակի ընթացքում այն վերածվեց գիտական և կառավարչական համակարգի։ XX դարի կեսերից մարքեթինգը սկսեց զարգանալ որպես առանձին գիտակարգ՝ ընդգրկելով շուկայի վերլուծություն, ռազմավարական պլանավորում և սպառողական վարքագծի ուսումնասիրություն։ Ժամանակակից մարքեթինգում մեծ դեր ունեն թվային տեխնոլոգիաները, ինտերնետը և սոցիալական մեդիան, որոնք թույլ են տալիս ավելի արդյունավետ հասնել սպառողներին և անհատականացնել առաջարկները։ Այսպիսով, մարքեթինգը հանդիսանում է շուկայական տնտեսության կարևոր բաղադրիչ, որի էությունը կայանում է սպառողի կարիքների բավարարման և կազմակերպության շահույթի ապահովման հավասարակշռության մեջ, իսկ դրա սկզբնավորումը կապված է արտադրական և շուկայական հարաբերությունների զարգացման հետ։